“Hi, I’m Joey Z. Just saying ‘cause people don’t always know who I am.” Zegt de vrolijke gitarist van Life Of Agony terwijl hij me de hand schud backstage in Tilburg. Life Of Agony speelt vandaag samen met Papa Roach. Gezien Keith Caputo in de bus ligt te slapen (en over het algemeen niet zo heel gek is van interviews) mogen de overige bandleden de honneurs waar nemen. Als je de band ooit live gezien hebt, is je ongetwijfeld de energieke gitarist opgevallen dus ik moet eerlijk zeggen dat ik het getroffen heb. Joey kletst je de oren van je kop namelijk, dus er komt vast wat interessants uit vanavond.
Dat laatste is bijna letterlijk zo, het wordt nog een hele klus om er tussen te komen. Na experimenteren met mijn naam en uitgebreid vragen stellen over mijn voice recorder mag ik dan eindelijk aan hem vragen stellen. We beginnen maar met de tour, want het is een interessante combi. Met plots wijd openende ogen barst de spraakwaterval los: “Het gaat geweldig! We zijn geland in Polen, meteen naar de Poolse versie van Woodstock gereden waar we headliner waren. We kwamen het podium op en er waren zo’n 500.000 mensen! Dit was zo’n avond om nooit te vergeten en een superstart voor de tour.” Anticiperend op een volgende vraag gaat hij meteen verder hoe het bevalt om met Papa Roach te touren. “Touren met Papa Roach werkt geweldig. Het jonge publiek dat ons niet kent komt zo in aanraking met Life Of Agony, terwijl ons oudere publiek juist dat jonge spul ziet. We hebben ook een co-headline tour, maar zij spelen meestal als laatste omdat het qua techniek praktischer is. Het is een combinatie die door het agency bedacht is en het werkt eigenlijk best goed. Het is anders, je moet anders opbouwen omdat niet iedereen er staat voor jouw band. Ik ben hartstikke gelukkig om hier nu te zijn en te mogen spelen.” Die dankbaarheid, daar gaat Joey nog een tijdje over door en je ziet gewoon aan zijn drukke gebaren en uitdrukking dat hij het meent en klopt ook nog lekker hard af op de houten tafel langs hem.
Keith Caputo heeft wel eens gezegd in interviews dat de plaat River Runs Red live spelen, wellicht het magnum opus van de band, soms een zelfs pijnlijke ervaring voor hem is. De band deed het nog op een korte tour in Eindhoven, waar ik ook bij mocht zijn. Joey ervaart dat heel anders: “Voor mij brengt het herinneringen terug, de vibe ervan is nu compleet anders. Vroeger waren we jong en was het alles voor ons, nu zijn onze fans ook oud, maar het brengt ook voor hen herinneringen naar boven en misschien voor sommigen ook een soort ‘closure’ met die tijd. Het is gewoon gaaf om te doen.” Tijdens deze korte tour werd er ook in Brussel opgetreden en een DVD en cd opgenomen. De keuze hiervoor, waar ik natuurlijk naar vraag omdat we dat graag in Eindhoven gezien hadden, blijkt vooral te komen doordat de zaal daar van alle gemakken voorzien was, inclusief opname studio. Dan ben je snel klaar natuurlijk. Daarnaast had het label er ook voor gekozen. Over de receptie van deze schijf weet Joey nog niet veel te zeggen. Als ik vertel dat ik hem gehoord heb begint hij me natuurlijk uit te horen (mocht je willen weten wat ik ervan vond, lees hier wat ik erover schreef). Zelf is hij bijzonder tevreden erover. De plaat kwam uit op een nieuw label. Over het vorige label Roadrunner heeft de zanger zich wel eens negatief uitgelaten. Nu is het wel anders schijnbaar: “Ze hebben ons zelfs flink geholpen en de rechten gegeven om River Runs Red uit te brengen opnieuw. I Scream Records zijn echt 100%. De communicatie is echt nummer één, als je dat niet hebt dan heb je niks. Ze luisteren naar de band, denken mee en willen je ideeën en gedachten over zaken horen. Geweldige mensen om mee te werken.”
