Deze vrijdag stond Steve von Till met zijn project Harvestman in de Batcave van 013. Hierbij werd hij bijgestaan door het Microphonics project van Dirk Serries en de ambient klanken van Aidan Baker.

Dirk Serries mocht de aftrap verzorgen van de avond met zijn minimalistische Microphonics project. Dit project is inmiddels getekend door het bekende Tonefloat label. Met enkel een paar effectpedalen en gitaar, legt Serries een fraai gelaagd ambient geluid neer. Rustige opbouw zonder echte climax is een kenmerk van dit project. Aan het einde van de set loopt de artiest weg terwijl de muziek voorduurt. Als het ware een wezen op zichzelf.

Microphonics

Na het optreden van Dirk komt al vrij snel Aidan Baker aantreden met zijn drone-achtige soundscapes. Met een tafel vol met effectpedalen tovert Aidan een geluid tevoorschijn wat klinkt alsof je door mooie landschappen beweegt op een buitenaardse planeet. Groots, indrukwekkend en continu vervreemdend.

Aidan Baker

Na weer een korte ombouw komt Steve von Till dan uiteindelijk het podium op. Als enige deze avond vergezeld hij zijn drone-achtige geluiden van zang. Aan het begin van het optreden gebaart de beste man naar zijn indrukwekkende verzameling pedalen en hij verteld dat dit zijn cockpit is. Hij neemt ons mee op een reis die negentig minuten duurt.

Na een rustige opbouw met een fraaie soundscape begint Steve te zingen. Met zijn ruwe stem zet hij een sfeer neer die heel goed past bij de rest van de avond. Een groot deel van het publiek gaat er bij zitten wat de intieme sfeer bevorderd. Steve zing over van alles, van ademhalen, tot de spin die in zijn dromen voorkomt met zijn dodelijke gif. Een geweldig, sfeervol, optreden.

Steve von Till

Deze woensdag stond Cypress Hill in 013 te Tilburg. Deze raplegendes van de andere kant van het grote water maakten furore in het verleden met vele hits die ze ook aan het gulzige publiek ten gehore brachten. De zaal werd vanavond opgewarmd door Fresku. Wij waren erbij voor een fotoverslag.

Fresku

Cypress Hill

Afgelopen vrijdag speelde de Amerikaanse stoner/sludge formatie Weedeater in de Little Devil in Tilburg een last-minute show. Ondanks dat het pas zeer laat aangekondigd en geregeld was mocht het toch een erg drukke avond zijn. Wij waren erbij voor een verslag.

Het locale Anaphylactic Shock mocht openen. De bandleden hadden ervoor gezorgd dat de tour van Weedeater, Black Cobra en Saviours een extra stop maakte in Tilburg. Ondanks het vroege begin waren er al behoorlijk wat mensen op de been. Het publiek deinde vrolijk mee op het stevige geweld van de band. Iedereen had er overduidelijk plezier in. Stevig en strak geluid kwam er uit de speakers tijdens deze opening.

De eerste band van de officiele tour is Saviours. Inmiddels begint de Little Devil behoorlijk vol te raken terwijl de frontman zijn t-shirt uittrekt en men klaar gaat staan om een potje stevig gitaarwerk ten gehore te brengen. Het publiek gaat helemaal los en er ontstaat een stevige pit voor het podium.

Black Cobra mag het midden van het programma vormen. Deze tweemans-formatie bestaande uit een drummer en een zanger/gitarist brengt eveneens stevige geluiden voort. De band is gerust donkerder te noemen dan de rest die deze avond speelden met een geluid wat meer neigt richting black metal. Het publiek wil niet echt meekomen, hetgeen ongetwijveld te wijten is aan het feit dat in de voorkant van het cafe een WK-wedstrijd wordt geprojecteerd. Aan de muzikale kwaliteiten en podiumpresentatie van de heren licht het niet. Een technisch erg sterk optreden.

Met een beetje uitloop is het dan tijd voor Weedeater. Ze hebben zich op het podium opgesteld met de drummer direct vooraan tussen de andere twee heren van het gezelschap in. Het publiek overtreft zichzelf in enthausiasme en beweging. Men gaat volledig uit het dak. Terecht overigens want de heren brengen een fijn stevige mix van stoner en metaal ten gehore. Als men na ruimt 5 uur metaalgeweld weer buitenstaat kijkt eenieder terug op een zeer geslaagde avond. Met bands die de behoorlijke verschillen in het stoner/sludge genre benadrukken.

