John Coffey

John Coffey is een veelbesproken naam op deze site, maar omdat er in korte tijd vrij veel ontwikkelingen zijn bij het vijftal, was het toch weer even tijd om de mannen te spreken. Dit maal duiken we niet met gitarist Alfred van Luttikhuizen de kroeg in, maar we spreken drummer Carsten Brunsfeld en zanger Art van Triest tijdens de eerste dag van het Xnoizz Flevo Festival.

“Nou dag lezers, mijn naam is Carsten en ik drum in John Coffey.” “En mijn naam is Art en ik zing in John Coffey. Nog wel.” Het gaat goed met de mannen, al heeft Art nog wel een beetje last van z’n eigen capriolen: “Ik heb m’n tanden opengeslagen, zojuist op het podium met een grote microfoon in m’n hoofd, maar voor de rest gaat alles goed.”

Ook met de band gaat het heel goed, Carsten: “Ondanks het feit dat we te maken hebben gekregen met een aantal bandwisselingen, zijn we alive and kicking en zijn er onwijs veel plannen voor de toekomst en dat wordt te gek.” De band heeft een grote stap gemaakt, Art: “Dat is vooral veel kilometers maken, maar ook op elkaar ingespeeld raken en echt weten wat iedereen doet. Stukje professionalisering.” Carsten: “We hebben een paar hele belangrijke lessen geleerd over we onze liveperformance kunnen neerzetten en dat begint al bij het feit dat we gewoon vijf shows achterelkaar doen met dezelfde setlist, in plaats van dat je bij de venue komt en zegt: ‘Nou wat zullen we vandaag eens spelen?’” Art: “We hebben het papiertje op de grond helemaal niet meer nodig, het zit gewoon in ons hoofd en het is heel fijn dat je precies weet wanneer wat komt.”

De band speelde op Flevo Festival een nieuw nummer, dus ik wil heel graag weten hoe het gaat met een eventuele nieuwe plaat. Carsten: “We zijn nu bezig met het bedenken van wat we nu willen doen, hoe willen we dat aanpakken, wat worden onze doelen, wat gaat het nieuwe concept worden en dat is gewoon te gek. Als je zegmaar in de beginfase van een nieuwe plaat staat, dan word je zo vreselijk enthousiast. Om na het spelen van superveel shows weer te bedenken wat we nu gaan doen, dat is echt te gek. En met de komst van Chris is er gewoon een onwijs nieuwe invloed erbij.”

Chris is Christoffer van Teijlingen, ook wel bekend als Borgaard, en hij is de vervanger van de onlangs vertrokken Twan Eikelenboom. Waarom is Twan ermee gestopt en hoe kwam de band eigenlijk bij Chris? Carsten: “Het is helemaal niet dat Twan het niet meer leuk vond, maar je moet het aankunnen om minstens 24 uur per week in de band te investeren. Je moet het aankunnen om het te combineren met je baan en je moet het aankunnen om in weekenden niet te slapen. Twan kon John Coffey gewoonweg niet meer combineren met zijn werk” Art: “In een bandje zitten dat brengt je heel veel, maar dat kost je ook heel veel. Twan ging heel hard, maar deed dat echt op z’n eigen manier. Hij bleef ook heel erg aan zichzelf trouw”

Carsten: “De vijf wat nu John Coffey is, die zijn wat meer expressiever, maar Twan ging echt heel hard, dus die credits moet ik hem echt geven. Chris kennen we al heel lang en hij zou vanuit z’n opleiding bij ons stage lopen. Dat was ongeveer rond de release, dus hij zat er echt al heel erg in. Hij speelt echt allemachtig goed gitaar en we hadden allemaal ideeën over misschien een extra gitarist bij de liveshows, maar hij was al zo betrokken bij ons…” Art: “En dat paste eigenlijk precies op elkaar, het vertrek van Twan en met Chris erbij stond het er gewoon weer.”

