In een uitverkochte Rotown speelt ex-Krezip frontvrouw Jacqueline Govaert haar tweede try-out show van de Good Life tour. Jacqueline speelt solo geen enkel liedje van Krezip, maar alleen liedjes van haar nieuwe album Good Life en twee covers.

Lijkt ze solo op haar oude band? Nee, zelfs niet een klein beetje. Het is veel te rustig om op Krezip te lijken, het is pop met een electronisch randje en een enkele rockachtig nummer. Jacqueline komt op met een zwangere buik, voor de fans geen verrassing, toch knap dat ze maar twee nummers van het kleine uur durende optreden zittend doet.

Jacqueline Govaert

Een enkeling uit het publiek kan al wat nummers meezingen, maar single 'Overrated' kent iedereen wel. Daarop gaan de voetjes van de vloer. Jacqueline krijgt het publiek goed mee, ze klappen en hummen braaf mee. Ze is het live spelen niet veleerd en het is dus fijn om naar te kijken. Het album Good Life is dan ook nog niet zo heel lang uit en zelfs nog niet eens overal te koop. Dansbare nummers en rustige nummers zoals 'Big World' zorgen voor een fijne afwisseling. Jacqueline geniet zichtbaar van het optreden. Helaas zingt ze niet altijd helemaal zuiver, zeker bij de covers 'Happy Together' van The Turtles en 'Sugar Me' van Lynsey De Paul. Toch zingt ze beduidend beter dan bij Krezip.

Verder zit de show muzikaal heel goed in elkaar. Alle mannelijke bandleden (keyboard, gitarist, bassist en drummer) spelen technisch heel goed, zijn goed op elkaar ingespeeld. En het ziet er absoluut niet uit alsof dit pas een van de eerste keren is dat ze samen live spelen. Toch heel jammer dat Jacqueline niet eindigt met een eigen nummer maar met de cover 'Sugar Me'. Een bekend eigen nummer, zoals 'Overrated' zou een betere afsluiting zijn. Iedereen komt tenslotte voor Jacqueline en niet voor een coverband.

Foto's door Mariëlle Janssen

Met de huidige crisis komen veel festivals met moeite uit de grond, maar het festival ValtiFest is alweer aan zijn derde editie toe. Organisator Joost van Bellen omschrijft het festival als volgt: "Als men mij vraagt het festival in één woord samen te vatten dan is dat wel het woord ‘UBER- COOL’, maar dan met een flinke dosis kleur en uitbundigheid."

Met het nieuwe La Vida Vulva heeft Malle Pietje & The Bimbo’s zichzelf opnieuw op de kaart gezet. Het punkkwartet is vandaag echter enorm misplaats, de harde gitaren en het schreeuwen staat namelijk geprogrammeerd tussen veel dj-beats. Het viertal kan vandaag helaas op weinig publiek rekenen in hun thuisstad, maar gelukkig is er wel genoeg interactie. De summiere hoeveelheid toeschouwers is druk aan het pogoën. En zoals de blondines zelfs al schreeuwen is het vandaag ‘Beuk Or Die’. Er ontstaat een gezellige intieme sfeer en dat is precies wat de kracht is van Malle Pietje & The Bimbo’s.

De grote openingshow is expres in de middag gepland, zodat er genoeg publiek is om het te kunnen waarnemen. De mannen van De Jeugd Van Tegenwoordig komen snel even hitnummer ‘Kerk’ zingen, maar vooral Pastoor Zoontjes staat centraal. De betreffende bisschop is uiteraard een parodie op de gebruikelijke en zo is ook zijn speach erg opvallend, waarna hij het publiek reinigt met glijmiddel. De opening wordt vervolgens ingekopt door een vijfenveertig minuten durende setlist van Joost van Bellen zelf. De organisator heeft vandaag uiteraard een belangrijke rol op het festival, want de 38-jarige is namelijk ook host op verschillende podia.

Niet alleen door het succes op de vorige edities, maar LeLe werd om een andere reden nogmaals gevraagd. Door de zelfmoord van Ou Est Le Swimmingpool-zanger Charles Haddon was namelijk de, zeer begrijpelijke, beslissing genomen om het optreden op Valtifest niet door te laten gaan. En om in de Franse sferen te blijven is gekozen voor de 28-jarige Pepijn Adriaan Lanen. De schermen naast het podium worden betekend door illustrator Piet Parra en de muziek wordt gemaakt door Rimer London. Veel tijd heeft het drietal vandaag niet gekregen, maar het blijkt precies genoeg te zijn. De opmerkingen over drugs en ‘wie heeft er nog MDMA gesnoven vandaag?’ zijn toch een beetje vervelend aan het worden. De frontman heeft ook de eer om Drop The Lime aan te kondigen, dit op een geheel eigen manier; ‘Ik weet zijn naam niet, maar deze man neemt het nu over.’

Hij stond al eens eerder op ValtiFest, maar vandaag doet Junkie XL iets speciaals. Het festival heeft namelijk de wereldprimaire van zijn Cosmic Rave. Tom Holkenborg gaat namelijk meer richting disco en met dit discoproject staat hij vandaag geprogrammeerd in Amsterdam. De muziek is minder pakkend dan we waren gewend met bijvoorbeeld ‘A Little Less Conversation’ en het is zeker even wennen. De 42-jarige is zichtbaar enthousiast om nieuwe muziek te mogen maken en straalt dit glimlachend uit. De (tegenwoordig) Amerikaan heeft zich uiteraard ook verkleed en als een priester voorziet hij ons van lekker dansbare muziek. Mochten de kerken echt meer jongeren willen gaan aantrekken, dan is het zeker een idee om Junkie XL te vragen met zijn aanstekelijke muziek.

Het kan niet vaak genoeg aangekondigd worden dat Rye Rye vandaag voor het eerst in Nederland staat. Dat Ryeisha Berrain de onbetwiste headliner is wordt gelijk duidelijk gemaakt. De 19-jarige heeft namelijk een gehele danscrew meegenomen en brengt een mix die we kennen van bijvoorbeeld M.I.A., iemand waarmee ze ook regelmatig de studio deelt. De Amerikaan weet niet alleen het publiek enthousiast te krijgen, maar ook de backstage-area lijkt compleet leeggelopen. De knettegekke DJ Wannabe a Star en Janneke de Jong (Malle Pietje & The Bimbo’s) staan namelijk uitbundig te dansen op afsluiter ‘Shake It To The Ground’. Wat erg letterlijk wordt genomen door het tweetal.

De vorige edities van ValtiFest waren reeds uitverkocht, maar de derde editie wist het te tippen. De line-up was rond en het thema werd bekend en iedereen rende naar de voorverkooppunten. Zagen we eerder al Lady GaGa, Major Lazer, Crookers, Slagsmålsklubben en The Subs voorbij komen, had ook deze editie wee veel nieuwe talenten en plaatselijke helden geprogrammeerd. Joost van Bellen weet natuurlijk al jaren hoe je een feest moet organiseren en zo ook op grote schaal!

Fotografie: Nikki Smits

Na een week noodweer krijgt men weer vertrouwen in de zonnedans. Men neme: één drassig Malieveld, 40.000 Hagenezen en vijf Haagse bands. Dat heet dan 'Beatstad', een jaarlijks evenement om onze koningin te bejubelen.

Sfeer

Elk jaar breidt dit festival zich uit met een band. Zo waren er vorig jaar vier bands, nu zijn dat er alweer vijf. Dit jaar was het aan ReBelle om de hekken te openen. Dit energieke bandje bestaat uit het all-female rocktrio van de zusjes Janneke en Laura en drumster Linda. De meiden kunnen natuurlijk niet missen als vertegenwoordigers van 'Music City The Hague' op het Amerikaanse SXSW festival.

ReBelle

Na deze korte support-act is het tijd voor het lievelingetje van alle Nederlandse festivals: Caro Emerald. Met haar hit 'Back It Up' begon haar succes, maar het gaat haar nog steeds voor de wind. Haar vintage 50's imago past dan ook perfect in deze tijd, waarin echte vrouwelijkheid weer de standaard wordt. In de stralende zon swingt zij met haar mannen op 'That Man', 'Riviera Life' en natuurlijk 'Back It Up' zelf. Helaas kun je voor dat nummer beter thuis blijven, want door een creatieve draai aan de intro klinkt het eerder als een verschrikkelijke kakofonie van stem en muziek.

Caro Emerald

En ook Waylon's got talent. Het is duidelijk een resultaat van een talentenshow; hij kan een leuke show neerzetten. Hij is erg charismatisch en hij trekt daarom ook continu de aandacht van het publiek. Ergens is dat jammer, want zonder zijn band had hij daar natuurlijk niet gestaan. Wel blijkt pas live dat hij een dijk van een stem heeft. Helaas uit dit zich niet in zijn muziek en alles blijft hangen op een oppervlakkig niveau.

Waylon

Ook Di-rect kennen we tegenwoordig van de tv. Hun zoektocht naar een nieuwe zanger is maandenlaang gevolgd. Samen met Marcel Veenendaal gaan ze nu dan weer terug naar hun basis: pure rock. Dit doen ze met oude nummers, zoals 'Bring Down Tomorrow', maar ook nummers van This Is Who We Are. De stortregen die het festival nu teistert, lijkt hen niets te doen en zelfs wanneer de versterkers van het podium gesleept worden, spelen deze ras-Hagenezen gewoon door.

Di-rect

Uiteindelijk wijkt de regen voor de godin van Den Haag: Anouk. Zij opent met haar klassieker 'The Dark', een puur rocknummer. De diversiteit van haar legendarische stem blijkt, wanneer ze nummers van 'For Bitter Or Worse' speelt. Aan de rockband wordt een groep blazers toegevoegd en nu is haar stijl bijna soul. Maar ook de ballads komen er vloeiend uit. Met nummers als 'One Word' en 'Michel' brengt ze mensen dichter tot elkaar en zorgt ze voor een beetje warmte in het kille weer. Maar de ruige, recht-voor-z'n-raap attitude blijft, zoals we van haar gewend zijn. Precies de beat waar deze stad om bekend staat.

Anouk

Foto's Anouk door Gera Nieland

Helaas, helaas. De laatste dag van Lowlands 2010 is aangebroken. Zo hebben de ruim vijftigduizend bezoekers nog maar een dag over om te feesten, om hard te gaan op fantastische muziek zoals Massive Attack, The XX en The Drums.

