Vorig jaar kwam Iron Front uit, het laatste album van de politiek kritische Amerikaanse hardcorepunk band Strike Anywhere. Het via Bridge Nine uitgebrachte album was bijzonder tof en voor velen beter dan de vorige, iets meer punk georienteerde Dead FM. Na een tweetal toffe shows in december stond de band ook al op Groezrock en nu een nieuwe clubshow in Bibelot, Dordrecht.
Het is niet de eerste keer dat de band in deze zaal speelde. Al in 2006 stond de band samen met The Loved Ones, Antillectual en The Real Danger (twee van Nederlands beste punkrockbands) in Dordrecht geprogrammeerd. Vanavond worden ze bijgestaan door mindere goden: de Franse Uncommonmenfrommars en S.M.N. uit Japan. Het drietal S.M.N. uit Japan maakt er een heus feestje van. De muziek is totaal niet origineel maar omdat de jongens hun punkrock zo aanstekelijk brengen blijft de show het halve uur leuk om naar te kijken. Vooral de gitarist blijft allerlei streken uithalen. Het is duidelijk dat de band blij is met de kans om in Europa te spelen. Want hun plezier en energie spat eraf.
S.M.N.
Dat is bij Uncommonmenfrommars wel anders. Want ondanks dat hun nummers van een beter kaliber zijn dan van die Japanners komt de show vrij saai en geroutineerd over. Pas tegen het einde als de band de laatste twee nummers aankondigt komt er bij de band en het publiek wat meer pit in.
Uncommonmenfrommars
Maar vanavond is iedereen (en dat zijn helaas niet zoveel mensen) gekomen voor Strike Anywhere. Dat is te merken aan de publieksreacties, vanaf het moment dat de band furieus inzet is het vooraan veel meezingen en wordt er wel aardig bewogen. In elk geval geniet iedereen zichtbaar van de band rondom de charismatische frontman Thomas Barnett die vandaag best goed bij stem is. Zijn hese zang zakt na een half uur wat in maar hij haalt het meeste vrij goed vanavond. De strak spelende band knalt er maar gelijk een hoop hits van de laatste twee albums uit, waaronder ‘Prisoner Echoes’, ‘To the World’ en ‘Hollywood Cemetary’ van Dead FM en van het laatste wapenfeit komen ‘Hand of Glory’, ‘The Crossing’, ‘I’m Your Opposite Number’ en voorbij. De band weet wat het publiek wil en jast daarom vrij hard door hun toppers heen. Na ongeveer veertig minuten zakt de band een beetje in en heeft Barnett het vocaal wat zwaarder. Gelukkig weten ze zich te herpakken voor een daverend einde met onder andere ‘Chorus of One’ als toegift. De band is oprecht verrast met het fanatieke publiek en laat ze bij wijze als bedankje de beide toegiften kiezen. Ook tussendoor bewijst Strike Anywhere weer hoe sympathiek en bescheiden ze nog steeds zijn. Of er nu zestig mensen of zeshonderd staan, de band geeft zich wel en krijgt daarom het respect dat ze verdienen.
Strike Anywhere
