De laatste dag van Melt! Festival 2010 is aangebroken. Het is voor ruim 25.000 mensen de laatste dag om lekker te genieten en het programma leent zich hier dan ook goed voor. Zo zullen Johnossi, Post War Years, Broken Bells, Fucked Up, Goldfrapp, Fake Blood, Massive Attack en Black Mountain een optreden verzorgen.

Deze laatste dag is nog steeds warm. Hoewel de weersvoorspellingen op een iets lagere temperatuur hadden ingezet stijgt het kwik vandaag wederom boven de 30 graden. Met verbrande lichamen en uitgeputte gezichten zit of hangt iedereen dan ook een beetje bij Kings of Convenience. De Bench Gemini Stage is niet een perfecte setting voor dit optreden, toch past de muziek prima bij het weer en zingen veel mensen mee. Het is jammer dat we de band vorig jaar op Iceland Airwaves in een kerk zagen spelen, want nu valt een deel van de intimiteit en akoestiek weg waardoor het automatisch een minder optreden is dan destijds.

De blije legopop van Slagsmalsklubben moet het publiek dan opzwepen. Dit lukt prima, maar het is iets te eentonig en blij om tot een goed optreden uitgeroepen te worden. Na twee liedjes weten we het wel, misschien heeft het gezelschap iets te vaak hun gezicht laten zien de afgelopen jaren?

Een naam die we nog niet zo vaak hebben kunnen zien is Broken Bells. Dit superduo bestaat uit een bandlid van The Shins en iemand van Gnarls Barkley. De opbouwende indie is typisch, maar blijft lekker hangen. Broken Bells is verfrissend en lokt tijdens het optreden continu voorbijgangers naar het podium. Binnenkort staat de band in de Melkweg.

De zon begint inmiddels te zakken en het is tijd voor Goldfrapp. Het nieuwste album Head First zag in maart het levenslicht en het zijn dan ook veel nummers van dit matige album die in de beginfase voorbijkomen. Het publiek staat nog wat twijfelend te kijken en heeft door het gebrek aan echte hits genoeg tijd om de zonsondergang in combinatie met de lichten te bewonderen. Pas als er ouder materiaal voorbijkomt beginnen de eerste rijen flink te stuiteren en lukt het Alison Goldfrapp om bij iedereen een lach op het gezicht te toveren. Toch mist er echte dynamiek in de muziek en kan dit niet het beste optreden zijn dat de band ooit gegeven heeft.

Al snel stroomt de ruimte voor de Converse Mainstage vol voor Massive Attack. De nieuwste plaat Heligoland kreeg lovende recensies en na ruim 20 jaar weet Massive Attack nog steeds een goede show neer te zetten. Helaas is het overduidelijk een routineklus. De band gaat steeds vaker de wereld rond, waarbij we niet kunnen zeggen dat de shows een stuk vernieuwender worden. Ook een overkill misschien?

Fake Blood bespeelt de mensen deels gelijktijdig met Massive Attack bij de naastgelegen tent. De standaard electro lijkt hier op veel fans te kunnen rekenen, want van voor tot achter gaat de boel compleet los. Voor ons is het tijd om naar de camping te kruipen, want morgen rijden we weer terug naar Nederland. Deze editie van Melt! was iets te warm om volop van de muziek te kunnen genieten, maar de omgeving biedt genoeg afleiding.

Het is wat: bijna zeven uur rijden voor een festival. Melt! Festival vindt plaats in de buurt van Leipzig, Duitsland. Het is al een tijdje uitverkocht en de eerste dag van het hippe festival begint met namen als Two Door Cinema Club, Jónsi, The XX, Health, Yeasayer en Autokratz. Dit schijnt gelijk de warmste dag te worden, dus tussen alle fijne muziek door is het zaak om genoeg bij te tanken.

Die zeven uur rijden worden er door files helaas bijna tien. Hierdoor missen we acts als Bonaparte, Jónsi, Two Door Cinema Club en Health. Als we het terrein op komen lopen staat Yeasayer al in de startblokken. Wat op plaat zuiver en origineel klinkt is live iets minder indrukwekkend. De Intro Zelt-tent heeft de hele dag op kunnen warmen, het kwik steeg boven de 35 graden, en het is dan ook niet gek dat veel mensen bij de ingang blijven staan om toe te kijken. Het is niet sterk genoeg om lang te kunnen boeien en we besluiten de extreme hitte te verruilen voor wat verkoeling.

We zijn nu wel op tijd om The xx aan het werk te zien. De minimalistische band staat geprogrammeerd op de Converse Mainstage en weet duizenden mensen in te pakken met een goede liveshow. Het gezelschap speelt de nummers van debuutalbum xx met overtuiging en hoewel veel mensen al onder invloed zijn voor de dance die vannacht komen gaat, lijkt iedereen toch helder genoeg te zijn om de kwaliteit van de muziek te kunnen waarderen.

De Bench Gemini Stage biedt onderdak aan de frontman van Bloc Party: Kele. Met een eigen band maakt de zanger een slappe vorm van dance die toch aansluiting blijkt te vinden bij het publiek. Het is duidelijk dat tracks van The Boxer zonder Kele's bekendheid weinig aandacht hadden gekregen, nu gebruikt hij zijn ervaring van Bloc Party voor een energieke show. Hij danst, rent en springt heen en weer over het podium en zoals we vaker zullen zien dit weekend, is de gehele tent los aan het gaan. Na een cover van Bloc Party is het tijd om deze matige act te verlaten.

Het is aan Foals om het hoofdpodium te laten rocken. Gezien het tijdstip, het is inmiddels bijna twee uur 's nachts, zijn veel mensen al bij een dance-act te vinden maar het terrein staat toch halfvol als de Britten het podium betreden. Er komt een mix van oud en nieuw materiaal voorbij en de voorste rijen gaan flink los. De nummers van Total Life Forever slaan het beste aan en het lijkt erop dat de band moet teren op dit succes. Het blijft een mooie gewaarwording om een podium op een terrein als dat van Melt! te zien. De lasers stralen over het podium en de oude machines die gebruikt werden om bruinkool af te graven worden belicht van alle kanten.

