Op het moment dat de Dropkick Murphy’s plots heel bekend werden, kon het Schotse antwoord natuurlijk niet lang uitblijven. Dit kregen we in de vorm van een jolig stel onder leiding van Paul McKenzie. De beste man kreeg in Canada de Schotse cultuur met de paplepel ingegoten en begon een bandje onder de naam The Real McKenzies. Na zes met alcohol doordrenkte albums vol punk is het dan toch tijd voor een akoestische plaat: Shine Not Burn.

Zoals bijna alle folkmuziek, komt dit het beste tot zijn recht in de atmosfeer van een pub en wanneer de eerste tonen van ‘Nessie’ uit de speakers komen waan je je ook daar. Helaas is de plaat niet opgenomen in Glasgow of Edinbourgh, maar in het toch wat minder Schotse Berlijn. Drinkliederen zoals ‘Drink The Way I Do’ en ’10,000 Shots’ zijn natuurlijk niet weg te denken van de setlist. McKenzie weet als geen ander, dat voor velen folk gelijk staat aan ongeremd zuipen (de Dropkick Murphy’s worden ondanks alle politieke statements gezien als een feestband). Na het zuipen komt de kater, dus ‘Pickled’ volgt. Toch weet McKenzie een hoop traditionele nummers in de set te verwerken zoals ‘My Bonnie’ en natuurlijk het door Robert Burns geschreven ‘Scots Wh’a Ha’e’. Toch is de plaat gevuld met voornamelijk de meer punk klinkende nummers, zoals ‘Bastards’, ‘Droppin’ Like Flies’ en het anti-Britse ‘Bitch Of The Money’.

Op Shine Not Burn weten de Real Mckenzies te laten horen dat de kracht van de muziek niet in de versterkers zit, zoals je hoort bij ‘Pour Decisions’ wat even hard klinkt als het origineel. Wat wel jammer is, is dat de band, die zo de nadruk legde op traditionele nummers op de eerste drie platen en uiteraard het bijpassende imago, geen gebruik maakt van de situatie om de folk wat meer te laten spreken. ‘Wild Mountain Thyme’ is dan weer een verademing voor de luisteraar. Aan de andere kant wordt duidelijk dat de uitgeklede punkplaten stiekem enorm folky klinken en niet te vergeten hoe prachtig een doedelzak een nummer kan sturen.

Hoe dan ook, Shine Not Burn is een prachtige plaat geworden voor de fans van deze band, die toch een uniek geluid heeft en meer folk invloed lijkt te hebben dan menig ander bandje in het genre. De heren doen wat ze met de titel beloven, ze stralen en gaan niet ten onder in akoestische versie.

Score: 4 out of 5 stars

Na het optreden op Fonofest 2010 van Letse folkmetalband Skyforger, wat toch wel de afsluiter van de dag genoemd mag  van, is er backstage afgesproken met frontman Pēteris Kvetkovskis. De manager vertelt namelijk, dat Peter- zo mogen we hem noemen, de enige van de band is die Engels spreekt. Misschien niet perfect, maar goed genoeg. Peter is net klaar met omkleden, de band draagt namelijk altijd traditionele kleding op het podium. Met een fles Jack Daniels zoeken we een rustig plekje op om eens wat dingen te bespreken.

Met het podiumzweet nog op het hoofd neemt hij een flinke teug, waarna ik de fles aangerijkt krijg. Meteen maar de eerste vraag er tegenaan gooien dan, hoe is het om op te treden voor het Letse publiek vergeleken met andere Europese landen? “Dat is een makkelijke vraag, hier kunnen mensen meezingen en herkennen ze de verhalen en geschiedenis in onze nummers. Over de grens ervaren de mensen natuurlijk het gevoel van de muziek ook en we krijgen altijd een warm onthaal. Het is vooral een commercieel probleem. Mensen vinden dit wel interessant, het is wat anders dan het eeuwige Engels dat je al duizend keer gehoord hebt. Bij een taal die je niet kent kun je je eigen fantasie nog wat gebruiken en het is natuurlijk wat exotisch.” Peter vind het wel erg belangrijk dat de oude muziek van Skyforger, die soms zelfs uit de twaalfde eeuw dateert. In deze muziek zit iets bewaard van waar je vandaan komt, wat jou verhaal is en dit is op zoveel plaatsen al verloren. Of hij zelf ook al zijn onderzoek doet? Plots licht de beste man helemaal op, want ik heb toch zijn favoriete onderwerp aangeroerd: “Geschiedenis is een van mijn grootste hobbies en ik lees enorm veel boeken erover, maar geen romans hoor. Ik ben in mijn teksten zo correct en precies mogelijk. Ik ben hier een beetje verslaafd aan, alles moet kloppen.”

De nieuwe plaat moeten we natuurlijk bespreken, dus vragen we hoe het nou zit met Kurbads, waar de band helemaal anders klinkt dan voorheen.”We proberen elke plaat iets nieuws te doen, dat spreekt voor zich. Dus elke keer als we een thema behandelt hebben, dan is het uit onze handen en gaan we op zoek naar iets nieuws. Deze plaat is over het epische verhaal van een held, dus de muziek die ik dan maak past bij de teksten die ik heb.” De band begon met een black metal geluid, maar wil verder dus waarom blijven hangen? Over het nieuwe label valt nog niet veel te melden. De band heeft nu bij Metal Blade getekend, maar staat ongetwijfeld niet vooraan bij de promotieplannen van het bedrijf. Heel veel heeft de band er nog niet van gemerkt dus, maar wellicht helpt het om weer verder te groeien. Het helpt wel met de contacten, de scene van een klein land als Letland is zo klein dat het allemaal niet veel uithaalt. In een land als Duitsland is veel meer te halen, dus wie weet voor de toekomst. “Het is moeilijk te zeggen of het nieuwe geluid meer mensen zal trekken. Dan is dit weer populair, dan weer dat. Je moet je geluid daar niet op aanpassen, dat is ook niet bij te houden.” Een aanbod van Paganfest is langs gekomen, maar of de band  hierbij past weet Peter niet helemaal. Of je jezelf aan wil sluiten bij piratenmetal is maar de vraag. "Piraat, dat is schijnbaar hetzelfde als pagan?"

Skyforger heeft veel geschiedenis in hun muziek zitten, veel dingen die ook niet bekend zijn in West-Europa, zoals de geschiedenis van de “Latvian Riflemen”. Een onderwerp wat gemengde gevoelens oproept. Deze gevechtseenheid van het Soviet leger verrichte grootste daden, maar vocht wel aan de kant van de onderdrukkers tegen de Nazi’s. Hoe reageert men op dit soort onderwerpen in eigen land? “Toen we dat album maakten was Letland op zoek naar een identiteit die we kwijt waren. Dit was een van de dingen waar de mensen trots op konden zijn. Vandaag de dag, met de crisis en slechte economische stand van zaken, kijken mensen terug naar de oude tijd en zijn niet blij met zaken. Als we het album nu uit zouden brengen was het minder goed ontvangen.”

Op een internationaler vlak worden bands uit het genre beticht van extreem rechtste theoriën, dat ging voor Skyforger ook erg ver. Zover zelfs dat op elke cd geprint staat “No Nazi Stuff Here!”. Ook, geeft Peter toe, heeft de band overwogen om de pērkonkrusts, een oeroud zonnesymbool wat op een swastika lijkt, uit het bandlogo te verwijderen en heeft dat uiteindelijk gedaan om maar van het gezeur af te zijn.”Het is belachelijk eigenlijk, dit is een van de oudste symbolen ter wereld en omdat de nazi’s zo vers in het geheugen liggen mag het niet meer? Napoleon was ook een gesel voor Europa wiens symbolen ongetwijfeld ook gehaat werden, maar die zijn we nu vergeten. De rode ster van de Soviets is wel toegestaan terwijl dit regime miljoenen doden meer op zijn geweten heeft. Het is een grote hypocriete zaak”. Natuurlijk moeten we verder over dit onderwerp. “Ik houd niet van het christendom, dat heeft niks te maken met onze cultuur van Noord-Europa. Het christendom heeft hier meer kapot gemaakt dan goed gedaan. Mensen gaan nu voor zichzelf denken en de kerk verliest zijn macht. Een geloof dat mensen tot slaven maakt is nooit goed, wat het ook is. Ik houd van alle culturen, ik vind alles interessant, maar ik heb wel mijn eigen cultuur en dat ben ik. Maar uiteindelijk zijn we allemaal mensen en de rode lijn is wanneer trots of liefde voor je cultuur omslaat in haat en superioriteit ten opzichte van anderen. Dat is fout en onacceptabel. Onze verschillende culturen maken ons interessant. Wat zou er nog spannend zijn aan mensen als we allemaal hetzelfde waren?"

Dat dit geen standaard interview meer is blijkt wel als de volgende pijlen op kapitalisme en oorlog gericht zijn. Er zijn genoeg dingen die mis zijn in de wereld volgens Peter. “Het is niet zo’n ramp in Europa omdat mensen meer en meer een open geest hebben. We zijn allemaal mensen, hoe kunnen we elkaar maar blijven vermoorden omdat iemand zegt dat we dat moeten doen. Je bent een mens, geen slaaf. Beter onderwijs, dat is de sleutel. Dat is wat elk geestdodend regime doet, de mensen dom houden. Dan blijven ze doen wat je zegt.”

