Hij ziet eruit als een man die je liever niet in een donker steegje tegen het lijf wil lopen en komt uit de stal van Ruff Ryders (DMX, Swizz Beats). Vol met tatoeages en de nek van een stier is het toch een tamelijk lijpe gast, die Grizz Rock. Hij had ook succes met Danny Diablo en de Shotblockers en komt nu met zijn tweede schijfje uit na New York State of Mind vol. 1. Deze heet Mental Abuse en op negentien nummers laat Grizz horen waar hij voor staat en dat is nogal een mond vol kan ik je wel vertellen.
Grizz Rock staat dus op het punt waar hip-hop en rock elkaar ontmoeten, naar eigen zeggen, en hij spit dus behoorlijk scherpe, felle raps in de beste New Yorkse traditie. In zijn eigen woorden: “I know you can relate to me because I am just like you.” Een hele tirade lezen we in de cd-hoes. Wat we horen is energieke, goed geproduceerde hip-hop met veel rockmuziek er doorheen, zoals op ‘We Gawn Get It On’, wat de plaat aftrapt. Een zangeres zorgt voor de juiste afwisselingen en lekkere breekpunten in de muziek die een beetje bluesy aandoen houden ze zaken interessant. Op ‘Victims Of Society’ horen we wat meer rock, vooral in het refrein waarop een stevige gitaarmuur de cleane raps extra krachtig klinken. Ook brengt Grizz een gave, groovy variant van ‘Knockin’ On Heaven’s Door’.
Het typische geluid van Grizz Rock doet denken aan labelgenoot Skam Dust, Necro, Madball en natuurlijk het Ruff Ryders geluid(om maar een beeld te geven). Maar vergis je niet, er it genoeg variatie in de plaat. Van het donkere, dreigende ‘Frankie’ tot het gevoelige ‘Little Brother’ en dan plots het zomerse ‘Summertime’. Grizz Rock is van alle markten thuis, maar toch blijft het rock gevoel overheersen op deze plaat die veelzijdig en lekker is. Dan gaat het weer even lekker hard op ‘Chaos’, met brute vocalen afgewisseld met cleane raps op hakkende beats die door de lucht snijden. Even later horen we een strakke drum met bijna spoken word raps eroverheen op ‘Misery’. Het houd niet op met de verrassingen. Och en natuurlijk hoor je veelvuldig de naam Ruff Ryders gedropt worden in de teksten, mocht je vergeten waar dit vandaan komt.
Mocht er bijkans bij iemand het gevoel heersen dat je zelden waar voor je geld krijgt, met platen die maar een half uurtje duren voor de volle mep, dan zal ik de zorgen weg nemen: negentien nummers betekend hier ook echt zeventig minuten thugcore. Wil je er wat meer van horen, check dan vooral even het label, zeker als het bevalt. Eigenlijk kan je er heel veel over zeggen, maar dit volstaat: Grizz Rock is gewoon vet.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.