De rest van de nacht wandelen we heen en weer langs Autokratz, Booka Shade en Martyn vs. Kode9. De vele drugsgebruikers zijn tevoorschijn gekomen en de één gedraagt zich nog gekker dan de ander. Voor de tweede dag is regen voorspeld dus we hopen maar dat alles dan een beetje afgekoeld is.

Rotterdam heeft een topweekend. De eerste twee etappes van de Tour De France starten in de havenstad en vandaag vindt ook nog eens het Metropolis Festival plaats. Met lekker weer en hopelijk veel nieuwe muzikale ontdekkingen belooft het een heerlijk dagje te worden. Wij beginnen de dag als Hef & Önder net met hun laatste nummer bezig zijn.

We kiezen er vervolgens voor om met Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou te genieten van het heerlijke weer. Deze Afrikaanse band speelt een mengelmoes van exotische stijlen en laat veelvuldig bekende nummers in dit gekke jasje voorbij komen. Iedereen ligt of zit er relaxt bij en aan de meedeinende hoofden te zien valt de muziek goed in de smaak.

Tim Knol is helemaal hip en ontbreekt ook vandaag niet in de line-up. Hoewel het op plaat niet echt mijn ding is weet de olijke dikkerd vandaag een positieve indruk achter te laten. De jongeling speelt, onder leiding van een band die duidelijk op elkaar ingespeeld is, zijn liedjes met verve. Het applaus na afloop is dan ook verdiend, Tim Knol is in korte tijd uitgegroeid tot een rasartiest.

Nee, geen Jack Parow, maar Beans & Fatback voor ons. De 3FM Serious Talent Stage ligt er verlaten bij, maar the show must go on. Het lukt de band niet om met catchy deuntjes, die lang geleden voor volle zalen zorgden, het publiek anno 2010 mee te krijgen. Er wordt vooral verveeld naar het gezelschap gekeken en de drumsolo met twee drummers slaat helemaal nergens op. Beans & Fatback hoef ik voorlopig niet meer terug te zien.

Namen als Smashing Pumpkins, The Prodigy en The XX schieten voorbij op de schermen naast het hoofdpodium. Welke band zal er van dit jaar toegevoegd worden aan dat rijtje? Wellicht Japandroids. De Canadese noise band staat vandaag in de The Garden-tent geprogrammeerd. Het is al snel duidelijk dat deze band eigenlijk in een intiem zaaltje beter tot zijn recht komt, toch is dit één van de betere shows vandaag. Mensen die voor het eerst in aanraking komen met de band kijken geboeid toe hoe het werk van Post-Nothing live tot zijn recht komt.

Van noise naar Syrische volksmuziek. Omar Souleyman zorgt tijdens deze editie van Metropolis voor de ultieme verbroedering. Alle aanwezige culturen staan dansend voor de Workers Stage en dat terwijl Souleyman niet veel meer doet dan gebaren dat de handjes de lucht in moeten. Aan materiaal heeft de in traditionele klederdracht gehulde Syriër geen gebrek: meer dan 500 live- en studio-albums (500 ja!!) werden onder zijn naam uitgebracht. Voorlopig zullen we deze dans-sessie niet snel vergeten, op donderdag 8 juli kunnen we het in Doornroosje nog eens overdoen.

De laatste act die we nog even kort meepakken is Brother Ali. Deze Amerikaanse rapper is albino en zal zich dan ook goed hebben moeten ingesmeerd met deze hitte. Zijn teksten gaan vooral over gelijkheid, iets wat komt omdat hij vroeger veel is gepest vanwege zijn witte huid. Hoewel misschien niet voor iedereen even boeiend kun je niet ontkennen dat de man een goede flow heeft.

Ook dit jaar heeft de organisatie van Metropolis weer goed om zich heen gekeken. Zoals altijd zet het festival in op ontdekkingen in tegenstelling tot veel andere gratis festivals. Volgens Stevie Wonder moeten verschillende culturen bij elkaar samenkomen op dit soort evenementen om een betere wereld te creëren, daar is Metropolis een schoolvoorbeeld van.

Een jaar geleden stond Marina and the Diamonds op de voorjaarseditie van London Calling. Daar werden de eerste zaadjes geplant, maar tijdens Eurosonic begin dit jaar ontstond de buzz rondom Marina Diamandis pas echt. Ze werd geprogrammeerd in Huize Maas: misschien wel het 'main stage' van het festival. Terwijl haar debuutalbum nog niet eens officieel uit was, verkocht ze de kleine zaal van Paradiso in een paar weken uit en in de zomer gaat ze alle grote festivals langs. Vanavond kunnen 250 gelukkigen haar, misschien wel voor de laatste keer, in een kleine zaal aan het werk zien.

Stipt om acht uur stappen de bandleden van Marina het podium op, vlak daarna volgt mevrouw zelf. Ze draagt vandaag een tuinbroek (over één schouder), de bandleden zijn stuk voor stuk gekleed in een zwarte polo. Na opener ‘Girls’ speelt ze ‘Seventeen’, dat, ondanks het feit dat het een B-kantje is, op veel applaus kan rekenen. Halverwege de set  verlaten de bandleden het podium en speelt Marina ‘Numb’ solo, achter de piano. Als ze daarna ‘Obsessions’ speelt zou je verwachten dat het spektakel nu echt losbarst, maar in plaats van om nu door te trekken, kiest ze ervoor om ‘Rootless’ te spelen. Inkakmomentje.

Hierna showt Marina ons enkele zonnebrillen en vlak voor ‘Hollywood’ plaatst ze, tot hilariteit van veel bezoekers, een stoffen hamburger op haar hoofd. De set wordt afgesloten met het uitgerekte ‘Guilty’ en de toegift bestaat uit de compleet overbodige 3OH!3 cover ‘Starstruck’ en ‘Mowgli’s Road’, dat live een klein psychedelisch tintje meekrijgt. Ze bedankt haar diamonds (let wel: hiermee bedoelt ze haar fans, niet haar band) en weg is ze. Een klein uurtje, veertien nummers.

