Daar is dan dag twee vol harde muziek in het Klokgebouw. De bewijzen dat het gisteren een ruig feest was liggen nog verspreid door de oude fabriekshal. De tafels en banken plakken nog, de bekers zijn nauwelijks opgeruimd, de barren zijn niet aangevuld en ook het bier is nog lauw. Ook de eerste band Anstalt had beter gisteren op het programma kunnen staan met hun oi-punk. Want waarom geen Nederlandse hardcore/sceneband vragen wij ons af? Daarvan hebben zich er toch ook genoeg ingeschreven?
Vera Cruz
All For Nothing
Vera Cruz maakt al tien dagen lang deel uit van de Persistence Tour. Vandaag staan ze waarschijnlijk voor de laatste keer in lange tijd in een grote zaal te spelen. Want wie had er ooit van deze band gehoord? Na vandaag hebben ze er zeker een paar fans bij want het enthousiasme brengen de heren zeker over. De muziek steekt lekker in mekaar en de band heeft er zin in. Het publiek echter wat minder, dus het lauwe applaus is niet geheel aan de band toe te wijden. Het Rotterdamse All For Nothing is één van de twee Nederlandse bands vandaag en mag, met name gezien het vroege tijdstip van half drie, op een uitstekende opkomst rekenen. Dat de band de afgelopen jaren enorm gegroeid is wordt met deze show weer eens duidelijk, maar de respons is matig. Dat speelt overigens meer bands vandaag parten. Gedurende het halve uur zakt de energie een beetje in, wat niet raar is aangezien de zaal vol staat met zoutpilaren. Trouw loopt het publiek van het ene naar het andere podium, zodat er eigenlijk geen bands voor halflege zalen staan te spelen. Maar ook tijdens A Traitor Like Judas staat het publiek stil. Hun show maakt minder indruk, alle metalcore clichés worden van stal gehaald en ondanks dat de band strak speelt wordt het heel snel saai.
Strength Approach
AYS heeft de pech om op het kleinste podium in de hal te staan waar het geluid dramatisch slecht is afgesteld. Hierdoor is er werkelijk niets op te maken uit de keiharde brij die door een energieke groep Duitsers de wereld ingeslingerd wordt. Het ergste is dat dit probleem de hele dag blijft bestaan.
Cataract
Casey Jones
Casey Jones maakt vandaag hun Europese debuut maar, zo horen we van zanger Josh James, waarschijnlijk komt de band ook nooit meer terug. Hun nieuwe album dat hij in een interview onlangs nog toelichtte wordt ook het laatste van de band. En dat is jammer, want de show van vandaag is de eerste waarop er goed wordt bewogen, de band heeft dus kennelijk al een trouwe fanschare weten op te bouwen. Helaas wordt er nogal veel gebabbeld tussen de nummers door maar als de band dan ´Know This X´, ´Pain 101´ of ´Filler´ (jawel, van Minor Threat) speelt, gaat het publiek los. Het nieuwe werk dat gespeeld wordt smaakt naar meer, kom maar op met dat album.
My City Burning
Het ging hard en snel dit jaar voor de Amsterdammers van My City Burning. Tegenwoordig zitten ze op I Scream Records en hebben ze een lekkere plaat uitgebracht waar vandaag flink wat nummers van voorbij komen. Het slechte geluid maakt zanger Igor af en toe onverstaanbaar, maar de voetjes gaan van de vloer, de armpjes zwaaien in de lucht en de band zelf brengt alles overtuigend over. Het Nederlandse niveau in de hardcorescene is weer wat opgekrikt dankzij deze band.
Cruel Hand
Lock & Key kwam dit jaar uit en hiermee wist Cruel Hand eindelijk hun eigen geluid te vinden en op te vallen binnen de hardcore scene. Hoewel de mannen vandaag wat moeite hebben om op gang te komen- er wordt tussendoor iets gegiecheld over coffeeshops, wat dit zou verklaren, is de show erg tof. Oud en nieuw werk als ´Rotation of Hurt´, ´Lock & Key´, ´Cruel Hand´, ´House Arrest´, ´Prying Eyes´, ´Day or Darkness´, ´Broken Glass´, ´Labyrinth´ en ´Life in Shambles´ zorgen voor een hoop handjes in de lucht, hoewel het podium voor deze mannen nog een tikkeltje te groot is.
Evergreen Terrace
Hoewel de gemiddelde leeftijd vandaag toch ver boven de twintig ligt dankzij allerlei old-skoolbands, lopen de jonkies warm voor Evergreen Terrace. Veel ouder werk, en enkel twee nieuwe nummers van het matig ontvangen album Almost Home zorgen ervoor dat iedereen wel tevreden moet terugkijken. Het is dan ook vooral ‘New Friend Request’ welke zorgt dat er flink wat vaart in de show komt samen met ‘Wolfbiker’. Ook krijgen we- redelijk onverwacht, nog een cover in de vorm van ‘Mad World’ en tijdens afsluiter ‘Chaney Can´t Quite Riff Like Helmet´s Page Hamilton’ springt zanger Andrew Carey van het podium af en deelt de microfoon uit. Waar iedereen dacht dat dit een hardcorefestival was, is Evergreen Terrace de eerste band die de microfoon uitdeelt, beangstigend.
