Eindelijk, drie jaar na Xenosapien (en vijf na het briljante Anomalies) ligt het nieuwe album van Cephalic Carnage klaar om op de oren van de wereld losgelaten te worden. Misled By Certainty worden we dit keer zeker niet, de deathgrind van de band heeft dit keer een bijzonder verfrissende make-over gehad, zonder haar bruutheid te verliezen. Wat dat de band nog steeds keihard is wordt gelijk bewezen tijdens ‘The Incorrigible Flame’. In vier en een halve minuut krijg je de typische Cephalic Carnage ingrediënten weer smaakvol voorgeschoteld en weet je als luisteraar dat het goed zit. Maar de band weet ditmaal weer te verrassen.
De band heeft definitief afstand genomen van grindcore als hoofdbestanddeel van hun muziek. Misled By Certainty is veelzijdiger dan ooit (ook op het gebied van zang), maar gelukkig nog steeds wel lomp, hard, snel en technisch. Voor de fans van het eerdere werk staat er een veertig seconden durend grindcore nummer als ‘Pure Horses’ op. ‘P.G.A.D.’ duurt zelfs nog vier seconden korter.
Maar het meeste indruk maakt Cephalic Carnage met de technische verdieping in hun deathgrind. De snelheid ligt iets lager op dit album en de band neemt hierdoor de tijd nummers beter uit te werken. Zonder door te slaan richting de kant van een band als Origin levert de band met dit album hun beste werk af. De technische waanzin druipt van ‘Abraxas Of Filth’ af, een nummer dat af en toe mathcore achtige proporties aanneemt. ‘Cordyceps Humanis’ daarentegen is een geslaagde samensmelting met doom metal. Het begin van ‘Dimensional Modulation Transmography’ is onheilspellend, maar toch komt de uitbarsting als verrassing. De band gaat op dit nummer heel hard los. De hardcore vibe op ‘When I Arrive’ doet het ook goed, alleen is het einde van het nummer niet zo geslaagd met de stadionrock zang. Als laatste uitschieters (want eigenlijk zijn alle nummers op hun manier speciaal) moeten ‘Ohrwurm’ en ‘Repangaea’ nog genoemd worden. Het eerste nummer heeft een geweldige basslijn die nog vetter wordt door een heuse saxefoon. De link met jazz is duidelijker dan ooit.‘Repangaea’ is de lange afsluiter ditmaal en waarschijnlijk hun beste ook. Met een prachtige opbouw blijft dit sludge/post-rock achtige nummer de volle twaalf minuten boeien. Je zou bijna willen dat ze een EP of iets dergelijks uitbrengen met alleen maar dit soort materiaal. Maar voordat het zover is schudt de band je nog even wakker met twee snelle stampers.
Met Misled By Certainty is de band weer helemaal terug in het voetlicht. Dit is zeker een van de beste albums van het jaar in hun genre, als geen ander weet Cephalic Carnage hoe je verschillende stijlen moet combineren waarbij hun kenmerkende intensiteit overeind blijft. De band staat gelukkig snel in Nederland tijdens het Bloodshed Fest.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.