Staff Benda Bilili is een acht mans formatie uit de sloppenwijken van Kinshasa, Kenia. De meeste bandleden hebben een lichamelijke handicap en maken muziek om uit de gevaren van hun leefomgeving te kunnen ontsnappen. Vandaag staat deze typisch West-Afrikaanse band al vroeg in een volle Bravo en de eerste ritmes van de drummer werken meteen aanstekelijk. Al snel verandert de tent in een swingende en klappende menigte. Diverse dansbare nummers en een enkele goed uitgevoerde ballads komen voorbij, waarbij het enthousiastme van de bandleden groot en prettig is. Opvallend is de qatongé van Roger Landu, een klein en zelfgemaakt 1-snarig instrument dat een mooi, hoog en bijna huilend geluid maakt. Al met al een heel goed optreden dat uitstijgt boven van de gemiddelde West-Afrikaanse band vanwege de qatongé, de mooie zesstemmige zang en de stemmen van de solisten van de balleds.Staff Benda Billi

In 2008 stond the National ook al op Lowlands. Toen stonden ze als tweede act van de dag geprogrammeerd in de Grolsch. Vandaag staat de band weer op Lowlands, en weer in de Grolsch, maar dit keer één act later op de dag. Dit heeft ongetwijfeld te maken met het goed ontvangen High Violet, dat eerder dit jaar uitkwam. Vandaag spelen de Amerikanen veel werk van die nieuwste plaat: ongeveer de helft van de setlist is afkomstig van dit album. De nummers van deze nieuwe plaat zijn prachtige, maar ook bijna allemaal vrij rustige nummers: 'England', 'Runaway', 'Afraid Of Everyone', 'Anyone’s Ghost'. Gelukkig sust The National de Grolschtent niet helemaal in slaap: vanaf halverwege speelt de band wat steviger werk. 'Available' stamt al uit 2003 en doet het geweldig. Even later volgen nog 'Abel' en het hartverscheurende 'Mr. November' van Alligator, afgewisseld met rustigere tracks zoals het eerdergenoemde 'England' en 'Fake Empire'. De grootse finale is single 'Terrible Love' van High Violet. Nadat zanger Matt Berninger voor de laatste keer ‘It takes an ocean not to break’ heeft uitgeschreeuwd verlaat hij via de fotopit de tent, de band nog een halve minuut doorspelende. Een memorabel einde van een memorabel optreden. Deze band kun je beter in een zaal zien, maar toch een goed optreden.

Zij die niet naar The National willen, maar liever op wat luchtige indiepop dansen, wijken uit naar de India voor The Drums. De heren uit New York zijn voornamelijk bekend door hun aanstekelijke hitje 'Let's Go Surfing', waar in codetaal de aanstelling van president Barack Obama wordt gevierd ("Wake up, there's a new kid in the town. Honey, he's moving into the big house"). Als de rest van de band al staat maakt zanger Jonathan Pierce zijn grande entrée. Zijn gebaren en gezichtsuitdrukkingen doen soms denken aan Morrissey, maar dramatischer en minder elegant. De rest van de band ziet eruit zoals het een goede indieband betaamt: skinny jeans, houthakkers overhemd en Ray Bans, die bij de drummer en gitarist gedurende het hele optreden opblijven. Muzikaal gezien is The Drums op oppervlakkig niveau wel vermakelijk, maar er mist iets dat ze onderscheidt. Al snel klinkt het alsof het nummer dat gespeeld wordt al eerder voorbij is gekomen. 'Let's Go Surfing' is een overduidelijk hoogtepunt. Het is echter wel de vraag waar dat vrolijke gefluit vandaan komt, aangezien niemand van de bandleden zijn lippen tuit. In december geeft de band een optreden in de Melkweg en wellicht wordt dan dit mysterie opgelost.

De Grolsch is afgeladen vol - en eigenlijk te klein – als het optreden van The xx begint. Sinds het sterke debuut album xx gaat het hard met deze Londense band. Maar de band lijkt niet onder de indruk te zijn van al dit succes. Zo is zanger Oliver Sim duidelijk een rustig type, zo iemand die tegen een grommende rottweiler zou zeggen: “Zit”. Na een korte intro volgt een mooie uitvoering van 'Crystalised' dat een licht deinende menigte veroorzaakt. Over het geluid valt het nodige op te merken, het geluid is niet helder en het geklets vanuit het publiek is storend voor degenen die naar de muziek willen luisteren. Opvallend is dat het tempo van de muziek vandaag nog langzamer dan op de cd en dit is geen verbetering. Na een sterke uitvoering van ‘Shelter’ volgt de mededeling dat de band er een tijd tussenuit gaat en het publiek wordt bedankt voor anderhalf jaar ondersteuning. Het optreden eindigt het een hele mooie versie van ‘Infinity‘, inclusief een psychedelisch einde. Het is te hopen dat dit niet het laatste concert van The xx was.

Het is gezellig druk, maar opvallend genoeg niet afgeladen vol, bij de Alpha en de bijbehorende heuvels. Zanger/gitarist Brian Molko van Placebo opent het optreden door de woorden “Dank u wel” perfect uit te spreken, waarna er afgetrapt wordt met het eerste nummer ‘Battle for the Sun’ van hun laatste gelijknamige, maar zeker niet hun beste cd. Vooral het publiek bij het podium is erg enthousiast terwijl er elders aandachtig geluisterd wordt. Bij ‘Every You Every Me’ springt de vonk tussen de geïnspireerde band en het publiek definitief over. Het geluid is heel goed afgesteld bij dit optreden, waardoor onder andere de lekkere versie van 'The Bitter End' nog beter overkomt. Een heel goed optreden dat je van een band van het kaliber van Placebo mag verwachten.

Het mag geen verrassing heten dat ook Hudson Mohawke tussen alle beats/dubstepartiesten vandaag in de X-Ray is geprogrammeerd. Zijn alom bewierookte debuut Butter bracht hem eerder dit jaar immers op festivals als Motel Mozaique en London Calling. Zelfs op North Sea Jazz mocht Hudmo komen optreden. Lowlands is de logische  vervolgstap en de Schot is er overduidelijk klaar voor. Sommige critici klagen dat Hudmo weinig tot niets mixt, maar dat is natuurlijk een onmogelijke opgave met zijn abstracte beats. Doordat er tussen de nummers door soms korte pauzes vallen lopen af en toe mensen teleurgesteld de tent uit. Het siert de Schot dat hij hier zich geen zak van aantrekt en gewoon doet waar hij goed in is. Vandaag draait hij een combinatie alles voor, van en na Butter. Meermaals gaat de loods kapot, onder andere op de VIP van 'ZooOOOoOOm' en uiteraard op undergroundhit 'FUSE'. Als hij net als op London Calling en Motel Mozaique MC Olivier Daysoul mee had genomen had het nóg beter kunnen zijn. Volgend jaar samen in de India?

Als de zon onder gaat loopt de Grolsch vol voor Massive Attack. De sfeer is intiem en het geluid broeierig en zwaar. Al vrij vroeg in de set wordt 'Teardrop' ingezet, minimalistischer en minder breekbaar dan op plaat. De lichtshow ondersteunt het nummer prachtig: takken van licht worden traag door de wind bewogen. De rest van de set is ook voornamelijk opgesteld uit nummers van Mezzanine. Niemand die daar over zou klagen, maar het voelt alsof er in de afgelopen jaren niet veel is veranderd aan de show van de Britten. Een gedeelte van de visuals bestaat uit Nederlandse krantenkoppen van de afgelopen maanden. Massive Attack is actueel in hun engagement met de hedendaagse maatschappelijke problematiek, maar teert verder door op de succesnummertjes uit hun hoogtijdagen. Desalniettemin is het een prachtige show, die met recht één van Lowlands hoogtepunten genoemd kan worden.

Het optreden van Sleepy Sun – een psychedelische rock band - begint met een mooie gitaar intro, gevolgd door het sterke nummer ‘Open Eyes’ van de recente cd Fever. De geluidsman moet zojuist een volledige black out gehad hebben, want de geluidskwaliteit is om te huilen: het klinkt als één grote brij. Uitzondering zijn de drums die af en toe wel lekker doorkomen en de heerlijke uithalen van zangeres Rachel Fannan zijn soms nog net acceptabel hoorbaar – maar vaak ook onhoorbaar. Een afknapper, want de Californische band maakt fijne nummers met mooie composities, een sterke zang en uitstekende instrumentalisten. Redelijk veel mensen verlaten het optreden dan ook na een paar nummers. Toch was het een goed optreden waar met zelfs een gemiddelde geluidskwaliteit veel meer had ingezeten.

Einde Lowlands

Sfeer Lowlands

Na een lange en voor sommigen wel hele lange nacht is het weer tijd om jezelf uit de slaapzak te bevrijden en richting het kleurrijke festivalterrein te bewegen. Lowlands dag twee belooft een intensief dagje dansen en springen te worden met acts als Foals, Bloody Beetroots en LCD Soundsystem. De weergoden zijn Biddinghuizen ook vandaag goed gezind wat leidt tot een zweterige boel, maar een hoop gezelligheid.

De eigenwijze Nederlandse band Daily Bread heeft de eer om de dag in de Charlie te openen. Dit is voor een sexy garage dance band geen eenvoudige opgave zo vroeg op de dag, rustig een biertje nemen en lekker chillen op het gras ligt meer voor de hand. Toch is de Charlie afgeladen vol en het trio geeft meteen gas, het gevolg is een enthousiaste dansende menigte. Stefan Stoer gaat tekeer op zijn mini drumstel, Chris Mulder geeft zijn bas de sporen en zangeres Kimberly danst vrolijk achter haar keyboard. De muziek is opwekkend en sommige stukken doen wat aan New Order denken. Naast nummers van de debuut cd ‘Well, You're Not Invited‘ komen er ook een aantal nieuwe nummers voorbij. Sinds hun optreden tijdens Sonic Connections zo’n anderhalf jaar geleden is de band strakker en professioneler geworden, iets wat ze in Duitsland en Spanje inmiddels ook weten. Muzikaal gezien zou de band meer ruimte moeten nemen voor experimenten, de kwaliteiten zijn er om dat te doen. Maar het was nu al een heel goed optreden en de band is klaar voor de Charlie.

Zij die een wat hardere manier van wakker worden niet schuwen verzamelen zich in de India voor post-rock band And So I Watch You From Afar. Aanvankelijk lijkt de eerste avond zijn nasleep te hebben in het energieniveau van het publiek, maar ASIWYFA is genadeloos. De band heeft geen opstarttijd nodig en is meteen op stoom. De nummers zijn spannend en toch goed te volgen, waardoor de tent gedurende het hele optreden vol is én blijft. Het verloopt soepel, gedeeltelijk omdat de bandleden zo goed op elkaar ingespeeld zijn. De sfeer op het podium is energiek en comfortabel, zonder dat het een moment als een routineklus aandoet. Als gitarist Rory Friers al crowdsurfend doorgaat met het bespelen van zijn instrument klinkt er een held-waardig applaus. ASIWYFA gaf ook tijdens zijn achtste bezoek aan Nederland dit jaar een volle 100 procent en heeft het publiek perfect opgewarmd voor de rest van de dag.

