Eels @ Paradiso, Amsterdam

Na een overtuigende show in Tivoli, een kleine twee weken eerder, keert Eels vanavond terug op de planken in Paradiso. Ook dit optreden is uitverkocht. Degenen die Eels op 19 augustus hebben mogen zien weten wat mister ‘E’ vanavond voor hen in petto heeft. Een ding staat vast, een avondje met Mark Oliver Everett en zijn bebaarde vrienden is altijd weer een ervaring apart en wordt nooit snel vergeten.

We starten de avond met Alice Gold, jong opkomend singer-songwriter talent uit Londen. Gewapend met een elektrische gitaar, een licht rauw stemgeluid en een flinke dosis rockspirit warmt zij het binnendruppelende publiek op voor wat komen gaat. Dat doet zij een stuk overtuigender dan in Tivoli, zo blijkt uit het steeds enthousiaster klinkende applaus. Er zit vanavond genoeg inspiratie, nuance en emotie in haar muziek om het vaak zo luidruchtige Nederlandse publiek wat stiller te krijgen en dat is een aardige prestatie.

Alice Gold

Rond kwart over negen gaan de lichten in de zaal langzaam uit en filmische klassieke muziek wordt ingestart. De spanning in de zaal stijgt voelbaar. De gordijnen achter het podium worden langzaam opzij geschoven en het geschreeuw en applaus zwellen langzaam aan.

Als mister ‘E’ een moment later het podium betreedt is meteen duidelijk dat deze avond niet meer stuk kan. De sfeer zit er in, het publiek schreeuwt nu al dat het een lieve lust is. Mark Oliver, ‘the man’ is gekleed in het wit en heeft zich zorgvuldig verborgen achter een grote zwarte zonnebril en bandana. Wat er achter die ‘coole’ vermomming schuil gaat zullen we de rest van de avond niet achter komen.

De show wordt zorgvuldig opgebouwd met drie solo-nummers, waaronder nieuweling ‘What I Have To Offer’ waarmee Eels meteen weer laat zien waar zijn grote kracht ligt. De ingetogen nummers met enkel het karakteristieke raspende stemgeluid en de gitaar zijn al voldoende om het publiek een uitzinnig applaus te ontlokken.

Dat laatste neemt in de loop van de show alleen maar toe. Opvallend is de hoeveelheid jonge mensen in de zaal en het buitenlandse publiek dat Eels trouw naar Amsterdam is gevolgd voor ‘nog een concert van hun idool. Vooraan bij het podium staat een groepje Fransen met polsbandjes van ‘ Rock en Seine’, een festival in Frankrijk waar Eels een paar dagen eerder nog heeft opgetreden.

Wat volgt vanavond is een show, waarvan de vonken bijna letterlijk afspringen. Net als in Tivoli een kleine twee weken geleden is het een flink rockende mister ‘E’ die de zaal doet schudden, dansen en trommelvliesverscheurend doet juichen. De rock en nummers van zijn laatste drie platen voeren wederom de boventoon deze avond, afgewisseld met enkele grijsgedraaide klassiekers, zoals de Rolling Stones cover ‘She Said Yeah’ en ‘Summertime’.

‘E’ en zijn bebaarde bandleden zijn overduidelijk zeer goed op elkaar ingespeeld. De hardere nummers nummers worden indrukwekkend goed gespeeld. Een paar hoogtepunten zijn het vuige ‘Fresh Blood’ en ‘Tremendous Dynamite’. Toch zijn het ook vanavond de meer verstilde pareltjes, zoals ‘In My Dreams’ en ‘In My Younger Days’ die het publiek weer dat kippenvel weten te bezorgen, waar zovelen eigenlijk stiekem voor zijn gekomen.

Mister ‘E’ heeft vandaag zijn uitbundige kant laten zien. Hij lijkt zijn depressie te boven en wie zijn wij om hem dat te misgunnen? Zeker niet na een show als vanavond.

Eels

Setlist:

1. Daisies Of The Galaxy
2. What I Have To Offer
3. End Times
4. Prizefighter
5. She Said Yeah [The Rolling Stones]
6. Gone Man
7. Summer In The City [The Lovin' Spoonful]
8. Tremendous Dynamite
9. In My Dreams
10. In My Younger Days
11. Paradise Blues
12. Jungle Telegraph
13. My Beloved Monster
14. Spectacular Girl
15. Fresh Blood
16. Dog Faced Boy
17. That Look You Gave That Guy
18. Souljacker Pt.I.
19. Talkin’ Bout Knuckles
20. Mr. E’s Beautiful Blues
21. I Like Birds
22. Summertime [Gershwin - in Billy Stewart version]
23. Looking Up
————————————————–
24. I Like The Way This Is Going
————————————————–
25. That’s Not Her Way
26. My Baby Loves Me
————————————————–
27. Oh So Lovely