Het is een mooie, zwoele zomeravond en de grote zaal van de Melkweg staat in het teken van de punkrock oldtimers Lagwagon en No Use For a Name (beide al meer dan twingtig jaar actief!). Alle voortekenen voor een mooie avond zijn aanwezig dus. Daarnaast wordt het voorprogramma verzorgd door de Canadezen van This is a Standoff, die we eerder dit jaar ook al in het Musicon tegenkwamen.
Waarschijnlijk met de lange sets van Lagwagon en No Use for A Name in het vooruitzicht begon This is a Standoff een kwartier voor de geplande begintijd, en dus in een matig gevulde zaal, met spelen. Voor deze band maakt het echter niet uit hoeveel mensen er in de zaal staan, ze geven altijd een strakke en energieke show weg. Eerder dit jaar dus nog als headliner in de kleine Musicon, nu in de grote zaal van de Melkweg. Gelukkig stroomt het naarmate de set vordert wel voller en met een mooie mix van nummers van beide albums en de nodige dosis humor kan het publiek genieten van een goede opener. Het geluid is in de Melkweg wellicht beter, toch komt een band van dit formaat qua sfeer beter tot recht in een iets intiemere zaal, zoals de Musicon. Liefhebbers kunnen binnenkort echter opniew genieten van deze band in de Winston wanneer ze in het voorprogramma staan van Polar Bear Club.
Wanneer een Amerikaanse band in Nederland optreedt kan je er veilig geld op in zetten dat de band een bezoek heeft gebracht aan een van de vele coffeeshops van Amsterdam. Ook deze avond schuift zanger Joey Cape van Lagwagon het niet onder stoelen of banken dat hij een beetje high is. Aan de ene kant is het bevorderlijk voor het showaspect, want Joey haalt de nodige gekke capriolen uit tijdens de show. Vooral de combinatie met de reusachtige gitarist is leuk. Maar helaas is het hierdoor muzikaal af en toe wel een stuk minder, met name de uithalen die Lagwagon op plaat zo leuk maken zijn in het begin van de set erg vlak. Uiteindelijk weet Lagwagon wel een gigantische set te spelen die minstens een uur duurt en waar ontzettend veel oude nummers in gepropt zijn. Naarmate de set vordert lijkt het alsof Joey ook weer een beetje helder wordt en komen daarnaast de grotere hits van Lagwagon aan bod zoals ‘Island of Shame’ (waarbij ook de eerste stagediver op het podium verschijnt), ‘Heartbreaking Music’ en afsluiter ‘May 16’, waardoor het na een twijfelachtig begin toch een geslaagde set is geworden.
De eer van afsluitende band was deze avond weggelegd voor No Use for a Name. In eerste instantie leek dit geen goede keuze, omdat de zaal bij aanvang wat leger oogde dan bij Lagwagon. Toen de Amerikanen eenmaal bij ‘On The Outside’ aankwamen, wat plotseling een gigantische publieksreactie opleverde bleek deze plek toch niet meer dan terecht te zijn. De band komt vanwege het feit dat de zanger ook gitarist is wat statischer over dan voorganger Lagwagon, maar weet dit goed te maken door kwalitatief ontzettend sterk te zijn. Wellicht nog wel beter dan op plaat. Ook qua setlist valt er niks te klagen, want met de ruime speeltijd weten ook zij alle bekende nummers af te werken. Dat de band terugkwam voor een encore mocht dan ook geen verassing zijn, maar dat de band samen met zanger Joey van Lagwagon afsloot met een ‘Ace of Spades’ cover was wel een verassing en een erg passende afsluiter van een goed optreden.
Dat punkrock met bier een uiterst goede combinatie is heeft deze avond weer eens gebleken. Zeker wanneer je te maken hebt met deze drie doorgewinterde punkrock bands die duidelijk veel plezier hebben in op het podium staan. Daarnaast was het geluid voor de verandering eens goed te noemen in de Max waardoor gesteld kan worden dat dit soort avonden vaker geprogrammeerd mogen worden.
Je kunt geen reactie achterlaten.