Na ASIWYFA is het de beurt aan Laura Marling om de India te vermaken. Krap een half jaar geleden betoverde Laura de Oude Zaal van de Melkweg, toen nog een brunette. Blondes have more fun? De singer-songwriter verwerpt deze hypothese. Ze oogt vermoeid en fragieler dan ooit. 'My Manic And I' wordt op half tempo gespeeld en het lijkt alsof de Britse ieder moment in huilen uit kan barsten. Niet alleen zij laat steekjes vallen, de hele band is ongeconcentreerd en mist energie. Bij 'Ghosts' is de tweede stem aanhoudend slordig. Het voelt alsof iedereen bij toeval op hetzelfde moment hetzelfde liedje speelt in plaats van dat er samen iets moois wordt neergezet. Als de band voor een aantal nummers het podium verlaat staat kleine Laura er alleen voor. Het ingetogen getokkel op haar gitaar wordt regelmatig overstemd door luid Lowlandspubliek dat de tent passeert. Ze kan niet verbergen hier last van te hebben en ook terugkerende feedback van de gitaarversterker doet haar gezicht vertrekken. Is het oververmoeidheid of is ze wellicht aangeslagen door de tragische gebeurtenissen op Pukkelpop? Iets lijkt haar in ieder geval dwars te zitten en dit komt het optreden niet ten goede.

Eigenlijk zou Foals twee jaar geleden al op Lowlands spelen. Toen ging het optreden door een stomme reden niet door (ze konden op een festival in de UK een, vermoedelijk beter betaalde, DJ-set doen) en daar hebben ze toch wel een beetje spijt van. Zanger Yannis Philippakis refereert er in ieder geval uitgebreid aan. De Britten brachten in mei dit jaar Total Life Forever uit: hun ‘moeilijke tweede’. Fans van het eerste uur hadden moeite met het loslaten van de mathpopinvloeden maar over de algemene linie gezien kun je zeggen dat Total Life Forever goed ontvangen is: in Engeland is de plaat zelfs genomineerd voor de prestigieuze Mercury Prize. Vandaag combineert Foals de springerige nummers van het debuut ('Cassius', 'Balloons', 'Two Steps Twice') met vooral heel veel nummers van dat tweede, meer ‘volwassen’ album. Single 'Miami' doet het geweldig en ook 'Spanish Sahara' is een hoogtepunt. Nu kijken of ze over twee jaar, met album drie op zak, kunnen doorstoten naar de Grolsch. Talent en ambitie is in ieder geval in overvloede aanwezig.

Na Foals zijn het eerst de Nederlandse dubstep dj’s Gomes en Brutuzz die maar wat blij zijn dat ze in de immense Bravo mogen draaien. Zij draaien de juiste tracks op het juiste moment en de tent begint aardig vol te lopen voor Magnetic Man. Twee jaar geleden deed dit trio een soort try-out optreden in de (oude) X-Ray, dat toen vooral een soort greatest hits-setje van Skream en Benga leek. Twee jaar later heeft Magnetic Man veel materiaal geschreven en oktober komt het debuut uit via Columbia. Vandaag lijken ze vooral eigen, nieuw materiaal te doen, wat wij natuurlijk niet met zekerheid kunnen zeggen aangezien het nog niet gereleased is. Maar dat het goed is en de Bravo er van uit haar dak gaat is wel zeker. Benga zweept het publiek op en het uurtje is eigenlijk zo voorbij. Halverwege komt het alle-handen-de-lucht-in moment zoals verwacht tijdens 'I Need Air' en de set sluit spetterend af met ‘Perfect Stranger’. Eindelijk die live dubstepact waarop we zaten te wachten. Als jij dit uurtje eigenlijk ook te kort vond: ze staan tijdens ADE in Paradiso.

Bloody Beetroots staat garant voor een feestje. Het is aan te raden jezelf vooraf bijeen te rapen en als een krijger tegemoet te treden wat komen gaat. Eerder dit jaar draaiden de Italianen een harde set in Paradiso tijdens 5 Days Off. Dat heeft blijkbaar indruk gemaakt, want als de Death Crew 77 met de bekende maskers voet op het podium zet is de Bravo al lekker vol. Direct als de vieze electro in de versnelling raakt staat de tent op zijn kop. De verzengende hitte wordt genegeerd en het publiek geeft alles aan energie wat het heeft. Zonder al te veel adempauzes wordt er gesprongen, gepit en rond gerend. Opeens klinkt daar een bekende gitaarriff. Met een remix van 'New Noise' zet BB eventjes de hardcorehelden van Refused in het zonnetje. Natuurlijk komt tegen het einde 'Warp 7.7' voorbij en ook dan zijn we nog lang niet moe. Of toch wel? Na afloop zwalkt men ietwat geradbraakt naar buiten en het lijkt alsof over iedereen in de Bravo een emmer water is geleegd. Anderen komen er nog slechter van af als ze zich beseffen dat het shirtje dat aan het begin van de dag uit één stuk bestond nu is gevierendeeld: een kleine offer voor het aanwezig kunnen zijn bij één van Lowlands hoogtepunten!

Eind vorig jaar speelde Miike Snow een prima show in de bovenzaal van Paradiso. Bij dat optreden voelde je een optreden op Lowlands al in de lucht hangen. Het is namelijk de ideale festivalact: electronica voor indieliefhebbers maar tegelijkertijd indie voor electronicaliefhebbers. Vandaag staan ze er dan, en nadat ze de maskertruc (allemaal gemaskerd opkomen, bevreemdend effect, pas halverwege nummer drie de maskers af) nog steeds doen  kunnen we concluderen dat er aan de liveperformance niets is veranderd. Is dat erg? Nee. Want de band speelt blijkbaar al zolang dezelfde setlist op dezelfde manier dat het loopt als een tierelier. De hits worden keurig over de set uitgesmeerd, met het ultieme euforiemoment Animal natuurlijk als afsluister. De drukte rond het Charliepodium verraadt dat deze groep ook makkelijk in de India had gekund, maar deze setting, met de ondergaande zon op de achtergrond, heeft ook wel iets. En nou als de gesmeerde bliksem een nieuwe plaat maken graag, Lowlands wil meer Miike Snow. Vanaf nu liefst ieder jaar.

Tegelijk met Miike Snow staat LCD Soundsystem een eindje verderop in een volle Grolsch tent. Eerder dit jaar was de dance act rond frontman James Murphy al in een dampende Paradiso te bezichtigen en vandaag mogen ze Lowlands op z’n kop zetten. De band opent sterk met het beste nummer van de laatste cd This Is Happening: ‘Drunk Girls’. Het publiek danst en knikt vanaf de eerste minuut op het strakke drumwerk van Pat Mahoney. James Murphy is goed bij stem en de band als geheel lijkt veel zin in het optreden te hebben – daar ontbrak het eerder in Paradiso nogal aan. Positieve uitschieter van deze avond is wel de sterke uitvoering van ‘Us v Them’, dat zeer enthousiast wordt ontvangen. Een sterk optreden van LCD Soundsystem, ondanks de mindere nummers van This Is Happening die in de setlist voorkwamen.

Twee jaar geleden gaf Holy Fuck een indrukwekkend optreden in de Charlie en vanavond staan ze in een volle – hoe kan het ook anders in zo’n kleine tent – en lekker warme X-Ray. De band maakt ongewone dance muziek en doet dit zonder gebruik te maken van een bak elektronica. De beats worden door een drummer geproduceerd, een bassist en twee keyboard spelers, die tevens de special effects verzorgen, complementeren de band. Vanaf de eerste minuut is het raak en de fijne beats beuken op het publiek in. Nummers van de cd Latin en de recente cd LP komen voorbij terwijl de speciale effecten en tempowisselingen de spanning in het optreden houden. Hoogtepunten van het optreden zijn een wel erg lekkere uitvoering van ‘Stay Lit’ en het synchroon headbangen van het viertal dat door het publiek gevolgd wordt. Holy Fuck, dit is goed. En wat mij betreft het beste optreden van de dag.

Holy Fuck
Lowlands

Sfeer Lowlands

De achtste editie van Summer Darkness wordt gehouden van vrijdag 13 t/m zondag 15 augustus 2010 in de Utrechtse binnenstad. Het festival focust zich op gehele breedte van de dark-underground lifestyle met muziek, literatuur en mode. Namen als Brendan Perry, Project Pitchfork, Grendel, In Strict Confidence en Faith and the Muse stonden op het festival.

Publiek

Nachtmar

Sam

Straftanz

Foto's door Roy Wolters

Was het gisteren nog gedeeltelijk afgesloten, op de tweede Geuzenpop-dag is het gehele festivalterrein geopend waaronder de Mainstage. Op het Geuzenpop festival kan men veel verschillende dingen doen. Naast de twee podia is er een theater, zijn er workshops te volgen en zijn er verschillende activiteiten op het veld te beleven.

De Nederlandse band Intwine heeft de eer om de tweede dag van het Geuzenpop festival te openen. Deze band die bekend werd door Roger van Idols speelt een aparte mix van rock en reggae. Het muzikaal erg sterke optreden trok weinig publiek wat jammer was want deze band had zeker meer verdiend.

The Mad Trist is een band die in Nederland steeds populairder aan het worden is. Deze Maastrichtse band die regelmatig te horen is bij 3FM kreeg het publiek langzaam maar zeker wakker. Met invloeden van bands als: dEUS, Soulwax en Triggerfinger is dit zeker een band voor de toekomst.

Het populaire Nederlandse Bettie Serveert bestaat inmiddels al een kleine twintig jaar. Met hun gitaarpop krijgen zij als eerste het publiek echt in beweging. Bettie Serveert wisselt emotionele langzame nummers af met frisse springende liedjes die vooral door het publiek goed gewaardeerd werden.

Orange Maplewoord is een rockende vijfmans formatie waar we in de toekomst wellicht nog meer van gaan horen. De Band combineert een mix van oude en nieuwe gitaarmuziek tot een geheel eigen stijl.

The Other is een horrorpunk band uit Duitsland. Na Optredens met Alice Cooper is nu Geuzenpop aan de beurt. Vrijwel direct voor het optreden, begint het te regenen waardoor het decor perfect is voor een horror band. Het aanwezige publiek krijgt een leuke show te zien met een totaal verkleedde band.