Skyforger zal in het najaar weer in Nederland gaan optreden. Verdere toekomstplannen zijn er nu niet. “Luister naar ons nieuwe album, lees de teksten en vorm een idee en ondanks dat het anders is zal het je hopelijk bevallen. Bedankt voor het luisteren!” Met de fles drank paraat schudden we elkaar de hand, al dat praten maakt dorstig.

Inmiddels heeft de “Beauty and the beast” combinatie van Isobel Campbel (Belle And Sebastian) en Mark Lanegan (Queens Of The Stone Age, Screaming Trees) het tot een derde plaat weten te brengen. Ondanks alleobstakels die bij de eerste plaat overwonnen moesten worden, bleef deze onwaarschijnlijke combinatie op de been en klinkt steeds minder onwaarschijnlijk. De titel van het meest recente pareltje dat het tweetal heeft gemaakt is Hawk.

Opener ‘We Die And See Beauty Reign’ doet denken aan de beste momenten van Ballad Of The Broken Seas’ waar de ruwe stem van Lanegan en het engelachtige gefluister van Campbell bijna samensmelten. Het lijkt alsof de twee, die zover van elkaar leken te liggen qua geluid, naar elkaar toegegroeid zijn. Donkere Amerikaanse rootsmuziek omschrijft het geluid van deze plaat het beste, zoals we op ‘You Won’t Let Me Down Again’ wel horen, waar Lanegan de boventoon voert met zang die aanvoelt als je oude, versleten spijkerbroek. Het gitaarwerk maakt het helemaal af.

Dan komt de eerste Townes van Zandt cover ‘Snake Song’ langs, wat een broedend, zuidelijk tintje heeft. De tweede cover van de overleden country zanger, ‘No Place To Fall’, wordt gezongen door Willy Mason. Deze heeft een zachte stem die beter bij het folky nummer past.  Op het dansbare, ruige countrynummer ‘Get Behind Me’ is grombeer Lanegan gelukkig weer aan het roer, om vervolgens op het bitterzoete ‘Time Of The Season’ met fluisterende zang een mooie collaboratie te laten horen. Het titelnummer van de plaat is een stompende bluesknaller met wilde saxofoon en gitaar, dat zeker op deze plaat thuishoort. Dankzij de afwisseling weet de plaat namelijk constant de interesse vast te houden van de luisteraar. De wisselwerking van de zanger en zangeres dragen hier ook uitstekend aan bij. Zo gaat de lieftallige zangeres op het onheilspellende ‘Sunrise’ weer solo aan het werk.

‘Eyes Of Green’ verlaat dan de stoffige wegen van Amerika voor een terugkeer naar de schotse folkroots van Campbell, maar heeft Lanegan op eerste viool. Hawk is een plaat geworden die een ontdekkingsreis in haar genre lijkt te zijn, waarbij de muzikanten meer dan eens uit hun vertrouwde straatjes moeten stappen. Daarnaast laat de plaat horen hoe twee volkomen verschillende muzikanten elkaar kunnen inspireren tot nieuwe ideeën, zoals afsluiter ‘Lately’ wat Lanegan met een gospel koor opzadeld. Een beetjezoals je de Stones wel eens hebt gehoord. Deze plaat is zeker de moeite waard.

Score: 5 out of 5 stars

De Duitse powermetal band Primal Fear heeft onlangs een dvdtje uitgebracht met daarop opnames van hun Viva La Swabia tour in Europa en beelden van de Amerikaanse tour. Daarmee is eigenlijk wel gezegd wat je kan verwachten van 16.6: All Over The World, naast een handjevol studiorapporten en videoclips. Kortom, voor de fans dus sowieso een prima stukje materiaal, maar wat heeft Primal Fear op deze schijf te bieden?

De concertopnames zijn eigenlijk niet van een enorm goede kwaliteit, hoewel het geluid prima is. Primal Fear laat zien een echte hardwerkende band te zijn die gewoon live staat als een huis. Helemaal niks mis mee dus. Nummers van de laatste plaat 16.6 (Before the Devil Knows You're Dead) vormen uiteraard het leeuwendeel van de set. Uiteraard kunnen klassiekers uit het werk van de band niet ontbreken, zoals ‘Metal Is Forever’. De band waagt zich echter ook aan een akoestisch nummertje als ‘Hands Of Time’. Ondanks dat het Engels af en toe het voorvoegstel ‘steenkolen-‘ verdiend zijn het prima live uitvoeringen. Helaas is er qua camerawerk niet veel interessants te beleven. Natuurlijk is de muziek niet de meest originele sound van het moment, maar dat vind de liefhebber vast geen punt.

Over de verdere dvd is het wat lastiger om lovende woorden te spreken. De videoclips zijn natuurlijk wel leuk, elke fan wil deze ongetwijfeld op dvd hebben. Als je echter elk bandlid hebt horen prevelen dat hij verwacht dat het nieuwe album “erg goed” wordt en hij er verder eigenlijk “weinig over kan zeggen”, dan vallen de studioraporten toch wat in het water. Sterker nog, dit deel is ronduit saai. Al met al slaat deze dvd de plank niet volledig mis, ondanks dat het oogt als iets wat vijftien jaar geleden in elkaar geflanst is. Voor liefhebbers van Primal Fear zit de schijf propvol met je helden. Als introductie tot de band zou ik toch voor de best of plaat gaan.

Score: 2 out of 5 stars

Als je nog nooit gehoord hebt van de post-hardcore groep Rosaline, is dat niet raar. Er zijn niet zoveel bands in het genre die daadwerkelijk hun kop boven het maaiveld uitsteken. Het is voornamelijk breakdowns en koekiemonstervocalen en daar worden we nu eenmaal niet snel meer warm of koud van. Wanneer dus de term weer valt zullen velen zuchten en met de ogen draaien, maar The Vitality Theory, de tweede plaat van de band, weet het weer interessant te maken.

De eerste track van het album is niet heel bijzonder. Mooie gitaarriffs vergezeld door schreeuwende vocalen en cleane stukken met een paar leuke intermezzo’s met doffe drums. ‘The Messenger’ gaat an naadloos over in het explosieve, chaotische ‘London Lost Its Fog’ met een soort ambient geluid dat er doorheen geweven is. ‘Model Ships’ volgt, wat ondanks de screams en metalinvloeden, een rustiger nummer is met kabbelende, ingetogen stukken.

‘Face Like Thunder’ opent me een dikke metalsound en stompende drums en warempel, pas op dit vijfde nummer horen we de eerste breakdow n en later de sesamstraat vocalen! Uit de twee vocalisten weet de band veel meer te halen dan een simpel “jij schreeuwt, ik zing” principe. De band weet echt meerwaarde te geven aan de zang en klinkt op elk nummer anders op deze plaat. De messcherpe gitaarpartijen worden afgewisseld met tactisch geplaatste stukken ambientgeluid die zorgen voor een atmosferische plaat. Waar je denkt de band inmiddels wel door te hebben krijg je ineens zieke screams en scheurende muziek voorgeschoteld op ‘This Place Is A Battlefield (And All Your Heads Are Landmines’, waar de band de grenzen opzoekt van grind- en deathcore.

Afsluiter ‘Recovery’ is een dromerig stukje postrock geworden, waardoor de band zeker laat weten zich niet in een hokje te laten plaatsen. Dit is zeker een naam voor de toekomst.

Score: 4 out of 5 stars

Op de tweede dag van Fonofest is iedereen al tijdig uit de veren. De camping, die een totaal van zeven dixies heeft, hetgeen ook niet voor al te prettige dampen zorgt, is namelijk in de brandende zon en je drijft dus je tent uit. Dat is helemaal geen probleem, want vandaag begint het feestje al op tijd. Bands als Soundarcade, Insane, Voiceks Voiska en natuurlijk nationale trots Skyforger zullen vandaag het gehoor strelen. Gelukkig kun je voor vijftig santim (ongeveer zeventig eurocent) een kan van vijf liter water kopen, dus de hitte overleeft iedereen wel. Om tien uur beginnen er ook nog diverse sporttournooien, dus voor ieder wat wils!

Natuurlijk heeft ondergetekende zich opgegeven voor het voetbaltournooi. Het blijkt echter dat de jongeman die de show moet runnen helemaal niks van voetbal snapt en dus een eenmans team op zijn lijst heeft staan. Een jongeman wilde ook wel in mijn team, maar was eigenlijk al te dronken en wilde net zo lief praten over het konijn dat hij een week geleden had gevangen. Gelukkig is er al snel troost met de opener van vandaag, die eigenlijk pas de volgende set op het programma stond, maar ach, namelijk de enige echte Letse versie van Flight of the Conchords en Tenacious D: Leystein. Omdat er vooraan een jongeman met een knuffeltijger naar de band staat te gooien wordt de tekst “And tigers will fly!” aan elk nummer toegevoegd. Als even later het hoofdpodium begint te blazen reageert het tweetal, voormalig leden van de band Indigo, verontwaardigd. De set wordt afgesloten met een jolige cover van ‘I Want To Break Free’, terwijl XXX op het hoofdpodium begint te stampen. Deze heren vinden zich met hun tamelijk oninteressante metalcore helemaal de bom wat niet zijn weerslag vind in de opkomst. Snel maar weer verder dus. Pent-in Dreams is de volgende grote naam, maar de band die veel succes had bij Letse talentenshows weet niet vee meer dan nietszeggende popliedjes neer te zetten.