Keith Caputo is de man van de grote woorden en heeft ook al eens geroepen dat een nieuwe plaat opnemen echt niet gaat gebeuren. Joey heeft echter in een ander interview weer gehint dat de kans er nog wel in zit. Zeker omdat het nu zo lekker lijkt te lopen zijn er vast veel mensen die benieuwd zijn of er nog wat gaat komen. “We hebben allemaal onze eigen bezigheden, baantjes en families waardoor het bijna onmogelijk is om samen te komen om te repeteren. We moeten het samen doen, vorige keer hebben we een huis gehuurd met z’n vieren en daar zijn we aan de slag gegaan weg van alles. We moeten het samen uitzweten, dat is hoe het werkt bij ons. De muziekindustrie is niet zo heel lucratief. Ik heb mijn studio, Alan heeft een baan en zijn comics, Keith zijn solo carrïere en Sal heeft ook zijn eigen bandjes. Om echt iets te berijken als band moeten we veel opofferen en dat is een enorme stap, zeker nu.” Op het moment doet de band vooral veel voor de lol, maar vaak lukt het niet om voor de optredens ook maar één keer bij elkaar te komen voor een repetitie. Hoe het erover een paar maanden voorstaat is een raadsel nu, de band loopt gewoon verder in het tempo dat hen bevalt en waar ze heen gaan. Na twintig jaar hebben ze dat wel verdiend, maar aan de andere kant, wat heb je na zo’n periode nog te brengen naar je publiek? “Ik denk dat we gewoon met nog meer plezier het podium opgaan en ook geen probleem hebben als het publiek niet meedoet of als het dak er niet af gaat. We hebben plezier in gewoon onze muziek spelen en het publiek hiermee in aanraking brengen.”
“Natuurlijk hebben we veel mooie momenten gehad. Een aantal hoogtepunten zijn toch wel het touren met Ozzy Osbourne. Dat was zeker groots in 1996. De allereerste Dynamo Open Air natuurlijk, dat was ook heel bijzonder en natuurlijk elk album is een moment waar veel gevoel mee samengaat. Het blijft een stukje van jezelf dat je aan het publiek geeft en je weet nooit wat ze ermee gaan doen. Voor mijzelf was optreden met Metallica op het Download Festival ook heel bijzonder omdat het een fan mijn favoriete bands is. In 2003 kwamen we natuurlijk met de originele band weer bij elkaar, ook onvergetelijk. De show in Polen is de laatste in ons rijtje denk ik.” Daar raakt hij maar niet over uitgesproken, geen repetities voor de show en dan voor zo’n publiek mogen headlinen schijnt toch wel echt indruk gemaakt te hebben, en terecht. We vervolgen over de woonplaatsen van de heren. De meesten van hen zijn wat rustiger gaan wonen. Joey lijkt zelf nogal onder de indruk te zijn van zichzelf als hij zegt 38 jaar oud te zijn. Rustiger aan doen hoort daar toch wel bij. Ik vertel hem maar dat hij zich er niet teveel zorgen over moet maken. “I feel young at heart, man! I feel like I’m 22 and still lost.” Inmiddels heeft hij een eigen studio in Brooklyn waar hij Sick Of It All, H2O, Sworn Enemy, Anthrax en Carnivore over de vloer heeft gehad en de band Misery gaan we binnenkort van horen verzekert hij. De studio is nu vier jaartjes oud en het loopt prima. We staan wel even stil bij Carnivore natuurlijk. “We hebben een live album opgenomen in de studio. Ik ben nu wel wat aan het rommelen met mijn solo projectje en speel samen met wat mensen. Peter (Steele red.) is helaas overleden, een erg moeilijke tijd voor ons. Geen Carnivore meer (waar de hij ook in speelde) dus nu heb ik alleen Life Of Agony over. Mijn soloding is nog niet goed genoeg om uit te brengen, maar spoedig hopelijk, volgend jaar misschien.”
Plots vraagt Joey naar mijn projecten, een beetje overrompeld babbelen we wat verder en dan komen er toch weer wijze woorden. “Je geeft dingen er voor op, slaapt minder, omdat je ervan houdt om iets te doen. Wat je in moet leveren is de ‘trade-off’, je moet ervoor inleveren.” Of er nu de comic carrière van Alan Robert van de grond is een Life Of Agony comic gaat komen is nog maar de vraag, maar hij schijnt de band al jaren te teken. “Er zijn nog prachtige tekeningen van de tijd van Dynamo Open Air. Ik met mijn poedelhaar en Frankenstein shirt, geweldig. Maar zijn comics zijn ‘sick’, zeker checken.” Zo hebben we dus al een flinke tijd zitten praten en inmiddels is het voorprogramma al begonnen, maar om met Joey’s krachtige woorden te eindigen: “As long as you put your heart and mind to something you can do it. Everyone can follow their dreams”.
Dezelfde avond speelt Life Of Agony een mega-energieke show. Gelukkig hebben ze er nog zin in en met een beetje geluk komt die volgende plaat nog eens.
Je kunt geen reactie achterlaten.