De Nederlandse band Go Back To The Zoo timmert momenteel hard aan de weg en dat is ook te zien aan al het publiek. Met hun tweede singel ‘Electric’ werden zij bij verschillende radiostations megahit. De band speelt een geheel eigen stijl waarmee zij het publiek lekker in beweging kregen.

Het Oostenrijkse Kontrust lijkt kwa stijl wel wat op Guano Apes. Na hun grootte hit ‘Bomba’ is het tijd om de rest van het album onder de aandacht te brengen en Nederland wordt daarbij niet overgeslagen. Kontrust heeft inmiddels redelijk wat shows gedaan in Nederland en hun populariteit lijkt steeds verder te groeien.

Het Nederlandse Peter Pan Speedrock heeft eigenlijk geen introductie meer nodig. Met Dikke Dennis als mascotte verovert deze band sinds 1996 de Nederlandse en internationale podia en festivals met hun stevige speedrock.

Sfeer:

Door: Mark Goldman

Soms kun je onmogelijk alles zien wat je zou willen zien, en dat gold zeker voor deze zondag. Dat de Belgen hun muzikale landgenoten hoog in het vaandel hebben blijkt uit de enorme aandacht voor Daan en een uur daarna voor de Isbells. Een complete volksverhuizing van de grote tent naar de clubtent die alweer te klein bleek.

Daan  

Peggy Sue

Hope Sandoval & The Warm Inventions is een band rondom de eenzelvige Amerikaanse Hope Sandoval. Hope is niet echt uit op interactie met het publiek en laat de muziek het werk doen. De muziek is leuk en fris maar als festivalganger mis ik toch iets. De muziek komt ongetwijfeld veel meer tot zijn recht in een wat rustigere omgeving.

Hope Sandoval & The Warm Inventions

Staff Benda Bilili is het sprookje van een Congolese groep gehandicapte straatmuzikanten die ontdekt door producer Vincent Kenis zondag in de vooravond de grote tent op z’n kop zette. Traditionele Afrikaanse ritmes en harmonieën met soms een  funky zijweggetje. Enorm wat een energie. Feestje.  

Staff Benda Bilili

Naast Hindy Zahra is La Bottine Souriante in mijn beleving een groep die er positief uitknalt op Dranouter. Deze tien Canadezen brengen een energetische mengeling van folk en jazz terwijl de fantastische blazerssectie de muziek een wat ‘rocky’ karakter geeft. Verassend is ook het gebruik van voeten en body tap als percussie-instrument gecombineerd met de dans van Sandy Silva. Ziet er leuk uit en ik heb geen drums gemist. Met pijn in het hart heb ik deze band voortijdig moeten verlaten om naar Solomon Burke te verhuizen. Aanrader.

12►

Sfeer

Solomon Burke, is the beschouwen als het levende bewijs van zestig jaar popmuziek. Hij heeft   het allemaal meegemaakt, van de 50er jaren tot vandaag de dag. Deze levende legende te mogen zien en horen in alle pracht en praal is natuurlijk een belevenis. Geflankeerd door twee synchroon heupwiegende backingvocals zingende nakomelingen, zittend op zijn troon te midden van een bloemenkiosk rozen regeerde King Solomon over het gepeupel in de Kayam, de Mainstage. The Pope of  Soul klonk ondanks zijn leeftijd fris en krachtig en op z’n band was al helemaal niets aan te merken. En het werd nog leuker toen Joss Stone zich ermee mocht bemoeien. Wat een meid ..wat een stem. En alles lijkt zo ‘natuurlijk’ te gebeuren. Waarom Solomon nog even een uitstapje naar Nashville maakte is mij onduidelijk maar om je optreden rock’n’rollend af te sluiten ..daar is niets op tegen en wij kunnen de wereld laten weten: Solomon kan staan het gordijn viel open en we zagen een swingende Joss en Solomon.

Solomon Burke  en Joss Stone

Sommige dingen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.Bijvoorbeeld het Manneke Pis met  Brussel,  Louis van Gaal met de pers en Jean-Marie Pfaff  'El Sympatico' met het Nederlands en slecht Duits sprekend deel van Europa. Zo ook Shane MacGowan en The Pogues. Haal je Shane weg dan hou je een verrekt goede folkband over, maar geen Pogues. Een duivels dilemma want niet alles laat zich zo gemakkelijk sturen. En we hebben tóch ]Tthe Pogues meegemaakt. Shane was dan misschien niet helemaal in goede doen. Laten we maar zeggen dat hij het punkgedeelte van deze folk-punk rockers- zonder om te vallen, duidelijk  invulling wist te geven.

The Pogues

Dranouter is een verademing. De ombouw van folk naar festival geeft natuurlijk spanningen in de programmering en verwachtingspatronen van bezoekers van het eerste uur. En die lopen er nog heel veel rond. Met kinderen en kleinkinderen. Maar de weg der geleidelijkheid volgend kan het onmogelijk mis gaan met deze missie. Het is niet alleen de muziek die bindt maar vooral ook de mensen. En er waren alleen maar lieve mensen. Geen onvertogen woord gehoord en eten en drinken is in alle redelijkheid geregeld. Menig festival kan wat leren van de technische organisatie. Razendsnelle wisselingen en een fantastisch geluid. Hulde.

Foto’s door Willem Kuijpers, tekst door Martin de Groot.

Vrijdag 6 en zaterdag 7 augustus was het weer zover voor de zesde editie van het Geuzenpop festival. Dit twee daags festival wordt gehouden op recreatieterrein het Rutbeek net buiten Enschede. Net als vorig jaar staan er op Geuzenpop veel verschillende bandjes met als grootste uitgangspunt rock. De eerste dag wordt gehouden op een half festivalterrein met als hoofdpodium de Talent Stage.

De jonge band Fingers On Fire uit Twente heeft de eer om het festival te mogen openen. Met een mix van stevige rock met af en toe wat pop rock weten deze jongens al snel de tent in beweging te krijgen.

De volgende band op het Talent Stage is de jonge band Paceshifters. Na optredens op Bevrijdingsfestival Overijssel, de Zwarte Cross en bij de Wereld Draait Door is nu Geuzenpop aan de beurt. Het trio speelt stevige speedrock met als hoogte punt de cover van Katy Perry ‘I Kissed A Girl’.

De Overijsselse band Cords bestaat ondertussen al meer dan twintig jaar en is vandaag zonder meer de meest ervaren band op dit festival. De lange reputatie van de band is ook terug te zien tijdens het optreden. Van jong tot oud heeft zich vermaakt met de noise rock van Cords.

De band Shaking Godspeed is een relatief nieuwe band met leden van o.a. The Bloody Honkies en Green Hornet. Met hun psychedelische rock & roll zorgen zij al snel voor een goed gevulde tent.

In het theater is het tijd voor Dead Elvis And His One Man Grave. Deze één persoons rock & roll act met titels als Get out of my grave", "Hold my cold hand" en "Shot my woman’’ zorgde al snel voor een vol theater met een geweldige sfeer.

De afsluitende act voor de vrijdag zijn de Memphis Maniacs. Deze Nederlandse feest band speelt alles in een originele eigen stijl. Van Metallica tot Faithless werkelijk alles wordt omgetoverd tot een Memphis medley. De Volle tent gaat compleet uit z’n dak en zo waren de Memphis Maniacs de perfecte afsluiter voor een eerste dag Geuzenpop.

Door: Mark Goldman

Susan Smit is bekend als journalist, heks, voormalig model en er zijn zelfs geruchten over een eenmalige verschijning in een licht-erotische film van SBS6. Als iemand met een dergelijk verleden een boek gaat schrijven, doet dat niet denken aan een literair meesterwerk. Je zou eerder een vrolijke en misschien enigszins opwindend boeketreeks/chicklit romannetje verwachten.  Waar liefde, passie en uiterlijkvertoon de belangrijkste factor zijn. Deze verwachting weet Susan Smit gelukkig nog enigszins te overtreffen.

Bij het lezen van de eerste paar pagina’s van Vloed belandde het bijna direct weer op de als-ik-dan-ècht-niets-beters-te-doen-heb-stapel, omdat het heel erg veel deed denken aan Jane Austen’s Pride and Prejudice. Er wordt een goede huwelijkskandidaat afgewezen door een hoofdpersoon die liever haar vrije tijd vult met lezen. Er is een moeder die hier niets van begrijpt, omdat die maar één doel heeft: haar dochters laten trouwen. Zelfs de zusjes die alleen leven voor roddels en liefdesverhalen zijn in Vloed te vinden. Als klap op de vuurpijl is er ook nog een vader die gelukkig wel begripvol is, en met humor de panische moeder weet te relativeren. Het is moeilijk om Donald Sutherland niet voor ogen te hebben bij Adriana’s vader, omdat hij in 2005 de vaderrol in Pride and Prejudice voor zijn rekening nam. Op een bepaald moment verwijst Smit impliciet naar Pride and Prejudice, waardoor het niet ergerlijk meer is. Zie het als een bronvermelding die er voor zorgt dat iets niet langer plagiaat is. Bovendien stopt hierna de vergelijking abrupt en verandert de toon van het verhaal en beschrijft Smit de zee en het strand zo goed dat je de wind door je haar kunt voelen. Het kost even wat tijd, maar na een tijdje komt Smit tot een eigen verhaal over liefde en de literaire aspiraties van een vrouw aan het eind van de 19^e eeuw. Het gaat hier om een ouderwets liefdesverhaal, maar er gaat geen vanzelfsprekendheid van uit. Het einde laat zich gelukkig nog niet voorspellen als de twee geliefden elkaar voor het eerst in de ogen kijken. Ze weet een eeuwenoud principe toch weer enigszins in een nieuw jasje te steken.

Soms is het boeiend om een situatie vanuit twee perspectieven te beschrijven, zo kan er een nieuw licht worden geworpen op de situatie. In Vloed wordt dit ook gedaan, maar helaas voegt het te weinig toe. Hierdoor wordt het soms behoorlijk irritant. Smit laat ons niet de ruimte om ons zelf te verplaatsen in de verschillende personages, helaas lijkt ze het nodig te vinden om alles aan ons uit te leggen.

 Al met al is Vloed een goed geschreven liefdesverhaal, dat net anders loopt dan je zou verwachten. Het is vernieuwend, voor zover het genre het toelaat, maar geen pageturner. Het is een prettig te lezen boek, vooral als je op vakantie bent. Maar thuis zul je waarschijnlijk toegeven aan vele andere verleidingen en afleidingen en vergeten wat je ook al weer precies aan het lezen was.

