De Affaire 2010: dag 4 @ Valkhofpark, Nijmegen

Het Nijmegense Affaire festival is inmiddels al op de vierde dag beland. Na eerder al hoogtepunten met Los Campensinos!, And So I Watch You From Afar en HEALTH te hebben beleefd, zijn de verwachtingen voor vandaag hooggespannen. Want podiumbeesten Monotonix, de ‘big bad wolves’ van The Heavy en het hippe Toro Y Moi staan op het programma.

Beginnen doen we vandaag met de Canadazen van Fucked Up. Een aparte keuze van de Affaire om deze band op de Saddlespan te zetten met hun punk/hardcoresound, maar gezien het feit dat hun albums nogal door een breed scala mensen wordt geaccepteerd- zo heeft het album veel stoner en postrock invloeden, kan deze keuze misschien verdedigt worden. Of gaat het toch gewoon om de liveshow? Want na het tweede nummers springt zanger Damian Abraham in het publiek, om hierna niet meer terug te keren op het podium. Er worden namelijk in het komende half uur flink wat high fives uitgedeeld, plastic bekers op lichaamsdelen geplakt maar ook de geluidstoren wordt beklommen, er wordt geknuffeld, meegezongen en geklapt. Damian zorgt er bijna voor dat Fucked Up een familieshow weggeeft. Enkel de roadie zal hier niet zo blij mee zijn, want hij mag er een half uur lang voor zorgen dat de microfoonkabel het overleeft, en loopt er daarom ook als een hond achteraan.Maar de grote helden van Fucked Up betreden na hun het podium. Alom respect tegenover de beesten van Monotonix zo vertelde Damian eerder al. Over de muziek kan niet veel gezegd worden, behalve dat het hard en niet altijd even strak is. Niet dat dit aan de kwaliteiten van de band ligt, maar eerder aan alle rare capriolen die zij uithalen. Het podium wordt namelijk niet eens gebruikt, de opbouw van het drumstel en de versterkers vindt plaats voor het podium. Iets dat een slimme zet blijft. Want Nederlanders zijn nieuwsgierig, en zo staat iedereen binnen no-time om de band heen geplakt. En wanneer het losgaat, gaat het goed los. Het drumstel gaat  in de hoogte, veranderd een paar keer van setting en van plek, en iedereen mag mee trommelen. Ook de gitarist en zanger bevinden zich all over the place. Maar merendeel boven het publiek, of op een van de vele statafels. De show van Monotonix is heftig, zweterig maar o zo vet.

Monotonix

En dan komt The Heavy. Een band die buiten het bootje valt vergeleken met de twee eerdere bands op de Saddlespan. De meer soul, jazz, blues, r&b en rock’n’roll georiënteerdere sound ligt echter wel wat fijner in het gehoor voor vele mensen, dan de ‘herrie’ die de voorgaande bands maakten. Voor iedereen die The Heavy voor de eerste keer ziet is dit een show om voor naar huis te schrijven, maar voor mensen die The Heavy vaker hebben gezien is dit een domper. De band heeft alweer geen blazers bij, heeft alweer precies dezelfde praatjes, heeft alweer precies dezelfde encore en heeft alweer precies dezelfde setlist als op Pukkelpop in de Merleyn en in de Luxor. Jammer, want deze band kan het, nu alleen nog iets meer variatie in de show brengen. Iets dat wel eens mag na anderhalf jaar.

Foto’s door Daniël de Borger