De laatste echte festivaldag is alweer aangebroken en bij aankomst op het festivalterrein ziet het er behoorlijk wat drukker uit. Dit kan komen door een aantal bands die vandaag voor het eerst Nederland aan doen, maar wellicht komt het ook doordat het voor veel mensen een vrije zaterdag is. Het is vandaag ook wat minder warm, maar toch vallen er heel veel korte broeken te spotten.
Net als de voorgaande dagen begint de zaterdag rustig, maar dit doen we niet in De Belofte. Wel beginnen we vandaag met een bekende: Kim Janssen geeft namelijk een intieme sessie in de Sally Forth stand. Ook vandaag weer nummers van debuutplaat The Truth Is, I’m Not Responsible en doordat het zo’n intieme show is, laat hij zich meer gaan dan normaal.
Dit doet het echtpaar Brookln en Ruth Dekker niet. Het echtpaar wat Rue Royale vormt doet het namelijk lekker op hun eigen tempo in de Subyard en de rustige luistermuziek weet menigeen te overrompelen. Na de set volgt een staande ovatie en gaan de echte liefhebbers mee naar de Sally Forth stand. De sessie hier brengt de luisteraar nog dichterbij de muziek van het duo en hierdoor heeft niemand door dat zojuist een redelijke hoosbui over het terrein is getrokken.
Brown Feather Sparrow was de band rond Lydia van Maurik, maar tegenwoordig steekt ze die energie in Eins, Zwei Orchestra. Het is echter geen sfeerrijke down-tempo popmuziek, maar deze nieuwe band verpakt shoegaze in korte, krachtige songs. Voor velen is dit echter niet wat ze verwachten en dit, in combinatie met een te luid afgestelde Subyard, zorgt ervoor dat er redelijk wat publiek deze tent verlaat. Ondanks deze halfvolle tent geeft het zestal een prima optreden voor mensen die wel tegen een redelijke wall of sound kunnen.
Op het hoofdpodium zou Kutless ons een stevige Amerikaanse rockpartij voor moeten schotelen, maar het gezelschap slaagt hier allesbehalve in. Wel horen we redelijke poprock songs, maar helaas is het niet spannend genoeg om de aandacht erbij te houden. Het eveneens Amerikaanse Anberlin, dat vandaag voor het eerst in Nederland speelt, klinkt een stuk spannender en zorgt zelfs voor een duw en trek pit op de weide voor het hoofdpodium. Vocalist Stephen Christian klinkt echter niet altijd even zuiver en de show lijkt bijna als een nachtkaars uit te gaan dankzij een aantal rustige, maar vooral zwakke, songs.
Het zestal voert het tempo aan het einde gelukkig weer omhoog en dit resulteert in een groot aantal springende mensen. Springen doen we echter niet tijdens Leeland, de afsluiter van de mainstage. De band is gevormd rond Leeland Mooring, maar criticasters noemen hem en de band graag Leeland Boring. Dit is ook precies hoe de band klinkt: saai. De band neemt ook nog eens veel tijd voor een preek en zo blijven alleen de echte fans over. De fans van het harde werk staan namelijk aan de andere kant van het terrein te kijken naar de folkmetalband Illuminandi. Dit Poolse gezelschap krijgt redelijk wat publiek mee tijdens hun show, maar wordt echter geteisterd door technische problemen.
Het betere danswerk is te vinden bij de Silent Disco, de daadwerkelijke afsluiter van het festival. Het is echter een ‘versus’ set en de ‘wedstrijd’ gaat tussen DJ Danny Butler en DJ Collectief Kindernevendienst. Vooral laatstgenoemde zorgt voor een goed feestje, maar de mannen hierachter kunnen dat ook zeer zeker. Dit is namelijk wat je krijgt als je drie leden van John Coffey, een lid van Ponoka en een bevriende marketing-manager de platen laat draaien. Iedereen danst en schreeuwt mee en deze uitbundige sfeer wordt nog wel even naar de camping meegenomen. En zo kunnen we terugkijken op een prima editie van het Xnoizz Flevo Festival, maar de organisatie mag wat ons betreft voortaan wel wat meer hardere kwaliteitsbands aantrekken, deze hebben we op John Coffey na best wel gemist. Vooral de rustige acts als Rue Royale, The Black Atlantic en Kim Janssen wisten te imponeren, terwijl we met Borgaard en Eins, Zwei Orchestra twee verrassingen hebben gezien.