Score: 3 out of 5 stars

Door Dian van der Zande

Het West-Vlaamse heuvelland is deze dagen het decor van Dranouter. Dit festival is in ontwikkeling van wat voorheen een folkfestival was, naar een muziekfestival met een brede kijk op het muziekgebeuren, mét de belofte ook aandacht te blijven schenken aan muziek met wortels in de traditie. Dit streven lijkt dit jaar gezien de programmering meer dan geslaagd te zijn.

Een zonnig begin van de dag met het verjaarsfeestje van Willem Vermandere om elf uur ’s morgens. De clubtent is te klein om al zijn gasten te herbergen. Maar Willem speelt dan ook een thuiswedstrijd, want hij woont en werkt ook als kunstenaar in Veurne, aan de mooie ‘Belse’ kust. Hij laat zich muzikaal fêteren door een tiental muziekvrienden en vriendinnen waaronder Eva Deroovere en Wouter Deprez ,die allemaal een lied uit zijn omvangrijke repertoire zingen. Jan de Wilde laat verstek gaan omdat hij elf uur geen tijd vind. Een gezellig uur met anekdotes, liedjes en een publiek dat waar het maar kon graag met Willem meezong.

Willem Vermandere

Joan As Police Woman staatgeprogrammeerd in de grote tent, en alhoewel dat haar gegund is, was haar optreden waarschijnlijk beter zijn tot recht gekomen in de clubtent. Een wat knussere omgeving zou het contact van deze enthousiaste muzikante en haar publiek zeker ten goede komen. Toch beleven we een plezant muzikaal uurtje mede omdat Joan erg onderhoudend is naar het publiek toe.

Joan As Police Woman

Tom McRae weet hoe het moet. Ook hij onderhoudt zich op de juiste manier met het publiek en dat resulteert in een groot feest. Van heel klein (akoestische gitaar) tot stevig elektrisch …hij heeft de hele (grote) tent in de pocket.

Tom McRae

Thindersticks zijn een verhaal apart. Hele introverte naar binnen gerichte muziek. De band bekommert zich niet zichtbaar om het publiek hoewel dat in grote getale aanwezig is. Met de muziek is niets mis. Prachtige breed uitgesponnen composities met erg veel aandacht voor details.

Thindersticks

Sfeer

Een groter contrast met de volgende band is ondenkbaar. dEUS laat zien en horen waarom zij in Nederland groot, in België groter maar, in Dranouter het grootst zijn. Perfecte show, licht en geluid, en ze zijn maarliefst drie keer terug gekomen.

dEUS

 Foto's door Willem Kuijpers, tekst door Martin de Groot.

Het West-Vlaamse heuvelland is deze dagen het decor van Dranouter. Dit festival is in ontwikkeling van wat voorheen een folkfestival was, naar een muziekfestival met een brede kijk op het muziekgebeuren, mét de belofte ook aandacht te blijven schenken aan muziek met wortels in de traditie. Dit streven lijkt dit jaar gezien de programmering meer dan geslaagd te zijn.

Maar vooral en bovenal is Dranouter een festival van generaties, een festival van gezinnen, een festival van alle leeftijden, een festival met de onbeschrijfbaar aangename Dranouter sfeer.

Orchestre International du Vetex

Vrijdagmiddag opent Orchestre International du Vetex op het grote podium. Een bonte stoet muzikanten met als thuisbasis Kortrijk. Aanstekelijke Balkan muziek die alweer bewijst dat Dranouter zijn folk roots niet verloochent maar naast de nieuwe programmering volop ruimte biedt aan ‘folky acts’.

Sfeer

Één ander voorbeeld daarvan is Terracotta, een Portugese groep met een veelheid aan invloeden. Zij open in de Clubstage. Het duidelijkst zijn de Afrikaanse invloeden terwijl het Oosterse soms zijn plaats kreeg door inzet van de sitar. De mooie verschijning en het fraaie stemgeluid van Romi Anauel  kan niet verhoeden dat Terrakota niet helemaal uit de verf komt.

Terracotta

Hindi Zahra is een heel ander verhaal. Deze Marokkaanse schone die in Parijs woont, boeit vanaf de eerste tonen tot het laatste akkoord. Zij verbindt in eigen persoon oude Amerikaanse jazz, Hot Club de France, Oosterse muziek, en zelfs reggae en ska en rock tot een belevenis die je niet voor mogelijk houd. Met perfecte band.. ademloos gekeken en geluisterd.

Hindi Zahra

Terug op de Mainstage is het de beurt aan Paolo Conte. Ongekend populair nog in België getuige het enthousiasme waarmee deze zeventiger wordt onthaald. Een feest van herkenning voor de vele fans. Paolo doet wat hij moet doen, gesteund door een geweldige begeleidingsband waarbij vooral de mooie arrangementen voor de blazers opvallen en de inzet van een ‘stehgeiger’ die behalve romantische ondersteuning ook zijn virtuositeit mag tonen.

De dagsluiting wordt verzorgd door Anouk. Als podiumbeest en live act natuurlijk bijna risico loos te programmeren. Ook op Anouk zat iedereen te wachten dus wederom een feest der herkenning met een hoog meezinggehalte. Een gezellig samenzijn in plaats van een heftige rockervaring en…. soms is dat ook prima.

Anouk

Foto's door Willem Kuijpers, tekst door Martin de Groot.

De inmiddels alweer derde editie van het festival Bokpop in Valkenburg bleek een schot in de roos te zijn. Ondanks concurrentie van andere festivals in de regio kwamen er een kleine duizend toeschouwers op af om te genieten van een puik programma . Het weer werkte natuurlijk goed mee en de locatie (openluchttheater) was perfect. Naast het muzikale aanbod was er genoeg ruimte om lekker te relaxen in het zonnetje en met vrienden een drankje te nuttigen of een lekker hapje te nemen. Ook hier was het aanbod ruim en de service uitstekend.

In een heerlijke ambiance in het openluchttheater vond afgelopen weekend de derde editie van het Bokpopfestival plaats. Na de hiphop en dance van zaterdag was het zondag tijd voor pop en rock. De presentatie van het festival staat op naam van 3FM DJ Annemieke Schollaardt, echter daar ze wegens file wat later zal arriveren neemt Miss Bokpop Renate (bekend van de videofilmpjes op internet en lokale tv) het tijdelijk van haar over en wenst onder luid applaus het publiek veel plezier op deze mooie dag.

Na opwarmers in de vorm van Dj Beat Perspectief en als openingsact de nieuwe Limburgse
formatie The Gainsay, die ons trakteerde op heerlijke catchy up-tempo popsongs, was het rond half twee de beurt aan de Maastrichts/Valkenburgse formatie Sungrazer om de harten van het inmiddels ruim aanwezige Bokpop publiek te stelen. Dat Sungrazer ( winnaar van Nu of Nooit 2010 ) op dit moment een van de Limburgse topformaties is, werd al duidelijk bij het zien van de diverse festivalaffiches in onze regio. Er gaat geen festival voorbij of Sungrazer is van de partij en hoe! Zo speelden ze onlangs nog voor een volle tent op Pinkpop. Met hun psychedelische stonerrock weten ze de fans snel aan zich te binden. Ze spelen nummers van hun onlangs verschenen album, maar schuwen niet om zo hier en daar ware jamsessies op het podium te doen ontstaan. In Valkenburg was het dan ook niet anders. Een gave set, met nummers als 'Zero Zero', 'Wild Goose', een lange versie van 'If' en het op hun gezamenlijke vakantie geschreven 'Somo', werd ons met plezier voorgeschoteld en de groep ontpopt zich langzamerhand als een waar pareltje van het zuiden.

Volgende act is de band van zanger/gitarist Stefan Schill, die onlangs zijn debuutalbum Don’t Say a Word uitbracht en vaderlandse bekendheid kreeg door een optreden bij De Wereld Draait Door. Hij speelde in het voorprogramma van Dana Fuchs en Philip Sayce ( die we later deze dag nog zullen tegenkomen). Ook ging hij zelf al met zijn band op tour. Zijn muziek is een mix van rock en blues overgoten met af en toe een Prince sound. Het publiek reageerde zeer positief op dit optreden en de band was ook te spreken over hun set en het publiek.

Beans & Fatback is een project van Onno Smit. Hij besloot zijn liefde voor muziek te combineren met zijn passie voor koken en nodigde enkele bevriende muzikanten uit om zijn muziek op te nemen in ruil voor een uitgebreide maaltijd. Onno en vrienden hebben er duidelijk zin in vanmiddag en weten dit over te brengen richting het enthousiaste publiek. Energieke muziek waarbij het publiek niet stil kon blijven zitten. Hun hit 'All I Think About' werd de meezinger van Bokpop. Ook het duel tussen de twee drummers van de band oogstte veel lof vanuit het publiek.

Na deze Nederlandse formaties is het nu tijd voor een Belgisch blok en het duo Micha Volders en Lotte van Hamel oftewel Vermin Twins schotelen ons een mix van electro pop en dance voor. Gekleed in extreme outfits en vol power spelen ze nummers van hun album Exoskeleton, dat in Belgie al het predikaat Beste album van 2010 heeft opgeplakt gekregen. ’s Avonds spelen ze nog op het Dour festival, maar vanmiddag, zingen, dansen, schreeuwen en rocken ze op Bokpop.

De Belgische inbreng gaat verder met The Hickey Underworld uit Antwerpen. Deze band met hun rauwe wilde, soms snoeiharde opzwepende rock was al de sensatie op Werchter 2009 en nu is Bokpop aan de beurt om te veroveren. Wat een power op het podium af en toe lijkt het wel een orkaan van geluid. Veel fans waren vanuit Belgie met deze band meegekomen om hun te ondersteunen, maar Valkenburg wist deze muziek ook te waarderen en beloonde de groep met een flink applaus.

Wat opviel tijdens Bokpop was de korte pauzes tussen de optredens. Een goed georganiseerd team stond klaar om alles op het podium snel in orde te krijgen voor het volgende optreden. Ook achter de schermen waren veel vrijwilligers bezig om te zorgen dat het de muzikanten aan niets ontbrak en alles goed verliep. Het was in ieder geval een relaxt festival, zeer goed georganiseerd, deskundige beveiliging en een lage entreeprijs (13,50 euro) zorgden ervoor dat iedereen van jong tot oud genoot van deze dag.

