Na een lange en voor sommigen wel hele lange nacht is het weer tijd om jezelf uit de slaapzak te bevrijden en richting het kleurrijke festivalterrein te bewegen. Lowlands dag twee belooft een intensief dagje dansen en springen te worden met acts als Foals, Bloody Beetroots en LCD Soundsystem. De weergoden zijn Biddinghuizen ook vandaag goed gezind wat leidt tot een zweterige boel, maar een hoop gezelligheid.
De eigenwijze Nederlandse band Daily Bread heeft de eer om de dag in de Charlie te openen. Dit is voor een sexy garage dance band geen eenvoudige opgave zo vroeg op de dag, rustig een biertje nemen en lekker chillen op het gras ligt meer voor de hand. Toch is de Charlie afgeladen vol en het trio geeft meteen gas, het gevolg is een enthousiaste dansende menigte. Stefan Stoer gaat tekeer op zijn mini drumstel, Chris Mulder geeft zijn bas de sporen en zangeres Kimberly danst vrolijk achter haar keyboard. De muziek is opwekkend en sommige stukken doen wat aan New Order denken. Naast nummers van de debuut cd ‘Well, You’re Not Invited‘ komen er ook een aantal nieuwe nummers voorbij. Sinds hun optreden tijdens Sonic Connections zo’n anderhalf jaar geleden is de band strakker en professioneler geworden, iets wat ze in Duitsland en Spanje inmiddels ook weten. Muzikaal gezien zou de band meer ruimte moeten nemen voor experimenten, de kwaliteiten zijn er om dat te doen. Maar het was nu al een heel goed optreden en de band is klaar voor de Charlie.
Zij die een wat hardere manier van wakker worden niet schuwen verzamelen zich in de India voor post-rock band And So I Watch You From Afar. Aanvankelijk lijkt de eerste avond zijn nasleep te hebben in het energieniveau van het publiek, maar ASIWYFA is genadeloos. De band heeft geen opstarttijd nodig en is meteen op stoom. De nummers zijn spannend en toch goed te volgen, waardoor de tent gedurende het hele optreden vol is én blijft. Het verloopt soepel, gedeeltelijk omdat de bandleden zo goed op elkaar ingespeeld zijn. De sfeer op het podium is energiek en comfortabel, zonder dat het een moment als een routineklus aandoet. Als gitarist Rory Friers al crowdsurfend doorgaat met het bespelen van zijn instrument klinkt er een held-waardig applaus. ASIWYFA gaf ook tijdens zijn achtste bezoek aan Nederland dit jaar een volle 100 procent en heeft het publiek perfect opgewarmd voor de rest van de dag.
Na ASIWYFA is het de beurt aan Laura Marling om de India te vermaken. Krap een half jaar geleden betoverde Laura de Oude Zaal van de Melkweg, toen nog een brunette. Blondes have more fun? De singer-songwriter verwerpt deze hypothese. Ze oogt vermoeid en fragieler dan ooit. ‘My Manic And I’ wordt op half tempo gespeeld en het lijkt alsof de Britse ieder moment in huilen uit kan barsten. Niet alleen zij laat steekjes vallen, de hele band is ongeconcentreerd en mist energie. Bij ‘Ghosts’ is de tweede stem aanhoudend slordig. Het voelt alsof iedereen bij toeval op hetzelfde moment hetzelfde liedje speelt in plaats van dat er samen iets moois wordt neergezet. Als de band voor een aantal nummers het podium verlaat staat kleine Laura er alleen voor. Het ingetogen getokkel op haar gitaar wordt regelmatig overstemd door luid Lowlandspubliek dat de tent passeert. Ze kan niet verbergen hier last van te hebben en ook terugkerende feedback van de gitaarversterker doet haar gezicht vertrekken. Is het oververmoeidheid of is ze wellicht aangeslagen door de tragische gebeurtenissen op Pukkelpop? Iets lijkt haar in ieder geval dwars te zitten en dit komt het optreden niet ten goede.
Eigenlijk zou Foals twee jaar geleden al op Lowlands spelen. Toen ging het optreden door een stomme reden niet door (ze konden op een festival in de UK een, vermoedelijk beter betaalde, DJ-set doen) en daar hebben ze toch wel een beetje spijt van. Zanger Yannis Philippakis refereert er in ieder geval uitgebreid aan. De Britten brachten in mei dit jaar Total Life Forever uit: hun ‘moeilijke tweede’. Fans van het eerste uur hadden moeite met het loslaten van de mathpopinvloeden maar over de algemene linie gezien kun je zeggen dat Total Life Forever goed ontvangen is: in Engeland is de plaat zelfs genomineerd voor de prestigieuze Mercury Prize. Vandaag combineert Foals de springerige nummers van het debuut (‘Cassius’, ‘Balloons’, ‘Two Steps Twice’) met vooral heel veel nummers van dat tweede, meer ‘volwassen’ album. Single ‘Miami’ doet het geweldig en ook ‘Spanish Sahara’ is een hoogtepunt. Nu kijken of ze over twee jaar, met album drie op zak, kunnen doorstoten naar de Grolsch. Talent en ambitie is in ieder geval in overvloede aanwezig.