Gezien het normaal toch een tamelijk fris land is, zit eigenlijk iedereen in de nogal beperkte stukken schaduw. Dat vanaf de vroege ochtend min of meer elke bezoeker bier aan het drinken is helpt dus ook niet heel veel. Wanneer dan Laime Pilniga aantreed met stevige hardrock à la Led Zeppelin en AC/DC valt er gelukkig wat meer schaduw voor het podium. Het staat dan ook goed vol en het publiek zingt uit volle borst mee op afsluiter ‘Highway To Hell’. Vervolgens verdienen de bands Chain Reaction (Polen) met zompige metalcore en Spit It Out met vurige grindpunk nog een vermelding. Voiceks Voiska staat vervolgens klaar op het hoofdpodium en weet een mooi feestje te bouwen in de ondergaande zon met skapunk, waar het publiek lekker op los danst.

Insane uit Hongarije mag meestal wel op de nodige support rekenen in Letland met hun screamo/deathcore, maar vanwege het dramatische gedoe van de zanger en zijn bijzonder slechte Engels (Insane klinkt bij hem als ‘ieseen’) wordt het toch een lachertje. De band, gesponsord door Monster Energy Drink, heeft een veel te hoge pet op van zichzelf. Unkle Meat And The Highway Children uit Engeland speelt vervolgens folky hippie indie punk op het tweede podium. Dit stel vrijbuiters, vier maal zang, gitaren plus xylofoon verovert eenvoudig harten vandaag. Vervolgens is het tijd voor het feestje van de organisatie, de band Enhet gaat zelf namelijk een stukje spelen. Lauris Sildniks brult zijn longen uit zijn lijf en broederlief Janis haalt allerlei kunsten uit achter zijn drumstel. Dat de heren fan zijn van de New Yorkse stijl wordt snel duidelijk.

Zo gaat het festival langzaam richting het stevige einde van het feest. Sanctimoney speelt nog een stukje onvervalste heavy metal, zoals we het niet vaak meer horen. Dan is het toch tijd voor de grote headliner Skyforger. Ondanks de ervaring zijn de mannen wat nerveus als we ze van te voren spreken. Zanger  Peteris heeft slechts twee biertjes op verteld hij, want vandaag moet het wel goed gaan op de enige grote show in eigen land. Vooral nummers van de nieuwe plaat Kurbads passeren de revue, maar ook klassiekers als ‘Kad Ūsiņš Jāj’ en ‘Pulkvedis Briedis’ komen langs. Uiteraard speelt de band in historische kleding en met Kaspars Barbals in de gelederen voor de traditionele instrumenten. Dan is het hele gebeuren toch op zijn einde gekomen. Soundarcade laat nog een prachtig stukje postrock horen, maar helaas zijn er niet veel mensen om ervan te genieten.

Sommige bands vertellen graag een verhaal in hun muziek. Een daarvan is de post-metal formatie Ortega die, ondanks de naam die stiekem naar de Snorkels refereert, een zeer serieus en meeslepend plaatje uitgebracht hebben. Het verhaal is dat van een schipbreuk in het jaar 1634, weer een referentie naar de jolige onderwaterwezens, wat dan ook de titel is van het album.

Laten we het dan het ware verslag van de reizen van kapitein Ortega noemen. Want voor deze heren uit Groningen is het menens. De band laat zich inspireren door de groten uit het genre, zoals Isis, Neurosis en Cult Of Luna, en neemt je mee op een reis. Op ‘Still’ komt de atmosfeer meteen het verhaal ten goede. Het is alsof je op zee bent, welke rustig om je heen tegen je schip aan botst terwijl er geen wolkje aan de lucht is. Langzaamaan zwelt de dromerige muziek aan tot minder mooi weer en met distorted gitaren slaat het weer om naar ‘Into The Waves’. Vol met tempowisselingen en kabbelend, dan weer beukend leidt dit onvermijdelijk tot de schipbreuk in ‘Shipwrecked’.

Waar we over het algemeen schorre zang als van een ware zeebonk horen, krijgen we zachte gevoelige zang op ‘The Siren’, maar ook violen geven een gevoel dat je bij bands als My Dying Bride terugvind. Ondanks de kalmte voel je het onheil weer naderen dankzij de bas en gitaarklanken. Ere wie ere toekomt overigens, want bij zo’n plaat is het geluid ongelooflijk belangrijk. JB van der Wal (Dr. Doom, Aborted) heeft hier namelijk geen steken laten vallen. De soundscapes en het gevoel komen volledig tot uiting op deze plaat, zo ook op ‘Octagon’. ‘Chaser’ rockt stevig door en voelt aan als een heuse achtervolging. Tegen het eind van het nummer zakt het even terug wat als een diepe teug adem voelt voor de woeste afsluiting van het nummer met rammende drums die dan toch de climax vormt.

Ten slotte trekt de band op ‘The Oracle’ nog eens alles uit de kast om tot slot langzaam weg te drijven met de wegebbende klanken. Dit plaatje belooft niets dan goeds voor de toekomst voor de heren, hoewel daar niet mee gezegd is dat ze al op grote hoogte beland zijn. Zeker de moeite waard voor de liefhebber van het genre.

Score: 4 out of 5 stars

Voor de liefhebbers van The Notebook is er wederom een novelle van Nicolas Sparks verfilmd. Na The Last Song, A Walk To Remember en Message in a Bottle lijkt de schrijver de juiste ingrediënten in zijn boeken te stoppen voor zowel film als boek. De vergelijking mag je best maken want Dear John is een evengrote tranentrekker geworden, vol met liefde, geluk, verlies en het noodlot en tragiek van ons menselijk bestaan. De film wist Avatar van de eerste plek te verstoten in Amerika en kwam pas uit op DVD. Dat beloofd toch zeker een mooi stukje film, ondanks de gemengde kritieken die de film ontving.

Ter verklaring van de titel, een "Dear John letter" is een brief waarin je het uitmaakt met iemand. Vooral mannen in dienst werden hiermee geconfronteerd en daar ontstond de term dan ook. Met deze voorkennis vergt het niet heel veel moeite om een voorstelling te maken waar deze film over zal gaan. In de openingscene ontmoet Commando John Tyree (Channing Tautum) tijdens zijn verlof Savannah Lynn Curtis (Amanda Seyfried). De vonken springen al snel over en vervolgens ontmoeten ze alkaars familie en Savannah's buurman Tim met zijn autistische zoon Allen. De hoofdpersonen zijn geïntroduceerd. Savannah ontmoet ook de teruggetrokken vader van John, die enkel interesse heeft in zijn verleden. Wanneer na twee prachtige weken de twee over het strand lopen, krijgen ze ruzie. Savannah spreekt namelijk het vermoeden uit dat John's vader autistisch is. Gelukkig verzoenen ze zich met elkaar en wanneer beiden hun levens weer oppikken beginnen ze met het schrijven van brieven naar elkaar. Alles lijkt goed te gaan en beiden zien de toekomst rooskleurig tegemoet.
Dan gebeurt er iets dat de hele wereld op zijn kop zet, de aanslagen op de Twin Towers. John staat voor het besluit om zijn militaire carrière op te geven of net als elk ander lid van zijn team bij te tekenen, wat natuurlijk de patriottische gedachte ten goede komt. Als hij tijdens een kort verlof dit aan Savannah verteld en haar vraagt wat te doen, zegt ze hem te kiezen wat zijn gevoel hem zegt. Hij tekent bij, net als elk ander militair. Een periode van twee gevaarlijke jaren begint waarin John volledig leeft voor de brieven van Savannah terwijl hij gevaarlijke missies uitvoert. Dan wordt het stil en krijgt hij geen brieven meer. Plots krijgt hij een laatste brief van Savannah, een "Dear John Letter". De wereld van John stort in en kort daarna wordt hij neergeschoten. Hij hersteld, maar keert niet huiswaarts en gaat maar door met gevaarlijke missies. Totdat hij teruggeroepen wordt, zijn vader is stervende.. Dan keren we terug naar wat een rode lijn vormt door het verhaal, de munten van zijn vader en het verleden.

