Dour Festival 2010: dag 4 @ Dour, België

De vierde en laatste dag van het Dour festival is inmiddels aangebroken en de meeste mensen hebben het steeds moeilijker met uit hun tent  te komen. Helaas zit uitslapen er niet echt in met de brandende zon op je tent. En eigenlijk maar goed ook, want met acts als Shining, Monotonix, Devendra Banhart en Calvin Harris op het programma valt er weer genoeg te zien.

Shining maakte begin dit jaar indruk met Blackjazz. Een plaat die extreme metal combineert met jazz, zonder dat het ergens geforceerd aandoet. De behoorlijk lege tent krijgt een geoliede band voor zich die de plaat indrukwekkend strak vertaalt naar het podium. Nummers beginnen vaak nog niet eens zo heel vreemd, totdat in de brug zanger/gitarist Jørgen Munkeby zijn gitaar wegzet en zijn saxofoon erbij pakt. Op zo’n moment verandert een nummer in een free jazz/avant-garde spektakel om je vingers bij af te likken. De lichtman heeft goed begrepen dat deze momenten wat ondersteuning nodig hebben en is niet zuinig met de stroboscoop. Dour is wakker.

Het is inmiddels misschien niet meer aan hem af te zien, maar Brother Ali is in de hip-hop terecht gekomen door breakdancen. Inmiddels heeft hij dat achter zich gelaten en is hij een begenadigd rapper geworden. In eerste instantie al een opvallende verschijning vanwege het feit dat hij een albino is, maar daarnaast ook de grootste allemansvriend  die je kan verzinnen. Op sommige momenten gaat hij zo diep op in zijn preken dat de vergelijking met dominee niet eens zo gek meer is. Gelukkig heeft hij daarnaast ook een bijzonder goede flow en met nummers als ‘Forest Whitiker’ en ‘Uncle Sam Goddamn’, waar hij naar eigen zeggen in Amerika flinke problemen mee heeft gehad, weet hij het publiek maar al te goed te vermaken.

De liveshows van Monotonix zijn even beroemd als berucht. Zo is bekend dat de band eigenlijk altijd in de zaal speelt. Het Israelische trio, bestaande uit een zanger, drummer en gitarist gekleed in slechts een onderbroek zetten ook vandaag de tent op zijn kop. Veel bezoekers vandaag zullen de band wel voor de eerste keer zien, want dan weet je het eigenlijk ook wel. Zanger Ami Shalev crowdsurft naar harte lust en springt uit stellages. De band besluit een paar keer tussen nummers door om door de tent een nieuw plekje te zoeken om verder te spelen. Monotonix is zeer aangenaam om te bekijken maar muzikaal gezien is het allemaal natuurlijk matig. Inwisselbare nummers, stuk voor stuk, en het regelmatig storende geluid is ook geen feest om naar te luisteren.

Dan liever nog even kijken bij Tinariwen. De woestijnrock van deze Malinese nomaden valt vandaag precies op zijn plaats. Door de warmte en droogte is het veld voor het hoofdpodium van Dour Festival vandaag stoffig, zanderig. Een ideaal decor voor Tinariwen. Zonder drums, maar met djembé, zorgt de band voor een aangenaam optreden. Wat wel vreemd is is dat de band twaalf minuten voor de eindtijd reeds het podium verlaat, om daarna nog terug te komen voor een korte toegift. Zouden dan zelfs zij een beetje last hebben van de hitte..?

Wanneer de vier dames van de Dum Dum Girls het podium betreden klinkt er meteen het nodige gefluit door de zaal. Niet heel gek als je bedenkt dat de vier mooie dames gehuld zijn in weinig verhullende outfits. De dames laten zich echter niet van de wijs brengen en maken zich stoïcijns klaar om te spelen. Na aanvankelijk wat problemen met het geluid te hebben gaat de band rustig door met spelen en zet een set neer waar je u tegen zegt. Zonder enige interactie met het publiek speelt de band zijn nummers precies hetzelfde als ze op plaat klinken, ongelovelijk catchy dus. De act klopt en de nummers kloppen zowaar nog beter, een band om in de gaten te houden.