Na Foals zijn het eerst de Nederlandse dubstep dj’s Gomes en Brutuzz die maar wat blij zijn dat ze in de immense Bravo mogen draaien. Zij draaien de juiste tracks op het juiste moment en de tent begint aardig vol te lopen voor Magnetic Man. Twee jaar geleden deed dit trio een soort try-out optreden in de (oude) X-Ray, dat toen vooral een soort greatest hits-setje van Skream en Benga leek. Twee jaar later heeft Magnetic Man veel materiaal geschreven en oktober komt het debuut uit via Columbia. Vandaag lijken ze vooral eigen, nieuw materiaal te doen, wat wij natuurlijk niet met zekerheid kunnen zeggen aangezien het nog niet gereleased is. Maar dat het goed is en de Bravo er van uit haar dak gaat is wel zeker. Benga zweept het publiek op en het uurtje is eigenlijk zo voorbij. Halverwege komt het alle-handen-de-lucht-in moment zoals verwacht tijdens ‘I Need Air’ en de set sluit spetterend af met ‘Perfect Stranger’. Eindelijk die live dubstepact waarop we zaten te wachten. Als jij dit uurtje eigenlijk ook te kort vond: ze staan tijdens ADE in Paradiso.
Bloody Beetroots staat garant voor een feestje. Het is aan te raden jezelf vooraf bijeen te rapen en als een krijger tegemoet te treden wat komen gaat. Eerder dit jaar draaiden de Italianen een harde set in Paradiso tijdens 5 Days Off. Dat heeft blijkbaar indruk gemaakt, want als de Death Crew 77 met de bekende maskers voet op het podium zet is de Bravo al lekker vol. Direct als de vieze electro in de versnelling raakt staat de tent op zijn kop. De verzengende hitte wordt genegeerd en het publiek geeft alles aan energie wat het heeft. Zonder al te veel adempauzes wordt er gesprongen, gepit en rond gerend. Opeens klinkt daar een bekende gitaarriff. Met een remix van ‘New Noise’ zet BB eventjes de hardcorehelden van Refused in het zonnetje. Natuurlijk komt tegen het einde ‘Warp 7.7′ voorbij en ook dan zijn we nog lang niet moe. Of toch wel? Na afloop zwalkt men ietwat geradbraakt naar buiten en het lijkt alsof over iedereen in de Bravo een emmer water is geleegd. Anderen komen er nog slechter van af als ze zich beseffen dat het shirtje dat aan het begin van de dag uit één stuk bestond nu is gevierendeeld: een kleine offer voor het aanwezig kunnen zijn bij één van Lowlands hoogtepunten!
Eind vorig jaar speelde Miike Snow een prima show in de bovenzaal van Paradiso. Bij dat optreden voelde je een optreden op Lowlands al in de lucht hangen. Het is namelijk de ideale festivalact: electronica voor indieliefhebbers maar tegelijkertijd indie voor electronicaliefhebbers. Vandaag staan ze er dan, en nadat ze de maskertruc (allemaal gemaskerd opkomen, bevreemdend effect, pas halverwege nummer drie de maskers af) nog steeds doen kunnen we concluderen dat er aan de liveperformance niets is veranderd. Is dat erg? Nee. Want de band speelt blijkbaar al zolang dezelfde setlist op dezelfde manier dat het loopt als een tierelier. De hits worden keurig over de set uitgesmeerd, met het ultieme euforiemoment Animal natuurlijk als afsluister. De drukte rond het Charliepodium verraadt dat deze groep ook makkelijk in de India had gekund, maar deze setting, met de ondergaande zon op de achtergrond, heeft ook wel iets. En nou als de gesmeerde bliksem een nieuwe plaat maken graag, Lowlands wil meer Miike Snow. Vanaf nu liefst ieder jaar.
Tegelijk met Miike Snow staat LCD Soundsystem een eindje verderop in een volle Grolsch tent. Eerder dit jaar was de dance act rond frontman James Murphy al in een dampende Paradiso te bezichtigen en vandaag mogen ze Lowlands op z’n kop zetten. De band opent sterk met het beste nummer van de laatste cd This Is Happening: ‘Drunk Girls’. Het publiek danst en knikt vanaf de eerste minuut op het strakke drumwerk van Pat Mahoney. James Murphy is goed bij stem en de band als geheel lijkt veel zin in het optreden te hebben – daar ontbrak het eerder in Paradiso nogal aan. Positieve uitschieter van deze avond is wel de sterke uitvoering van ‘Us v Them’, dat zeer enthousiast wordt ontvangen. Een sterk optreden van LCD Soundsystem, ondanks de mindere nummers van This Is Happening die in de setlist voorkwamen.
Twee jaar geleden gaf Holy Fuck een indrukwekkend optreden in de Charlie en vanavond staan ze in een volle – hoe kan het ook anders in zo’n kleine tent – en lekker warme X-Ray. De band maakt ongewone dance muziek en doet dit zonder gebruik te maken van een bak elektronica. De beats worden door een drummer geproduceerd, een bassist en twee keyboard spelers, die tevens de special effects verzorgen, complementeren de band. Vanaf de eerste minuut is het raak en de fijne beats beuken op het publiek in. Nummers van de cd Latin en de recente cd LP komen voorbij terwijl de speciale effecten en tempowisselingen de spanning in het optreden houden. Hoogtepunten van het optreden zijn een wel erg lekkere uitvoering van ‘Stay Lit’ en het synchroon headbangen van het viertal dat door het publiek gevolgd wordt. Holy Fuck, dit is goed. En wat mij betreft het beste optreden van de dag.
Holy Fuck
Lowlands
Sfeer Lowlands
Pingback: Verslag Lowlands 2010 – zondag « Tbeest's Blog