Het optreden is beter dan dat tijdens Eurosonic, dat naast de korte lengte ook bij vlagen te vrijblijvend overkwam. Vandaag staat er al een betere show en strakkere band, maar nog niet alles is even overtuigend. Naast de vele sterke nummers zitten er nog een paar slappe, vervangbare nummers in de set.

Marina is een podiumdier: dat is zonder meer waar. Je merkt echter te vaak dat ze twee gezichten heet. Aan de ene kant de wat stoerdere girl next door (denk: Lily Allen, Lady Sovereign) en aan de andere kant de in zichzelf gekeerde, rustige liedjesschrijfster. Doordat deze switch ook binnen de tracks plaatsvindt, ga je af en toe een klein beetje aan haar geloofwaardigheid twijfelen.

Marina and the Diamonds heeft vandaag laten zien progressie te boeken en genoeg sterke nummers te hebben om een festivalweide aan haar voeten de krijgen. Toch is ze er nog lang niet. Als ze de rotte appels uit de setlist verwijdert en datgene aan de show toevoegt waardoor je denkt ‘hey, hier stáát iets’ (decor, andere/grotere rol bandleden, visuals, etc) wacht haar ongetwijfeld een grote toekomst.

Het zit de organisatie van Viral Radio vandaag niet mee. De beoogde headliner miste zijn vlucht en dus moeten we het zonder Guido stellen vanavond. Bij aankomst bleken de cd-spelers ook nog eens gejat te zijn. Door het lekkere weer zitten de terrasjes aardig vol en is het de hele avond een stuk minder druk dan we bij Viral Radio gewend zijn.

Doordat Guido zo op het laatste moment heeft afgezegd is er geen tijd geweest om een vervanger te vinden, derhalve draaien de overige drie dj's iets langer. Juha trapt de avond af en probeert het publiek te bespelen met de nieuwste platen. Misschien komt het door de hitte, maar het lijkt erop dat er weinig beweging in de aanwezigen is te krijgen, de meesten staan wat suffig te zonen.

Tijdens Doshy verandert er weinig. Viral Radio lijkt vanavond te fungeren als een plek om lekker te chillen. De set van Doshy is ook niet echt opzwepend en dan blijven alleen de vette visuals over. De sets worden door de lengte wat saai en het was wellicht ook beter geweest als er eerder gestopt zou worden.

Cinnaman weet als hekkensluiter nog wat prima plaatjes uit de speakers te persen en dit brengt ons bij het einde van deze editie van Viral Radio. Het is duidelijk een incident, maar dit was wel de minste Viral Radio van dit jaar.

De zomer is officieel nog niet begonnen, maar onder de noemer "Glo-Fi Summer Pop Night" probeert Trouw vanavond de nieuwste hype chillwave aan de man te brengen. Misschien komt het doordat Jónsi zijn tweede show in Paradiso geeft dat het niet zo druk is, wij wijten het aan het weer. Het terras is lekker vol en wie er een biertje drinkt hoort in de avondzon fijne muziek op de achtergrond.

Het is aan I Got You On Tape om de spits af te bijten. De Deense band maakt muziek die veel doet denken aan de begindagen van Pink Floyd. Het collectief bracht onlangs Spinning of the Cause uit en speelt vooral in het begin veel nummers van deze plaat. Het is te merken dat het publiek nog even in moet komen, maar frontman Jacob Bellens is het publiek evengoed dankbaar.

Inmiddels is het aan het afkoelen buiten en wordt het binnen wat drukker. Het Amerikaanse Small Black past perfect in een rijtje met de hoofdact, Best Coast en  Toro Y Moi. Die laatste staat overigens op de volgende editie die zal plaatsvinden op 14 juli aanstaande. De band weet het publiek om zijn vinger te vinden en aan het gedans te zien zit het met de liefde voor chillwave wel goed bij de voorste rijen.

De hoofdact, of in ieder geval de meest bekende artiest van vanavond, is Washed Out. Veel mensen lijken voor Ernest Greene te zijn gekomen en schuiven wat naar voren. Het eerste deel van de set gebeurt solo, later komt er een band bij. Er wordt goed bewogen op tracks als 'Get Up', 'Belong' en 'Feel It All Around'. De matige opkomst is een domper, het lijkt erop dat chillwave nog voet aan de grond moet zetten in Nederland. Hopelijk wordt het tijdens de volgende editie drukker.

Als je in de huidige maatschappij zegt dat je graag naar klassieke muziek luistert of dat je zojuist een ontspannende cd bij De Tuinen gekocht hebt, dan ben je natuurlijk een freak. Dat Jónsi een beetje een mix van deze is wordt wel getolereerd. Dat blijkt uit twee druk bezochte concerten in Paradiso die vandaag en morgen plaatsvinden.

Het is natuurlijk ook niet gek dat er een extra datum bij is gekomen. De frontman van Sigur Rós is geliefd bij jong en oud en mede doordat de tickets ongeveer 30 euro kosten is het publiek vanavond iets ouder dan we gewend zijn. Dit is echter wel beter voor de sfeer. Geen bepuiste pubers die kledij dragen wat zo bij het decor van de Droomvlucht uit De Efteling past en denken dat ze in een Scandinavisch sprookje leven.

Het voorprogramma wordt verzorgd door Glasser. Het Amerikaanse duo laat niet een enorme indruk achter maar is wel een goede opener van de avond. De band wil zichzelf geen etiket opplakken, maar de zuivere zang van het vrouwelijke bandlid en de beats die de man achter de MacBook produceert laten ons sterk denken aan een samenwerking tussen Bat For Lashes en Björk.