Ooit de frontman van de sludgeband Neurosis, nu is Steve Von Till vooral bezig met zijn soloproject Harvestman. Niet al te lang geleden was hij ook al te bewonderen in de 013 en ook nu begint hij zijn optreden door te zeggen dat het podium zijn cockpit is en dat hij ons mee op reis neemt. Dit is overigens geen woord teveel gezegd, want de ambient-achtige drone geluiden die hij creëert met zijn ruime arsenaal aan pedalen klinken inderdaad alsof ze je even meenemen naar een andere planeet. De meeste mensen zijn er inmiddels bij gaan zitten of liggen om de volledige ervaring te verkrijgen en wanneer Steve plotseling stopt lijkt het alsof iedereen opeens uit een trance ontwaakt.

Buraka Som Sistema bracht de wereld kuduro, dat traditionele Angolese muziek combineert met opzwepende electro en baile funk. Deze verfrissende cocktail, die het pas geleden nog goed deed op Mundial, kan ook vandaag rekenen op een uitpuilende tent. Meerdere percussionisten, meisjes die het podium op mogen: het is allemaal een bont spektakel. De meeste handen gaan in de lucht bij ‘Kalemba – Wegue Wegue’, clubhit en bekend van de populaire voetbalgame Fifa 2010.

Wat is er gebeurd met hippie Devendra Banhart zoals we hem kennen? Van de looks van vroeger (lange gewaden, baard) is weinig meer over. Nee, vandaag zijn het zowel bij hem als zijn band getrimde baardjes en v-halzen. Ook de muziek is anders dan ten tijde van ‘I Feel Just Like A Child’, en psych-folk zul je al helemaal niet horen: heden ten dage zijn het vooral voortkabbelende popliedjes. Het is allemaal niet zo heel spannend en ook in de tent is het, bij deze beoogde headliner, niet zo heel druk. Devendra Banhart heeft- helaas – zijn wilde haren verloren.

Nee, dan liever The Sonics. Dat de leden van deze band uit de sixties bij elkaar opgeteld ongeveer net zo oud zijn als de rest van de bezoekers in deze tent merk je nauwelijks. Gouwe Ouwen als ‘Have Love Will Travel’, ‘The Witch’ en ‘Shot Down’ komen voorbij en brengen het publiek in extase. Ze bouwen de set zorgvuldig op: aan het begin komen nog wat langzame nummers voorbij. Je ziet het publiek denken: “zijn ze dan toch te oud?” Maar dan drukt de band steeds verder het gaspedaal in. Er onstaat een gemoedelijke pit en als laatste bandje op Dour is dit zeker één die heel veel indruk maakt.

Aan Calvin Harris de eer om als laatste de The Last Arena plat te spelen. De Schot is van nature dj, maar heeft vandaag een volledige band opgetrommeld om zijn liedjes ten gehore te brengen. Het lijkt in het begin allemaal wat stroef te gaan en vooral de nieuwe nummers vallen niet al te goed.  Wanneer Calvin bij het nummer ‘The Girls’ ook de “Belgian girls” betrekt begint het echter een beetje te lopen en naarmate de set vordert wordt het alsmaar leuker. Helemaal wanneer de klappers ‘Acceptable In The 80s’ en ‘I Created Disco’ langskomen gaat het publiek los. Het spelen met band mag dan enigszins onbekend terrein zijn voor Calvin, hij brengt het er vandaag toch erg goed af en blijkt een waardige afsluiter te zijn voor het hoofdpodium.

Ondanks de vermoeidheid na een kleine week Dour pikken we toch nog wat nachtacts mee. The Glitch Mob is heel aardig: de podiumopstelling (3 meneren naast elkaar met laptops) doet denken aan Moderat, die we eerder al dit weekend zagen. In tegenstelling tot veel andere live-acts zie je daadwerkelijk dat ze dingen doen. Waar we bij andere bands graag live percussie hadden gezien loopt dit bij The Glitch Mob af en toe echter uit de hand. Je kunt ook overdrijven. Ook kiest de middelste muzikant er af en toe voor om een elektrische gitaar te pakken en tien seconden lang onhoorbaar te soleren. Laat dat ook maar weg en investeer liever in bijvoorbeeld visuals.

Meer dan genoeg valt er te bekijken bij DJ Kentaro. Deze hip hop dj uit Japan werd eerder al wereldkampioen turntablism en kan dit dus best aardig. Voor tien minuten is het indrukwekkend wat deze man met draaitafels kan, daarna is het gescratch alleen maar storend. Hij draait slim klassiekers, als Daft Punk, waardoor de tent vol blijft. Maar anderhalf uur gepiel met platen is op dit tijdstip, na dit weekend, echt te lang. Echte diehards kunnen met Fagget Fairys en Elephant Power dit Dour waardig afsluiten. Het was weer een goed jaar.