De band was headliner op ROARfest, maar hoe kijkt de band hierop terug? Carsten: “Het ding zit een beetje zo; eigenlijk hebben we vanaf ROARfest best wel stappen vooruit genomen. Na die show kwam die vaste setlist enzo.” Art: “Ik zie er ook zeer positief op terug en ik het was absoluut een toffe avond, maar als we het nu zouden doen, dan was het echt stukken beter. Gewoon puur die kilometers die we inmiddels hebben gemaakt.” Carsten: “Maar we zijn in maart ook wel vrij kapot gegaan, we kwamen net terug uit Engeland, we hadden allemaal heel veel pieken achterelkaar en dan hakt het er wel in.”

Carsten: “John Coffey on tour is met z’n zevenen en we zijn echt supergoed met elkaar bevriend, dus we hebben echt ook de tijd van ons leven.” Art: “Otto en Laurens weten echt precies wat ze doen en dat neemt ons heel veel werk uit handen. We kunnen gewoon na een show naar de merch lopen, dan ben ik daar bezig met de mensen die daar staan en dan kijk ik een half uur later naar en dan is alles afgebouwd. Dat is echt heel erg fijn.” Carsten: “Dat is weer een stukje professionalisering wat John Coffey heeft meegemaakt.”

De band heeft net op Flevo Festival gespeelt, maar hoe was dat eigenlijk? Carsten: “Ik merk wel heel erg dat ik hierheen ging en dacht ‘nu ga ik die bitches eens een poepie laten ruiken’. Ten eerste is het onze markt niet, tenminste Flevo qua publiek wel maar de hele ‘christelijke markt’ laten we echt helemaal links liggen. We willen dat stempel niet en we willen er eigenlijk ook niet erg me geassocieerd worden to be honest.” In 2006 speelde de band ook op Flevo, maar dat was toch anders. Art: “Dat was leuk hoor, maar dat was gewoon niet zo serieus en niet zo goed als dat we nu zijn. Nu kregen we de kans om dat beeld te verversen en met die insteek gingen we hier naar toe; nu kunnen we echt knallen en ik denk dat dat ook gelukt is.” Carsten: “Ik dacht ook ‘Fuck it, het is vijf uur ’s middags, eerste dag van het festival en ze slaan elkaar nog de hersens in’. Dat vind ik gewoon top. We hebben echt zoiets van ‘hier staat het goed en nu gaan we jullie ook allemaal kapot maken’. Dat is echt de kracht van John Coffey.” Art: “Door al die kilometers hebben we echt de, om het vies te zeggen, trucjes geleerd om mensen in de muziek te krijgen. Het belangrijkste is om die positieve vibe vanaf het podium het publiek in krijgt.”

Door alle social netwerk-site’s gaat het balletje rollen; via Facebook, Twitter, Hyves etcetera gaat het over de band en dat vind de band helemaal super. Carsten: “Haha, Richard zat in de tourbus freaking filmpjes te monteren, hoe wil je dat typeren? We gaan echt keihard rocken en we gaan het publiek gek maken, maar we gaan het ook allemaal opnemen zodat we het daarna allemaal kunnen gaan delen met iedereen.”

Eerder in het interview liet Carsten iets ontvallen over de ‘christelijke markt’, wil de band daar helemaal niets mee te maken hebben? Carsten: “We willen er best mee te maken hebben, maar we waken er wel voor om als christelijke band te boek te staan. Ik kan me niet identificeren met een christelijke band, ik zou niet weten wat dat is. Ik ben christen, punt. Art is christen. Ik weet alleen niet wat een christelijke band is en ik wil de verwachtingen van mensen temperen, dat ik zou lopen te evangeliseren. Ik ga niet evangeliseren, ik ben een muzikant en als ik evangelist was, dan zou ik evangeliseren.” Art: “Het belangrijkste is gewoon dat je sfeer goed is. We maken muziek en dat willen we overbrengen.” Carsten: “Het is zo’n issue, weetje? Zo van ‘oh, ik ben een christelijke band.’ En dan gaan mensen ineens allemaal dingen zeggen, ja dan zie ik de reviews al weer terug: ‘Ja, euhh, christelijke band, dus ze hebben het over Jezus.’ Ik heb het helemaal niet over Jezus! Ik kan me er echt niet mee relaten, met zulke issues. Wat moet ik dan doen?”

