Het is weer tijd voor het jaarlijkse hoogtepunt voor muziekliefhebbend Nederland. Althans, de mensen die niet naar Pukkelpop zijn gegaan, en de mensen die op tijd een kaartje hebben gekocht voor Lowlands. Met een goed weersvooruitzicht is de sfeer relaxt, al was deze met een regenbui niet minder.
Lowlands
Het Grolsch podium wordt dit jaar ingewijd door de Britten van Band Of Skulls. Ze beginnen hun set met ‘Light Of The Morning’, een nummer dat in de volle tent enthousiast wordt ontvangen. Op het geluid van de band valt weinig aan te merken. Het is goede, rechttoe-rechtaan rock: vies gitaargeluid, sec drumpartijen en goede bluesy vocalen. Hoewel het muzikaal prima in elkaar steekt en de band live net zo goed als op plaat klinkt, is de show alles behalve spannend. Als frontman doet Russell Marsden weinig zijn best om contact te zoeken met het publiek. De uitvoering is droog en tussen de nummers wordt niet gesproken. Dit zorgt voor een kille, onpersoonlijke sfeer op het podium. De vraag rijst wat de meerwaarde van de bands aanwezigheid is, als een soortgelijke ervaring ook thuis met het beluisteren van de platen kan worden bereikt. In plaats van een potentieel aan nieuwe fans binnen te halen is de band vooral bezig met het zo snel mogelijk klaren van het klusje. Jammer, want er is een hoop talent aanwezig bij dit jonge trio. De eerste gesproken woorden klinken na ongeveer drie kwartier en zijn: “Lowlands, this will be our last song.” Koud bier, zon en de gedachte dat dit slechts het begin is van een beloftevol weekend maakt dat de Grolsch zich niet te kritisch opstelt en Band Of Skulls verlaat het podium onder luid gejuich.
Eerder dit jaar was ze één van de hoofdacts tijdens LLaunch en vandaag staat Selah Sue voor de tweede keer op Lowlands. Het optreden begint wat mak en komt pas na een paar nummers goed op gang tijdens ‘Fyah Fyah’, een lekker nummer met reggae en hiphop invloeden. Er wordt in de volle India volop gedanst en meegezongen. En damn, wat heeft deze charmante Belgische artiest een stem: rauw, hard, vol emotie en ook nog eens zuiver. Waar een aantal vrouwelijke artiesten live nog wel eens door het ijs wil zakken, zingt Selah Sue op het podium zelfs beter dan op cd. Muzikaal gezien mag het nog een stuk spannender: ze zou zich helemaal op reggae en dance moeten richten, maar dankzij haar stem, overtuiging en een paar lekkere nummers weet ze hier alsnog een sterk optreden weg te geven.
Selah Sue
Eerder dit jaar kwam Frightened Rabbit met The Winter Of Mixed Drinks, een plaat die de Schotten eindelijk in Nederland op de kaart zette. Want hoewel de band in Engeland en Amerika al jarenlang de clubs plat speelt wou het hier in Nederland nog niet echt vlotten. In 2010 speelt Frightened Rabbit dan eindelijk twee keer in Amsterdam en Lowlands is natuurlijk ook niet mis. Paradiso begin dit jaar was uitverkocht en wie weet zal dit ook wel gebeuren met het aankomende concert in de Melkweg, want vandaag hebben ze zonder twijfel een hoop zieltjes hebben gewonnen. De indierock, met een glanzende hoofdrol voor de kenmerkende stem van zanger Scott Hutchison, spat van het kleine Charliepodium. Het geluid is goed, de band is goed en de liedjes zijn goed. Want naast veel werk van het eerder genoemde The Winter.. zijn het tracks als ‘The Twist’ en ‘Keep Yourself Warm’ van The Midnight Organ Fight waarop je mensen voorzichtig ziet meezingen. Frightened Rabbit is op Lowlands eindelijk tot bloei gekomen.
