Pukkelpop 2010: dag 1 @ Festivalterreinen Kiewit, Hasselt

Na toch een week met naargeestig weer lijkt het toch wat zonniger te gaan worden op de dag dat Pukkelpop aftrapt. De camping staat ramvol en de sfeer zit er, mede dankzij een feestje in de Boiler Room op woensdag, al lekker in. Vandaag is het keuzes maken voor de bezoekers van het Belgische festival, want de line-up ziet er prima uit. Grote namen die vandaag het podium zullen betreden zijn  Blink 182, Iron Maiden, De Jeugd van Tegenwoordig en Placebo en natuurlijk nog veel meer.

Bear In Heaven maakt geen festivalmuziek. Op de muziek van het drietal kun je namelijk niet springen, meeblèren en –klappen. De Amerikanen staan voor psychedelische elektronica en dat is niet weggelegd voor grote feesttenten. Laat staan op de eerste ochtend. De frontman heeft helaas geen begrip voor het rustige en afwachtende publiek. ‘Ik weet dat het vroeg is, maar er mag gerust gedanst worden’ laat Jon Philpot weten. De zanger/toetsenist heeft een zeer indrukwekkende (hoge) zangstem, maar praat opvalleng genoeg enorm laag. De setlist van het drietal is niet erg verassend en vooral nummer van het populaire Beast Rest Forth Mouth worden opgedreund. Bear In Heaven is geen feestbeer, maar het maakt de muziek niet minder goed, vooral niet wanneer je kijkt naar het onmenselijke tijdstip. Het is rustig wakker worden op de eerste Pukkelpop-dag.

De opening op de Main Stage wordt gedaan door de post-hardcore mannen van Thrice. Althans, de post-hardcore sound is steeds verder op de achtergrond geraakt, en met een set die vooral op het nieuwste pareltje Beggars leunt, staat Pukkelpop eerder te kijken naar een rockband met hier en daar een experimenteel uitstapje of hard randje. Van voor The Alchemy Index komt enkel ‘Silhouette’ voorbij, waar eerder werd geopend met de kers verse track ‘All The World Is Mad’. Ook de nieuwe single ‘In Exile’ komt voorbij, en de band sluit af met ‘Beggars’. En wederom flikt Thrice het weer. Ze spelen hun nummers op sublieme wijze, zijn helemaal in zichzelf gekeerd, gaan totaal op in de muziek, maar laten ons toch twijfelen of dit nu een goede show was of niet. Want twee jaar geleden, als afsluiter in de Shelter, toen was het toch een meer memorabelere show dan dit jaar?

De gevoelige klanken van de Schotse band Frightened Rabbit gaan door merg en been en de tent is goed gevuld zo vroeg op de dag. Het dialect van de mannen is aanzienlijk minder sterk geworden, wat eigenlijk een beetje jammer is omdat het juist zo charmant was.

Ze kunnen bijna fietsend naar het Lowlands-terrein, maar De Jeugd van Tegenwoordig besluit gewoonweg Pukkelpop te gaan rocken. Het populaire raptrio heeft draaitafelheld Bas Bron (De Neger Des Heils) meegenomen en samen staan ze zelfverzekerd op het podium. De bekende en verplichte hits ‘Hollereer’, ‘Shenkie’ en de nummer 1-hit ‘Watskeburt?!’ worden even opgedreund, maar ook nieuwe nummers worden losgelaten. Pepijn ‘Faberyayo’ Lanen leert zelfs een aantal dansje aan de Pukkelpoppers. ‘Dit is ook een nieuw nummer en daarbij zit ook een dansje’ en het publiek wordt getrakteerd op ‘Hengel at a bitch’. En de Pukkelpop-weide gaat volledige vissen naar bitches. De nummers worden volledig meegezongen en ook de rappers zien het enthousiasme, waardoor we massaal worden getrakteerd. Willie ‘WiWa’ Wartaal heeft namelijk een aantal ballenbakballen megenomen en ‘hiermee kun je een meter aan gratis bier krijgen bij de bar’. De bandleden zijn melig als altijd, maar zou iemand het nou daadwerkelijk hebben geprobeerd? Het blijven tenslotte Belgen hè.

In de Marquee verzamelen alle jongere emo-meisjes en jongens zich. All Time Low blijft voor deze groep toch wel een van de bekendste en grootste bands. Niet anders dan wat wij van deze band gewend zijn, maken zij wederom er een goede show van. Is het routine of is het gewoon strak spelen? Ik denk het eerste. De nummers zijn er ingeslagen en de idolen maken dezelfde grappen als in de Melkweg. De vrouwelijke fans in het publiek worden gek wanneer er wederom wordt geschreeuwd dat Alex op zoek is naar een knap vriendinnetje. Toch werkt het wel, want het publiek eet uit de hand van deze band. De band geeft een goede show weg en laat de fans voldaan achter na een set van drie kwartier.

