Helaas, helaas. De laatste dag van Lowlands 2010 is aangebroken. Zo hebben de ruim vijftigduizend bezoekers nog maar een dag over om te feesten, om hard te gaan op fantastische muziek zoals Massive Attack, The XX en The Drums.
Staff Benda Bilili is een acht mans formatie uit de sloppenwijken van Kinshasa, Kenia. De meeste bandleden hebben een lichamelijke handicap en maken muziek om uit de gevaren van hun leefomgeving te kunnen ontsnappen. Vandaag staat deze typisch West-Afrikaanse band al vroeg in een volle Bravo en de eerste ritmes van de drummer werken meteen aanstekelijk. Al snel verandert de tent in een swingende en klappende menigte. Diverse dansbare nummers en een enkele goed uitgevoerde ballads komen voorbij, waarbij het enthousiastme van de bandleden groot en prettig is. Opvallend is de qatongé van Roger Landu, een klein en zelfgemaakt 1-snarig instrument dat een mooi, hoog en bijna huilend geluid maakt. Al met al een heel goed optreden dat uitstijgt boven van de gemiddelde West-Afrikaanse band vanwege de qatongé, de mooie zesstemmige zang en de stemmen van de solisten van de balleds.
Staff Benda Billi
In 2008 stond the National ook al op Lowlands. Toen stonden ze als tweede act van de dag geprogrammeerd in de Grolsch. Vandaag staat de band weer op Lowlands, en weer in de Grolsch, maar dit keer één act later op de dag. Dit heeft ongetwijfeld te maken met het goed ontvangen High Violet, dat eerder dit jaar uitkwam. Vandaag spelen de Amerikanen veel werk van die nieuwste plaat: ongeveer de helft van de setlist is afkomstig van dit album. De nummers van deze nieuwe plaat zijn prachtige, maar ook bijna allemaal vrij rustige nummers: ‘England’, ‘Runaway’, ‘Afraid Of Everyone’, ‘Anyone’s Ghost’. Gelukkig sust The National de Grolschtent niet helemaal in slaap: vanaf halverwege speelt de band wat steviger werk. ‘Available’ stamt al uit 2003 en doet het geweldig. Even later volgen nog ‘Abel’ en het hartverscheurende ‘Mr. November’ van Alligator, afgewisseld met rustigere tracks zoals het eerdergenoemde ‘England’ en ‘Fake Empire’. De grootse finale is single ’Terrible Love’ van High Violet. Nadat zanger Matt Berninger voor de laatste keer ‘It takes an ocean not to break’ heeft uitgeschreeuwd verlaat hij via de fotopit de tent, de band nog een halve minuut doorspelende. Een memorabel einde van een memorabel optreden. Deze band kun je beter in een zaal zien, maar toch een goed optreden.
Zij die niet naar The National willen, maar liever op wat luchtige indiepop dansen, wijken uit naar de India voor The Drums. De heren uit New York zijn voornamelijk bekend door hun aanstekelijke hitje ‘Let’s Go Surfing’, waar in codetaal de aanstelling van president Barack Obama wordt gevierd (“Wake up, there’s a new kid in the town. Honey, he’s moving into the big house”). Als de rest van de band al staat maakt zanger Jonathan Pierce zijn grande entrée. Zijn gebaren en gezichtsuitdrukkingen doen soms denken aan Morrissey, maar dramatischer en minder elegant. De rest van de band ziet eruit zoals het een goede indieband betaamt: skinny jeans, houthakkers overhemd en Ray Bans, die bij de drummer en gitarist gedurende het hele optreden opblijven. Muzikaal gezien is The Drums op oppervlakkig niveau wel vermakelijk, maar er mist iets dat ze onderscheidt. Al snel klinkt het alsof het nummer dat gespeeld wordt al eerder voorbij is gekomen. ‘Let’s Go Surfing’ is een overduidelijk hoogtepunt. Het is echter wel de vraag waar dat vrolijke gefluit vandaan komt, aangezien niemand van de bandleden zijn lippen tuit. In december geeft de band een optreden in de Melkweg en wellicht wordt dan dit mysterie opgelost.
