Dit jaar vond alweer de 32e editie van het Xnoizz Flevo Festival plaats, een christelijk alternatief voor Lowlands en Pukkelpop. Qua grootte en opzet is het totaal anders, maar mensen die denken dat er alleen maar suffe ‘gristenmuziek’ te vinden is, komen bedrogen uit. Behalve muziek is er ook plek voor seminars, theater, cabaret, sport en film op het festival, wat dit jaar voor de derde keer het evenemententerrein nabij Bussloo aandoet.
Nadat de bezoekers alle tijd hebben gehad om hun tentje op te zetten en even uit te rusten, begint de eerste dag rustig in De Belofte. In deze spiegeltent, die op meerdere festivals in Europa te bewonderen valt, staan vooral singer-songwriter acts geprogrammeerd. Vandaag is het de beurt aan Borgaard om het spits af te bijten. Dit is de rustige kant van John Coffey gitarist Christoffer van Teijlingen. Samen met z’n akoestische gitaar weet hij de spiegeltent stil te krijgen, iets wat al helemaal lukt met het bezwerende en tegelijkertijd duistere ‘Devil’. Zeer goed optreden, gaat dit zien!
Met twee cellisten in de gelederen zou het Amerikaanse folkgezelschap Reilly nog wel eens interessant kunnen worden. Nadat het vijftal zo’n twintig minuten te laat de in het water staande Frontline betreden voelen de eerste tien minuten van de set behoorlijk onwennig aan. De intro’s klinken folky, maar de tracks op zichzelf zijn vooral erg standaard. Dat hoeft niet gezegd te worden van het jonge en alternatieve Among This All. Het zeer zwak staande geluid in de Subyard helpt de intensiteit van de catchy en compacte alternative rocksongs echter om zeep.
Gelukkig staat het geluid in de Subyard tijdens John Coffey wel goed afgesteld en hierdoor is prima merkbaar hoe sterk deze band gegroeid is in de afgelopen maanden. Vocalist Art van Triest slaat zeer vroeg in de set al een stuk uit z’n tanden met de microfoon en dan nog moet het publiek op een typisch Nederlandse manier inkomen. De singles ‘Vehicle’ en ‘Vanity’ zorgen ervoor dat een groepje fanatiekelingen een prima mosh neerleggen en karatetrappen uitdelen.
Met ‘Smashing 90’s’ gaat het tempo nog maar een versnelling hoger en vormt zich een circle pit in de inmiddels benauwde tent. De band weet de publieksparticipatie te waarderen en dit resulteert in het feit dat zowel Art en Christoffer zich tussen het publiek voegen. ‘Dear Thomas Schell, it was a pleasure meeting you’ is het hardste wapenfeit van het vijftal en dit bouwt de band uit tot een aardige wall of death. De band weet inmiddels hoe ze hun publiek moet bespelen en met de gecontroleerde chaos weet ze de energie met het publiek te delen.
Als de avond valt is het tijd voor Remedy Drive op de Mainstage. Deze poprock band, bestaande uit vier broers, weet redelijk te boeien. Als de kritisch ingestelde bezoeker echter verder kijkt dan het getruuk met gitaar en keyboardeffecten, dan blijft er niet veel meer over als een standaard poprock band over. Dat afsluiter New World Son dit niet is bewijst de band wel met hun soulmuziek, met veel invloeden uit onder andere reggae en wereldmuziek. De band moet het echter ook van trucjes hebben, zoals een aantal rare dansjes en een drumsolo op een ladder. Het viertal weet de aandacht van de fans er bij te houden en zo heeft de liefhebber in elk geval een goede show gezien.
Je kunt geen reactie achterlaten.