Tijd voor weer wat vrouwelijke inbreng op het podium. Anneke van Giersbergen, voormalige frontlady van The Gathering speelt vanavond solo. Ze heeft haar band Agua de Annique, waarmee ze inmiddels al weer 3 cd’s heeft gemaakt, thuisgelaten en schotelt ons enkele fraaie nummers voor. Anneke van Giersbergen heeft ,zoals ze zelf zegt, energie over en dat blijkt wel uit de vele projecten waarmee ze zich bezig houdt. Is ze niet zelf aan het componeren of optreden, dan speelt ze wel weer mee bij de tour van Within Temptation of zingt ze op de albums van Ayreon of Devin Townsend. Ze is enorm populair in Zuid-Amerika, Spanje en Frankrijk, maar vanavond staat ze stralend te spelen op Bokpop. Ze eindigt met het nummer 'Jolene', een cover van Dolly Parton meegezongen door het geweldige publiek.

We naderen het eind van een geweldige dag, maar niet voordat we kennis maken met Philip
Sayce. Geboren in Wales maar opgegroeid in Toronto Canada wist Philip, nadat hij op jonge leeftijd samen met zijn ouders een concert bezocht van Eric Clapton, dat gitaarspelen zijn levenswerk zou worden. Valkenburg werd zowat bedolven onder de power en het geluid van de rock en blues van Sayce die samen met Chris Jago op drums en Joel Gottschalk op bass toch wel de revelatie van de derde editie van Bokpop was. Sayce speelde nummers van zijn laatste album Innerevolution en van zijn heruitgebrachte cd Peace Machine. Heftige afsluiter was het nummer 'Cinnamon Girl'van Neil Young, een song die nooit ontbreekt op de setlist van de band van Philip Sayce. Gisteren was hij op de partij bij het Bluesfestival in het Belgische Peer en komende week staat hij samen met ZZ Top op de planken in Frankrijk en Valkenburg weet inmiddels ook wie Philip Sayce is.

Aan alles komt helaas een einde dus ook aan deze vlekkeloos verlopen editie van Bokpop 2010, maar niet voordat het nog altijd massaal aanwezige publiek uit zijn dak kan gaan bij de huidige nummer 1 rockband van Nederland Moke. De mannen uit Amsterdam hadden er duidelijk zin in en wederom gestoken in strakke outfits gaven ze een heerlijke concert weg. Nummers als 'Here comes the Summer', 'Last Chance' en 'The Long Way' werden afgewisseld door songs van hun laatste album The Long and Dangerous Sea. Daar het publiek bleef vragen om meer, speelde Moke nog een nummer als toegift en daarmee kwam een einde aan een dag vol heerlijke muziek. Als pluim op de hoed voor organisatie en publiek kreeg Bokpop van de mannen van Moke het predikaat “Het gezelligste festival van Nederland” mee.

Voldaan keerde het publiek terug naar huis, camping of hotel en werden al afspraken gemaakt om volgend jaar terug te keren naar Valkenburg om ook de vierde editie van Bokpop te kunnen meemaken. Terugkijkend op dit festival kun je maar een ding concluderen: Bokpop is te gek!

Door: Hans van Eijsden

Ondanks een dodelijk ongeval in een van de kermisattracties op de zaterdag, gaat de Zwarte Cross op zondag ongewijzigd door. Zelfs de attractie is niet gesloten, aangezien het ongeval niet hieraan te wijten was. Na al het noodweer in de week ervoor was dit al de zoveelste tegenslag voor het festival, maar de organisatie gaat gewoon door en hier kan je alleen maar respect voor hebben.

Als we het terrein opkomen is Caro Emerald net aan haar set begonnen en plots lijkt het alsof de zon nog feller begint te schijnen. Niet alleen haar verschijning, maar ook haar muziek doet zeer zomers aan, de jazzklanken zijn swingend en zorgen voor diverse glimlachende mensen. Met haar band laat ze genoeg nummers horen, maar vooral ‘A Night Like This’ en ‘Back It Up’ doen het heel erg goed in het publiek.

Als Brainpower z’n fans laat wachten in de Reggae-Weide, keren we terug naar het hoofdpodium voor het Australische Airbourne. Waar Caro goed overkwam op het publiek, was het bij Airbourne vooral even wennen aan het hardere geluid. We nemen de rock, met een moddervette knipoog naar AC/DC, met een korreltje zout en dat is met titels als ‘Girls In Black’ en ‘Cheap Wine & Cheaper Women’ misschien maar goed ook.

Van hard naar harder, van het hoofdpodium naar de Metal-Weide. Precies als de laatste noot van de Australiërs klinkt, begint Converge aan hun set, waardoor het de eerste twee tracks nog behoorlijk rustig is bij het podium. Met net een nieuwe plaat op zak, in de vorm van Axe To Fall, krijgen we in de vorm van ‘Dark Horse’ en ‘Rats Will Feed/Worms Will Feast’ een aantal tracks hiervan te horen. Het geluid van het viertal staat prima afgesteld, zowel de logge basstonen als de razendsnelle gitaarriffs klinken zeer strak.

Niet iedereen weet de vocals van Jacob Bannon te waarderen, maar er valt niet te ontkennen dat hij en de rest van de band veel geven en daar helaas weinig voor terugkrijgen van het publiek. Op het hoofdpodium krijgt Waylon wel veel terug, getuige alleen al de grote opkomst voor z’n show. Voor sommigen is dit het moment om even te chillen in een van de zitzakken bovenin de Jägermeister lounge, voor anderen is dit het teken om gewoon lekker door te dansen in de zon.

Waar vorig jaar de Zweedse Reus Opeth de Metal-Weide mocht afsluiten, is dit jaar deze eer weggelegd voor Papa Roach. De Amerikanen hebben onlangs een greatest hits plaat uitgebracht en ze beginnen de set anders dan we gewend zijn van de vorige drie shows; geen intro en een nieuw nummer, ze beginnen namelijk met ‘Getting Away With Murder’. Direct is hoorbaar hoe slecht het geluid nu staat afgesteld en na ‘To Be Loved’ kiest de band voor een blok met alleen maar dertien in een dozijn nummers en ze herhalen deze aanpak aangezien na ‘Born with Nothing' weer een blok met de mindere goden uit de Papa Roach catalogus. Waar het festival patent heeft op het prima zomerse weer, heeft het Amerikaanse viertal klaarblijkelijk pattent op curieuse momenten. Het gaat zelfs zover dat vocalist Jacoby Shaddix z'n eigen broek naar beneden trekt om een gênant dansje te doen.

En zo maken de heren uit Californie het pijnlijk duidelijk dat ze eigenlijk op hun retour zijn. Dit gevoel heerst nog sterker na het nieuwe nummer ‘Kick In The Teeth’, wat zich het beste laat omschrijven als een wanvertoning. Zelfs een blok met ‘Between Angels and Insects’, ‘Dead Cell’ en ‘Last Resort’, nummers wat normaal gesproken knallers zijn, kan de eer niet meer redden. Het is tekenend dat uw recensent al tijdens het tweede nummer van dit blok de Metal-Weide verlaat. Ondanks deze zwakke performance kunnen we toch terugkijken op een prima festivaldag op een van de gezelligste festivals die ons land kent.

Foto's door Rolf Noppers

Zes dagen lang is het genieten in Purmerend van theater, dans en muziek. Het Reuring Festival is een internationaal zomerfestival met een zeer gevarieerd programma dat bol staat van spektakel, theater, dans, muziek en straattheater uit binnen- en buitenland. Zondag 27 juni eindigt Reuring met het gratis toegankelijke popfestival Reuring Cityslam in het Leeghwaterpark.

De presentator is uiteraard lyrisch over de opener, maar het publiek moet nog even overtuigd worden. De mannen van Destine spelen de eerste nummer voor een aantal blonde meisjes, maar het grasveld wordt steeds drukker. De energieke rockers weten steeds meer mensen te overtuigen, dat ondanks het warme weer. 'Dit is het zonnigste optreden wat we ooit hebben gedaan' laat de frontman weten. Omdat de eerste rijen enorm fanatiek aan het klappen en meezingen zijn, worden ze beloond, ze krijgen namelijk allemaal water uitgedeeld. 'Het is vast niet toegestaan, maar als jullie beloven straks ook consumpties te gaan kopen, dan is het goed' roept de zanger overtuigend. De hoeveelheid humor is ongekend en het plezier op het podium is goed zichtbaar. Destine is enorm populair en staat op elk dorpsfeest, maar is gelukkig nog altijd niet uitgeput.

Big Shampoo & The Hairstylers

Willem Bijkerk doet alles voor zijn sterrenimage. Niet alleen bedacht hij de artiestennaam Waylon, maar ook de kleding van de 30-jarige soulzanger is uitgedacht. De temperatuur heeft tropische vormen aangenomen, maar de bandleden zijn voorzien van een zweterige spijkerbroek, een shirt en een colbertje. De zweetdruppels zijn duidelijk zichtbaar, maar de energieke Bijkerk houdt zijn jas steenvast aan. 'Zijn jullie klaar voor een uurtje muziek' roept de debutant en nummers van zijn Wicked Ways zijn het resultaat. Ook een flink blik met covers wordt geopend en vooral zijn idool James Brown wordt vanavond geëerd. De zanger staat wat ongelukkig geprogrammeerd (etenstijd en gelijktijdig met DJ Erick E), maar weet vandaag het meeste publiek te trekken.

The Opposites

In het jaar dat Reuring voor de negende achtereenvolgende keer plaatsvindt, viert Purmerend ook het heugelijke feit dat het 600 jaar stad is. In zo’n feestjaar wordt veel teruggekeken naar het verleden, maar Reuring kijkt graag vooruit en legt in 2010 het accent op de toekomst. Het festival heeft mede daarom dit jaar voor het eerst ook locaties in de jongste wijk Weidevenne opgezocht. Daarnaast is er ook extra aandacht voor Afrikaanse cultuur, dit vanwege het WK voetbal. Krijgen we in 2011 met de tiende editie een nog groter feest?

Fotografie: Roy Kamphuis

Waar de laatste dag van Mundial vorige jaren mikte op een wat ouder publiek, was dat deze keer duidelijk anders. Zo kon het publiek zich vergapen aan een ietwat bizar, maar amusant optreden van de Turkse metalmeiden van Kirmizi en de spannende crossover van Fremdkunst XL ft Eric Vloeimans & Baba Sissoko. Het afsluitend concert van Sean Paul was echter een grote flop.

Op Podium 2015 begint deze zondag relatief rustig met een optreden van het Spaanse Depedro, dat veelal kalme maar gepassioneerde, melancholieke liederen ten gehore brengt. Het publiek is aanvankelijk nog niet heel erg wakker en pogingen van de zanger/gitarist om het middels handgeklap en meezingen bij het gebeuren te betrekken, zetten dan ook niet veel zoden aan de dijk. Naarmate het concert vordert, wordt dat gelukkig beter en uiteindelijk is de inmiddels redelijk volgestroomde tent zelfs behoorlijk enthousiast. Toch nog een dankbare performance voor deze Spanjaarden dus.

