De derde dag van een vierdaags festival. De tweede (voor sommigen zelfs al derde) ochtend dat de camping ontwaakt met een gigantische kater. Toch doe je er als festivalbezoeker het beste aan om niet de hele middag in je hete tentje te blijven liggen: er staat vandaag weer meer genoeg moois op het programma.
De Engelse post-hardcore band Lower Than Atlantis is kennelijk nog niet bekend genoeg om mensen hun tent uit te krijgen, want als de band om half twee begint met spelen op het hoofdpodium staan er hooguit een twintigtal mensen te kijken. Toch weet de band een energieke en strakke show neer te zetten met voornamelijk nummers van het nieuwe album Far Q. Ook de bijzonder flauwe grappen maken het een leuke band om de dag mee te beginnen. De band heeft duidelijk een hoop potentie alleen zou wel wat beter uit de verf komen op een kleiner hardcore festival.
Rainbow Arabia speelt al aan het begin van de middag in de tent ‘La Petite Maison dans la Prairie’. Deze tent is vanaf de ingang van het festivalterrein het verst lopen en deze afstand in combinatie met het tijdstip zal vermoedelijk de reden zijn dat het hier nog niet erg druk is. Aan de muziek kan het namelijk niet liggen: Rainbow Arabia brengt relaxte, psychedelische en weirde pop. Gang Gang Dance is nooit ver weg. Minpuntje is dat er veel percussie van tape komt. Dit zou live een geweldig toevoegend element geweest zijn. Hoe dan ook: prima opwarmer voor de rest van vandaag.
Zo’n band waarbij je van tevoren al weet dat het een amusante show wordt is Fucked Up. Zanger Damian Abraham weet namelijk altijd wel te verassen. Hij klimt in een paal, hij trekt zijn kleren uit: je kan het zo gek niet verzinnen. Vandaag beperkt hij zich vooral door tijdens de nummers op zijn dode gemakje door de tent heen te lopen en wat te schreeuwen richting mensen die op de grond zitten. Ook doet hij aan het einde van het optreden zelf nog mee in de pit. Het blijft vermakelijk om te zien dat een zanger zich eens niet beperkt tot de standaard moves, maar alles benut wat er voorhanden is. Verder ook niet onbelangrijk was dat het muzikaal goed te pruimen was.
Fucked Up
Het contrast kon na Fucked Up nauwelijks groter zijn. Little Dragon speelt in de tegenover gelegen tent. Deze Zweedse groep, die triphop/electronic maakt, stond in Nederland al veelvuldig op de planken. Ze deden WATT, Trouw, Eurosonic en laatst nog Paradiso (met Scissor Sisters) aan. Vandaag lijken de Zweden echter een off-day te hebben. De podiumpresentatie is erg statisch, op het knullige af. De licht bezwerende muziek kabbelt een beetje voort en het publiek reageert met lauw applaus. Helaas, hier had meer ingezeten.
Je hebt boze bands, en je hebt Arkangel. Berg je maar als de Belgische metalcore formatie op het podium staat. De band speelt metalcore met een ontzettend rauwe rand zoals je dat tegenwoordig nauwelijks meer hoort en weet hier vandaag ongetwijfeld de nodige zieltjes mee te winnen. Ook wanneer je van tevoren niet bekend bent met de muziek van Arkangel kan de pure woede die schuilt in de stem van Baldur Vildmurdarson en de mokerharde breakdowns je onmogelijk onberoerd laten.
Arkangel
Een van de vele bands die net een reünie achter de rug heeft en op Dour speelt is Chokebore. De band vertelt trots een hele tijd geleden al eens op Dour gespeeld te hebben. En eerlijk is eerlijk, het is ze inmiddels wel aan te zien, want de grijze haren zijn niet meer te tellen. Maar ondanks dat er een stel grijze muizen op het podium staan is het gammele – bijna noiserock – geluid wat hun oude platen had tijdens deze show helemaal verdwenen. De band klinkt behoorlijk clean en weet het publiek hier goed mee te vermaken. Zo goed zelfs dat wanneer de band eindigt er wordt gevraagd om een toegift die maar al te gretig gespeeld wordt.
Chokebore
Third World
Pas geleden deden wij nog verslag van Lightning Dust van Paradiso. Zoals bij velen wel bekend zal zijn is dit een sideproject van twee leden van Black Mountain, een band die vandaag op het programma staat. Waar je Lightning Dust zich specialiseert in rustige liedjes maakt Black Mountain psychedelische indierock. De band geeft een solide, sterk optreden, dat veel afwisseling kent. De Canadezen zetten er vanaf het begin de beuk in met een intense opening. Verderop durven ze intro’s minutenlang op te rekken. Het licht is goed, het geluid is goed. Black Mountain weet zelfs zonder spetterend einde te overtuigen.
Black Mountain
Na Black Mountain is chillen in het gras een uitermate geschikte optie, aangezien de eerstvolgende artiest op hetzelfde podium ook zeer de moeite waard is. Als een van de headliners van vandaag is het namelijk aan Spoon om het podium te mogen betreden. Net als gister bij Chromeo heeft ook Spoon last van een valse start. De band begint 18 minuten te laat en zanger Britt Daniel gebaart driftig naar de monitorman dat er van alles mis is met zijn geluid. Spoon groeit in de show. Je hebt het gevoel dat ze pas echt ‘los’ zijn na ‘I Turn My Camera On’, waarbij ze festivalgek Roger het podium op laten komen.
