Kasabian @ Tivoli Oudegracht, Utrecht

Niet alleen Slayer had begin dit jaar hun show afgezegd, ook Kasabian deed dit. De Britten hadden echter genoeg aan één herkansing, terwijl de mannen van Slayer hier tweeëneenhalf  voor nodig hadden. Het optreden, oorspronkelijk gepland voor 27 mei, was destijds al vrij snel uitverkocht en zo mag de band dan eindelijk in een bomvolle Tivoli Oudegracht spelen. Het publiek was er op tijd bij en zo was de zaal ruim een uur voordat de band het podium op zou komen al druk bevolkt.

Waar het grootste deel van het publiek een nummer van de nieuwe plaat West Ryder Pauper Lunatic Asylum, verwachtte, opende de band opmerkelijk met ‘Shoot The Runner’, een nummer van het in 2006 uitgebrachte “Empire”. Hierna volgden de eerste nieuwe nummers van de avond: ‘Underdog’ en ‘Where Did All The Love Go?’.

Dit vroeg menigeen zich af na het statische begin van de band, die het veel moet hebben van typische Britse poses, waardoor de mannen vooral in het begin behoorlijk ongeïnteresseerd overkomen. Na ‘Swarfiga’ is het in de vorm van ‘Reason Is Treason’ tijd voor weer een oudje, eentje die vanavond wordt opgedragen aan Bono, omdat ze door U2 op sleeptouw is genomen als supportact.

Naarmate de set vordert volgen oude en nieuwe nummers elkaar hand in hand, maar het zijn vooral nieuwe nummers als ‘Thick As Thieves’ en ‘Take Aim’ die opvallen. Het geluid is echter niet om over naar huis te schrijven: het gitaargeluid staat te zacht, terwijl de vocals en het basgeluid te hard staan. Dit zorgt ervoor dat vooral het middengedeelte van de set aanvoelt als een brei. De band komt hiermee weg door het publiek prima te bespelen, een goed feestje is op deze manier snel geboren.

Frontman Sergio Pizzorno en vocalist Tom Meighan nemen veel tijd voor de ‘peacesigns’ die ze laten zien, de hoeveelheid hiervan is namelijk een beetje overdreven; tussen de nummers door en bij elke dankbetuiging is het weer raak. Waar de band op plaat uitblinkt door de combinatie van luisterbaarheid en energie, blijft vooral het energieke over tijdens de liveperformance. De band weet het publiek te laten springen en neemt het voor lief dat bepaalde studiokwaliteiten achterwege blijven.

Ondanks deze kanttekeningen weten de Britten een prima set weg te geven, met af en toe zelfs de hulp van een trompettist. Later in de set klinkt het geluid weer wat beter, waardoor het publiek kan genieten van onder andere ‘Fast Fuse’ en ‘L.S.F.’. Kasabian weet bij vlagen alternatief te klinken, zonder de indierocksound te vergeten, waardoor het bij de meeste nummers raak is.

Door de combinatie van die sound met de Britpop attitude, bekruipt je af en toe het gevoel dat je naar een jongere versie van Oasis zit te kijken. De band weet niet alleen een prima indruk achter te laten, maar blijft ook lang genoeg boeien, iets wat tegenwoordig weinig bands in het genre nog lukt.