Qua camerawerk en sfeer zit de film prima in elkaar, zoals je eigenlijk van elke grote productie van over de oceaan mag verwachten. In eerste instantie is de film gewoon een verhaal met dialogen en de geschiedenis van de hoofdpersonen die zich langzaam ontvouwt. Dan, wanneer de twee tortelduifjes uit elkaar gehaald worden, veranderd de film in monologen die om en om voorgelezen worden: de brieven die naar elkaar gestuurd worden. De film heeft een open einde, wat toch iets van de spanning erin houdt en voor de fantasie van de kijker overlaat (overigens wijkt dit af van het boek, een bewuste keuze naar het schijnt). Aan de ene kant laat het verhaal een zeer menselijk portret zien, maar daartegenover staat dat iedereen zo enorm zielig is en cliché op cliché gestapeld wordt. Dear John is een tranentrekker van de eerste klasse, waar je je enorm in kan inleven. Als je deze film gaat kijken, sta dan niet teveel stil bij hoe gruwelijk Amerikaans alles is, maar laat je lekker meesleuren. Gegarandeerd dat deze verfilming je dan een hele hoop kijkplezier bezorgd.

Score: 3 out of 5 stars

Na een busrit van ongeveer twee uur van Riga naar Cesis en vervolgens nog een stukje lopen (lees: een kilometer) zijn we eindelijk aangekomen op onze plaats van bestemming: Fonofest 2010 op 9 en 10 juli. Het is namelijk twee dagen feest, zo’n vijf kilometer van de op één na oudste stad van Letland met vooral nationale bands zoals Skyforger, Dzelks Vilks en Satelites.lv. Neem wel eten en goede schoenen mee als je dit festival bezoekt, waar ondergetekende op minder prettige wijze achter kwam. Op twee kilometer afstand is het dorpje Araisi, dat overigens een prachtig openluchtmuseum heeft, maar een supermarkt heeft het niet. Daarvoor moet je dus naar Cesis, wat met een opgestoken duim prima gaat.

Maar goed, iets over vijven trapt de eerste band af, terwijl het publiek nog langzaam binnen komt druppelen. Het is ten slotte een werkdag in Letland. Met schreeuwerige rock lokt Band Versus Music al de nodige bezoekers richting het podium, waarna The Blues Gang de hitte wat probeert op te voeren op het hoofdpodium. Zoals al eerder uit een interview met de organisatie bleek, zijn er overal op het terrein activiteiten in de sportieve zin. Beachvoetbal, volleybal, basketbal, maar ook een klimwand en een skateramp zijn opgebouwd hier. Gezien het tropisch warm is, zoekt voor nu het merendeel zijn toevlucht tot bier en schaduw. Een biertje van een halve liter kost hier overigens pakweg € 1,10.

The Blackout weet plots de aandacht van velen te trekken met hun rauwe stoner/hardrock, die doet denken aan oliegeur en ronkende motoren.  Als afsluiter speelt de band een Skid Row cover en vervolgens is het een mooie gelegenheid om de kleinere podia te checken. Er zijn er in totaal drie, en op de kleinste staan vooral beginnende bans en groepen als Abracadabra, grindcore vol met heavy metal solo’s.  Op het middelste podium staat veel harder spul, zoals het Finse Endrive, dat naar eigen zeggen doomcore maakt (zie hier beelden). Op het hoofdpodium staat inmiddels Satelites.lv klaar, vreemd genoeg niet de website van de band, met relaxte synthpop met een jaren tachtig gevoel. Er worden door alle Letse bands veel politieke grapjes gemaakt, dat hoort er nou eenmaal bij.

Als je een naam als Lassie The Cat op een poster tegenkomt verwacht je ongetwijfeld iets anders te horen dan de brute death metal die de band kenmerkt. “Onze vorige drummer had nogal een raar gevoel voor humor”, verteld een beschonken gitarist Janis Berzins later. Met een vette lichtshow en een beukende, compromisloze sound weet de band ondanks haar naam te overtuigen. Pienvedeja Piedzivojum staat vervolgens klaar op het hoofdpodium, waar zich al veel toeschouwers verzameld hebben. De band bestaat uit een aantal figuren die allemaal belangrijke rollen vervullen bij radiostation SWH, een van de meest toonaangevende radiozenders. Muzikaal is het rockmuziek die met het nerveuze geluid ergens tussen Radiohead en Placebo te plaatsen is. Hits als ‘Laimigs’, ‘Debesspils’ en ook recentere songs (dit is een van de oudste, nog actieve bands in het land) passeren de revue en natuurlijk volgt er een encore. Veel publiek blijft lekker staan want de volgende band is een van de populairste rockformaties uit eigen land.

Dzelks Vilks is eigenlijk het eindpunt van deze dag, en dat eigenlijk alle bezoekers op ze staan te wachten verbaast ze geenszins. Dat leid tot een energieke set van de populairste rockband uit Letland die ook gewoon steengoed speelt en grapjes met het publiek uithaalt. Hoogtepunt is de lange encore met megahit ‘Uija Uija Nikni Vilki’ (zoiets als Oohoo Boze wolven), waar het publiek lekker los op gaat en eindeloos mee blijft klappen. Als het dan toch voorbij is, vertrekt men richting de DJ tent, waar het feest nog even doorgaat of de bar. Sommigen blijven nog hangen voor slotact Deep Insight (Finland), met hun poserige emocore die schijnbaar toch de nodige fans kent (beelden), of men gaat nog even kijken naar Enas, wat een beetje moeilijke indierock maakt. Een mooi slot aan deze goedgevulde dag. Dan is het toch tijdig naar bed, want morgen is er al vroeg een voetbaltoernooi!

Op 19 augustus gaat de film Benda Bilili! in premiére. Het is het verhaal van de gehandicaptenband Staff Benda Bilili die hopen met muziek hun bestaan te ontvluchten. Het mooiste is nog wel dat dit geen verhaaltje is, maar een echte band die vorig jaar nog op het festival Le Guess Who stond. ROAR E-Zine mag in samenwerking met Cinéart 3 x 2 kaarten voor de film en 1 x de exclusieve cd van Staff Benda Bilili weggeven.

Ricky droomt er van om van de muziekgroep Staff Benda Bilili de beste band in Congo, Kinshasa te maken. De muzikanten zijn lichamelijk gehandicapt en rijden rond op aangepaste fietsen. Zij zijn de sterren uit de ghetto bij wie Roger, een straatkind, zich dolgraag  wil aansluiten. Door te zingen en te dansen proberen ze te overleven, en aan de ellende en gevaren van het straatleven te ontsnappen. Vijf jaar lang werd Staff Benda Bilili gevolgd, vanaf de eerste repetitie tot hun triomf op de internationale festivals. Benda Bilili!  is het verhaal van een droom die werkelijkheid is geworden.Wil jij dit winnen en dus met vrijkaartjes naar een reguliere voorstelling van de film of de exclusieve cd van Staff Benda Bilili ontvangen? Stuur dan een e-mail met als onderwerp "Benda Bilili!" naar acties@roarezine.com inclusief je postadres. Uit de inzendingen zullen de winnaars gekozen worden en via de e-mail op de hoogte worden gebracht. (Vaker dan één keer mailen is overbodig!  Het meedoen aan meerdere acties is toegestaan. Deelnemers worden automatisch abonnee op onze nieuwsbrief! Medewerkers van ROAR E-Zine, mensen die proef lopen bij ROAR E-Zine en medewerkers van de podia en organisatie zijn uitgesloten van deelname.)

Het is broeierig en nat in Riga op woensdagavond. Overal in de stad zijn overstromingen door de regenval die de benauwdheid echter niet weg lijkt te nemen. Gelukkig heeft men aan de oever van de Daugava, in café/club Rock’n’Riga, geen overlast en staan er gewoon stel punkbandjes op het podium. Te weten de bands Kastete en БВЖ.

Het is niet heel erg druk op deze doordeweekse avond. Concurrent Klub Depo is zelfs dicht, maar ondanks dat is de opkomst niet groots, maar dat maakt de bandjes natuurlijk niet minder leuk. Kastete speelt ouderwetse hardcore punk. De naam betekend boksbeugel, oftewel “Brassknuckle” en leden van de band, in 2009 opgericht, komen uit de hardcore en grindcore scene van Riga (Trauma Moralis, Collide, Huskvarn). De thematiek is een product van het land, de worsteling met het verleden, vrijheid en zoeken naar een beter leven. Een set met furieuze hardcore is wat volgt dus. Vooraan bij het podium staan twee Letse punks te dansen alsof hun leven ervan afhangt. Het overige publiek zit aan tafeltjes en nipt aan een drankje. Na een niet al te lange set is kapt de band er weer mee en is het tijd voor de volgende.
De zaal is erg klein en het grootste deel ervan is de vierkante bar die in het midden geplaatst is. Mensen parkeren hun fiets gewoon binnen en dat lijkt helemaal prima. Voor een halve liter bier betaal je zo’n drie euro dus die gaan er redelijk goed in bij het publiek. БВЖ (BBZ, ongeveer) is dan aan de beurt, een van de oudste, russischtalige punkbands in Riga. De zanger heeft zich uitgedost in een lange witte onderbroek, groene blouse en een speleologenlamp op zijn hoofd. De twee punks zijn weer paraat en gaan meteen los op de eerste klanken.