'Festivalgek' Roger @ DOUR 2010
Hoogtepunt van de show is ‘Don’t Make Me A Target’. Het was geen topoptreden van Spoon, maar het feit dat ze zelfs op halve kracht vandaag Dour inpakken, zegt heel wat over deze band.
Spoon
The Spudmonsters
Terwijl de zon aan het ondergaan is stroomt het veld voor de Last Arena weer eens vol voor hip-hop legendes De La Soul. En dat mag ook wel, want de band is speciaal voor deze show overgevlogen naar Europa. Het is duidelijk dat de band er om deze reden ook een extra speciale show van wil maken, want naast de Rhytmn Roots All Stars die ze hebben meegebracht voor de extra geluidseffecten lijken de drie heren ook extra energiek en staan constant met een brede glimlach op het podium. Het is alleen jammer dat het lijkt alsof de microfoon van Trugoy slechts op het monitorgeluid staat aangesloten, want hij is erg slecht te horen. Dit weerhoudt het publiek er echter niet van er een groot feestje van te maken en wanneer de grote hit ‘Me, Myself and I’ wordt gespeeld gaat het spreekwoordelijke dak eraf. Als de band dan het podium verlaat lijkt het er even op alsof de andere hit ‘Ring Ring Ring’ niet gespeeld zou worden, maar na een paar minuten zijn ze terug om het publiek te trakteren op dit nummer met als toetje ook nog een cover van ‘Feel Good Inc.’
De La Soul
De avond valt. Onze nachtroute begint bij Starkey, een vreemde eend in de bijt. Want waar veel dubstepproducers uit de UK komen, komt Starkey uit Amerika. Aan zijn muziek is dit echter niet te horen: begonnen met grime, is de producer langzaam opgeschoven naar glitch(-hop). Eerder dit jaar maakte hij indruk met langspeler Ear Drums And Black Holes en hier komt vandaag uiteraard veel van voorbij. Een sterke set die smaakt naar meer. Wie weet mogen we hem binnenkort weer aan het werk zien: zijn naam zit in de geruchtenmolen voor Lowlands.
Uffie
Elke zichzelf respecterende dubstep liefhebber kent het nummer ‘When I Look at You’ inmiddels wel dus vandaar dat Emalkay ook de eer kreeg om op Dour te mogen draaien. Dit doet hij lange tijd niet onverdienstelijk. Er wordt strak gemixt en Emalkay kiest voor een set waarbij de nadruk wordt gelegd op dikke basslines, wat door het publiek bijzonder goed wordt gewaardeerd. Wanneer ‘When I Look at You’ dan ook eindelijk wordt ingemixt staat het hele publiek op het punt los te gaan na de drop. Maar helaas, ook Emalkay is bekend geworden met de rewind en haalt hiermee alle vaart weer uit de set om opnieuw op te bouwen naar de drop. Het is jammer dat steeds meer dubstep Dj’s hier gebruik van moeten maken. Uiteindelijk heeft Emalkay zich weten te beperken tot drie rewinds en was de rest van de set gelukkig wel erg strak.
Na Emalkay is het volgens het boekje dan tijd voor Benga, daarna Skream. Maar wie de producers kent weet dat ze vrienden zijn en dat het duo back to back gaat verrast dan ook niet. Jarenlang zijn al ze vaandeldragers van de Londense dubstep, Benga en Skream. Een positie die ze met gemak nog jaren hadden kunnen doorzetten. Maar vermoedelijk is het duo een beetje klaar met de oldskool dubstep waar Emalkay zojuist nog furore mee maakte. Benga bracht EP’s en singles uit waarin hij duidelijk liet horen dat hij met andere invloeden bezig was. Onder andere Baltimore bass en UK Funky zijn genres waar hij mee experimenteert en dit valt bij fans van zijn oude werk niet in goede aarde. Ook Skream laat weten van de geijkte paden af te wijken door zijn tweede full-length Outside The Box te betitelen. Uw recensent heeft de tweeëneenhalf uur durende set van het duo natuurlijk niet afgekeken: het was overduidelijk dat het duo moeite had met het evenwicht vinden tussen oud en nieuw werk. Af en toe veert het publiek op, maar met name de nieuwe nummers halen de vaart er uit. Daar kan zelfs de bewierookte MC Sgt. Pokes weinig meer aan veranderen.
Even kijken nog bij Kissy Sell Out. Hij bracht recentelijk in Nederland Youth uit, waarover wij al schreven. Vandaag doet hij wat er van hem wordt verwacht: een eclectische, opzwepende set die de hele tent in beweging zet. Weinig tot geen show, maar ijzersterke tracks. Zo hoorden we eerder deze avond bij Emalkay ‘Sweet Shop’ van Drs. P, een nummer waar het publiek sowieso los op gaat. Kissy kiest ervoor om een remix te draaien die nog harder komt dan het orgineel. Daarmee komt deze derde dag van Dour, voor ons ten minste, ten einde. Nog één dag te gaan..
Je kunt geen reactie achterlaten.