Dikke Dennis

Dennis Overweg, die voor obvious reasons vaak Dikke Dennis wordt genoemd, woont momenteel in zijn tattooshop. Er is wat gedoe met zijn paspoort en door de huidige bureaucratie kan hij geen huis krijgen. ‘Ik word van het kastje naar de muur gestuurd, volgens de overheid besta ik officieel niet, ik heb het opgegeven en ben in mijn shop gaan wonen.’ In de kelder is een kleine slaapkamer geïmproviseerd en hier woont hij dan, hij neemt nog even een ontbijt (lees: pistoletje paté, pistoletje gehaktbal, twee pakketjes cocaïne en capri-sonne voor de vitamientjes) en het interview kan beginnen.

Zijn shop/huis gaat onder de naam 666 en is hij zo duivels dan? ‘Het is eigenlijk destijds simpelweg gedaan om bovenin de telefoongids te komen. Ik heb wel wat problemen met m’n shopnaam gehad en vroeger werd de ruit nog wel eens ingegooid. De laatste keer heb ik maar besloten om gelijk een nieuwe tekst op het raam te zetten.’ De shop heeft nu groot zijn nickname op de ruiten staan, wat tegenwoordig een grotere trekpleister is geworden dan het duivelsteken. Mensen komen uit heel Nederland naar de shop om getatoeëerd te worden door de dikke. ‘Wanneer ik even op de televisie ben geweest of een interview heb gegeven, is het de komende weken gelijk veel drukker. Ik heb geleerd om het allemaal te zien als publiciteit en gratis advertenties. Vroeger deed ik veel reclamewerk ook gewoon gratis, omdat ik het leuk vond, maar tegenwoordig vraag ik er ook gewoon geld voor. Ik heb zelfs een manager die het allemaal voor me regelt.’

Dikke Dennis werd onlangs door Jan des Bouvrie gevraagd om te figureren op een van zijn miljonairsfeesten. ‘Het moest niet veel gekker worden. Ik werd betaald om daar ontbloot te zitten. Het verdiende erg lekker en natuurlijk wilde ik dat wel, maar het voelde niet helemaal lekker, het was ook niet mijn soort publiek. Ik ging uiteindelijk naar de wc en kwam Barry Hay tegen, iemand die ik al jaren kan waarderen. We hebben twee uur op de wc staan praten. Ik vroeg nog of hij ook wat cocaïne wilde hebben, maar hij bood me uiteindelijk beter spul aan, hij kwam namelijk net van de Nederlandse Antillen.’

Veel tatoeëerders komen van een kunstacademie of hebben een grafische opleiding gedaan, maar de 45-jarige heeft het zeker niet, hij komt rechtstreeks van de Amsterdamse taxi. ‘Ik heb ook niet zoveel met ontwerpen. Ik besloot dat ik tatoeëerder wilde gaan worden en te stoppen als taxichauffeur, maar ik wist dat ik eerst in de wereld moest komen om geaccepteerd te worden en het te leren. Ik wilde leerling worden bij verschillende mensen in Amsterdam, maar ze wilden me allemaal niet hebben. Ik kon uiteindelijk een pand krijgen en zonder ooit een machine aangeraakt te hebben, besloot ik een shop te gaan beginnen. Ik leerde tatoeëren door het zetten bij vrienden. Het was natuurlijk moeilijk opboksen tegen de concurrentie, maar tegenwoordig worden zelfs klanten naar me doorgestuurd. Veel shops willen geen kleine tatoeages zetten en worden doorverwezen naar ons. Ik zie onszelf ook echt als een snelle shop. Ik wil niet maanden werken aan een groot (rug)stuk, daar heb ik helemaal geen zin in. Laat mij maar lekker de dolfijntjes en sterretjes doen. Zolang het maar geen portretten zijn, want dat kan ik niet, of je moet een lelijk harkpoppetje willen hebben.’