Afgelopen dinsdag stond country-legende Chris Isaak in 013 te Tilburg. Het publiek was zeer enthousiast terwijl Chris zijn ding deed. Hij liet wederom zien waarom hij de status van legende verdient. Wij waren erbij voor een fotoverslag.

Chris Isaak

Afgelopen maandag speelden de metal-legendes van Megadeth in 013 in Tilburg. Ze werden hierbij ondersteund door My Favorite Scar, een band die erg populair is als supportact- kijkende naar hun aankomende show met Kiss.

Perfect op tijd begint My Favorite Scar met spelen in een toch al vrij volle 013. Nog niet iedereen is er, maar omdat het een uitverkochte avond is zijn er al erg veel mensen. Het publiek waardeert het geluid van My Favorite Scar zeker, ook al lijkt het totaal niet op Megadeth. My Favorite Scar brengt een toegankelijk rock-geluid met een rauw gothic randje. Ondanks dat verschil is het een zeer geslaagd optreden van de altijd charismatische supportact.

My Favorite Scar

Ook zeer stipt op tijd begint Megadeth met spelen. De heren komen tijdens de intro muziek stuk voor stuk krachtig het podium oplopen terwijl het publiek helemaal wild wordt. Wat volgt is een stevige set ouderwets metaalgeweld ondersteund door een zeer enthousiaste uitverkochte 013 die alle nummers meezingt. Mustaine zag er wel wat bleek en wankel uit, toch krijgt de metaalheld het voor elkaar om alle geluiden met volle dynamiek te produceren. Een geweldig optreden!

Megadeth

Afgelopen donderdagavond was Tilburg even Schots. The Real McKenzies, de welbekende Canadese punkband met Schotse invloeden speelde in 013 te Tilburg. Hierbij werden ze bijgestaan door het Rotterdamse The Real Danger.

Precies op tijd begint het voorprogramma van vanavond: The Real Danger. Deze enthousiaste jongens spelen een prettige punk-mengeling en het schaarse publiek vindt het dan ook erg prettig. Ondanks dat de zanger oproept om de mensen vooraan aan de bar ook binnen te halen blijft het allemaal vrij leeg, wat jammer is want de band heeft veel in huis.

The Real Danger

Na een korte set van het voorprogramma is het dan ook tijd voor The Real McKenzies. Het publiek is inmiddels wat gegroeid, maar de Kleine Zaal van 013 wordt bij lange na niet gevuld. Dit merkt het publiek en het is niet goed voor de sfeer. Wel wordt er direct meegezongen, gedanst en geklapt zodra de eerste noten van het podium schallen. De kleine groep aanwezigen maakte er, samen met ondergetekende, een fijn feestje van op de donderdagavond. Een feestje dat een uitverkochte zaal verdiende.

The Real McKenzies

Deze donderdagavond speelde Transatlantic in de 013, Tilburg. Deze geweldige prog-formatie bestaande uit Neal Morse (Spock's Beard), Mike Portnoy (Dream Theater), Pete Trewavas (Marillion), Roine Stolt (The Flower Kings) en voor de gelegenheid Daniel Gildenlow (van Pain Of Salvation). Wij waren er bij voor een verslag.

In 2009 kwam het nieuwste album van Transatlantic uit: Whirlwind. De fans hebben er lang op moeten wachten, want het vorige album van deze formatie stamt al uit 2001. Maar het was het wachten wel meer dan waard. Maar de fans werden niet alleen verblijd met een nieuw album, maar ook nog eens met een wereldtournee. Niet zo makkelijk om te realiseren natuurlijk, iedereen moet wel de tijd vrij krijgen van hun eigen band. Toch is het vrij snel gelukt, het album kwam in oktober 2009 uit en nu, mei 2010 zijn we met het concert in Tilburg al bijna aan het eind van de wereldtournee.

Het concert van vanavond was de toegangsprijs meer dan waard, wie tot het allerlaatste einde bleef wachten, kreeg uiteindelijk vier uur progressieve muziek voorgeschoteld! De eerste helft van het concert was natuurlijk gereserveerd voor de tracks van het nieuwe album. In één lange set van anderhalf uur kwam alles aan bod. Maar dat was dus nog niet alles! En dat terwijl er genoeg artiesten zijn die het hierbij zouden laten: album gespeeld, in de toegift nog even de toppers en wegwezen. Transatlantic kiest daar niet voor. Nee, ze genieten van het feit dat ze na al die jaren weer met elkaar op podium staan en maken er dus het beste van.

