Ze zijn positief ingesteld, koesteren vredelievende sympathieën en veroveren inderdaad met het zelfde gemak harten als de bandnaam doet vermoeden. Ze worden vergeleken met The Chariot, The Devil Wears Prada en Underoath De band We Came As Romans is zeker een rijzende ster aan het firmament en nu is de tijd aangebroken voor de Europese campagne met een nieuwe release van debuutplaat To Plant A Seed.
De plaat opent netjes met de titeltrack. De gitaren maken scheurende klanken en de breakdowns komen gestaag langszeilen. Het liedje gaat over een boom, liefde en vriendschap. De rustige stukken met cleane vocals brengen die boodschap iets beter over dan de bruutheid die ook op ‘Broken Statues’ weer naar voren gebracht wordt. Voortgestuwd door de keyboard-klanken is dit ook een krachtig nummer met de typische emotionele uitbarstingen van growling en cleane vocalen tezamen. Stiekem doet deze band denken aan de emocore van een jaar of wat geleden. ‘Intentions’ blinkt uit door de prachtige stukken toetsenwerk gecombineerd met de slepende, zware muziek. Toch blijf je je verbazen over de teksten die absoluut niet de woede van de muziek lijken te bevatten.
Vooral het keyboard weet de atmosfeer echt terug te brengen op de plaat. ‘Dreams’ is echter een nummer dat daaronder lijkt te lijden, er is zoveel gaande dat je als luisteraar een beetje moe wordt van het nummer. Ook lijkt vocalist Kyle Pavone wel heel erg verliefd te zijn op het autotune geluid. Eigenlijk iets te verliefd, want op een gegeven punt, bij mij was het tijdens ‘Beliefs’, toch wel echt genoeg is. Zanger David Stephens doet het met zijn growls ook niet volkomen geweldig, het is allemaal wat middelmatig en een nog groter minpunt lijkt dat niets uitgesproken de overhand heeft tijdens de nummers wat af en toe tot te rommelig en teveel lijkt te leiden.
Dit zorgt eigenlijk wel een beetje voor de angst dat producer Joey Sturgis deze band dusdanig gepolijst heeft dat dit het allerbeste is wat er uit te krijgen is. Dan blijft er niet veel over, maar juist de toetsen, Pavone heeft natuurlijk wat goed te maken na een hele plaat autotune, bieden toch nog wat hoop. ‘An Ever-Growing Wonder’ is namelijk de krachtige, atmosferische afsluiter van de plaat die toch veel belooft voor de toekomst. Het artwork en de teksten verdienen nog een laatste vermelding, want beide zijn prachtig, krachtig en uniek. Het komt nog wel goed met deze band
Score: 