In de veelste kleine Wablief?! tent staan de Belgen van Kaptian Korsakov klaar om te beginnen. Vaak afgekort tot KKK- iets dat toch een dubbele betekenis heeft, geven de drie een intense show weg. Hoogtepunt nummer één: ‘When We Were Hookers, hoogtepunt twee: het duet met And So I Watch You From Afar. De ineens zeven koppen tellende band speelt tien minuten te lang door, en heeft in deze tien minuten schijt aan de stage manager die al enkele keren het podium oploopt om een willekeurig bandlid op de schouders te tikken en te gebaren te stoppen. Na een kolkende grand finale van een kwartier barst de Wablief?! tent nog verder over de geluidsbarrière, dit keer enkel van het applaus.

De Amerikaan Seasick Steve is een muzikant met een uitgebreid verhaal en dat zal iedereen weten ook. De zanger, liedschrijver en gitarist koos om als 14-jarige weg te gaan uit zijn ouderlijk huis en een zwerversbestaan te leven. De hillbilly is ondertussen alweer negenenzestig en media spreken momenteel van een heuse hype rond de zanger. Het optreden, wat bestaat uit gedichten, verhalen en liederen, doet denken aan Johnny Cash. Alleen waren de nummers van Cash een stuk minder eentonig. De instrumenten van Steven zijn namelijk redelijk beperkt en zo ook zijn stem. Hij speelt vooral op aparte zelf gemaakte instrumenten (soms een simpele omgekeerde kist) en het is zeer aandoenlijk om hem te zien worstelen. Steve is al jaren een publieksfavoriet op grote festivals, maar muziek om ook thuis te gaan luisteren is het helaas nooit geweest.

Door de media wordt Darwin Smith omschreven als de Micheal Jackson van indie-rock, maar meer dan een excentrieke Amerikaan is het eigenlijk niet. De krullenbol verliet het antifolk collectief Creaky Boards en doet het momenteel beter als frontman van Darwin Deez. Het zestal draagt allemaal de achternaam ‘Deez’ en het oogt ook exacts als een hechte familie. De aanstekelijke muziek wordt gemaakt door een grote vriendengroep en er wordt zelfs synchronische gedanst. Het grote en gezellige muziekspektakel wordt helaas op momenten nogal slordig en overdreven. En dat is even wennen wanneer je de minimalistische debuutplaat gewend bent. Hoewel de groep veel media-aandacht krijgt en lovende cd-recensies, weten ze weinig mensen naar hun optreden te trekken. Het is afwachten hoelang we nog iets zullen blijven horen van de Deez-familie.

En alweer staat And So I Watch You From Afar op Pukkelpop. Dit jaar zijn ze al minstens twee handen vol keren geweest in de Benelux, en ook vandaag gaat het even hard los als bij de voorgaande shows. Wanneer na ongeveer drie minuten de break in ‘Clench Fists, Grit Teeth… GO!’ inzet, vanaf dat moment hebben de Ieren iedereen in de Chateau tent beet. Donker, intent, godverdommense veel knipperlichtjes en muur van knetter harde trommels, baslijnen en uiterste fijne melodische riedels, het is wat je krijgt bij de beste post-rockband van dit moment.

Tegelijkertijd met deze band staat Biffy Clyro in de metaltent The Shelter. De mannen zijn blijkbaar zeer populair in de Benelux, de tent is zo goed als vol wanneer zij het podium betreden. Aan het begin van de set worden al flink wat nieuwe en oude hitjes gespeeld zoals ‘Living Is A Problem Because Everything Dies’ en ‘Bubbles’. Merkwaardig is het feit dat zij op de platen veel minder ruig klinken dan in het echt. De sound van de band is goed afgemixt en vult de volledige tent. De mannen geven een echte rockshow weg en het publiek gaat er volledig op in.

Direct na afloop van deze show, staat het veld voor de Main Stage helemaal vol. Het is dan ook eindelijk tijd voor een van de grootste headliners van het festival, Blink 182. Na een pauze van vijf jaar zijn zij terug, in Europa welteverstaan. Vorig jaar maakten de punkers al hun opwachting in Amerika. Het veld wordt gevuld met een gemengd publiek, jong en oud staan ongeduldig te wachten op hun punkhelden. Zoals gewoonlijk is de show van Blink 182 kwalitatief gezien niet de beste show die je zult meemaken, echter maken de mannen er wel een groot feest van met hun grappen en vrolijke muziek. Alle oude hits komen voorbij en Travis Barker geeft een flinke solo weg op zijn draaiende drumkit. Het lijkt alsof Blink 182 nooit is weggeweest, wederom maken zij na deze lange pauze er een spektakel van.

Misschien een van de best bewaarde geheimpjes van dit jaar is de Britse indie-folk band Stornoway, niet onterecht vergeleken met Mumford & Sons. Fijne liedjes van een stel nerveuze knapen uit Oxford. De zanger wordt er verlegen van dat zoveel mensen toch naar zijn bandje zijn komen kijken. Toch is de muziek, die duidelijk op de Britse folk van de jaren zeventig steunt, genoeg om te overtuigen en een daverend applaus valt na elk nummer te horen.

