Wanneer je van tevoren ziet dat Michael Cera de hoofdrol vertolkt in een film weet je eigenlijk al wat er te verwachten valt: er is een verlegen tiener die op een komische manier een meisje probeert te veroveren die eigenlijk net te hoog gegrepen is voor hem. In Youth in Revolt is het niet anders.
Met de tagline “he wasn’t a rebel until he found his cause” wordt de hele film eigenlijk al opgesomd. De 16-jarige Nick Twisp (Cera) ontmoet een meisje, Sheeni (Portia Doubleday), waar hij hopeloos verliefd op wordt, maar wordt door verschillende omstandigheden steeds opnieuw van haar gescheiden. Om toch bij haar te zijn moet hij zijn braafheid van zich afschudden en een rebel worden. Zo moet hij in eerste instantie zorgen dat zijn moeder hem uit het huis plaatst nadat ze verhuist zijn en wanneer dit niet genoeg blijkt te zijn moet hij ook nog eens zorgen dat Sheeni van school wordt getrapt om bij haar te kunnen zijn.
Om hem hierbij te helpen ontwikkelt hij een alter-ego genaamd François Dillinger. Een echte badass die te vergelijken valt met de rol van Jean-Paul Belmondo in de klassieker Breathless, waar in het begin van de film ook al een slimme referentie naar wordt gemaakt. Het alter-ego blijkt niet alleen Nick te helpen, maar ook voor de film een goede keuze te zijn, want hij weet met zijn nonchalante gedrag en leuke one-liners een leuke twist te geven aan de film. Het blijft bij zo’n denkbeeldig karakter altijd een beetje ontvreemdend werken wanneer hij ook invloed kan uitoefenen op de echte wereld, maar het karakter is dusdanig realistisch en leuk neergezet dat je hier snel gewend aan raakt.
Cera weet een goede dubbelrol neer te zetten als onzekere tiener en daarnaast ook als rebelse gladjakker. Hij blijft door zijn rollen een ‘hate it or love it’ acteur, maar dat hij goed kan acteren kan moeilijk meer ontkent worden. Daarnaast worden ook de bijrollen sterk vertolkt met als meest opvallende figuur Steve Buscemi van onder andere The Big Lebowski.
Miguel Arteta heeft met zijn vierde film Youth in Revolt een goed verzorgd eindwerk afgeleverd dat vol zit met subtiele humor, leuke conversaties, een fijn all-American sfeertje en met zijn speeltijd van 80 minuten ook lekker vlot is. Het verhaal zelf mag dan, zoals te verwachten is, niet erg diepgaand zijn (nogal standaard Hollywood einde), maar aangezien het deze pretentie ook niet heeft is dit geen probleem waardoor het een leuk en luchtig tussendoortje is voor een regenachtige zondagmiddag.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.