Unearth
Blood For Blood is toch wel samen met D.R.I. de grote publiekstrekker van deze Persistence Tour. Shirts spotten van deze band is dan ook geen probleem en als de mannen openen met ´Mother Dear´ wordt er volop meegezongen en ontstaat de eerste serieuze pit van de dag. Het openingsnummer is ook een voorbode van de rest van de setlist want het zwaartepunt ligt op Outlaw Anthems. Ook ´Tear Out My Eyes´, ´Some Kind Of Hate´ en ´She’s Still A Bitch (Called Hope)´. Opvallend genoeg niet de hit ´White Trash Anthem´. Van andere albums horen we onder andere ´Wasted Youth Crew (My Kind Belong Nowhere)´, ´Bitch Called Hope´ en ´Revenge On Society´.
Blood For Blood
Omdat White Trash Rob Lind bezig is aan zijn drugsproblemen te werken blijft het een beetje raar om naar de show te kijken, hij is toch het creatieve brein achter de band. Maar de klucht waar velen voor gevreesd hadden valt reuze mee, invaller Billy Graziadei van Biohazard weet samen met de naar adem happende Budda de zanglijnen aardig goed op te vangen. Samen met een strak spelende band weet Blood For Blood zich goed stand te houden. Volgend jaar zouden we de band weer terug kunnen verwachten, met een nieuw album maar ik zou die opmerking nog even met een korrel zout nemen.
D.R.I.
´Who Am I´ is de toepasselijke opener van D.R.I.. Vijftien jaar geleden bracht de crossover band hun laatste studioalbum uit en hoewel er tussendoor genoeg rondom de band te doen was is het lang geleden dat ze in Nederland op de planken stonden. Net als rond Blood For Blood gonsde het rondom het viertal en daarom is het jammer dat de show nogal suf is, met name gitarist Spike en bassist Harald hebben het zo druk met hun instrumenten op zich. Gelukkig maakt het vrolijke gepraat van zanger Kurt en een enorm strakke show veel goed. Toch maken veel vermoeide mensen dankbaar gebruik van de zitplaatsen in de eetruimte, waar een dj zichzelf aardig voor schut staat te zetten.
Is het niet dé beste Belgische hardcoreband, dan is het wel één van de beste Belgische hardcorebands. De mannen van The Setup hebben de taak om het kleine podium af te sluiten. Op het begin is het nogal rustig, maar nadat de zaal bij Blood For Blood is leeg gedruppeld en het publiek zich heeft verdeeld over D.R.I. en The Setup, is het tijdens het tweede nummers ´Out Of Sync´ al wat drukker. Voor de dansers onder het publiek maakt dit overigens geen verschil. Vanaf de eerste noten gaat er een flink aantal man flink los, en zo ook de band. Zo hard dat zelfs de verlichting op en rondom het podium het begeeft. Maar niet zeuren en gewoon doorspelen. Althans, na vier nummers dringt het toch wel door dat het behoorlijk irritant is en vraagt de band dan ook even of er iets geregeld kan worden. Alsof de lichtman hierop wachtte gaat het licht aan en kunnen we gelukkig weer volop genieten van drummer Serge en de rest. Tijdens ´Hostile Eyes´ gaat de microfoon zonder aarzeling het publiek in, en laat de band zien tegenwoordig ook nog super vette nummers te kunnen maken.
The Setup
Na een lange dag staat de zaal toch bijna nog steeds helemaal vol wanneer Sick Of It All het podium betreedt. Vanavond bewijst de band, ondanks dat het de laatste show is van de tour, tot de absolute top van het hardcore genre te behoren. Vergeet Madball, vergeet Agnostic Front, Sick Of It All speelt vanavond superstrak en Lou Koller is geweldig goed bij stem. Zijn charisma, gecombineerd met de bewegingen van zijn broer Pete, is een enorm pluspunt voor de podiumpresentatie. Maar daar hoeft de band het niet van te hebben want de muziek staat vanavond als een huis. De fans van het nieuwere werk komen goed aan hun trekken, Death To Tyrants en het laatste album Based On A True Story leveren de meeste nummers samen met de bekende hits van de afgelopen vierentwintig jaar. Maar om kwart over tien ´s avonds komt er met drie oude knallers van de band uit New York toch een einde aan de Persistence Tour 2010.
Sick Of It All
Je kunt geen reactie achterlaten.