Het is vervolgens schipperen tussen Iron Maiden en Danko Jones. Want wat ga je kiezen, vieze metal, of vieze rock? Wij houden van extra vies, dus kiezen we voor beiden. Waar Iron Maiden neerdaalt vanuit de ruimte, daalt Danko Jones neer vanuit zijn Cadillac. Beide hebben een nieuw album uit, en brengen hiervan genoeg nummers ten gehore. Maar waar Iron Maiden geen grote hits, zoals ‘The Trooper’, speelt, geeft Danko Jones het publiek wel de beste nummers. Maar hij moet wel, anders stond iedereen bij Iron Maiden, of toch  niet? Want waar de mensen bij Iron Maiden vooral weglopen door de tamme show, druppelt The Shelter steeds voller en voller wanneer Danko Jones toegeeft blij te zijn, dat er meer dan vijf mensen zijn komen kijken.

Goldfrapp is alweer zo’n prachtige naam die niet geprogrammeerd staat op Lowlands. De 44-jarige Alison Goldfrapp doet het vanavond met meer windmachine dan de gemiddelde gothicband. Maar ook met een live-band. De vaste partner en keyboardspeler Will Gregory staat vanavond helaas niet op het podium, het muzikale brein heeft blijkbaar plankenkoorts en multitalent Davide Rossi neemt zijn plaats in. De rest wordt opgevuld door een leuk gestijlde band, allemaal gehesen in excentrieke outfits. De blondine heeft vandaag extra veel aandacht voor Head First, maar ook oude klapper worden natuurlijk niet overgeslagen. Het Engelse tweetal mag gelijk staan met dance-helden Fuck Buttons, Steve Aoki en Laurent Garnier, maar ook bij de synthpoppers kan er lekker gedanst worden. Goldfrapp is nooit echt doorgebroken, maar het weerhoud ze gelukkig niet om enthousiast en uitbundig een festivalpodium te rocken.

De dertiende keer dames en heren, de dertiende keer. Zo vaak hebben Brian Molko en co op Pukkelpop gestaan. En ook zij weten dit. Zelfs de eerste keer in 1996 wordt even naar boven gehaald. Gelukkig maar, want afgelopen jaar had Placebo alleen maar oog voor hun nieuwste plaat Battle For The Sun. Nu hebben ze oog voor heel hun repertoire. Opener ‘Nancy Boy’, gevolgd door ‘Astray Heart’ en ‘Battle For The Sun’ laten het al zien, Placebo is in top vorm. ‘Infra-Red’, ‘Song To Say Goodbye’, Meds’, Taste In Men’, ‘Bright Lights’, ‘Soulmates Never Die’, ‘Bitter End’ alles komt voorbij, strak, hard met een geweldige lichtshow en overweldigende visuals op de gigantische lichtschermen hangend aan het podium. Waar ‘For What It’s Worth’ dan was? Dat doet er niet toe, want ook ’Every You, Every Me’, ‘Sleeping With Ghost’ en ‘Breathe Underwater’ worden vol overgave neergezet. Volgend jaar gewoon weer op Pukkelpop?

De nieuwelingen van These New Puritans hebben hun live-optreden opnieuw ontdekt. Stonden de Britse artrockers voorheen nog op het podium met voorprogrammeerde onderdelen, vandaag wordt de muziek gemaakt door een tweetal extra muzikanten. Het viertal heeft nieuwe leden aangetrokken voor de optreden en weggemoffeld zitten twee blazers. De nummers komen hierdoor nog beter uit de verf, maar een saxofoon op Pukkelpop? Misschien heeft Barnett-broeders zichzelf onnodig overtroffen. De Engelsmannen zijn de Chateau-afsluiter en het publiek is dronken en energiek. Het laatste restje bezoekers wilt gaan dansen en vermaakt worden, het maakt niet uit of de muziek verantwoord of onverantwoord wordt gebracht. Bewaar zulke trucs voor een concertzaal, waar These New Puritans natuurlijk sowieso beter uit de verf komt.

Dikke Freddy en zijn makkers zijn het verst van huis van alle acts op Pukkelpop. De reggae formatie Fat Freddy’s Drop komt namelijk uit Nieuw-Zeeland. Lekkere muziek om de dag mee af te sluiten, de relaxte muziek die dus ook hiervandaan komt met natuurlijk de nodige toeters en trompetters. De band lijkt het in ieder geval goed naar de zin te hebben, ondanks de beperkte opkomst, dus dan is het toch ook prima.

De eerste dag van Pukkelpop 2010 is een feit. Deze dag wordt gekenmerkt door goede optredens van het grootste gedeelte van de bands. Een enkele act valt wat tegen, maar de sfeer onder de festivalgangers maakt het eigenlijk allemaal goed. De bezoekers kunnen voldaan terugkeren naar huis of naar hun tent. De echte troopers wagen nog een dansje in de Dance Hall of Boiler Room, maar het merendeel kiest toch voor nachtrust na een hete en drukke dag. Het zal niet lang meer duren voordat de mensen op de camping weer worden gewekt door de stralende zon die hun naar een tweede dag vol goede optredens brengt.