Goldfrapp @ Paradiso, Amsterdam

Begin dit jaar kwam Goldfrapp met Head First, een door jaren ’80 synthpop beïnvloedde electroplaat. Een plaat die, na het folky Seventh Tree, eens te meer bewees dat het toonaangevende electronische duo vooral lekker hun eigen ding blijft doen en eentje die ons lekker deed verlangen naar de zomer. Terwijl veel jongeren in het regenachtige Nederland zich klaarmaken voor Lowlands, staat de Britse band op de planken in de Amsterdamse poptempel Paradiso.
Maar niet voordat we hebben gekeken naar Skip & Die. Het viertal, met zowel Amsterdammers als inwoners van het Zuid-Afrikaanse Johannesburg in de gelederen, heeft de eer gekregen om het publiek op te warmen. Ze doen hun best, maar hun met afrobeat doorspekte electro weet niet iedereen te overtuigen. Dankzij de diepe en smerige bastonen en de live-percussie, zoals tribaldrums, is de muziek dansbaar, maar slechts een aantal meisjes op de verhogingen aan de zijkanten durven hun dansjes te laten zien.

Als iedereen in de ombouwpauze eindelijk zijn of haar plekje geeft gevonden is het tijd voor ‘Voicething’. De Britten gebruiken het gehijg van de afsluiter van Head First als intro voor de show en het publiek weet meteen wat het kan verwachten van Goldfrapp. Allison Goldfrapp en Will Gregory hebben een backingband meegenomen; een Germaans uitziende bassist, een drummer die zo het buitenechtelijke kind van Allison en The Cure frontman Robert Smith had kunnen zijn en een extra keyboardist. Allen zijn ze gehuld in glitterpakjes en om het plaatje compleet te maken, is er aan de achterzijde van het podium een op een luidspreker lijkend decor geplaatst.

Het geluid klinkt lekker vol, maar het is altijd maar de vraag hoeveel procent hiervan geproduceerd wordt door het vijftal. Diverse keren voelt het namelijk alsof een deel van de muziek niet honderd procent live is. Dit gevoel heerst er vooral wanneer blijkt dat het synthesizers geloopt wordt.

Ook de vocals van Allison lijk niet helemaal van haar zelf te komen, maar hier maalt nauwelijks iemand om. Niet tijdens nieuwe nummers als ‘Rocket’, ‘Believer’ en ‘Shiny and Warm’. Ook niet tijdens oude bekenden als ‘Train’ en ‘Ride A White Horse’. En al helemaal niet tijdens knaller en hoogtepunt ‘Ooh-La-La’. Tijdens dit nummer gaan niet alleen alle handjes op elkaar, maar de band krijgt de volledige Paradiso aan het springen. De twee toegiften lijken vooral aanwezig te zijn zodat Allison beide keren een nieuw shirtje aan kan doen, maar met haar aparte shirtjes weet ze wel de zaal te overdonderen. Doordat het totaalplaatje bij Goldfrapp klopt, kunnen we terugkijken op een zeer goed optreden.