Jónsi begint met zijn rustige nummers en dit houdt, aan het gezucht van sommige mensen, iets te lang aan. Gelukkig komen halverwege de set stevigere en bekende nummers als 'Go Do' en 'Boy Likiloi'. Verder hoef je je ook echt niet te vervelen. Het podium is met visuals ingericht als bos en dit is zo groots aangepakt dat je het gevoel krijgt dat je er midden in zit. Het gehele optreden lopen er mensen van de crew heen en weer om instrumenten te wisselen. Alles wordt uit de kast gehaald om er een groot spektakel van te maken.

We herkennen een hoop terug van Sigur Rós. Denk aan het zingen met kopstem, de cello en de fluit tonen. Het verschil is wel dat er meerdere nummers Engelstalig zijn en het publiek kan eindelijk meezingen. Tijdens de toegift ‘Animal Arithmetic ‘ komt de frontman op met een hoofdtooi en zijn de lichten overweldigend. Sleutelwoorden van de avond: magie, inspirerend en theatraal. Als echte artiesten maakt de band na afloop een buiging naar het publiek toe dat daverend applaudisseert. Als Jónsi je vanavond geen kippenvel heeft bezorgt, dan heb je een hart van steen.

Buiten bij Paradiso staan veel mensen in extravagante outfits te roken. Het zijn dezelfde mensen die je zult tegenkomen bij de Amsterdam Fashion Week. Vanavond is de tweede editie van het jaarlijkse Hilfiger Denim Live.

De eerste act van de avond die het festijn mag openen, op het met opgestapelde tv’s gedecoreerde podium, is Le Le. Deze formatie bestaat uit P. Fabergé van De Jeugd Van Tegenwoordig, grafisch ontwerper Piet Parra en dj Rimer London en is bij de gemiddelde hipster in Nederland wel bekend. Hun set is afgestemd op het thema ‘fashion’ en frontman Pepijn Lanen probeert het publiek los te krijgen. Het ligt er dik bovenop dat de mensen vanavond uren hebben gespendeerd aan het kiezen van de juiste kleding. Helaas is het meest voorkomende accessoire van het begin van de avond een verveeld gezicht en bewegen zit er al helemaal niet in. Er zal zomaar een kreuk in je jurk komen! Halverwege het optreden deelt Le Le gratis drankjes uit en Pepijn laat via de microfoon weten dat hij hoopt dat het nu wel gezellig wordt. Jammer genoeg heeft het decadente publiek hier toch echt wat meer champagne voor nodig.

The Drums heeft ironisch genoeg problemen met hun drumstel. Desondanks is het een goed optreden. Met hun catchy surfpop nummers zorgen ze ervoor dat het publiek bewijst geen houten klaas te zijn. De zanger en gitarist bewegen als een mix van Michael Jackson en een klassieke balletdanser en dit is vermakelijk om naar te kijken.

In de kelder staan Kraak & Smaak geprogrammeerd die een dj-set zullen verzorgen. Ze zijn een half uur te laat en we zien alleen maar interviews met BN'ers. Veel mensen laten het erbij en vertrekken naar de Grote Zaal waar het Amerikaanse duo Matt & Kim begint. Ze produceren live electro muziek en zijn niet te beroerd om een ‘gouwe ouwe’ als 'Better Off Alone' van Alice Deejay ertussen te gooien. Afsluiter en hit ‘Yeah Yeah’ maakt het stijve publiek tot springen. Het kan dus wel.

Hoofdact Major Lazer bestaat uit dj’s Switch & Diplo. Hun mix van house, r&b, electro en hiphop zorgt voor een tropische, zwoele sfeer in de zaal. De nette mensen gaan los en ze zijn niet vies van een flink potje daggeren. Opblaasdieren in het publiek, een man in konijnenpak op het podium, alles kan opeens. De schaars geklede donkere vrouwen naast de dj’s weten perfect wat opwindend dansen is. Als seks vertaald wordt in muziek zou het Major Lazor zijn en dat is precies wat dit feestje nodig heeft.

Deze editie is meer dan geslaagd. Maar de mensen die het minst om Tommy Hilfiger of welk ander A-merk dan ook geven, zijn wel echt de gangmakers van de avond.

Vandaag, op vrijdag 14 mei, start het Walk The Line festival in Den Haag. De organisatie van Crossing Border heeft een hoop opkomende artiesten geboekt voor de komende twee dagen en het is dan ook al vroeg druk op de Grote Markt. Voor de verandering schijnt de zon weer eens flink, een goed voorteken.

De eerste dag begint al met een dilemma: Sleigh Bells in het Paard van Troje of een goed plekje voor Theophilus London in de SuperMarkt? We besluiten de acts allebei mee te pakken en komen binnen in een redelijk gevulde Kleine Zaal van het Paard. Alexis Krauss en Derek Miller produceren met enkel een drumcomputer, gitaar en tamboerijn een flinke dosis herrie. Het mengsel van electro en experimentele rock, zoals tijdens hitsingle 'Infinity Guitars' is hard genoeg om goed op los te gaan, echter blijft het publiek stokstijf staan. Krauss is live net een tikkeltje rauwer dan op plaat, maar dat is juist lekker. Aan de reactie te zien lijken de mensen nog niet klaar voor de vele nummers van debuutalbum Treats. Voor dit album tekende het tweetal bij het platenlabel van M.I.A., bekend van 'Bucky Done Gun'. Als het aan ons ligt zijn de komende drie shows in Nederland uitverkocht.

Theophilus London

Een klein sprintje naar de SuperMarkt zorgt ervoor dat we op tijd zijn voor Theophilus London. Hij bracht onlangs een mixtape uit die blijkbaar geen weg heeft gevonden naar het Walk The Line publiek. Er staan een twintigtal mensen bij het podium als de rapper opkomt. Theophilus London werkt I Want You bijna helemaal af, waarbij nummers als 'Sorry To Interrupt', 'Don't Be Afraid' en 'Humdrum Town' niet mogen ontbreken. Langzaam aan wordt het drukker en staan de eerste rijen flink te dansen. Het feest is compleet als een dame uit het publiek een verleidelijk dansje doet met de performer. Zowel de rustige als de snelle nummers klinken live goed en het zal me dan ook niet verbazen als Theophilus London over een tijdje de kleine zaaltjes uitverkoopt. De verwachtingen zijn meer dan ingelost.

