Een koude maandagavond stond de kleinste zaal van 013 vol met metalfans die een creatieve package vol lage metal voor een tientje konden bekijken. ROAR E-Zine was erbij en genoot van Kvelertak, Bison B.C. en Coliseum.
Kvelertak is wellicht een van de meest besproken nieuwe bands in het metalgenre. Ook wij waren lyrisch over het debuutalbum en daarom was het extra jammer dat de band hun show op Ieperfest cancelde. Het is niet verwonderlijk dat om half negen de Batcave…uh Stage01 uitpuilt met metalfans als Kvelertak hun set opent met ‘Fossegrim’. De nummers van het debuutalbum blijken al flink bekend te zijn, maar door de taalbarriere verloopt het meezingen niet altijd even soepel. Kaizers Orchestra achtige omstadigheden dus maar dat mag de pret niet drukken. Wat wel zuur is is het geluid, de basgitaar staat veel te hard en in de brij van geluid is niet te horen welke toffe gitaartrucs de drie gitaristen uithalen. De band maalt er niet zo veel om en maakt het podium met hun drukke bewegingen te klein. Het publiek smult veertig minuten lang van de rest van het eerste album, waaronder ‘Blodtørst’, ‘Offernatt’, ‘Ulvetid’ en ‘Nekroskop’. De band snel weer zien? Ze spelen niet alleen op Eurosonic maar ook op Groezrock. Als onderdeel van een tour met Comeback Kid staat de band ook in Nederland. Zoals vanavond blijkt dat de band in nog geen jaar tijd al klaar voor een eigen headline tour, maar daar moeten we nog even op wachten.
Dat blijkt wel als het warempel rustiger is als Bison B.C. (met een silent B.C.) hun set aftrapt met ‘These Are My Dress Clothes’ van het vorige album Quiet Earth. Het duurde even maar eindelijk ligt er weer een nieuw album van Bison B.C. in de schappen. Dark Ages, compleet met gruwelijk artwork dat van een jaren tachtig glamrock band gestolen lijkt te zijn. Van dit album komt onder andere de afsluiter van de set, het loeizware ‘Fear Cave’. De band verliet sinds debuutalbum Earthbound grotendeels de stonerrock invloeden maar live blijkt daar minder van te merken dan op cd, de smerige riffs en vlammende solo’s (vooral dat laatste mist Kvelertak) worden in hoog tempo op de luisteraar afgevuurd. De band speelt uitstekend, waarbij vooral de energieke bassist Masa Anzai zich kostelijk vermaakt op het podium. De mensenmassa mag dan wel minder geconcentreerd voor het podium zijn, degene die er staan headbangen mooi in de maat de niet inzakkende show lang.
Ook Coliseum bracht dit jaar een nieuw album uit, House With a Curse sloeg in als een bom. Maar helaas voor hen loopt de zaal steeds leger tijdens hun set, terwijl de band beter dan ooit speelt. Het tempo ligt een stuk lager dan voorheen (wat misschien te maken heeft met de strakheid) maar ook de nieuwe nummers steken uitstekend in elkaar. Dat blijkt wel als ‘Blind In One Eye’ en ’Everything To Everyone’ achter elkaar gespeeld worden. Ook ouder werk als als ‘Give Up And Drive’ doet het erg goed. Het hoogtepunt van de set is natuurlijk het nummer ‘Lost In Groningen’, dat de band schreef naar aanleiding van een ervaring in onze eigen Vera.
Het is heel jammer dat de zaal leegloopt, “This is not our night” zegt de grote Ryan Patterson als hij de afsluiter ‘Defeater’ aankondigt. Het contrast met gekke bekkentrekker Mike Pascal (een groot Spinal Tap fan?) en iel drummertje Carter Wilson is leuk om te zien. Een beetje zielig is het op deze manier voor het drietal wel, want de band speelt erg goed en het nieuwe album is waarschijnlijk hun beste tot nu toe (als je de langzamere nummers trekt).
Je kunt geen reactie achterlaten.