De Amsterdammer heeft geen dromen meer als tatoeëerder en ook de lege plekken op zijn lichaam zijn schaars geworden. ‘Het is wel genoeg eigenlijk zo. Ik heb wel laatst nog iets door André Hazes (junior) en Roxeanne Hazes laten zetten omdat ze in shop waren.’ Ook heeft hij zijn bandmaten regelmatig getatoeëerd, zo kennen we hem natuurlijk als gastzanger bij The Spades, Peter Pan Speedrock en The Shavers.

De muzikale omslag begon toen Dennis in Spanje naar een band aan het kijken was. De bassist Bart ‘Bartman’ Grevers stond met The Lovesteaks op het podium en de frontman was – als we hem op zijn blauwe ogen moeten geloven – werkelijk afschuwelijk. ‘Ik sprong op het podium en begon te zingen, ze keken me allemaal verbaasd aan, maar ik kon zeker beter dan de zanger. De band ging later uitelkaar en samen met Bartman ging ik naar Peter Pan Speedrock.’ Met Peter Pan Speedrock stond hij op Pinkpop, Parkpop, Pukkelpop, Paaspop – maar natuurlijk ook op genoeg festivals die niet beginnen met een de letter ‘p’. Zenuwachtig om te spelen op z'n groot podium? ‘Ik doe geen alcohol of drugs omdat ik anders zenuwachtig wordt hoor. Ik word iets losser wanneer ik het gebruik, vooral omdat het bij Peter Pan Speedrock even wakker moet gaan schudden.’ De mannen zijn ondertussen allemaal getrouwd, dus zijn niet echt meer rock ’n roll volgens Dennis, maar gelukkig hebben ze de nachtegaal van de Jordaan als mascotte. Behalve buiten Europa, omdat dan het probleem met het ontbrekende paspoort opnieuw opgaat.

Veel muzikanten doen een moord voor een platencontract, maar Dikke Dennis staat niet te popelen op een nieuw fysiek schijfje. ‘Ik ben benaderd door twee platenmaatschappijen om een album te gaan opnemen, maar ik heb er echt geen zin in. Dan moet ik nummers gaan schrijven, wat ik helemaal niet kan en met wie zou ik dat moeten doen? Ik heb helemaal geen band. Dan moet ik vervolgen gaan opnemen in een studio en met een beetje pech moet ik nog gaan touren ook. Ik ga nu mee met Peter Pan Speedrock wanneer ik zin heb, helemaal geen verplichtingen en ik kan komen wanneer ik wil. Ik hoef ook helemaal niet te oefenen en ik heb geen idee wat de teksten zijn, ik zing elke keer iets anders.’

De dakloze junk (zoals hij zichzelf omschrijft) is momenteel uitgegroeid tot een Bekende Nederlander. Misschien niet op de normale manier zoals je zou verwachten, maar wellicht iets om trots op te zijn. Hoe reageren de vrienden en familieleden op het succes? ‘In de buurt moesten ze natuurlijk wel even wennen aan een tattooshop midden in de Jordaan, maar ik heb het idee dat we ondertussen wel geaccepteerd zijn. Mijn ouders, geen idee, ze zijn nog nooit bij een optreden geweest, maar ze hebben ongetwijfeld wel eens iets gezien op YouTube. Ik weet wel dat ze mijn biografie hebben gelezen, want ik heb begrepen dat ik onterfd ben, ze zijn bang dat ik drugs ga kopen van hun geld. Maar als ze het goed hadden gelezen, dan weten ze dat ik helemaal niet geïnteresseerd ben ik geld.’

Wie dacht dat rock’n roll na de zelfmoord van Herman Brood niet meer bestond, zou eens kennis moeten maken met Dikke Dennis. Grote artiesten binnen de tattoowereld willen minimaal eens per jaar bij hem in de zaak werken en ik zeker snap waarom. De gezelligheid, echtheid en gastvrijheid die de Amsterdammer uitstraalt is ongekend. Hoewel hij aangeeft zelf liever in Eindhoven te komen, maar dat vergeten we dan maar even.