De band speelt elk nummer in een andere stijl lijkt wel. Het ene moment klinken ze als de Buzzcocks, dan weer als Sum 41 om vervolgens weer een stukje hardcore in te zetten. Elke keer als de band stilvalt brult er wel iemand achter uit de tent “Davai!” en daar knalt de volgende track weer door de zaal. De zanger rolt over de monitorspeakers en doet gekke dansjes, ondanks dat de twee meest enthousiaste bezoekers verdwenen zijn. Rond half elf zijn ze dan klaar en schiet het leeuwendeel de Ierse pub om de hoek in om nog een stuk van de wedstrijd mee te krijgen.

Na de val van het communism zijn er ook festivals in Oost-Europa opgekomen. In Hongarije hebben we bijvoorbeeld het grootste succes, namelijk het Sziget festival. Ook in Polen, Tsjechië en Slowakijë is er al van alles te vinden.Wel hebben deze dingen tijd nodig, zeker als het niet zo goed gaat in een land. In Letland zijn ook een aantal festivals aan het opkomen, waarvan eentje het tweedaagse feestje Fonofest is. Jānis Sildniks, een van de organisatoren hiervan wilde wel even een praatje maken hierover.

Jānis Sildniks organiseert met twee broers al een aantal jaren het festival Fonofest. Ook is hij betrokken bij de club Fonoclub in Cēsis en speelt in de band Enhet waar hij de trommels beroerd. Daarnaast weet hij zich nog bezig te houden met een studie journalistiek. “Yes – we’re brothers. People often laugh that Fonofest, Fonoclub and Enhet is a family thing. And they’re right – although Lauris is founder of all of these things, we continue doing those together after quite some years.” De band Enhet, waar het mee begon bestaat inmiddels negen jaar. Hoe is het dan allemaal begonnen, dat wil hij natuurlijk graag vertellen. Jaren geleden ontstond er een ondergronds poppodium in een verlaten kindercréche in de stad. Dit werd al snel een populaire spot voor jongeren, maar erg legaal was het niet. Lauris Sildniks besloot toen de tent gesloten werd om zelf ervoor te zorgen dat er rockmuziek was en startte Fonofest op en opende later ook Fonoclub.

Dit jaar heeft de organisatie gekozen voor voornamelijk bands uit eigen land, voorheen stonden bands als Blindside, Anathema en Frank Turner echter op het festival. Dit jaar staat er echter ook de Nederlandse band Cilice. "Cilice has been in Latvia for a several times, so they are quite recognizable among metal scene for sure.” Wat de bezoekers kunnen verwachten is twee dagen non-stop feest maar ook sport. Op het terrein zijn meerdere sportvelden aangelegd, wat elk jaar een succes is en een prima combinatie. Op de vraag wat dan het mooiste moment is als organisator krijgen we een verwant antwoord: “The best feeling you get, is in the middle of the festival as you step back and just look around for a while. Bands are performing; somebody is dancing; somebody is playing volleyball, but the thing everyone has in common –having fun.” Het zijn onverslaanbare momenten die het alle moeite waard maken. Met je eigen band op je festival spelen is ook zo’n moment. Welke bands Jānis zelf gaat kijken? Enhet natuurlijk, grapt de drummer, maar natuurlijk is hij harstikke trots op de line-up dus een opsomming volgt: het Finse Deep Insight, de Letse bands Sanctimony en All Day Long en ook de wat komischere bands als Leystein en Roberts Gobziņš un Resnie Putni genieten zijn voorkeur. Veel buitenlandse bezoekers trekt het festival nog niet, met uitzondering van Litouwen en Estland. Maar wie weet?

In een land als Letland heeft een festival natuurlijk diverse problemen, waardoor er vaak niet de grote namen van westerse festivals staan en ondanks dat de crisis festivals aan die kant van Europa niet lijkt te raken, heeft men in de Baltische staat toch zeker last ervan. “As you probably know, Latvia isn’t in its best economical shape, so people are less likely to visit festivals. This is the problem that we’re facing more and more each year.” Desondanks is hij positief over de toekomst. Op voorbeelden van andere festivals in Oost-Europa, zoals Sziget, Metalcamp en Exit, volgt een gretige reactie: “Sure, it takes a lot of work, knowledge, experience and resources to make such a festival, but I truly hope that after some more years we will be a competitive festival also in European level.” Over vijf jaar hopen de heren van Fonofest om minimaal twee keer zo groot te worden. Dat moet toch te doen zijn, zeker gezien Sziget, maar met name Glastonbury de ideaalbeelden zijn voor hen wat een festival moet zijn.

In de ideale situatie dat elke band geboekt kon worden, dan weet de PR-man van het festival het wel, ondanks dat hij het toch een pittige vraag vindt: AC/DC en Coldplay zijn prima kandidaten, maar persoonlijk zou hij toch wel heel graag Sick Of It All op Fonofest krijgen. Nu komen steeds meer grote namen op tour in de Baltische staten langs, dus wie weet gaat het ze nog lukken. Tot voor gisterenavond leek er nog sprake van dat ons nationale elftal misschien wel voor het brons mocht voetballen, vandaar dat de vraag of in ijshockeyland Letland op het festival de wedstrijd vertoond zou worden. Jānis weet hier nog even wat punten te scoren, ondanks dat hij me teleur moet stellen. ““I’m a huge fan of the Dutch team since the days of Patrick Kluivert and Edgar Davids, so I’m following dutch performance every game. I feel like finally the cup should go where it belongs – the Netherlands!”Laat Johan Derksen het maar niet horen…

Als je de naam Glyder hoort denk je wellicht aan een ander product dan de onvervalste hardrock van de Ierse formatie. Het geluid van dit product is echter soepel en gelikt, waardoor het met hetzelfde gemak je oor in zal glijden. De band grijpt terug op het geluid van twintig jaar geleden en doet dat met aardig succes. Inmiddels is de derde plaat uit van de in 2004 opgerichte formatie, getiteld Yesterday, Today And Tomorrow. Wellicht een knipoog naar de band Y&T, van welke band Dave Menketti op de titeltrack not een solo neerzet.

De heren van Glyder mochten al optreden met Metallica, Dio, Saxon en Thin Lizzy. Dat is maar een greep uit de shows van de bands, want elke classic rock formatie die Ierland aandoet schijnt deze jongens als opwarmer te krijgen. Dat is ook prima want vanaf 'That Line' proef je enkel de jaren zeventig. Waar de band voorheen nogal op Thin Lizzy invloed steunde, is dat nu wat minder geworden hoewel de tweede track 'Knockout' wel weer heel duidelijk die associatie oproept. De link met Rory Gallagher is natuurlijk ook makkelijk gemaakt, maar ook een stukje Kiss valt zeker terug te horen in de muziek van de Ieren. 'Jack Strong' is een lekkere rockende track die je in de pub wel wil terug wil horen met het meezingrefrein "I came in here to drink my beer!".

Dit is het soort band dat prima klinkt in je auto, in de pub maar ook in een stadion, wat toch een zeldzaam totaalplaatje is. 'One Of Us' met ouderwetse solo's en meebrul teksten is daar weer een mooi voorbeeld van. Vraag is wel of zanger Tony Cullen de stem heeft om de band naar een hoger niveau te tillen dan het eeuwige voorprogramma. Hij lijkt dat niet helemaal in zich te hebben namelijk, want na elf nummers begint het een beetje saai te worden. Een totaal van drie bonustracks zijn dan nog te vinden op deze plaat, waarop men wa experimenteert met keyboards op 'Time To Fly' en ingetogen zang. Daar doet de band aan Marillion denken met wat fantasie. Het dromerige 'Elverstown' sluit vervolgens de plaat af.

Op de valreep weet de band met de extra nummers toch te overtuigen. Compleet origineel is het niet, maar wel erg goed. Wie weet mag op een dag Metallica wel openen voor deze jongens.

Score: 3 out of 5 stars

Geen Fields of Rock, Wâldrock, Dynamo Open Air, Arrow Classic Rock en Sonisphere, de metalliefhebbers hebben het moeilijk in 2010. Concertorganisator Mojo Concerts heeft aangegeven voor onbepaalde tijd te stoppen met metalfestivals! Gelukkig gaat de tweede editie van Fortarock gewoon door, dit in Park Brakkenstein te Nijmegen. Rond elf uur is Nijmegen CS al overspoeld door in het zwart gehulde, bier drinkende, schreeuwende metalheads. Ook de stoptrein naar Heyendaal zit propvol maar er heerst een zeer gemoedelijke, gezellige sfeer. Aangekomen in het park voor de tweede editie van Fortarock blijkt het terrein een flink stuk groter dan vorig jaar te zijn. Het festival heeft ook meer om het lijf gekregen, onder andere door een grotere festivalmarkt. Gelukkig heeft de organisatie gezorgd voor schaduw, want het belooft een zeer warme dag te worden. Een klacht vorig jaar was het ontbreken van een echte headliner, dit jaar staan er maarliefst vijf grote bands die het festival afsluiten. Voor elk wat wils.

