Dat de mannen van Cruel Hand naast hardcore ook een voorliefde hebben voor thrashmetal werd al sporadisch duidelijk op hun eerdere albums, Without a Pulse (2007) en Prying Eyes (2008). Op hun nieuwe album, Lock & Key, gaat de band hier net een stapje verder mee en ontstijgt hun eigen, gemiddelde niveau. Want hoewel beide voorgaande albums wel aardig waren, echt bijzonder werd het nergens. Gelukkig is drie keer scheepsrecht voor de band op het Bridge Nine label. Want als het twintig minuten durende album wordt geopend door de titeltrack knalt de New York hardcore er gelijk goed hard in.
Maar ondanks dat het beter dan ooit geproduceerd klinkt is het nog niet erg bijzonder. Maar na anderhalve minuut wordt de luisteraar opeens verrast door cleane zang. Een kort stukje van vier regels, geen zeurige cleane zang maar oldschool thrash is precies genoeg om het nummer naar een hoger niveau te tillen. En deze zang komt op Lock & Key vaker voor. Je moet ervan houden, maar de crossover à la Bitter End en Alpha And Omega pakt voor Cruel Hand goed uit. Niet alleen de zang heeft thrash invloeden, ook de muziek gaat steeds meer die richting op, zonder zijn hardcore roots te verliezen. Luister maar eens naar de korte solos in ‘One Cold Face’ en ‘Day or Darkness’, de brug in dat nummer of de openingsriff van ‘Labyrinth’.
Het album is met tien nummers zo voorbij maar ook dat komt de band ten goede. Er is meer variatie in de zang, meer variatie in de nummers, meer trash invloeden en stukken betere productie. Niet elk nummer is even goed (het langzame ‘One Cold Face’ komt niet zo goed uit de verf) maar met een gemiddelde speelduur van twee minuten maakt dat niet uit. Hopelijk lukt het Cruel Hand ook door veel op te treden hier door te breken want met Lock & Key leveren ze een van de betere hardcore albums van dit jaar af. Ben je niet zo van de crossover dan kun je best twee sterren van het cijfer aftrekken.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.