In de namiddag betreedt Band Of Horses uit South Carolina het podium van de Grolsch. Waar de eerder genoemde Band Of Skulls een tekort had aan uitstraling komt deze band om in charisma. Vooral frontman Ben Bridwell is een genot om naar te kijken, vanwege zijn aanstekelijke vrolijk- en levendigheid. Bijzonder is hoe Bridwell zijn bandgenoten stuk voor stuk een goed gevoel over zichzelf weet te geven. Hij gaat iedereen op het podium langs, legt een hand op de schouder van de bassist, springt door naar de drummer om die met slechts een blik aan het lachen te maken enzovoort. Na nogal wat wisselingen in de samenstelling van de band, lijkt er nu een rust en verbondenheid te zijn ontstaan en dit klinkt door in het geluid. Na elk applaus volgt er een vrolijke: “Thank you everybodaayy”, met een aandoenlijk, zuidelijk accent. Lief is ook de veer die de kop van de Fender Precision bass van Bill Reynolds siert. Het zijn vooral nummers van het meest recente album Infinite Arms die de set kenmerken, maar ook publiekslievelingen als ‘Is There A Ghost’ en ‘The Funeral’ komen voorbij. Tegen het einde van de show wordt ook de wonderschone ‘No One’s Gonna Love You’ gespeeld. Hierna maakt zowel de band als het publiek met een tevreden glimlach plaats voor Jónsi.
Jónsi is een aparte in de muziek wereld: of je haat het of je vindt het geweldig. De muziek is het beste te omschrijven als elfjesmuziek met een hoge, mannelijke stem in combinatie met invloeden uit de klassieke muziek. Het optreden begint met een sterke uitvoering van ‘Animal Arithmetic’ van de meest recente cd GO en de sfeer is gezet. Op de achtergrond zijn mooie beelden van wolven, vogels en bomen in een duistere herfstachtige setting te zien. ‘Tornado’ is de volgende topper waar de band rond frontman Jónsi van Sigur Rós mee aan komt zetten, een nummer waar de sfeer vanaf druipt. Het applaus van het publiek na afloop van dit nummer is dan ook overweldigend. De band weet dit hoge niveau schijnbaar eenvoudig door te trekken en sluit het optreden af met het nummer ‘Kolnidur’. En hoe: Jónsi heeft zichzelf inmiddels voorzien van een indianen tooi en beweegt zich vol overgave lopend, kruipend en gebogen over het podium. Op de achtergrond zijn beelden te zien van een bos waar de regen naar beneden klettert terwijl lichteffecten een zware onweersbui simuleren. Geweldig. Dit is het beste optreden dat ik in 2010 gezien heb.
Wellicht zag je ze pasgeleden hier op ROAR E-Zine voor het eerst voorbijkomen: Tame Impala. De Australische tienerhippies speelden een uur of negen vóór het optreden op Lowlands hun eerste show op het Europese vasteland in Duitsland en zijn op de weg hierheen ongetwijfeld nog even langs de coffeeshop gereden: in zichzelf gekeerd staan de bandleden op het podium, loom meedeinend op hun eigen muziek. Waar veel buitenlandse bands zich tegoed doen aan onze wiet en daardoor een optreden verneuken heb je bij Tame Impala het idee dat het er alleen maar beter van wordt. De jonkies overtuigen: ook de India hadden ze ingepalmd. Hopelijk snel terug voor een wat intiemere clubshow.
Gestoord of een genie? Dat is de vraag bij Flying Lotus. Deze Amerikaan mixt verschillende muziekstijlen – waaronder hiphop, jazz, soul en funk – op een gelaagde manier door elkaar alsof het niets is en het uiteindelijke resultaat mag gerust experimenteel genoemd worden. Vandaag staat hij in een volle, dansende India en hij gaat sterk van start door nummers van de recente cd ‘Cosmogramma’ en oude nummers schijnbaar willekeurig door elkaar te mixen. Waar de originele nummers weinig toegankelijk zijn, gaat Flying Lotus live nog een stuk verder en ontstaat er een spannende set vol verassingen, onverwachte tempo wisselingen en knetterharde beats. Maar het mooie is dat het allemaal precies klopt. Halverwege neemt de producer gas terug en neemt de complexiteit van de muziek af. Dat had niet gehoeven, maar alsnog heeft dit genie een sterk optreden weggegeven.
Sfeer Lowlands
Pingback: Verslag Lowlands 2010 – zondag « Tbeest's Blog