36 Crazyfists – Collisions and Castaways

Een leeftijd van zestien jaar is niet iets om je neus voor op te halen. Dit is namelijk de leeftijd van 36 Crazyfists. Waar de meeste bands na een dergelijk lange tijd vol vermoeidheid het pad bergafwaarts nemen, weten sommige bands de kracht te vinden om door te gaaan, the sky is the limit. Volgende week komt het zesde album van 36 Crazyfists uit en vol verwachting kijken de metalcore-liefhebbers uit naar het moment dat zij Collisions and Castaways in de armen mogen sluiten.

De hoog geanticipeerde plaat maakt zijn intrede met een melodramatische en akoestische gitaarriff die uitmondt in een heftige opbouw naar het eerste nummer. Op het eerste moment lijkt de plaat uit elf metalcore-standaards te bestaan, door onder andere deze introductie en de redelijk herkenbare songstructuren van de tracks. Toch duurt het niet lang voordat dit gegeven wordt weerlegd, de tracks gaan namelijk als een trein en laten af en toe de mond open vallen van verbazing. 36 Crazyfists speelt in op de facetten waar de band goed in is en laat horen waarom deze band nog steeds hoogstaand materiaal aflevert.

Explosieve gitaarriffs worden geleid door de complexe fills van drummer Noonan, die de core aan de metal toevoegt. Echter wordt 36 Crazyfists niet in standaard verpakking afgeleverd. De herkenbare sound van zanger Lindow geeft namelijk een crossover naar de ietwat andere muziekstromingen in deze hoek, zo is dit goed te horen in `Whitewater’. 36 Crazyfists geeft met het dubbele baspedaal gas waar nodig, maar weet de tracks toch een opening te geven door de overdrive cleane zang, die hier en daar wat out of de box kruipt. ‘In The Midnights’ is daardoor een goede opener en wordt opgevolgd door meerdere tracks van hetzelfde kaliber.

Tot het einde blijft Collisions and Castaways een prachtige plaat. Elk nummer heeft een eigen kenmerk. De gitaarriffs maken uitstapjes naar southern of hardcore, maar houden het album één geheel door het consistente niveau en de zware sound. Van de rustigere nummers moet 36 Crazyfists het niet hebben, echter wel van de hardere garde op de plaat zoals ‘Anchor’ en ‘Trencher’. Melodie vindt zijn uitweg door de muur van distortion heen en maakt de tracks ondanks de snoeiharde riffs een stuk emotioneler. ‘Waterhaul II’ zwaait met dit gegeven de luisteraar uit, en volgt zo ‘Waterhaul’ van A Snow Capped Romance op.

Score: