Modest Mouse @ Melkweg, Amsterdam

Een uitverkochte Melkweg wacht met groeiend ongeduld op de heren van Modest Mouse. Deze hebben besloten het vandaag rustig aan te doen. Steeds als je denkt dat het zo ver is steekt er weer een technicus het podium over. Ruim een uur na het eindigen van het voorprogramma maakt de band zijn opwachting. Johnny Marr is vanavond niet mee, maar Brock hoeft zich niet eenzaam te voelen. Met zes man is het podium goed gevuld en kan er eindelijk muziek gespeeld worden.

De set wordt afgetrapt met ‘Third Planet’. Dit nummer zet meteen de sfeer voor de rest van het optreden. Het is niet de opgewekte, snelle Modest Mouse waar Amsterdam op kan rekenen. De band kabbelt een beetje voort met nummers als ‘Gravity Rides Everything’, ‘The Whale Song’ en ‘Dramamine’. Blijkbaar is het gevoel dat er het één en ander schort aan de set wijdverbreid, want al snel regent het verzoekjes uit de zaal. Brock steekt zijn ergernis hierover niet onder stoelen of banken en reageert nukkig, wat het geroep echter niet verstomt. Dit wordt na een tijdje toch wel een beetje pijnlijk, aangezien het overduidelijk is dat we niet met de meest toegeeflijke frontman te maken hebben. Het aanvankelijke enthousiasme van het publiek wordt minder naarmate we verder in de set komen en dat is begrijpelijk.

Hoewel er meer dan genoeg tijd was uitgetrokken voor de soundcheck is het geluid niet optimaal. Vooral de vocalen klinken groezelig en ver weg. Modest Mouse moet het nu juist hebben van de verhalende teksten van Brock en van de momenten waarop zijn stem omhoog schiet en agressiever wordt. Buiten het snauwen naar roepende mensen is Brock vandaag niet in een talking mood, dus op bemoedigende woorden of wat gezellige oneliners hoeft het publiek niet te rekenen. Het enige vrolijke is het sigaretje in zijn mond, dat als een druk vuurvliegje over het donkere podium danst.

Als de band het podium verlaat blijft het donker en gaat er ook nog geen muziek aan. We kunnen dus wachten op een toegift. Het duurt gevoelsmatig uren en de band is dan nog niet terug. “Misschien is er maar één toilet backstage? – Ze zijn natuurlijk met z’n zessen”, speculeert het publiek. Na tien minuten, wat een belachelijke lange wacht is voor een toegift komt Modest Mouse terug. ‘Custom Concern’, ‘Educatio’n en ‘Satin In A Coffin’ worden er nog even doorheen geknald en dan is het einde voorstelling. Helaas leken Modest Mouse en de Melkweg elkaar deze avond niet te begrijpen.