En dus, na een korte pauze volgde nog een set van anderhalf uur! Nu met een combinatie van nummers van eerdere albums en nummers van de bonus-cd die is uitgegeven bij Whirlwind. En daarna volgde nog een geweldige toegift met nog eens een half uur muzikaal geweld, waarin de veelzijdigheid van alle artiesten nog eens goed werd benadrukt. Neal Morse (toetsen) kroop achter het drumstel van Mike Portnoy, die vervolgens maar de bas van Pete Trewavas overnam. Pete op zijn beurt kon dus niets anders doen dan de plek innemen die nog vrij was, achter de toetsen. Wist je trouwens dat Mike een geweldige solo kan op de pedalen van de bas? Bij deze, wat een geweldige actie was dat .

Zelfs dat was nog niet alles... hoewel een groot deel van de zaal al was leeggestroomd, bleef een flinke groep fans staan en roepen voor meer. Raar, het zaallicht was al aan en er waren al roadies op het podium bezig geweest. Alle reden om aan te nemen dat die toegift toch echt het einde van het concert was. Niet dus! In 2001 was 013 de zaal waar de live-cd en dvd werden opgenomen. En toen kwam de band na alle opnames nog terug voor een extra toegift. Daar rekenden  de fans nu dus ook weer op. En het wachten werd beloond, een nieuw nummer van ruim 10 minuten knalde door 013. Wow!

De laatste tijd is Marlon Penninkhof, bekend onder de artiestennaam Marlon Penn, flink aan de weg aan het timmeren. In 2009 was hij onder andere te horen op Radio 2 en Kink FM en er zijn plannen voor een tour door België en Frankrijk. Ook zagen we in eind 2009 zijn debuutplaat Independence? uitkomen en zijn er al plannen voor nieuwe opnames met een wat vrolijker geluid. We spraken onlangs met de Tilburgse up and coming singer-songwriter Marlon Penn over zijn muziek, zijn kijk op het leven en zijn helden.

Ter kennismaking voor de mensen die je niet kennen, hoe zou je jouw muziek omschrijven?

Het geluid van mijn muziek is moeilijk te omschrijven, het  lijkt niet op één band, het heeft niet één geluid. In de serieuze pers wordt het ook wel omschreven als eclectisch. Het wisselt veel van gezicht, we nemen veel risico's. De link wordt ook wel gelegd met o.a Radiohead en  Jeff Buckley. Het album gaat overal heen. Het is meer een conceptalbum dan een geheel. Het album is overigens downloadbaar via mijn website.

Wat zijn de reacties op het album tot nu toe? Wat is het beste nummer?

Dat hangt helemaal van de persoon af. Sommige mensen gaan voor 'Arguments And Doubts', de bad boys gaan heel vaak voor 'Revolt', de dance boys gaan voor 'Antidote'. Vrouwen van boven de veertig vinden 'Forsake Me' vaak heel mooi. Ik denk wel dat 'Forsake Me' , en 'Antidote' de nummers zijn waarin ik mezelf het beste kan laten gelden.

Je gaat nu ook dingen doen met hip-hop of niet?

Ja, ik ga zelf er wat meer mee doen, maar ook met anderen samen. Ik ga meer hiphopelementen verwerken in de muziek. Er was op No Sleep Tilburg al een klein voorproefje. Dat was een track die meer van Aap [Boef en de gelogeerde Aap red.] is. Dat nummer zelf moet nog worden uitgebracht en dat komt uiteindelijk bij  Boef en de Aap uit op hun nieuwe cd later dit jaar. Het is meer een verrijking van mijn stijl dan een kant die ik echt uitga. De beat, de sfeer, de tekstflows. Er is veel van hiphop te leren. Ik zie het meer als een soort kruisbestuiving.

Wat ga je binnenkort doen aan optredens? Nog iets in het buitenland?

Laatst ben ik nog in Berlijn geweest. Alleen, enkel met een gitaar. Daar speel ik eigenlijk voor nop, voor de ervaring. Ik ben ook met de band naar Hongarije geweest.

Is de sfeer heel anders daar?