Dan Le Sac vs. Scroobius Pip

Het bleek een goed idee om in de SuperMarkt te blijven wachten tot Dan Le Sac vs. Scroobius Pip. Tot in de nok is het café gevuld en al snel blijkt waarom. Hoewel debuutalbum Angles en opvolger The Logic of Chance weinig positieve feedback krijgen staat het live als een huis. Dan Le Sac combineert de spoken word hiphop van Scroobius Pip met dansbare beats, dus moeten de voetjes van de vloer. Het lijkt erop dat vooral de oude nummers als 'The Beat That My Heart Skipped' en 'Thou Shalt Always Kill' het publiek zover krijgen. Pip heeft een verkleedkist mee die gebruikt wordt, er wordt gelachen om de kleine flesjes rosé die hij heeft gekregen en genoten van de vele lichten. Misschien duurt het nog even voordat 'Get Better' en 'The Beat' het publiek bereikt hebben, dat de heren een goede set weg kunnen geven is in ieder geval duidelijk, tot op Lowlands!

We keren terug naar het Paard voor wat, zo blijkt later, typische britpop. The Courteeners hebben op de grote Engelse festivals als Glastonbury en Reading/Leeds het thuispubliek al veroverd en proberen het nu ook overzees. De zaal is maar matig gevuld en de muziek komt erg eentonig over. Hoewel goed uitgevoerd is dit een erg uitgekauwd genre, waar we de afgelopen jaren al genoeg van hebben gehoord.

FM Belfast

Waar FM Belfast is, is feest. Zo ook in de Zwarte Ruiter, dat voor aanvang al volgepakt staat met fans. Het duurt even voordat alle bandleden te horen zijn in de zaal, maar als na een tiental minuten de boel eindelijk werkt gaat de band flink los. Er wordt gebaard om te bukken en weer op te staan, er wordt gefeest, gedanst en er wordt gesprongen. De Scandinavische band lijkt sinds het optreden tijdens Eurosonic veel populariteit te hebben gewonnen. Als FM Belfast twijfelde over het succes buiten hun thuisland (IJsland) is dat bij deze tenietgedaan.

De eerste dag piekte vooral met Dan Le Sac vs. Scroobius Pip en Theophilus London. Sleigh Bells bewees goed in vorm te zijn en in de groei te zitten, waar The Courteneers niet echt tussen de rest inpaste. Het lukte FM Belfast bijna om de hele Grote Markt mee te laten dansen en het zou gek zijn als de IJslandse band niet geboekt wordt voor een paar grote festivals. Morgen weer een dag, met onder meer Tweak Bird, Avi Buffalo en The Cribs.

Paradiso loopt lekker dit seizoen. De goede programmering zorgt voor veel uitverkochte concerten, zo ook vanavond. Terwijl de bovenzaal warm loopt voor A Fine Frenzy staan er beneden honderden mensen verzameld om een glimp op te vangen van een van de populairste garagerock bands van de afgelopen jaren. Voordat het zover is mag ZaZa de boel opwarmen.

ZaZa is een beetje de slaapverwekkende versie van de hoofdact, maar zit muzikaal gezien flink in orde. De nummers lenen zich perfect voor de ruimte in Paradiso en het trio lijkt zich prima thuis te voelen. De rustige shoegaze/pop heeft het publiek nog maar net goed beetgepakt of de set zit er alweer op.

Black Rebel Motorcycle Club bracht onlangs hun nieuwste plaat Beat The Devil's Tattoo uit en zal de komende tijd weer veel rondreizen om op te treden. Vanavond horen we naast nieuw materiaal als 'Beat The Devil's Tattoo' veel oud werk, wat het drietal hun huidige succes bracht. Drumster Leah Shapiro lijkt oudere nummers als 'Red Eyes And Tears', 'Love Burns' en 'Whatever Happened To My Rock & Roll' inmiddels goed onder de knie te hebben, ze zit pas een paar jaar bij BRMC en is alleen op het laatste album te horen. De band speelt strak, woest en weet de vele 30-plussers een geweldige avond te bezorgen.

Veel acteurs proberen ook carrière te maken als artiest. Waar Jared Leto om een matige live performance bekend staat, gaat Zooey Deschanel vanavond samen met M. Ward proberen een goede show neer te zetten. Voordat het zover is mogen we The Chapin Sisters aanschouwen.

The Chapin Sisters zijn afkomstig uit Californië en laten hun thuisstad Los Angeles in bijna elk nummer terugkomen. Met hun zomerse folk die met zachte stemmen gezongen wordt, blijkt de band een ideale opener voor de hoofdact. Echter merk je na een half uur speeltijd van de dames in de Kelly Family gewaden dat het genoeg is geweest. De meisjes met beugels die hun plekje vooraan krampachtig bewaken zuchten en kijken op hun horloge. "We willen Zooey, en wel nu!"

Tijdens het opbouwen en soundchecken komt een medewerker van de Melkweg met een verzoek van de band. "Of er a.u.b. geen foto’s gemaakt willen worden." De beteuterde gezichten zijn ontelbaar. Gelukkig veranderen deze meteen weer in een glimlach zodra She & Him het podium betreedt. Ze komen hun tweede album Volume Two presenteren, maar eigenlijk maakt het niet uit waarvoor ze komen. Zooey Deschanel is een bekende actrice en doordat ze (nog) niet is aangetast door Hollywood kapsones is ze een icoon voor veel meisjes. Dit blijkt ook zodra ze begint met zingen. De combinatie van een zuivere, schattige stem en het op en neer springen in een jurkje maken het tot een aandoenlijk tafereel.