Sfeer

Daarna treedt op het United Cultures Stage Ikobe aan, wat letterlijk “een kreet van geluk” schijnt te betekenen. Gezien het gitzwarte recente verleden van het land niet het eerste waar je aan denkt bij een gezelschap uit Rwanda, maar wel een uitdrukking die volledig in overeenstemming is met het karakter van de muziek. Met een mix van traditionele en moderne instrumenten, maar vooral met hun mooie stemmen zetten deze mannen een heel positieve en levensbevestigende en daarbij uitgesproken zachtaardige sfeer neer. Moeilijk te bevatten dat dit uit een land kan komen waar nog niet eens zo lang geleden een enorme genocide heeft plaatsgevonden, maar daardoor natuurlijk des te indrukwekkender.

Ikobe

Van de vreedzame klanken uit het hart van Afrika gaan we vervolgens direct over naar het vervaarlijke gegrom van het Turkse Kirmizi. Metal en Mundial, het is bepaald niet de meest voor de hand liggende combinatie, maar toch is dat waarin deze vier stoere meiden handelen. Met een mengeling van eigen werk en heel wat klassiekers van onder andere Judas Priest, AC/DC, Slayer, Pantera en Marilyn Manson verzorgen de dames een leuk metalen feestje op Podium 2015, waarbij vooral het afwisselende stemgebruik van de zangeres imponeert. Het feit dat ze maar een enkele gitariste in de gelederen hebben, werkt wel in hun nadeel en daarbij getuigt de behoorlijk leegstromende zaal van de geringe liefde voor het genre bij de meeste festivalgangers. Toch geinig geprobeerd van de programmeurs.

Kirmizi

Dan is het tijd voor Babylon Circus op het Millennium Stage. Deze carnavaleske outfit behoeft vanzelfsprekend weinig introductie, aangezien de Fransen de laatste tijd het ene grote feest na het andere afreizen om met hun vrolijke mix van chansons, ska, “Balkan beats” en wat dies meer zij de stemming tot grote hoogten te doen stijgen. Ook vandaag wordt er weer volop gedanst, zowel voor als op het podium, waar de heren voor de gelegenheid wat plaatselijk vrouwvolk voor hebben uitgenodigd. Alleraardigst allemaal en ook vandaag weer een gegarandeerd succes bij het publiek.

Babylon Circus

Na het grootste Mundial podium gaan we naar het kleinste, het United Cultures Stage, waar de jonge Zuid-Afrikaanse snaken van de Taiwa Jazz Band onder begeleiding van hun muzikale mentor laten zien wat ze in huis hebben. Dat is zeker gezien hun prille leeftijd heel wat en de jongens schrikken er niet voor terug zich aan een klassieker als Herbie Hancocks Cantaloupe Island te wagen. Daarnaast spelen ze veel ander dansbaar jazzy materiaal, waarop het meisje van de groep en een opvallend dikke en extravagante, olijke jongeman dan ook heel wat toepasselijke pasjes maken. Een frisse performance.

Taiwa Jazz Band

We blijven nog even in Afrika met Victor Démé, iemand die in tegenstelling tot de leden van de vorige band zichtbaar al een behoorlijk gerijpte leeftijd heeft bereikt en volgens de aankondigster op Podium 2015 het grootste deel van zijn leven als kleermaker in Burkina Faso heeft gesleten. Op latere leeftijd ontdekt, geeft de zanger/gitarist vandaag met band een zeker naar het einde toe onweerstaanbaar dansbare performance. Opvallend hoe deze groep met een voor westerse begrippen vederlichte percussie afdeling (een drumstel ontbreekt) zo’n sterke ritmische drive weet te creëren. Zonder twijfel één van de sterkste optredens van de dag.

Victor Démé

De prijs voor het meest avontuurlijke concert gaat deze zondag ongetwijfeld naar Fremdkunst XL ft Eric Vloeimans & Baba Sissoko in de Because I Am A Girl Village. Niet alles wat dit DJ collectief samen met gitarist, trompettist en zanger/okseltrommelaar probeert, slaagt even goed, maar dat kan ook moeilijk anders met deze experimentele opzet vol ruimte voor improvisatie. Soms klikt het echter prima tussen Fremdkunst en haar gasten en de muzikale kwaliteiten van Vloeimans (die er trouwens in navolging van avontuurlijk trompettist Miles Davis een enigszins eigenaardige kledingsmaak op nahoudt) en Sissoko staan natuurlijk buiten kijf. Het publiek heeft het in ieder geval duidelijk naar z’n zin en kan na een initiële schuchterheid uiteindelijk niet genoeg krijgen van het scanderen van de door Sissoko voorgezongen frasen.

Fremdkunst XL ft Eric Vloeimans & Baba Sissoko

De afsluiter op Podium 2015 is de Noord-Afrikaanse Fransman Rachid Taha, die met zijn combo een energieke en zwaar versterkte mix van Arabische muziek en rock maakt. Met zowel een scheurende gitaar als elektrische Arabische luit in de gelederen geeft deze groep een heftig concert, dat met de ongetwijfeld allerminst willekeurig gekozen dansvloerkraker Rock The Casbah van The Clash op een vertrouwde noot eindigt. De presentatrice alhier schijnt te denken dat hiermee ook het festival als geheel op een kleine afterparty met Wind Afrique na is afgelopen en daarin blijkt ze op een behoorlijk wrange manier gelijk te hebben...

Rachid Taha

Maar eerst is daar dan nog het bovengenoemde Wind Afrique, een Ghanese bende die op het United Cultures Stage met haar opgewekte highlife en aanverwante dansbare muziek het publiek aardig lang vast weet te houden. De tijd vliegt echter als je een beetje meebeweegt en voor je het weet heb je eigenlijk heel wat meer minuten op het kleine grasperkje voor het podium gestaan dan op het programmablaadje aangegeven staat. Ach ja, des te beter, want dat betekent dat je onmiddellijk doorkunt naar de grote klapper van de dag op het Millennium Stage.

Wind Afrique

Hoewel, grote klapper? Het ‘concert’ van Sean Paul is eerder een enorme aanfluiting. Eigenlijk heeft deze muzikale wanvertoning maar een enkel voordeel, te weten dat de meester zelf duidelijk ook vaak snel genoeg krijgt van zijn twijfelachtige creaties, want een groot deel van zijn wegwerpliederen wordt halverwege afgekapt. Raadselachtig wat deze figuur op Mundial doet. Afgezien van wat gezeur over ‘sexy ladies’, gevolgd door obligaat gegil uit het publiek, komt er nauwelijks iets begrijpelijks uit z’n spraakgat. Iets wat op muziek lijkt op het grote veld loslaten, schijnt hij ook een overbodigheid te vinden. Wel komen er een paar dansmariekes het podium opdraven, die goed met hun billen kunnen schudden – lekker belangrijk. Het meest schrijnende is nog wel dat deze gast een paar keer het woord ‘reggae’ durft te laten vallen, waar zijn holle geluidsproductie en levenshouding toch werkelijk geen klap met Bob Marley en aanverwanten te maken hebben. Misschien kan Mundial volgend jaar beter iemand als Michael Franti boeken, of de zondag zoals gewoonlijk afsluiten met een grote wereldmuziekact. Een lullig einde van een overigens voor de rest zonder meer geslaagde Mundial editie.

Sean Paul

Tekst: Wouter de Waal
Foto's: Susanne Maathuis

Op de zaterdag barstte Festival Mundial pas echt goed los met een keur aan acts uit binnen- en vooral buitenland. De weersomstandigheden waren weliswaar niet geweldig, maar toch stukken beter dan voorspeld en hoewel N.E.R.D. deze dag natuurlijk de grote publiekstrekker was, gaven meer obscure groepen als Dakha Brakha en Hanggai minstens even sterke performances.

In de Because I Am A Girl Village wordt het programma vandaag geopend met de energieke roots-reggae van Jampara & The Batalion. De wortels in kwestie liggen bij deze band in Burundi, een land dat vermaard is om zijn drummers. Een drietal daarvan ondersteunt bij verschillende nummers de reggae kern van deze groep, wat zorgt voor het nodige spektakel, zowel auditief als visueel (de kleurrijke trommelaars hebben er namelijk een handje van hun imposante instrumenten op hun hoofd te zetten, wat veel evenwichtskunst vergt). Na afloop gaat het trio nog even door te midden van het publiek, terwijl Jampara zijn nieuwe single aan de man brengt. Een leuk begin van de dag.

Jampara & The Batalion

Vervolgens maakt het Australische Blue King Brown het grote Millennium Stage onveilig met een muzikale kruising van rock, reggae, soul en eigenlijk alles wat feestelijk klinkt. Een typische Mundialband dus, met veel ruimte voor zang en percussie en een voorkeur voor het citeren van popklassiekers uiteenlopend van ‘Roxanne’ en’ Is This Love’ tot ‘Billy Jean’ en ‘Bombtrack’. Het publiek krijgt volop gelegenheid mee te doen en mag zelfs acht maten naar eigen inzicht volbrullen. Tegen het eind wordt het feest nog even onderbroken voor een uitgebreide preek over verdraagzaamheid, ecologisch bewustzijn en de eenheid van de wereld. Geen heel bijzondere groep, maar wel een vrolijk bastaardkind dat helemaal op zijn plek is op een festival als dit.

Blue King Brown

Wel speciaal is het optreden van Dakha Brakha op het aanzienlijk bescheidener New Vibes Stage. Dit Oekraïense gezelschap weet met tamelijk minimale middelen een zeer opwindend optreden neer te zetten. Naast een schurende cello, een accordeon en een sporadisch ingezet traditioneel instrument zijn het vooral de percussie-instrumenten en meer nog de veelzijdige en gepassioneerde stemmen van deze drie dames en heer die zorgen voor de elementaire kracht van dit optreden. Overigens is dit zeker geen zuiver folkloristisch concert: aan het slot bijvoorbeeld beweegt de groep zich in hiphopachtige richting. Alleen jammer dat de kwetsbaardere momenten soms worden verstoord door wat omgevingsherrie, maar dat is nu eenmaal eigen aan een festival.

Dakha Brakha

Op het overdekte Podium 2015 mag Choc Quib Town vervolgens laten horen hoe hiphop op z’n Colombiaans klinkt. Met behulp van wat percussie en andere geassorteerde instrumenten creëert de groep een ritmisch gevarieerde set, waarbij vooral de manier waarop de zingende frontman en –dame erin slagen het publiek tot allerhande dansjes aan te zetten imponeert. Met zijn allen eerst naar rechts en dan naar links lopen, een rondje draaien met de rechterarm in de lucht: een groot deel van het publiek gaat na een korte aanvankelijke verlegenheid tamelijk enthousiast overstag. Geen gek idee van de “queen of the band” derhalve om een deel van deze vrolijke publieke capriolen op film vast te leggen.