De Grolsch is afgeladen vol – en eigenlijk te klein – als het optreden van The xx begint. Sinds het sterke debuut album xx gaat het hard met deze Londense band. Maar de band lijkt niet onder de indruk te zijn van al dit succes. Zo is zanger Oliver Sim duidelijk een rustig type, zo iemand die tegen een grommende rottweiler zou zeggen: “Zit”. Na een korte intro volgt een mooie uitvoering van ‘Crystalised’ dat een licht deinende menigte veroorzaakt. Over het geluid valt het nodige op te merken, het geluid is niet helder en het geklets vanuit het publiek is storend voor degenen die naar de muziek willen luisteren. Opvallend is dat het tempo van de muziek vandaag nog langzamer dan op de cd en dit is geen verbetering. Na een sterke uitvoering van ‘Shelter’ volgt de mededeling dat de band er een tijd tussenuit gaat en het publiek wordt bedankt voor anderhalf jaar ondersteuning. Het optreden eindigt het een hele mooie versie van ‘Infinity‘, inclusief een psychedelisch einde. Het is te hopen dat dit niet het laatste concert van The xx was.
Het is gezellig druk, maar opvallend genoeg niet afgeladen vol, bij de Alpha en de bijbehorende heuvels. Zanger/gitarist Brian Molko van Placebo opent het optreden door de woorden “Dank u wel” perfect uit te spreken, waarna er afgetrapt wordt met het eerste nummer ‘Battle for the Sun’ van hun laatste gelijknamige, maar zeker niet hun beste cd. Vooral het publiek bij het podium is erg enthousiast terwijl er elders aandachtig geluisterd wordt. Bij ‘Every You Every Me’ springt de vonk tussen de geïnspireerde band en het publiek definitief over. Het geluid is heel goed afgesteld bij dit optreden, waardoor onder andere de lekkere versie van ‘The Bitter End’ nog beter overkomt. Een heel goed optreden dat je van een band van het kaliber van Placebo mag verwachten.
Het mag geen verrassing heten dat ook Hudson Mohawke tussen alle beats/dubstepartiesten vandaag in de X-Ray is geprogrammeerd. Zijn alom bewierookte debuut Butter bracht hem eerder dit jaar immers op festivals als Motel Mozaique en London Calling. Zelfs op North Sea Jazz mocht Hudmo komen optreden. Lowlands is de logische vervolgstap en de Schot is er overduidelijk klaar voor. Sommige critici klagen dat Hudmo weinig tot niets mixt, maar dat is natuurlijk een onmogelijke opgave met zijn abstracte beats. Doordat er tussen de nummers door soms korte pauzes vallen lopen af en toe mensen teleurgesteld de tent uit. Het siert de Schot dat hij hier zich geen zak van aantrekt en gewoon doet waar hij goed in is. Vandaag draait hij een combinatie alles voor, van en na Butter. Meermaals gaat de loods kapot, onder andere op de VIP van ‘ZooOOOoOOm’ en uiteraard op undergroundhit ‘FUSE’. Als hij net als op London Calling en Motel Mozaique MC Olivier Daysoul mee had genomen had het nóg beter kunnen zijn. Volgend jaar samen in de India?
Als de zon onder gaat loopt de Grolsch vol voor Massive Attack. De sfeer is intiem en het geluid broeierig en zwaar. Al vrij vroeg in de set wordt ‘Teardrop’ ingezet, minimalistischer en minder breekbaar dan op plaat. De lichtshow ondersteunt het nummer prachtig: takken van licht worden traag door de wind bewogen. De rest van de set is ook voornamelijk opgesteld uit nummers van Mezzanine. Niemand die daar over zou klagen, maar het voelt alsof er in de afgelopen jaren niet veel is veranderd aan de show van de Britten. Een gedeelte van de visuals bestaat uit Nederlandse krantenkoppen van de afgelopen maanden. Massive Attack is actueel in hun engagement met de hedendaagse maatschappelijke problematiek, maar teert verder door op de succesnummertjes uit hun hoogtijdagen. Desalniettemin is het een prachtige show, die met recht één van Lowlands hoogtepunten genoemd kan worden.
Het optreden van Sleepy Sun – een psychedelische rock band – begint met een mooie gitaar intro, gevolgd door het sterke nummer ‘Open Eyes’ van de recente cd Fever. De geluidsman moet zojuist een volledige black out gehad hebben, want de geluidskwaliteit is om te huilen: het klinkt als één grote brij. Uitzondering zijn de drums die af en toe wel lekker doorkomen en de heerlijke uithalen van zangeres Rachel Fannan zijn soms nog net acceptabel hoorbaar – maar vaak ook onhoorbaar. Een afknapper, want de Californische band maakt fijne nummers met mooie composities, een sterke zang en uitstekende instrumentalisten. Redelijk veel mensen verlaten het optreden dan ook na een paar nummers. Toch was het een goed optreden waar met zelfs een gemiddelde geluidskwaliteit veel meer had ingezeten.
Einde Lowlands
Sfeer Lowlands
Pingback: Verslag Lowlands 2010 – zondag « Tbeest's Blog