Voordat ze beginnen aan hun derde nummer zegt Zooey zachtjes dat er best foto’s mogen worden gemaakt, zolang de band er maar geen last van heeft. De meisjes met de beugels weten niet hoe snel ze hun pocketcamera uit hun tas moeten halen en de sfeer zit er nu echt in. Nummers als ‘Home’, ‘Sentimental Heart’, ‘In The Sun’ en ‘Change is Hard’ komen voorbij en worden goed meegezongen. Vooral vooraan lijken de fans moeiteloos mee te zingen.

De fijne luistermuziek wordt af en toe verstoord door wat hinderlijke figuren die hun mond niet weten te houden. Van die mensen die continu staan te praten en na elk nummer overdreven moeten klappen. Er klinkt dan ook vaak een geprikkeld "Ssssshhh!", maar de bollebozen weten niet van ophouden. Gelukkig is het schouwspel op het podium van hoge kwaliteit en kunnen we met een glimlach The Max uitwandelen als de band het podium verlaten heeft. Een actrice die ook nog eens goed kan zingen, zo hoort het.

In Utrecht staat Mumford  & Sons op de planken in Tivoli, de Melkweg mag rekenen op een wat kleinere hype. De heren van We Were Promised Jetpacks bezochten eerder dit jaar Doornroosje, Eurosonic, Ekko en Rotown. We kunnen dus gerust vaststellen dat de Schotten van Nederland houden. Het gevaar bestaat dat de kwaliteit en originaliteit aan de grote hoeveelheid optredens ten onder gaat, maar of dit het geval is?

Voorlopig mogen we even genieten van Dupec. De jongemannen stonden eerder in het voorprogramma van Rolo Tomassi maar zijn een stuk minder hard. Het geluid doet veel denken aan een mix van voorgenoemde en Sparta, je weet wel, die ene helft van At The Drive-In. Frontman James Yuill, nee, niet die tranentrekker, weet met zijn kompanen een degelijke set neer te zetten. Als Dupec nog een jaartje meereist met de groteren, is het wellicht rijp voor een eigen tour.

Het is tien uur en tijd voor We Were Promised Jetpacks. Net als in Rotown begint de band na een lang intro met 'Keeping Warm' en net als tijdens London Calling 2009 #2 volgt hitsingle 'Quiet Little Voices'. Met nog maar veertien tracks op zak zal het moeilijk zijn om elke set te vernieuwen, maar iets meer verrassing hadden we leuk gevonden. Het publiek lijkt vooral uit fans te bestaan want de meeste teksten worden moeiteloos meegezongen. Zo ook door de crowdsurfer die tijdens 'It's Thunder And It's Lightning' een rondje door de zaal maakt.

De populariteit van We Were Promised Jetpacks daalt in. Dit vertaalt zich vooral in de matige opkomst vanavond, de Oude Zaal is maar half gevuld. Kwalitatief zit het wel snor en ook qua interactie met het publiek zit het goed. Zanger Adam Thompson gooit nog wat cadeautjes de zaal in om wat sfeer te maken, waaronder een ananas uit Berlijn. De stemming is tot aan het einde goed en zoals we gewend zijn neemt de band zonder toegift afscheid. Het is beter als We Were Promised Jetpacks even een break moet nemen voor ze weer terugkomen, want om nou elke drie maanden dezelfde show te geven lijkt zijn tol te eisen. Met nieuw materiaal kunnen Thompson en zijn mannen weer nieuwe fans werven, de huidige hebben vanavond aangegeven meer dan tevreden te zijn.

We zijn op tijd aanwezig bij Paradiso en klaar om de bovenzaal binnen te wandelen op deze woensdagavond. Door wat gehannes aan de deur is Gold Panda, die onlangs nog door ons getipt werd, al begonnen aan zijn set. De  uit Chelmsford afkomstige muzikant draagt altijd een pandamuts en produceert wonky beats à la menig artiest van het bekende Warp label.

Het is jammer dat er aan het begin zo weinig mensen in de zaal staan, want aan de reacties te zien valt de muziek goed in de smaak. Gaandeweg druppelen de bezoekers binnen en een ieder laat zich vervoeren op de glitchy beats die hier en daar een structuur hebben die blijft hangen. Natuurlijk mag 'Quitters Raga' niet ontbreken en er verschijnt bij menigeen een blik van herkenning. Gold Panda is inderdaad een act om in de gaten te houden.

Ja, het is te merken dat de show op de valreep uitverkocht raakte. Zelfs net buiten de deuren proberen bezoekers een glimp op te vangen van Caribou, wiens album bij ons goed werd ontvangen. Al snel blijkt dat Daniel Snaith goed bij stem is, echter staan de microfoons de hele avond te zacht afgesteld. Dit leidt af en toe tot ergernis en het verbergt bijna hoe strak de band staat te spelen. Snaith en zijn band hebben duidelijk niet gerekend op zoveel mensen en na een paar nummers bedankt hij ons verbaasd en lachend dat we met zoveel mensen zijn komen kijken.

Er volgen voornamelijk tracks van Swim en het publiek lijkt te krijgen waarvoor ze komen. Het podium is eigenlijk iets te klein voor het viertal, zo is het met twee drumstellen, twee keyboards en wat gitaren al snel heel vol. Ondanks het vrijwel statische optreden wordt de zaal voor de verandering eens goed belicht en vormen de visuals een welkome aanvulling op het optreden. Als Snaith nog een jaartje wacht zal hij de Grote Zaal wellicht vol kunnen krijgen, want vanavond smaakt naar meer.

Bert McCracken doet zijn naam eer aan. Ondanks zijn vette haar en junk look wordt de verslonsde zanger toch door menig meisje als onweerstaanbaar bestempeld. Dit heeft te maken met het feit dat deze woeste man al vanaf 2001 het gezicht is van een van de succesvolste bands in het emo / screamo genre. En wat is nou typisch emo / screamo? Zoetsappige liedjes met gevoelige teksten die net zo goed door Marco Borsato kunnen worden gezongen.