Choc Quib Town

Ook Kaapverdië kent zo zijn eigen traditionele muziek en Gaita Ferro laat vandaag op het traditionalistische United Cultures Stage horen hoe die klinkt. Rap, opgewekt en zeer dansbaar, zo blijkt, waarbij naast de accordeon vooral het met botermessen schrapen over metalen staven voor de nodige couleur locale zorgt. Helaas wordt dat raspende geluid wel vaak bijna overstemd door het versterkte instrumentarium van de band. Elektriciteit heeft ons dan wel de almachtige rockmuziek gebracht, er is ook veel muzikale subtiliteit mee verloren gegaan, zo wordt hier wederom live gedemonstreerd. Desalniettemin een heel aangenaam optreden.

Gaita Ferro

De grootste verrassing van deze zaterdag komt uit het Oosten en luistert naar de naam Hanggai. Op Podium 2015 weten deze in China woonachtige Mongolen op een heel natuurlijke manier hun volksmuziek te vermengen met klanken die opvallend vertrouwd in de oren klinken. Je zou het misschien “Mongolian desert blues” kunnen noemen, hoewel sommige stukken ook naar country neigen en er bovendien een stevige rockinvloed in het bandgeluid te bespeuren valt. De grootste troef van deze horde wordt echter niet gevormd door de weliswaar nadrukkelijk en positief aanwezige gitaren, noch door de inheemse snaarinstrumenten. Het is eerst en vooral het geweldige stemgeluid van de frontman, dat naar alle waarschijnlijkheid ook zonder microfoon door merg en been zou gaan, dat in combinatie met de onmogelijk lage keelklanken van enkele van zijn kompanen zorgt voor een memorabel concert.

Sfeer

Flogging Molly is natuurlijk zo’n typische feestband die het altijd goed doet op een groot podium van een (bijna) zomers openluchtfestival. Ook vandaag bewijst de Amerikaanse bende weer op het Millennium Stage dat ze weten hoe de stemming erin te houden met hun levendige mix van punkrock en Ierse volksmuziek. Naast de gebruikelijke rockinstrumenten spelen ook fluit en viool hier een belangrijke rol en zo laat deze groep en passant zien dat etnische muziek natuurlijk niet per se uit verre en onbekende windstreken komt… en bovendien onverwacht op andere plekken kan opduiken dan waar ze oorspronkelijk ontstaan is (Los Angeles bijvoorbeeld).

Flogging Molly

Wat dan weer wel uit een muzikaal gesproken vrij onbekend en daarbij (wat de huidskleur van de inwoners betreft) zeer donker land komt, is Staff Benda Bilili. Hoewel, Congo is natuurlijk geen volstrekt zwarte vlek op de muzikale landkaart, ook niet voor dit festival, want vorig jaar trakteerde Mundial ons al op de afrotrance van Konono No. 1. Net als hun landgenoten in laatstgenoemd combo, zijn deze heren niet vies van het eigenhandig in elkaar knutselen van aparte instrumenten. Zo speelt de drummer hier op een zelfgemaakte kit en heeft een ander met blik, snaar en wat elektronica een thereminachtig instrument gecreëerd. Wat echter het meest direct in het oog springt bij deze groep, is dat de leden gehandicapt zijn. Ondanks de beperkte bewegingsvrijheid die dit vaak met zich meebrengt, slaat hun enthousiasme toch moeiteloos over op het publiek, dat hun meeslepende ‘afrobeat-and-beyond’ duidelijk op waarde weet te schatten.

Staff Benda Bilili

Aansluitend speelt de Senegalese troubadour Metzo Djatah met band op het United Cultures Stage. Met nummers als Roots en Inchallah getuigt hij in het Frans van zijn panafrikaanse en spirituele bevlogenheid, die deze zanger en gitarist onder andere begeleid door kora en percussie in een zowel vriendelijke als dansbare muzikale vorm giet. Zo zorgt hij voor een zachtaardige en bespiegelende afsluiting van het dagprogramma op dit podium, waarna het tijd wordt voor het hardere danswerk.

Metzo Djatah

Dat wordt op het grote Millennium Stage verzorgd door de hiphop geweldenaars van N.E.R.D., die vanzelfsprekend op een overweldigende publieke aandacht kunnen rekenen. Pharrell Williams en co. laten dan ook al jaren horen de les die Run-D.M.C. de hiphopper al in de jaren tachtig voorhield goed in hun oren te hebben geknoopt: combineer je raps met zware gitaren en brute samples en je wordt een echte Rock Star. Tel daar de in vergelijking met voornoemde band oneindig veel geavanceerdere productie bij op en je hebt en geheide winnaar. Dat vindt het publiek duidelijk ook en voordat het laatste nummer wordt ingezet, merkt Williams in dat verband enthousiast op minstens twintig crowdsurfers te tellen. Dan is het natuurlijk tijd voor het onvermijdelijke ‘Lapdance’, begeleid door een al even onvermijdelijke dansende dame op het podium, wier wilde bewegingen overigens eerder bedreigend dan verleidelijk overkomen… maar smaken kunnen verschillen. Een knallend einde van deze geslaagde eerste dag van Mundial.

N.E.R.D.

Tekst: Wouter de Waal
Foto's: Susanne Maathuis

Collega recensent Jasper Wijker noemde Zwollenaar Sticks al 'de Maradona van de Nederlandstalige hiphop'. Alledaagse Waanzin scoorde in zijn recensie vierenhalve ster en zo deed hij die naam eer aan. Geheel in stijl, want: net als de Fakkelbrigade, werd de plaat uitgebracht in z'n hometown. Wij waren erbij in de Hedon voor een fotoverslag.

Foto's door: Jeroen Kooren

Van vrijdag tot en met zondag vindt in het Leijpark te Tilburg Festival Mundial 2010 plaats. Binnen- en buitenlandse artiesten zullen er acte de présence geven. De eerste dag kent alleen Nederlandse artiesten, wat niet uitmaakt voor de sfeer. Wij zijn erbij voor een fotoverslag!

Alain Clark

Brown Hill & Band

Sfeer

Waylon

Foto's: Susanne Maathuis

This City Shines is een nieuwe punkrocksensatie uit Amsterdam. De oprichter van de band, Sean Gascoigne, maakte een praatje met ROAR E - Zine. Dat hij voor de band ademt en leeft is wel duidelijk. "It's all about having fun! Een goed gevoel is voor mij This City Shines, het is muziek maken met de vier tofste dudes waarmee ik ooit op het podium heb gestaan", aldus de frontman.

This City Shines, welke stad schijnt er eigenlijk? Amsterdam?
Ik ben de enige die in Amsterdam woont maar we richten ons wel veel op deze kant van Nederland. Mark woont in Tilburg, Robert komt uit Doetinchem en Nils uit Lichtenvoorde.

Jullie hebben allemaal in andere bands gespeeld. Waarom zijn jullie uit die bands gestapt en hoe zijn jullie bij elkaar gekomen?
Nils en Mark zitten allebei nog in andere bands, namelijk Deanmoore en 21 Gun Salute. Robert en ik hadden het helemaal gehad met onze ouwe band maar zaten muzikaal gezien wel heel erg op één lijn, dus hebben we besloten samen verder te gaan. Met Nils heb ik zeven jaar in een band gezeten dus we weten precies hoe onze samenwerking is. Mark ken ik via mijn opleiding en uit de bandscene. Hij is een hele toffe punkrockdrummer.  Wat mij betreft heeft This City Shines de ultieme samenstelling. We zijn een hele hechte band en spreken elkaar iedere dag.

Wat zijn jullie ambities als band?
We willen eigenlijk zoveel, maar daarvoor zijn we dan ook hard aan het knokken. Die tours, EP's, shirts en CD's komen niet zomaar aanwaaien. We hebben zeker dromen, maar door stil te zitten en daar over te gaan fantaseren is niemand ooit ver gekomen. We zijn echte doeners.

Binnenkort komt jullie eerste plaat No Place Like Home uit. Hoe verliep het schrijfproces en wat kunnen we verwachten?
Het is een EP met vijf frisse, feel good punknummers. Iedereen kan deze plaat gratis downloaden, omdat we onze naam zo goed mogelijk willen verspreiden en onze muziek goed toegankelijk willen maken. We hopen natuurlijk dat iedereen blij van onze nummers wordt en de muziek tof gaat vinden. De opnames verliepen lekker makkelijk, want voor dat ik de band bij elkaar had gevonden, had ik de nummers allemaal zelf al geschreven en opgenomen.  Dat betekent dus dat ik geen last heb gehad van de meningen van andere bandleden, haha.

Welke bands hebben jullie beïnvloed?
De emo- en punkrockbands uit de jaren negentig en begin twintigste eeuw hebben de grootste invloed op ons gehad. Denk bijvoorbeeld aan Saves The Day, Blink 182, New Found Glory, The Get Up Kids, Descendents, Pulley, en Millencolin. Verder halen we vooral ook inspiratie uit het dagelijkse leven. De leuke en minder leuke dingen in het leven maken je tot wie je bent en dat verwerken wij ook in de nummers.

Wat was jullie leukste optreden tot nu toe?
We hebben er pas twee gedaan, dus die beschouw ik dan ook direct als de leukste optredens, haha. Ons eerste optreden was 12 mei in de Winston met The Flatliners en The Real Danger. De tweede show was in mijn geboorteplaats, Lichtenvoorde. Beiden shows waren ontzettend gaaf, vooral voor de eerste was ik ontzettend zenuwachtig.  Gelukkig konden veel mensen onze optredens waarderen aangezien we naast de tracks spelen ook veel slechte grappen maken. Maar, dat heeft zeker niet afgedaan aan de energie die wij op het podium willen overbrengen!

Waar zouden jullie graag nog een keer willen optreden?

Waar niet? Als punkrockband heb je de ultieme tour waar je als kind al over droomde, en dat is natuurlijk the Vans Warped Tour. Wij zouden heel graag de eerste Nederlandse band op de Vans Warped Tour zijn, hoe vet zou dat zijn?

In welk tijdperk zouden jullie het liefst hebben geleefd qua muziek en scene?
Zeker de jaren 90! Toen wisten de punkrock en hardcore kids nog waar de muziek voor stond, en waren er nog geen posers zoals nu. De tijd waarin emo nog een goede naam had, jongens nog op jongens leken en van de make-up van hun oudere zussen afbleven. Haha, je snapt wat ik bedoel toch?

Door: Stephan Hogenboom