Voor de openers van het festival Textures staan er al gelukkig erg veel mensen te kijken. De band verloor eerder dit jaar haar fantastische frontman Eric en toetsenist Richard en vandaag is de eerste show met de vernieuwde line-up. En hoewel je merkt dat de band nog een beetje moet wennen aan de nieuwe samenstelling knallen de nummers vanouds hard en is de podiumpresentatie energiek. Zanger Daniel zijn cleane zang lijkt verschrikkelijk veel op de cleane zang van Eric maar zijn gebrul en gekrijs mag er ook zijn. De setlist bevatte geen verrassingen, hoewel 'Swandive' net zo fel werd gebracht als vijf, zes jaar geleden. Iets tegen het einde zakt de band een beetje in met 'Awake' om dit met afsluiter 'Regenesis' keihard goed te maken. Een hele mooie opener van de dag. Ik ben zeer benieuwd naar het vierde album dat hopelijk dit jaar nog uitkomt. ( NdB )

Textures

Het hobby bandje van Kataklysm-frontman Maurizio Iacono mag op het buitenpodium de aftrap nemen. Zoals al eerder op Paganfest bewezen, is Ex Deo live echter sensationeel. Dankzij krachtige samples met daarop geluiden van gevechten, sfeerverhogende muziek en ook spraak van zogezegde Romeinse krijgers geven de band een groots en krachtige uitstraling. Het gaat lekker hard en de in Romeinse kurassen gehulde helden weten een imposant optreden neer te zetten. Asterix en Obelix zouden het zelfs op een lopen zetten! De titeltrack van de plaat, die niet kan tippen aan het live geluid overigens, ‘Romulus’ sluit de set af. (GS)

Ex Deo

Vlak voordat de tweede Nederlandse band in de tent speelt doet Blaas of Glory hun eerste rondje. De meeste mensen moeten nog een beetje wennen aan het fenomeen, maar later op de dag krijgt deze feestgroep het voor elkaar een grote mensen 'Enter Sandman' mee te laten zingen. Nu is het bij 'The Final Countdown' nog tam. Maar een groter contrast met Hail of Bullets is nauwelijks denkbaar. De Nederlandse deathmetal supergroep bewijst dat ook in death een flinke revival aan de gang is. Het is dan ook weer lekker druk in de tent. Jammer dat de ritmesectie de gitaren behoorlijk overstemd, waardoor de scherpe riffs wegvallen. De band blaast op hoog tempo door hun nummers heen. Het album Of Frost and War moet dit jaar eindelijk zijn opvolger krijgen maar van de vorig jaar uitgebrachte EP worden gelukkig ook nummers gespeeld. Zo zijn 'Liberators' en 'Warsaw Rising' hoogtepunten maar ook 'Advancing Once More' doet het goed. De presentatie is niet erg energiek te noemen maar door hun strakke spel en enthousiasme is dit de band vergeven. Fortarock heeft er voor gekozen twee Nederlandse metalbands te boeken die tot onze vaderlandse top behoren. ( NdB )

Hail of Bullets

De Poolse metalwerkers van Decapitated zijn er ook weer bij. Na de tragische dood van drummer Vitek leek het even voorbij te zijn, maar vorig jaar gingen de mannen toch weer aan het werk. Dat mogen we weten want de technische death metal van de heren klinkt messcherp. Nummers als ‘Visual Delusion’ rammen en beuken uit de speakers en zorgen voor veel vreugde in de brandende zon. De band heeft verder ook niet echt toeters en bellen nodig om een brute als wel perfecte show neer te zetten. De interactie ontbreekt wel een beetje. (GS)

Decapitated

Na tours met onder andere Rotting Christ en Dark Funeral, staat Watain vandaag op het FortaRock-podium in Nijmegen. Ze hebben geluk, het controversiële Deicide had afgebeld en opeens staat de technische Zweedse blackmetalband geprogrammeerd. De mannen betreden bezweet het podium, maar weten het kwik nog een aantal graden op te voeren. Met veel vuur en wapperende haren ontstaat er een warm en energiek optreden, waarna het publiek wordt afgekoeld met een grote hoeveelheid bloed. De mannen zijn niet genegeerd van choqueren en zo blijkt ook vandaag en de hemel reageert op Watain door te beginnen met regenen, terwijl het publiek uitbundig aan het headbangen is. Niemand zal vandaag het wegvallen Deicide nog betreuren, want het vijftal blijkt namelijk een perfecte surrogaat. (MK)

Watain

Metalfans spitsen de oren tijdens de soundcheck van Baroness, John Dyer Baizley zet namelijk 'The Trooper' in. Helaas blijft het bij een kort stukje. Tijdens de show van Baroness daalt de temperatuur eindelijk, omdat de zon achter de wolken verdwijnt. Het optreden van Baroness liet mij met gemengde gevoelens achter. De band was behoorlijk in vorm, hoewel de zang na maanden touren niet meer zo fel en helder overkomt. Maar tegen de helft van de set zat het tempo behoorlijk in en voor mensen die de nummers niet kennen was het een zware kluif om te blijven staan. Baizley staat verwonderd te kijken naar een grote groep Ensiferum fans die vooraan al klaar staan voor die show en zich geen raad weten met de sludge van de vier mannen uit Georgia. De setlist was een ingekorte versie zoals gespeeld werd in Tilburg en Rotterdam eerder dit jaar. Veel blauw licht dus tijdens 'Bullhead's Psalm', 'Jake Leg', 'Swollen and Halo', 'A Horse Called Golgotha' maar ook rood voor 'Isak' en 'Machine Gun' (van Hendrix) en 'Tower Falls'. Dat laatste nummer kon gespeeld worden doordat Behemoth wat later begon dan de bedoeling was. De show was tof om naar te kijken, beide gitaristen zijn fantastisch op elkaar ingespeeld en Baizley rolde over het podium. ( NdB )

Baroness

De podiumdecoratie bij de volgende band was al prachtig, maar de muziek van deze heren is nog veel krachtiger en indrukwekkender. We hebben het natuurlijk over de Poolse helden van Behemoth. Helaas is foto’s maken niet toegestaan, maar of dat nou zo erg is. Het zou misschien niet helemaal recht doen aan de bombastische show van Behemoth. Frontman Nergan kletst tussendoor vrolijk met het publiek, wanneer hij zijn rol toch even laat zakken. Een ijzersterke performance, maar wie verwacht ook anders. Hoogtepuntje mag toch wel heten ‘Left Hand Ov God’. (GS)

Ensiferum wordt begroet door een paar rijen dikke cohorten fans die zich in dezelfde outfits als de bandleden gehesen hebben. Beetje jammer, want bij de bandleden zelf is het ook geen succes. Drie magere, witte mannetjes in kilts staan op het podium. Als je dan toch een stoere viking wil zijn, doe dan ook wat aan je figuur. ‘From Afar’ is de sterke opener van vandaag, gevolgd door wat meer van de gelijknamige nieuwe plaat. Van het wat oudere spul passeert ook wat in de vorm van ‘Token of Time’ en ‘Blood Is The Price Of Glory’. ‘Stone Cold Metal’ wordt verreikt met een lang stuk, wat het soort folky dansmuziek is dat deze band de naam van “muziek om op te zuipen” opgeleverd heeft. Afsluiter ‘Iron’ wordt ook gereduceerd tot een nummer om een beetje dom op mee te bléren. Jammer om een band zich zo te zien verlagen om maar te scoren bij een groter publiek. Geen wonder dus dat het eigenlijk wel heel erg rustig is bij deze show. (GS)

Ensiferum

Guido schreef het al in zijn recensie van Mechanize, Fear Factory (wel in iets andere samenstelling) is helemaal terug. Het is dan ook heel erg druk in de tent om te kijken of de band net zo hard zal staan als eerder dit jaar in de Melkweg. Burton C. Bell weet precies wat de fans willen en dat zullen ze krijgen ook. Samen met Dino maar ook drummer Gene Hoglan (wat een metalheld is dat zeg, hij drumt zonder problemen de meest complexe dingen en lijkt geen moment te zweten) en bassist Byron Stroud maken de grote Amerikanen er een flink industrial groove metal feest van. Wat is dit strak en hard. Enige minpunt is dat de cleane zang niet zo sterk meer is, deze valt vrijwel geheel weg. Maar dat maakt bij de oude nummers helemaal niets uit want die zingt toch iedereen mee. Van het nieuwe album krijgen we drie nieuwe nummers achter elkaar, de hit 'Powershifter', 'Fear Campaign' en 'Christploitation' en daarna is het alleen maar feesten op oude hits als 'Self Biased Resistor', 'Replica', 'Martyr' of 'Demanufacture'. Was vorig jaar Death Angel de topper van het festival, dit jaar was Fear Factory dat zeker. ( NdB )

Fear Factory

Ook Kreator kent weer een opleving. Sinds in 2005 Enemy of God uitkwam zijn de Teutoonse thrashers weer helemaal terug, vooral na vorig jaar toen Hordes of Chaos uitkwam. De band maakt er een mooi spektakel van, zo beginnen ze gelijk met grote oranje rookpluimen. Het lijkt wel alsof de geliefde duivel hen op de hielen zit want de mannen nemen geen moment rust en knallen op hoog tempo door hun setlist heen. Jammer dat de halverwege hun show toch de voorspelde regenbui losbarst en goed ook. Vele zoeken een veilig heenkomen in de tent maar de fans blijven staan. Miland "Mille" Petrozza is nog steeds goed bij stem en zweept het publiek flink op. ( NdB )

