Onverwachts vroeg – de buurkinderen hebben duidelijk een ander dagritme – is het tijd voor een goede strandwandeling. Zelfs op dit tijdstip liggen mensen te zonnen, terwijl anderen naast het rokende kampvuur aan het ontwaken zijn. In de verte zwemmen enkele festivalgangers in de zee en meeuwen vliegen voorbij, dit is prettig wakker worden. Vandaag staan optredens van Hauschka, Jesca Hoop, Pete and the Pirates, Balthazar, Scram C Baby, Palmbomen, Arno, Gonjasufi feat. Psychopop en Whitest Boy Alive op het lange programma.
Klassieke muziekanten zie je weinig op muziek festivals, maar Hauschka heeft de eer om de dag op het Sportveld te openen. De Duitse composer en pianist maakt alternatieve, maar toegankelijke, klassieke muziek. Vandaag staat hij solo op het podium, maar Hauschka treedt ook regelmatig op met een orkest of een stel drummers. Terwijl het publiek ontspannen in de zon ligt of zit, speelt de pianist een prima set waarbij de vaak spannende opbouw van de nummers opvalt. Een goede opening van de dag die perfect bij het tijdstip past.
Hauschka
Iets verderop staat singer/songwriter Jesca Hoop in een volle De Bolder. Vandaag heeft ze ondersteuning van een zangeres die de backing vocals verzorgt, een drummer en een gitarist. Het eerste dat opvalt is de mooie stem van Hoop en het volgende opvallende moment is de aankondiging van een nummer dat ze speciaal voor haar moeder schreef om haar te ondersteunen in haar strijd tegen kanker. Een mooi nummer dat met emotie uitgevoerd wordt. Het gevarieerde publiek luistert aandachtig, maar toch is het grootste deel van het optreden weinig indrukwekkend.
Jesca Hoop
Het is smullen bij de visafdeling van het festival waar warme, vers gerookte makreel te koop is. Een goed glas Spaanse rode wijn erbij en het optreden van Pete and the Pirates kan beginnen. Het programmaboekje doet vermoeden dat er iets spannends te gebeuren staat, maar niets is minder waar: de band maakt recht tot recht aan rock zonder pretenties. Ook met de opmerking: “This song is called Motorbike and it’s about motorbikes“ maak je weinig indruk. Na een dik halfuur is de zaal redelijk aan het leeglopen en een goed voorbeeld doet volgen.
Pete and the Pirates
Eerder dit jaar maakte Balthazar indruk in Paradiso tijdens London Calling 2010 #1. Vandaag mogen deze Belgen het op een buitenpodium voor een veel groter publiek zien te overtreffen. De Belgische band maakt spannende indie rock en blijken dit live heel goed te kunnen vertolken. De muziek werkt aanstekelijk en al snel wordt het publiek enthousiast. Opvallend is verder de sterke samenzang, het goede werk van bassist Simon Casier, het vioolspel en de tempowisselingen. Een heel goed optreden dat wel eens bij de beste optredens van dit festival zou kunnen eindigen.
Balthazar
Scram C Baby is een Amsterdamse rock band die al bijna 15 jaar bestaat, maar redelijk onbekend is bij het grote publiek – inclusief mijzelf. De nieuwe cd Slow Mirror, Wicked Chair is recent gereleased en dit optreden in Naarbuiten – een natuurlijk podium in het bos omringt door heuvels – is de perfecte plaats om het nieuwe materiaal te presenteren. Voor een groot publiek gaat het viertal sterk van start en de energieke bewegingen van zanger John Cees Smit slaan snel over naar het publiek. De meeste nummers zijn pakkend, met als uitschieter het nummer “M.A.R.I.T.”. Dit was gewoon een meer dan goed optreden waarop je lekker los kunt gaan, maar muzikaal gezien is het niet al te spannend. Buiten de gebaande paden treden lijkt op de een of andere manier iets waar veel Nederlandse bands moeite mee hebben. Aan de muzikale kwaliteiten en presentatie zal het in ieder geval niet liggen.
Scram C Baby
De uitzondering die de regel bevestigd is Palmbomen, een lo-fi 60’s pop act van de Amsterdammer Kai Hugo. Vandaag treedt hij met een drummer, gitarist en keyboard speler op. De trage, harde beats knallen uit de boxen aangevuld met ouderwetse samples, tropische geluiden en een tot meisjesstem vervormde geluid van Kai Hugo. De helft van het publiek besluit het optreden zittend te bekijken en de andere helft danst er lekker op los. Het laatste nummer van de set is tevens het beste nummer: uptempo en vreemd. Een meer dan goed optreden, waar in het midden van de set meer ruimte voor afwisseling had mogen zijn.
Palmbomen
De foute broer van het Belgische Triggerfinger moet Arno wel zijn. Waar Triggerfinger op een grijze gentleman lijkt, is Arno een grijze man die rechtstreeks uit het cafe lijkt te komen. Zijn stem klinkt dan ook lekker ruig en rauw, passend bij het type rock muziek dat hij maakt. Het podiumbeest – soms over the top – zingt afwisselend Franstalig en Engelstalig. De hardere nummers worden afgewisseld met een Franse chanson, maar het mooiste nummer van het optreden begint met sfeervolle samples van Rai zangeressen gevolgd door hypnotiserende ritmes. Met een matige Bob Marley ‘Get Up Stand Up’ cover wordt het optreden afgesloten. Een goed optreden, maar niet meer dan dat.
Arno
De meest experimentele act van dit festival is wel Gonjasufi feat. Psychopop, die dit jaar met de cd A Sufi and a Killer wist door te breken. De muziek klinkt als een experimentele mix tussen electro en nostalgische wereldmuziek. Het optreden begint vanwege technische problemen tien minuten te laat en Gonjasufi vloekt het uit. De bekende aparte stem van de m.c. valt meteen op, maar deze is regelmatig vals – echt vals. Na vier nummers steekt Gonjasufi zijn middelvinger op richting Psychopop en verlaat vloekend het podium. Het publiek in de nog redelijk volle zaal kijkt verbaasd toe. Korte tijd later verschijnt hij weer op het podium en de lekkere beats beuken weer op het publiek in. De meeste mensen trekken de muziek niet en de Bolder is nog slechts gevuld met een paar mensen. Gonjasufi besluit dat het genoeg is en verlaat het podium. Een kwalitatief redelijk optreden, maar te experimenteel voor het festival.
Gonjasufi
The Whitest Boy Alive ziet eruit als een prototype nerd: een grote bril, haar in de scheiding en introverte kleding. Aan zijn populariteit is dat niet te merken, want het Sportveld is afgeladen vol – dat heeft deels ook te maken met de gratis toegang voor Friezen – en het publiek regeert erg enthousiast als de artiest het podium betreedt. De muziek klinkt als redelijk standaard pop zonder al te veel spanning, The Whitest Boy Alive moet het vooral hebben van zijn goede stem en de interactie met het publiek. Dat gaat hem bijzonder goed af, want er wordt volop gedanst. Gewoon een goed optreden waar je niet stil bij kan blijven staan.
Whitest Boy Alive
Sfeer Into The Great Wide Open dag 2
Je kunt geen reactie achterlaten.