Inmiddels heeft de “Beauty and the beast” combinatie van Isobel Campbel (Belle And Sebastian) en Mark Lanegan (Queens Of The Stone Age, Screaming Trees) het tot een derde plaat weten te brengen. Ondanks alleobstakels die bij de eerste plaat overwonnen moesten worden, bleef deze onwaarschijnlijke combinatie op de been en klinkt steeds minder onwaarschijnlijk. De titel van het meest recente pareltje dat het tweetal heeft gemaakt is Hawk.
Opener ‘We Die And See Beauty Reign’ doet denken aan de beste momenten van Ballad Of The Broken Seas’ waar de ruwe stem van Lanegan en het engelachtige gefluister van Campbell bijna samensmelten. Het lijkt alsof de twee, die zover van elkaar leken te liggen qua geluid, naar elkaar toegegroeid zijn. Donkere Amerikaanse rootsmuziek omschrijft het geluid van deze plaat het beste, zoals we op ‘You Won’t Let Me Down Again’ wel horen, waar Lanegan de boventoon voert met zang die aanvoelt als je oude, versleten spijkerbroek. Het gitaarwerk maakt het helemaal af.
Dan komt de eerste Townes van Zandt cover ‘Snake Song’ langs, wat een broedend, zuidelijk tintje heeft. De tweede cover van de overleden country zanger, ‘No Place To Fall’, wordt gezongen door Willy Mason. Deze heeft een zachte stem die beter bij het folky nummer past. Op het dansbare, ruige countrynummer ‘Get Behind Me’ is grombeer Lanegan gelukkig weer aan het roer, om vervolgens op het bitterzoete ‘Time Of The Season’ met fluisterende zang een mooie collaboratie te laten horen. Het titelnummer van de plaat is een stompende bluesknaller met wilde saxofoon en gitaar, dat zeker op deze plaat thuishoort. Dankzij de afwisseling weet de plaat namelijk constant de interesse vast te houden van de luisteraar. De wisselwerking van de zanger en zangeres dragen hier ook uitstekend aan bij. Zo gaat de lieftallige zangeres op het onheilspellende ‘Sunrise’ weer solo aan het werk.
‘Eyes Of Green’ verlaat dan de stoffige wegen van Amerika voor een terugkeer naar de schotse folkroots van Campbell, maar heeft Lanegan op eerste viool. Hawk is een plaat geworden die een ontdekkingsreis in haar genre lijkt te zijn, waarbij de muzikanten meer dan eens uit hun vertrouwde straatjes moeten stappen. Daarnaast laat de plaat horen hoe twee volkomen verschillende muzikanten elkaar kunnen inspireren tot nieuwe ideeën, zoals afsluiter ‘Lately’ wat Lanegan met een gospel koor opzadeld. Een beetjezoals je de Stones wel eens hebt gehoord. Deze plaat is zeker de moeite waard.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.