Kreator

De metalcore van Killswitch Engage valt een beetje uit de toom vergeleken met de rest van de bands op Fortarock. Desalniettemin blijkt de band een gigantische fanschare te hebben. Vanaf opener ‘Rose Of Sharyn’ worden de cleane zangstukken voluit meegeschreeuwd. Zanger Howard Jones en gitarist/ tweede brulboei Adam Dutkiewicz zorgen voor de show, waar de rest van de band hard ragt op hun instrumenten om de show muzikaal kracht bij te zetten. Naarmate de set vordert merken we dat er weinig materiaal wordt gespeeld van het laatste self titled album Killswitch Engage. Een goede keuze blijkt, want oudjes zoals ‘My Last Serenade’, ‘A Bid Farewell’ en ‘Fixation Of The Darkness’ gaan er als zoete pap in. Afsluiten doet de band in stijl, een cover van de beste metalzanger aller tijden wordt gespeeld, ‘Holy Diver’. ( TS )

Killswitch Engage

Suicidal Tendencies sluit het buitenpodium af en weten toch weer het hele veld met zich mee te krijgen in een energieke show. Misschien heeft het alcoholpromillage er iets mee te maken maar het is droog en er wordt gefeest. De band begint met 'You Can't Bring Me Down' die goed begint maar te lang uitgebouwd wordt. Dat is een manco bij alle nummers vandaag, Mike Muir trekt het allemaal wat minder goed en het gas wordt veelvuldig terug genomen zodat de gitaristen, bassist en drummer wat strakke kunstjes kunnen vertonen en mensen lekker mee mogen schreeuwen. Een kleine smet op een verder toffe show met 'War Inside My Head', 'Send Me Your Money', 'Go Skate! (Possessed to Skate '97)', 'Cycovision' en alvast een voorproefje van het nieuwe album dat eind dit jaar moet verschijnen. Of de afsluiter 'Pledge Your Allegiance' wordt iedereen het podium op gehaald om lekker mee te brullen (waaronder ook Dino) en sluit de band in stijl af. ( NdB )

Suicidal Tendencies

Niet iedereen stond bij Suicidal Tendencies te kijken. In de tent stonden namelijk al enkele rijen kleine jongetjes en meisjes vastgeplakt aan het hek om hun helden van Bullet For My Valentine te aanschouwen. Het podium blijkt te klein te zijn, want de banner waarop met koeienletter de bandnaam staat geschreven, valt weg achter het op een verhoging geplaatste drumstel. De rest van het podium is bezaaid met trapjes, kisten en andere opstapjes om op deze manier zo goed mogelijk zichtbaar hun haren te wapperen. We horen vooral werk van Fever en Scream Aim Fire, maar enkele oudjes zoals ‘Tears Dont Fall’ doen het duidelijk beter bij het publiek. Want voor wie maakt Bullet For My Valentine nu eigenlijk muziek? Voor de oude metalgarde of de jonge emokids? Wij zijn er nog steeds niet uit. ( TS )

Bullet For My Valentine

De organisatie kan terugkijken op een geslaagd festival. De zeer gevarieerde line-up trok gevarieerd publiek, het was lekker weer, er waren geen vervelende incidenten of shows waar weinig mensen stonden te kijken. Ten opzichte van vorig jaar was dit jaar op elk front beter en hopelijk lukt het voor 2011 de stijgende lijn door te zetten.

Noem het speedrock, pure punk of simpelweg minimalisme. Rene SG heeft precies door hoe het moet en maakt wellicht de meest minimalistische variant van punkrock die je in Nederland kan vinden. Nummers die nog geen minuut duren en songteksten die meestal overeenkomen met de titel van het nummer. Na twee mooie platen was het tijd om van een aantal gewoontes af te stappen. De nieuwste cd is namelijk uit en deze heeft maar liefst 18 nummers. De titel van deze plaat is Speedcola.

 De band werd vergeleken met alles wat supersnel en snoeihard is, waarvan Zeke toch een frequente is. Peter Pan Speedrock, Repomen, Malkovich en Aux Raus deelden al het podium met het drietal. De enige pakkende omschrijving lijkt toch speedpunk en overal waar een feestje is kun je de heren aantreffen.

De heren weten meestal zo'n 15 nummers in 14 minuten te spelen en live lijkt het alleen maar sneller te gaan. De setlist is inmiddels wat uitgebreid, maar om de vaart erin te houden speelt de band nu in de regel 3 nummers aan één stuk te spelen. "Piece of Shit/This Sucks/Speedcola one two, go!" Dat is ongeveer wat je live kunt verwachten. De woorden "Fuck, Suck, Shit en Hell" maakten op de vorige platen altijd van elke titel deel uit, maar dit keer is he ttoch wat anders. Althans, voor een groot deel van de plaat, die 18 nummers in bijna 19 minuten bevat. Aftrap is 'Arty Farty Bullshit', wat meteen de snelheid inzet voor de rest van de plaat. Songteksten zijn er niet echt, tenzij je een x-aantal keer de titel 'Fuck People' scanderen daartoe wil rekenen. Het gitaargeweld is ook vrij simpel elke keer, een nummer kent in de regel geen tempowisselingen bij deze mannen en gewoon één gitaarriff, klaar.

Op die fiets knallen we door nummers als 'Go Like Hell', 'Angel Eyes' en 'White Red White' heen. 'Party Hardy' is de Rene SG versie van de Beastie Boys denk ik zo. Wat moet je hier in hemelsnaam nog meer over zeggen. Eigenlijk is meer woorden gebruiken niet het juiste eerbetoon aan deze mannen. Wel is het geluid wat voller geworden, wat misschien een beetje af doet aan de pure kracht van de muziek. Live valt er alvast niets aan op te merken echter, dus dat zit wel snor. Bier achterover, middelvinger omhoog en vol gas er tegenaan met een fles speedcola in je hand. Prima toch?

Score: 4 out of 5 stars

Voor sommigen onder ons zijn de bekende paden nooit de juiste. Zo ook voor Minco Eggersman, bekend van at the close of every day en The Spirit That Guides Us. Na een slechte periode in zijn leven besloot hij naar America te gaan, naar Hamden om precies te zijn, waarmee we de naam van dit werkje al te pakken hebben. Hier hervond hij zichzelf en bracht onder de naam ME deze nieuwe plaat uit, opgenomen in een klein kerkje en vernoemd naar het dorp.

De orgelklanken openen het bijna sacrale ‘It’s Out Of My Hands’. Het mompelende zanggeluid van Eggersman voelt niet zo ontspannen en warm als je verwacht, maar alsof er een barst in zit en het zoekende naar leiding. De titel zegt dan al genoeg natuurlijk. Weemoedige klanken en slepende ritmes vallen de luisteraar ten dele op ‘The Blindman Leads The Deaf’. Op een zomerse dag is dit wellicht de plaat om toch maar even te laten liggen, want de klagende zang gaat door merg en been bij dit nummer. Toch zit er een stukje hoop in de muziek dat het allemaal waard maakt.

De twinkelende klanken die tegen het einde van ‘Chicago’ te horen zijn, zijn als de zon die door de wolken breekt. De zang van Eggersman wordt hier ondersteund door het engelengeluid van Marieke Borger, wat ineens een koerswending aan het nummer geeft. Toch keren we al snel terug naar sober en somber met ‘Rosia Montana’. ‘Weightless’ weet men echter om te zetten in daadwerkelijke gewichtloosheid voor de luisteraar. De tamboerijn en het gitaargetokkel op ‘Hamden’ lijken toch echt  aan te geven dat er hoop is. Van een koude kerk gaan we naar een gezellig gemeenschapshuis lijkt het, wat toch de plek is waar alles opgenomen werd.

‘Speaking in tongues’ keert dan toch terug naar een iets donkerder geluid, maar het warme gevoel is er niet meer uit te denken. De plaat is veranderd in een heerlijk stukje werk. ‘Rest in pieces’ neemt op bitterzoete wijze afscheid van de luisteraar. De cd komt overigens op lp, maar ook in een handgemaakt bruin leren hoesje met een heel boekje erbij.  Op de cd staan ook nog een vijftal mooie, sfeervolle filmpjes. Voor de liefhebber is dit dus een kadootje. En Minco Eggersman? Luister zelf hoe hij zichzelf terugvond in een klein kerkje in Hamden.