Als je zestien jaar oud en rebels bent  moet het ruig zijn en kunnen de harde gitaar geluiden niet ontbreken. De teksten moeten met hart en ziel in een microfoon geschreeuwd worden en daar is geen perfecter voorbeeld van dan The Used. In 2009 kwam hun vijfde album genaamd Artwork uit. Op de hoes van de plaat zien we hoe iemand zichzelf in zijn arm vol krassen met een spuit injecteert. Dit geeft wel erg het clichébeeld van emo weer en dat is een beetje jammer.

Kwalitatief zit de plaat goed in elkaar en Bert zijn stem voldoet nog steeds. Helaas is het geen aanvulling of vernieuwing ten opzichte van eerdere albums en klassiekers als ‘Noise and Kisses’ en ‘Taste Of Ink’ liggen niet meer in het verschiet. Desondanks verdient Artwork een voldoende, en zullen we tijdens de optredens niet weglopen als er tracks van dit laatste album gespeeld worden, integendeel. De concerten zullen blijven uitverkopen en de meisjes met teveel oog make-up zullen bij The Used altijd vooraan blijven staan.

Score: 3.5 out of 5 stars

Ondanks het regenachtige weer weten zo'n 70 mensen hun weg naar Paradiso te vinden voor het optreden van LoneLady. Deze dame bracht onlangs haar debuutalbum Nerve Up uit bij Warp Records en ter ere hiervan staat ze in de Amsterdamse poptempel.

Het lijkt alsof het publiek vanaf het begin al achter een onzichtbare muur van drie meter voor het podium blijft hangen. LoneLady lijkt hier niet mee te zitten en werkt samen met haar toetsenist en drummer de set af.

Hoewel het album niet barst van de hitjes doet de band er weinig aan de show wat dynamischer te makn. Nummers als 'If Not Now' en 'Nerve Up' worden routineus gespeeld en de toetsenist staat er maar wat slungelig bij. Het publiek deint vrolijk mee, maar lijkt na een tijdje besmet te worden met de desinteresse van de band. Opmerkelijk is dat de drummer compleet uit zijn dak gaat, alsof hij voor de andere bandleden wat goed moet maken naar het publiek.

Na slechts 35 minuten verlaat LoneLady met band het podium om vervolgens niet meer terug te keren. Met de kwaliteit heeft de band het publiek weten te overtuigen, maar voor een promotie van je debuutplaat mag je best doen alsof je het leuk vindt om op te treden.

Als zoete broodjes vlogen de kaarten voor het concert van vanavond in de Oude Zaal van de Melkweg over de toonbank. Op internet betaalden mensen meer dan 50 euro boven de eigenlijke entreeprijs om de breinen achter Congratulations live aan het werk te zien. Hoewel het rond acht uur nog niet echt vol is besluit het voorprogramma vast te beginnen.

Het duo dat de avond aftrapt gaat schuil onder de naam Zombie Zombie. De heren produceren een mengsel van Knalpot met een topping electro en maken hier en daar een uitstapje naar noise. Ondanks de technische problemen ramt de drummer, met een wat misplaatste pet van Slayer op, er lekker op los. Het publiek staat wat twijfelend te luisteren, toch zien we naarmate de set vordert een hoop tevreden gezichten. De drumstokjes worden na een half uur neergelegd en het applaus is meer dan verdiend.

Tijdens de ombouwpauze wordt er op een scherm dat naar beneden komt een winnaar bekendgemaakt van een kraswedstrijd: iedereen die binnenkwam ontving immers een kraskaartje. Nou, wij zijn benieuwd wat de winnaar gewonnen heeft!

Rond negen uur verschijnen dan eindelijk de gezichten van MGMT op het podium. Het nieuwste album moet eigenlijk nog uitkomen, toch worden nummers als 'Someone's Missing' en 'Brian Eno' door een hoop mensen meegezongen. Helaas mist de muziek live een hoop power en zo dansbaar als het op plaat is, zo mat wordt de set vanavond overgebracht. De eerste nummers ben ik blij verrast dat MGMT live meer als een band klinkt ten opzichte van het gladgestreken materiaal op cd, maar na een tijdje slaat dit om in een sleur.

Zanger Andrew VanWyngarden handelt de boel af als een routineklus en interactie met het publiek is nauwelijks aanwezig. Het is dan ook niet gek dat er steeds meer mensen een gesprek met elkaar aanknopen en nog maar een biertje gaan halen. Gelukkig slaan de tracks van Oracular Spectacular iets beter aan, zo horen we onder meer 'Weekend Wars', ' Electric Feel' en natuurlijk 'Pieces Of What'.

Abrupt verlaat de vijfkoppige band het podium, om terug te komen voor 'Congratulations' en natuurlijk het niet te ontbreken 'Kids'. Tijdens dat laatste nummer verschijnt er zelfs een fan op het podium die maar al te blij is twee woorden in de microfoon te kunnen schreeuwen. Ondertussen beginnen de heren, tijdens het nummer, snel alles af te bouwen en al lachend komt het optreden tot een einde. Het lijkt alsof zowel de band als het publiek pas bij het toegift wakker is geworden want zo uitbundig als bij 'Kids' zagen we beide partijen het gehele optreden niet.

Scandinavische muziek is hip. Het maakt niet uit dat je niet weet wat je meezingt, de folk klanken met de melodieuze sfeer en mannen met de toepasselijke gebreide truien zijn niet meer weg te denken uit de muziekscene anno 2010. Voornamelijk IJslandse artiesten  zijn geliefd. Want IJslandse mensen zijn een beetje apart en maken rare dingen, maar zorgen tegelijkertijd wel voor originaliteit. Kijk naar Björk en Sigur Rós! En dat de frontman van Sigur Rós genaamd Jónsi nu met de soloplaat Go komt laat menig hartje sneller kloppen. En terecht.

