Iron Maiden – The Final Frontier

De gigantisch populaire Britse heavy metal band Iron Maiden heeft vier jaar na het slappe A Matter of Life and Death dan eindelijk de opvolger in de winkels liggen. The Final Frontier heet het vijftiende studioalbum van de mannen in 30 jaar tijd en zoals aan de naam en het artwork te zien is heeft men dit keer gekozen voor een ruimte thema. Is het album alleen interessant voor de fans van Steve Harris en co. of kan het ook op eigen benen staan?

Toen de eerste single ‘El Dorado’ gratis gedownload kon worden was er veel kritiek. Eddie was niet herkenbaar genoeg meer en het nummer zelf had niet veel om het lijf. Gelukkig blijkt dit nummer niet representatief te zijn voor de kwaliteit van de negen andere nummers. Het is een album geworden dat je de eerste keer dat je het luistert waarschijnlijk erg saai zult vinden. En wellicht de tweede en derde keer ook. De nummers duren lang en lijken te voorspelbaar, teveel op werk van de vorige drie albums. De productie is wat aan de vlakke kant. Als metal liefhebber heb je het allemaal al wel eens gehoord.

Maar de felle heavy metal van voorheen heeft plaats gemaakt voor een progressieve boventoon die op dit album tot wasdom is gekomen, waarvan je wel moet houden. Soms lijkt de band een beetje op Rush. Overigens is dit album wel agressiever dan zijn voorganger hoewel op The Final Frontier geen sprake meer is van galoppeer metal maar meer een rustige draf. De mannen zijn immers een dagje ouder geworden.

Maar in die draf zitten veel dingen verstopt waarmee Maiden de luisteraar verrast. Hoewel het geen wereldschokkende dingen zijn laat de band de platgetreden paden deels voor wat ze zijn en probeert nieuwe dingen uit. Op deze manier blijven de nummers na meerdere luisterbeurten boeien. Wat bijna volledig weggepoetst lijkt te zijn is de structuur van de nummers en daarbij de zichzelf herhalende refreinen. Was deze vroeger voor een album uitkwam al bijna helemaal uit te tekenen, nu klinkt de band origineler, zonder het typische geluid te verliezen. De invloed van Bruce zijn solo werk is wel duidelijker terug te horen.

Het album had wel iets korter gemogen, een ballad als ‘Coming Home’ had beter als b kantje van een single uitgebracht kunnen worden. ‘Isle of Avalon’ duurt te lang en vliegt uit de bocht zoals de band te vaak op het vorige album deed. Na een zwakke start met het titelnummer en de eerder genoemde single is de tweede helft van het album beter, met name ‘Starblind’, ‘The Man Who Would be King’ en ‘When the Wild Wing Blows’. Vooral in dat laatste nummer is goed te horen dat de band het maximale uit drie gitaristen weet te halen zonder dat een opeenstapeling van zware riffs en solo uitwisselingen is geworden.

Door simpelweg hun succes uit de jaren tachtig te kopiëren zou de band een karikatuur van zichzelf geworden zijn. Met The Final Frontier bewijst Iron Maiden zeker niet verouderd te zijn en alleen om hun oude hits gewaardeerd worden. Het mag dan misschien niet meer de Maiden zijn waar je van houdt maar het is zeker een uitstekend metal album, bijna progrock als je naar de tweede helft luistert, geworden. Kom maar op met die tour!

Score: