Regisseur Matt Aselton is nou niet een naam waardoor er diverse belletjes gaan rinkelen of lampjes gaan branden. Sterker nog, met Gigantic levert hij zijn debuutfilm als regisseur. De film maakte deel uit van de officiële selectie van het Toronto International Film Festival. Met weinig acteurs van naam, op John Goodman en Zooey DeSchanel na, is het nog maar de vraag hoe hij zich redt. Het is echter de minder bekende Paul Dano die de hoofdrol op zich mag nemen.
Paul speelt Brian Weathersby, een verkoper in een beddenspeciaalzaak, die als grote droom heeft om een Chinees kindje te adopteren. Hier spendeert hij het grootste deel van de dag aan, mede omdat zijn werk hem weinig voldoening geeft. Totdat Harriet, gespeelt door Zooey DeSchanel, langskomt. Hij valt als een blok voor haar, maar om haar te versieren moet hij eerst haar door John Goodman gespeelde vader Al Lolly zien te imponeren.
De norse Al Lolly tracht meteen gebruik te maken van Brian’s welwillendheid om hem te imponeren. Hierdoor groeit er niet alleen een band tussen Brian en Harriet, maar ook een tussen hem en Al. Het verhaal komt wat traag op gang, maar Matt Aselton heeft er goed aan gedaan om niet alleen de personages in de film te laten groeien, maar ook om de hoofdrolspelers naar elkaar toe te laten groeien. Een kanttekening die hierbij geplaatst moet worden is dat hij de hierdoor ontstane situaties beter had kunnen uitbouwen.
Een ander probleem waar Aselton tegen aanloopt is het invoegen van scènes die absoluut niets met het verhaal te maken hebben. Scènes die waarschijnlijk al in z’n hoofd zaten en dat hij deze koste wat het kost wilde gebruiken. Zo zien we de van The Hangover bekende Zach Galifianakis een aantal keer opduiken in de film, maar hij voegt echter helemaal niets toe aan de hele film.
Hij laat Paul Dana op de top van z’n kunnen spelen en ook Zooey DeSchanel speelt een prima rol, ook al is ze niet zo prachtig als bij haar glansrol in 500 Days of Summer. Met al deze plus – en -minpunten zweeft de film in de middelste regionen van de indie romkom’s, maar Matt Aselton laat in ieder geval wel zien dat hij zeer zeker potentie heeft in dit genre. Als hij z’n minpunten verbeterd en ietwat meer risico durft te nemen, kan Aselton nog wel eens ver komen als regisseur.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.