Vorig jaar maakte hij al samen met zijn vriend en grafisch designer Alex Somers de instrumentale cd Riceboy Sleeps. Nu verschillende bandleden van Sigur Rós kinderen hebben gekregen en de band daarom een tijdelijke break heeft ingelast, kan Jón Þór Birgisson eindelijk zijn soloproject leven in blazen.

Het merendeel van zijn album is in het Engels en daarom toegankelijker voor meer mensen. Dit is een hele stap omdat hij gewend is zijn eigen verzonnen taal toe te voegen aan nummers. Natuurlijk horen we bekende elementen terug: het zingen met kopstem, de cello, het gefluit en de strijkers. Met ‘Go Do’ opent hij de cd en dit tovert spontaan een glimlach op je gezicht. ‘Boy Lilikoi’, ‘Around Us’ en ‘Animal Arithmetic’ zijn net zulke energieke liedjes.
De enkele IJslandse tracks zoals ‘Hengilás’ en ‘Koldinur’ zijn rustig, maar net zo mooi zoals je van hem gewend bent.

Op 2 juni staat Jónsi in Paradiso en door zijn samenwerking met theaterproductiebedrijf 59 Productions verwacht ik dat zijn live optreden niets anders dan een regelrecht levend sprookje wordt en ons kippenvel bezorgd. Want dat zijn we gewend, van die IJslandse artiesten.

Score: 5 out of 5 stars

She & Him bestaat zoals de bandnaam al zegt uit een vrouw en een man. De gitarist en producent is M.Ward die na een samenwerking met o.a. Cat Power en Bright Eyes zelf een project wilde opstarten. Dit doet hij met niemand minder dan zangeres Zooey Deschanel. Ja, die vrouw doe ook acteert in arthouse films als Almost Famous en 500 Days Of Summer.
Hun nieuwe album Volume Two is een vervolg op hun eerste plaat met de logische naam Volume One.

Het is duidelijk te merken dat Deschanel getrouwd is met Ben Gibbard, de zanger van Death Cab For Cutie. Zowel de zang en muziek zijn van gelijkwaardig niveau. Al heeft She & Him wel wat meer feel good momenten in bijvoorbeeld ‘Don’t Look Back’, ‘In The Sun’ en ‘I’m Gonna Make It Better’. Rustige nummers als ‘Brand New Shoes’ en ‘If You Can’t Sleep’ zijn net zo prettig om naar te luisteren en deze band is absoluut de Buddy Holly van nu. De cover van de eeuwenoude plaat ‘Gonna Get Along Without You Now’ geeft door de lieve zang een nieuwe, frisse indruk van het nummer.

Het is jammer (en dit kennen we al van Scarlett Johansson en Pete Yorn) dat actrices vaak heel aandoenlijk en zuiver kunnen zingen maar ze nooit bepaald  Aretha Franklin’s bekwaamheid hebben. De vraag is, als in She & Him niet een beroemdheid zit, zou het dan nog wel zo bijzonder zijn? Wellicht dat ze ons kunnen overtuigen met hun optreden in de Amsterdamse Melkweg op 6 mei.

Score: 3 out of 5 stars

Hoe klinkt een band genaamd Beach House die een album maakt met de titel Teen Dream? Nou gewoon, dromerige electropop liedjes met zweverige teksten die geproduceerd worden door Victoria Legrand en Alex Scally. We kennen het ondertussen wel. Het Franse meisje met de pony en fluisterende stem en de mooie jongen met de grote bril en gitaar. Toch is Beach House vernieuwend en het is niet voor niets dat ze onlangs nog  een uitverkochte show in Nederland hadden.

Veel artiesten van nu raken geïnspireerd door de 19e eeuwse kunstzinnige stroming  ‘de Romantiek’. Hier is Beach House een perfect voorbeeld van. De orgel die in bijna elk nummer terugkomt roept veel emotie en gevoelens op. Hun teksten gaan over menselijke gevoelens, de natuur en fantasie. Dit is alleen al af te lezen aan de titels van nummers als 'Norway', 'Zebra', 'Lover Of Mine' en 'Take Care'. Opvallend is ook dat geen enkele track korter dan vier minuten duurt.

Deze plaat is magnifiek en uniek. Teen Dream is het derde album wat pas aanslaat bij het grote publiek. Maar bij deze muziek hoort juist een klein publiek en een underground zaaltje. Momenteel is de band op wereldtournee en zijn ze in mei samen met Isbells voor de tweede keer te bewonderen in Paradiso.

Score: 4 out of 5 stars

Hij is een beetje de donkere versie van Napoleon Dynamite, maar zijn stem maakt hem ontzettend aantrekkelijk. Iedereen die het nieuwe album Causers Of This van Toro Y Moi op zijn mp3-speler zet en in het zonnetje gaat zitten zal gegarandeerd de eerste lentekriebels voelen. De dromerige Chazwick Bundick is verantwoordelijk voor deze fijne plaat. Onlangs heeft hij een contract getekend bij platenlabel Carpark Records waar ook Beach House en Kid 606 bij aangesloten zijn.

De muziek van deze 23-jarige Amerikaan behoort tot het nieuwe genre ‘chillwave.’ En wat is dat? Stel je voor hoe een strandwandeling bij ondergaande zon klinkt. In technische termen is het synthpop met shoegaze en ambient invloeden.

De nummers op deze cd zijn van korte duur, maar vloeien lekker in elkaar over. ‘Talamak’ klinkt het aantrekkelijkst en is daarom overduidelijk de hit. Verdere nummers die het niveau hoog houden zijn ‘Low Shoulder’, ‘Causers of This’, ‘Blessa’ en ‘Lissoms.’

Het is jammer wanneer de kleine 50 minuten voorbij zijn. Vergeleken met vele andere, huidige elektronische muziek die het liefst zo hard mogelijk klinkt en tenminste drie verschillende stijlen moet bevatten, is dit album een opluchting. Ik wil beginnende artiesten verzoeken om de muziek van deze jongeman te luisteren en zich te laten inspireren. Dit hebben we meer nodig!

Score: 4.5 out of 5 stars