Score: 5 out of 5 stars

Met volle trots presenteren de heren van In Fear And Faith hun nieuwe plaat aan het grote publiek. De post-hardcore band heeft namelijk weer een nieuw staaltje werk uit, wat zeker de nodige aandacht verdient. Iets meer dan een jaar na het debuut op Rise records Your world on fire is hier al de opvolger, namelijk Imperial. Een schijf met dertien epische tracks die je ongetwijfeld zullen meeslepen. Niet vreemd bij dit label, dat zichzelf zeker een specialist mag noemen op dit terrein.
Opener 'The Solitary Life' zet meteen de sfeer van de plaat, welke mij meteen doet denken aan bands als The Mars Volta of Coheed and Cambria met een vleugje van bands als I am Abomination of Jamie's Elsewhere. Ter afwisseling weet de band ook veel atmosferische momenten neer te zetten zoals op 'Pursuit', wat uitmond in een majesteus nummer. Bespeur ik daar nu een stukje Tubular Bells in de brug? Toch begint bij 'Bones' de gedachte al te dagen dat de vergelijkng met voorgenoemde bands al wel vaak gemaakt is. In wat post-hardcore heet lijkt iedereen namelijk een zelfde kant op te willen en dat levert niet de meest fascinerende platen meer op mag gezegd worden. Waar de stuwende muziek en de screams van In Fear And Faith ongetwijfeld veel fans van het genre zullen bekoren, zal stiekem toch al menigeen bij zichzelf denken dat het wel heel veel van hetzelfde is.

Toch hebben deze mannen uit San Diego een scherp randje in hun muziek dat zeker niet verveelt, zoals op 'Counsellor'. De groei van de band is echter minimaal en het album lijkt wel heel veel op het vorige. De productie is prima en de muziek zit prima in elkaar, maar iets anders verwachtten we natuurlijk niet. Ook op 'Heavy Lies The Crown' horen we weer Tubular Bells terug. Of Mike Oldfield kan gaan cashen dankzij In Fear and Faith blijft toch nog de vraag. De plaat faalt er jammerlijk in om interessant te blijven. De band worstelt met de variëteit van ingrediënten die in de mix gegooid zijn en lijkt te stikken in de eigen complexiteit. Om in de culinaire metafoor te blijven: het smaakt nergens meer naar.

Een poging tot wat harder werk wordt nog ondernomen op 'Afterthought' en 'The High Life', met een Wolfmother achtige opening. Maar het mag niet baten, ook de stompende muziek hier ruikt naar goedkoop namaak en eigenlijk is iedereen al afgehaakt voordat de grote finale 'Live, Love, Redeux' aftrapt. Jammer, maar helaas. Misschien was het gewoon te vroeg voor een nieuwe plaat.

Score: 2 out of 5 stars

Een redelijk nieuwe naam aan de horizon van de metalscene is The Eyes Of A Traitor. De Britse band, die over het algemeen ook bekend is als slechts Traitor, heeft net één plaat plaat uit. Dit was echter al genoeg om te mogen touren met Gojira en The Chariot, dus niet geheel mis. De nieuwe plaat heeft ook enkel Traitor op de cover staan, wat wel apart is natuurlijk. De naam is Breathless en belooft heel wat vuurwerk.

De band wordt zowel tot de metalcore, deathcore alswel de melodic deathmetal gerekend waar natuurlijk een prima middenweg in te vinden is. Wat de band vooral is, is snoeihard, wat we meteen horen op dit vette nieuwe schijfje van de mannen. Na 'Prologue' wat met onheilspellende drums de spanning opvoert, knalt 'The Birth' vol met breaks en stompend werk er vol tegenaan. Op 'Come to my senses' horen we wat cleane vocalen, maar niet het gelikte wat je vaak bij de hippe bandjes tegenkomt. Traitor is van het zuiverdere snit, goed kijkend naar de melodische deathmetal van een jaar of wat geleden. Als inspiratie halen de mannen ook veel bij Gojira, Children of Bodom en Misery Signals.

Al met al is Breathless een bijzonder gave plaat geworden en het is pas de tweede natuurlijk. Zeker een paar jongens om in de gaten te houden.

Dat Lost In The Trees oorspronkelijke en zolderkamerprojectje was zal bij het horen van de eerste klanken niemand verbazen. Dit folkorkestje klinkt alsof het uit de jaren zeventig komt toen het leven nog mooi en vrij was. Zanger Ari Picking heeft een stem die doet denken aan Beirut en Nick Drake. Hij is al wel twee jaar uit, maar nu opnieuw uitgebracht: All Alone In An Empty House.

Van de opening van ‘Empty House’ met de opnames van gitaarspel met alle schurende verschuivingen van de vingers intact gelaten tot het bijna bombastische einde van het nummer houd Lost In The Trees je in de houdgreep. ‘Walk Around The Lake’ klinkt dan als een stukje filmmuziek van het meer prominente soort. Van de woeste strijkerpartijen tot de golvende refreinen weet het nummer een ratio aan gevoelens aan te roeren. Het album is volgens de frontman voor mensen die hun hart gebroken hebben, maar dat lijkt enorm cliché en gaat voorbij aan het feit dat Picking met zijn manschappen dit ook echt weet te vertalen naar muziek.

‘Mvt. 1’ is een klassiek stuk zowaar met meeslepende strijkers. Het mooie is dat het kan op een plaat als deze. Het geeft nog meer gevoel, nog meer meeslependheid aan de prachtige muziek die dit korte intermezzo omringt. Op ‘Painter’ hoor je dan weer de typische klanken die zo aan Nick Drake doen denken. Dan komt er nog met ‘Fireplace’ een mooi stukje popsong langs, een laatste verglijking met the Arcade Fire is hier dan niet geheel ongepast. Een klein nummer als ‘Love’ of ‘Wooden Walls’ schuwt de band ook niet. Van folksongs tot orkestraties, deze plaat hangt heerlijk samen in zijn variëteit. ‘Mvt. 2’is in tegenstelling tot het eerder genoemde deel 1 een stukje noisy folkrock zoals Neutral Milk Hotel het ooit maakte.

Deze plaat blijf verbazen, verrassen en ontroeren van het begin tot het einde, waar je nog eventjes mag wegdromen op ‘We Burn The Leaves’. De band heeft een bepaalde tijdloosheid in haar muziek zitten die je niet makkelijk loslaat. Dit is zeker een aanrader!

Score: 5 out of 5 stars

Terwijl Spanje en Chili op honderden schermen de mensen op Stratumseind vermaken, druppelt langzaam ook wat publiek binnen in Altstadt. Vandaag debuteerd namelijk de nieuw rock’n’roll sensatie uit Eindhoven, de band Komatsu. De band noemt in haar biografie zichzelf al een machine, wat niet zo gek is als je naar een Japanse bulldozerbouwer vernoemt bent. Het belooft een lekker drukke avond te worden.

Als dan voorprogramma Tangled Horns begint te spelen valt het wel aardig tegen hoe ontzettend leeg de zaal is. De ervaren Vlamingen (Diablo blvd, You Raskal You, The New Industry e.a.) hebben besloten zich daar eigenlijk helemaal niks van aan te trekken en geven vol gas vanaf nummer één.

Tangled Horns

De zanger slaagt er wel in om met zijn verbeten kop af en toe angstaanjagend te zijn voor de toeschouwer, maar de passie en devotie straalt er wel vanaf. Hij wenkt mensen om dichterbij te komen, slaat zijn handen samen in gebed om de mensen te overtuigen hiervan en klapt zijn handen blauw. Ook zijn shirt vast pakken en de naam Tangled Horns nog wat duidelijker tonen aan iedereen, ondertussen zonder microfoon de zaal in schreeuwend, vind hij erg leuk. De band doet gewoon wat ze hoort te doen met woest stonergeweld, vergelijkbaar met de Melvins en Clutch.

Komatsu is al een goed uur aan het soundchecken geweest van te voren, deze band is namelijk niks anders van plan dan perfect te klinken vandaag. De leden ervan speelden eerder in the Repomen, the Goods en SQY. Enkel de laatstgenoemde band heeft nog een actieve status. Kortom een brok ervaring die op het podium staat. Plots stroomt de zaal ook helemaal vol met natuurlijk ook een aantal figuren uit de Eindhovense rockscene. Komatsu begint in een gordijn van rook met veel samples en show om hun optreden nog spetterender te maken. Frontman  Erik van Schenk Brill (the Goods) heeft een prima stem voor het stompende stonermetal geluid van de band en zorgt dat het geheel wat doet denken aan Queens of the Stone Age dankzij een toegankelijk geluid. Het geluid is echt prima dus al het sound checken heeft wel degelijk wat opgeleverd. Bij nummers als ‘Fasten Your Belt’ komt dan weer het vuige rock’n’roll geluid van de band naar voren, terwijl ‘TakeMe Down’ gedachtes aan de Screaming Trees of Life of Agony oproept bij de luisteraar.

Komatsu

Dankzij de rookmachines, die uiteraard voor sfeer zorgen, verdwijnt drumster Miriam Bekkers (Borehole, Repomen) helemaal uit het zicht. Misschien toch een beetje zonde dat deze pittige dame niet zichtbaar is, maar horen doe je haar zeker. Komatsu walst vandaag over Altstadt heen en weet een nagenoeg perfecte show neer te zetten. Muzikaal zit het prima in orde dus bij deze: Eindhoven heeft een nieuwe rocksensatie en mag zichzelf zeker Rockcity blijven noemen!