De tweede dag en laatste dag van het Belgische festival heeft weer mooie bands in de planning. Van hardcore helden Ruiner naar nu al levende legende Melissa Auf Der Maur, welk gratis festival kan dat nog meer zeggen? Na de DJ’s van gisteren is het vandaag tijd voor het echte werk. De campinggangers worden langzaam wakker als het festijn net na het middaguur los barst, terwijl de lokale bevolking met kinderen en grootouders er al op uit is getrokken. Ergens heeft het natuurlijk ook wel wat, kunnen zeggen dat jij Rolo Tomassi nog hebt gezien toen je vier jaar oud was.
De Humo Rock Rally is nog altijd een grote aanleverbron voor Belgische festivals. Roadburg, in 2007 meegedaan, mag vandaag om 13.00 uur het hoofdpodium openen. Een leuke, goede band. Met zowel een keyboard als synthesizers en het gescheur op de gitaar blijft het ‘leuk’ maar het wordt nergens echt ruig. De zanger lijkt bovendien niet helemaal goed bij stem. Strak zijn ze wel. Na twintig minuten is de nieuwsgierigheid er echter wel een beetje af en gaan we naar de Vice Club waar de jonge, Belgische hardcore band When Hope Escapes staat te popelen om te beginnen.
When Hope Escapes
Zij hebben net hun eerste EP uit en kunnen de veertig minuten die ze krijgen niet volmaken. Maar wat een goede en opnieuw strakke band. De stem van de zanger heeft met name in de screams wat weg van Rise Against’s Tim: ergens ietsje genepen maar lekker roestig. De heren hebben er zin in en het blijft het gehele optreden leuk. Direct hier na staat de eveneens Belgische oldschool hardcore act A Strenght Within op hetzelfde podium. Ook zij geven een goede show weg. De korte, hoekige nummers doen vaak aan het Britse Gallows denken en worden met dezelfde furie gebracht. Dat maakt ook dat het soms wat te gehaast wordt. De set is opnieuw kort, jammer dat de gehele tijd niet benut wordt, of zitten hier schimmige organisatorische redenen achter?
In plaats van het al vaker besproken Tokyo Police Club dat aan mag treden op het hoofdpodium, gaan we opnieuw naar de Vice Club om de tweede helft van Kapitan Korsakov’s show te zien. Veel harde, instrumentale stukken. Vuig is het goede woord. De alweer volle tent geniet van de hysterie die hier en daar wat aan Nirvana doet denken. Tussen het publiek staan ook al plukjes mensen die speciaal voor de band hier na komen, het Amerikaanse Ruiner. De hardcore band is bezig aan zijn laatste Europese tour voor dat ze er in oktober mee stoppen. De heren worden vandaag (in het geval van zanger Rob Sullivan letterlijk) terecht op handen gedragen. Met een verschrikkelijk strakke set, zoals het hoort binnen het genre, laten ze nog een keer zien waarom zij tot de top behoren. Binnenkort staan ze ook nog voor een laatste keer in Nederland, 1 augustus in de Winston te Amsterdam. De nummers zitten nog steeds vol woede en zijn niets aan relevantie verloren, zonde dat het einde in zicht is.
Aan de andere kant van het veld staat I Like Trains ondertussen op te warmen. Recent waren ze nog samen met Editors in ons eigen Heineken Music Hall te bewonderen. Na een aantal nummers denk je het gezien te hebben met deze “Editors rip-off”, maar dan krijgen ze je te pakken. De muziek blijkt verschrikkelijk mooi als je even blijft luisteren en vandaag geven ze een sterk optreden. Meer aan een band als The National refererend met hun donkere muziek. Zo lusten we er wel meer.
Hier na is het echter tijd voor iets anders. De mathcore hype van afgelopen jaar, Rolo Tomassi, staat ook op het hoofdpodium geprogrammeerd. Rond een uur of zeven is het nog steeds relatief rustig. Met een omschrijving in het boekje die het woord ‘jazz’ omvat, toch misleidend als je daar van houdt, gaan bovendien na tien seconden al een aantal mensen weg. Het vijftal laat vanavond zien dat zij ongelofelijk gegroeid zijn het afgelopen jaar. Al was het maar om zangeres Eva’s podium performance, waar is dat meisje gebleven dat ruim een jaar terug in Tivoli de Helling niet eens durfde te crowdsufen? Er zijn vandaag weinig echte fans, maar uiteindelijk staat heel de tent vol met gefascineerd kijkende toeschouwers. Het is een prestatie van de jonge band uit Sheffield, die opnieuw een van de spannendste shows van de dag geven.
Rolo Tomassi
Na de luisterliedjes van the Blackheart Procession, waar heel hun ziel en zaligheid prachtig ingestopt wordt, is het tijd voor de echte diva van de dag. Melissa Auf Der Maur en haar band hebben een al volle tent tot hun beschikking. Openingsnummer ‘Lightning is My Girl’ maakt direct alle verwachtingen waar. De ruim vijftig minuten die ze speelt vliegen vanavond voorbij. Opvallend is dat de nummers van het nieuwe album Out of our Minds perfect lijken te passen bij het wat oudere werk. Er wordt hartstochtelijk meegezongen. De zangeres en bassiste zelf is bovendien bijzonder goed gemutst. Met uitleg bij de nummers, gepraat tegen het publiek en dingen proberen te zeggen in het Vlaams steelt ze iedereen’s hart. Auf Der Maur laat er geen twijfel over bestaan: er is hier vandaag maar één echte top act.
Dan is het alleen nog aan Does It Offend You, Yeah? (DIOYY) om de boel op slot te gooien voor dat de Mashed Paper Klub DJ’s hun werk weer kunnen doen. Met een energieke show zetten ze de tent nog eens op stelten. De muziek is het beste vergelijkbaar met iets als Hadouken!, ware het niet dat DIOYY dansbaarder en vooral ook vriendelijker is, zonder daar mee aan hardheid op muzikaal vlak in te boeten. Hoogtepunt is uiteindelijk als de frontman een bekende fan in het publiek ziet staan en “the fat dancer” het podium oproept en hem vervolgens zijn shirt uittrekt. De band danst met de jongen en een luid gejuich valt hen ten deel.
Does It Offend You, Yeah?
Het is opvallend hoeveel bands er de afgelopen twee dagen in de smaak zijn gevallen bij de aanwezigen en hoe hoog het niveau constant is geweest. Voor de schone WC’s of het lekkere etensaanbod moet je hier niet zijn, maar Rock Herk verdiend een plaatsje op ieder’s festival agenda.
Je kunt geen reactie achterlaten.