Na een prima nachtrust, al heeft camping 1 hoog bezoek gehad, is het alweer tijd voor de tweede festivaldag. De route ziet er ietwat uitgebreider uit in vergelijking met gisteren en de weersverwachtingen zien er zelfs beter uit. Nu hopen dat bands de verwachtingen waar kunnen maken en dat we niet bedient worden met standaard geneuzel.
Ook vandaag trappen we af in De Belofte, want eveneens als vorig jaar mag Groninger Kim Janssen weer zijn ziel bloot leggen. De spiegeltent zit ramvol: in het midden zit iedereen namelijk aandachtig in kleermakerszit te luisteren naar de echte luisterliedjes van deze talentvolle singer-songwriter. Kim brengt onder andere ‘Homesick And Hotelrooms’ en het meeslepende ‘The Wages Of An Easy Life’ ten gehore. Heerlijk begin van deze tweede dag.
Het gaat nog wel even door, want hierna gaan we evenals Kim direct door naar de Subyard, het is namelijk tijd voor The Black Atlantic. De band is gevormd rond ex-Shai Hulud screamer Geert Ten Velde, maar heeft niets te doen met enige vorm van schreeuwen. De band brengt namelijk ambient folk ten gehore en de meerstemmige zang, minimalistische percussie en emotionele gitaaruithalen weten de tent te overrompelen. Geert laat het publiek meedoen tijdens ‘Old, Dim Light’, iets wat resulteert in een magistrale versie van het nummer. De muziek klinkt mysterieus en het viertal laat hierdoor een zeer goede indruk achter.
Het Amsterdamse Little Things That Kill schopte het al tot Serious Talent bij 3FM en kan nu aan een christelijk publiek laten zien wat ze waard zijn. De catchy indiepop is dansbaar, maar het publiek wil zich er niet aan wagen en blijft liever op het strand bij de Frontline staan. Welgeteld drie meisjes stonden in het water voor het podium te springen, dat was nou niet de score die de band voor ogen had. In de Sally Forth stand mag The Black Atlantic voor de tweede keer aantreden en deze intieme sessie klinkt zo mogelijk nog mysterieuzer en doordat de korte set onversterkt is spat de emotie ervan af.
Gerenommeerd producer, platenbaas en The Spirit That Guides Us-drummer Minco Eggersman heeft sinds een aantal jaren een eigen project onder de naam ME. Hierin drumt hij niet alleen, hij is ook lead-vocalist. Het optreden vormt een uitgelezen kans om even languit in het gras te gaan liggen en de tonen van de nieuwe plaat, Hamden, op je in te laten werken. De bij vlagen loeiharde percussie doet de nietsvermoedende bezoeker wakker trillen, maar verder is het rustig voortkabbelende muziek waarbij je even uit kunt rusten.
In mei 2010 werd bekend dat de indie-act This Beautiful Mess ermee zou stoppen. Niet veel later was People Get Ready geboren; qua bezetting dezelfde band, maar met meer new-wave en post-punk in de sound en maatschappijkritische teksten. Hierdoor waren de verwachtingen voor hun show op het hoofdpodium hooggespannen, maar dit kon de band helaas niet waarmaken. De combinatie van krachtige britpop met new-wave en post-punk uithalen is zeer zeker te behappen, alleen de vocalen van Arjen van Wijk staan te zacht en zijn allesbehalve krachtig.
De afsluiter van de mainstage vandaag, Stellar Kart, kan rekenen op een volle weide. De aanstekelijke pop-punk krijgt menigeen aan het springen en in het voorstelrondje komen zelfs een aantal covers langs. Zo waagt het viertal zich aan twee nummers van de soundtrack van Disney’s Alladin en komt er een punk versie van You Belong With Me van Taylor Swift langs. Dit zijn de hoogtepunten van een show langzaam maar zeker verslapt. Helemaal aan de andere kant van het terrein mag de Nederlandse blackmetalband Slechtvalk de Music & More afsluiten. De band weet echter niet te overtuigen en dus gaan we zonder te zweten door naar de camping.
Je kunt geen reactie achterlaten.