Vocalist Art gaat stoppen met John Coffey, maar wat gaat hij precies doen? Art: “Ik ga eerst samen met mijn vrouw een eind reizen en daarna zie ik het dan wel weer. Ik ben beeldend kunstenaar en ik gebruik Facebook om dat de wereld in te gooien. Het belangrijkste is eigenlijk dat ik een goed gebit wil houden, dus ik kan beter maar gewoon gelijk stoppen, anders hou ik geen tanden meer over.”

De band is opzoek naar een waardige vervanger van Art, maar hoe staat het hier eigenlijk mee? Carsten: “We krijgen teveel reacties van mensen die 32 zijn, die dan zeggen ‘Ja ik heb een vrouw en een kind, maar dat maakt allemaal niet uit, want ik kan dat er makkelijk naast doen!’ Allemaal leuk en aardig, maar ik ben op zoek naar minimaal de leeftijd van Chris en je moet eigenlijk onder de leeftijd van Alf, Ries en mij zijn (Dus tussen de 20 en 25). We hebben eigenlijk meteen gezegd dat Art niet te vervangen valt, dus je moet dan iets anders doen. Maar je kan op korte termijn iets verwachten. Kijk, met Chris hebben we een hele goede zanger erbij en ja waar zijn we naar op zoek: hij moet gewoon goed kunnen brullen en wat minder goed kunnen zingen. Hij moet energiek zijn en minstens zo gek zijn als wij. Je moet niet prettig gestoord zijn, je moet echt gestoord zijn. En lekker veel bier kunnen drinken, want dat is ook heel belangrijk.”

Dat is inderdaad belangrijk, maar op het festivalterrein gaat dat hier wel heel lastig. Wat vinden ze daar eigenlijk van? Art: “Ja nouja, dat moeten ze zelf weten, maar ik zou het erger vinden als het ook niet op de camping zou mogen. Dat de organisatie zegt ‘Dit is een biervrij festival.’ Laat die mensen op de camping en in hun tenten lekker doen wat ze willen, maar hier op het terrein wordt geen bier verkocht.” Carsten: “Ik ken ook wel festivals met eenzelfde identiteit en daar schenken ze wel bier. Daar is het gewoon geen issue. Het boeit ook niet, want als mensen dronken worden, dan worden ze dronken en als ze niet dronken worden, dan niet. Maar een lekker biertje drinken na de show, dat wilde ik wel!” Art: “Wat ik ook mis op dit festival, is een gebitsgenezingstent…”

Nog even over de Duits/Zweedse tour, hoe was dat? Carsten: “Te gek! Echt serieus te gek. Buiten het feit dat we vrienden voor het leven hebben gemaakt, waren de shows allemaal heel erg goed. Om een indicatie te geven; we hebben echt heel veel cd’s verkocht en er waren echt super enthousiaste reacties.” De band geeft op Flevo alweer voor de vierde keer een gitaar weg, maar waar kwam dat idee weg? Art: “Ik weet het niet. Op een gegeven moment bedacht iemand dat dat wel cool zou zijn en dat bleek.” Carsten: “Die eerste gitaar was om veel naamsbekendheid te krijgen en dat lukte, want hij is niet alleen behoorlijk gepromoot, maar we hebben ook ontzettend veel reacties gekregen. Daarna wilden we voor bezoekers van bepaalde festivals iets speciaals doen.” Ik wil m’n interview afsluiten met de schoenmaatvraag, maar schijnbaar is deze inmiddels echt berucht. Carsten haakt namelijk op me in: “Je wilt onze schoenmaat weten of niet? Die van mij is maat 44.” Art: “Ik heb 42-43.”