Ja, nogal. In Nederland moet je altijd maar afvragen of mensen je wel diggen. Je kan je publiek best wel voorspellen in Nederland. In Berlijn bijvoorbeeld is alles veel opener. Tilburg heeft wel echt de meest veelbelovende scene in Nederland.

Ga je nog wat doen met het huidige festivalseisoen?

Niet zo heel veel dit jaar. We spelen nog wel in Groningen, op het Gideon Music Festival. We hebben ook nog wat dingen op Brabant en Limburg, maar we zijn vooral gefocust op erna. Voor nu en ook waar ik naar toe wil, wil ik het eerst uitproberen tussen 4 muren. We zijn zelf een clubtour aan het organiseren voor na het festivalseizoen. Deze zomer doen we misschien nog een buitenlandse tour, maar als dat zover is bericht ik erover op de website, het is nog een verrasing. Het wordt een grote verassing. Vooral voor september, ik hoop dat de Popronde hem wordt.

Gaan we ook meer akkoestische sessies van jullie zien in de clubtour?

Nee, het gaat meer naast mekaar blijven bestaan. In mijn eentje wil ik ook heel klein beginnen, een huiskamershow, of een klein café. Dan kan ik goed kijken hoe het valt, ook met ander werk en nieuw spul. Dat gaat wel los staan van de band. Het is allemaal nog lang niet zo vrij als ik zou willen of kunnen. Ik loop soms te kicken op mezelf als ik muziek maak en dan mis ik publiek. Het liefst heb ik altijd publiek om me heen. Het is cliché, maar er is weinig mooiers. Een band is een gek iets. Je gaat sky-high, maar het is ook zo fragiel. Je bouwt samen gewoon een mooi huisje.

Wat zou je doen als je zou moeten kiezen tussen je kunst en een baan?

Kunst. Ik probeer verder een baan of wat baantjes over te houden aan kunst. Mijn vooropleiding had me alle kansen geboden om voor een goede baan te studeren, maar ik wilde gewoon muziek maken. Heel simpel. En dat wil ik nog steeds. Mensen blijven je bij, dat vind ik mooi aan de muziekindustrie. Mensen die interesse houden voor wat je aan het doen bent.

Ben je nog veel aan het werk voor nieuw materiaal?

Heel, heel rustig. Ik maak nu thuis dingen. Het album is vrij recent uit, dus ik heb er geen haast mee.

Wat zou je doen als je geen muziek zou maken?

Ik zou schilderen denk ik, schrijven sowieso dat heb ik al heel lang gedaan. De laatste tijd ben ik veel dingen aan het schrijven in het Nederlands, vooral voor mezelf. En daar probeer ik dan weer ideeën uit te halen voor liedjes. Ik schrijf ook wel veel teksten gewoon, maar het duurt lang voordat ik echt heb uitgekristalliseerd waar het nu echt over gaat, wat hem raakt. De emotie. Dat elke line ook raak is.

Wat zie je als grote invloeden op jouw werk?

Veel popmuziek, veel shit. Jimmy Hendrix, Otis Redding, daar groeide ik graag mee op. Ik luister veel naar de wereld op me heen en probeer daar wat uit te halen.

Wie is je grote voorbeeld?

Ik denk, ja toch wel Hendrix. Zonder de zware drugs dan, en ook wel Freddy Mercury, maar dan zonder de aids. Wie nog meer? Otis Redding zonder de crash, Marvin Gaye zonder zijn vader, John Lennon zonder de fan. Allemaal te vroeg dood, maar wel legendarisch. Johnny Cash is voor mij ook een voorbeeld, hij kon iets wat niemand anders kon. Hij kon gewoon vertellen. Hij is een verteller. Zijn stem is gewoon vet. Ik kan die stem altijd horen.

Ramses Shaffy, hij heeft het goed gedaan, heeft het uitgezeten en het leven gekend. Ik heb hem ook soort van ontmoet, heel kort. In Amsterdam, een groet door een raam heen. Hij zat in een pizzaria, en ik liep langs en hij groette me zo van hey. Buiging maken en doorlopen. Ik was er helemaal vol van. Het maakte echt impact. Wat hij heeft meegemaakt, in een blik heeft hij het allemaal verteld. Ik was er helemaal van in shock, ik vond het gewoon mooi. Een mooie herinnering, geen woord. Prima.

De laatste show van de 'Evolution Of Chaos Tour' van Heathen vond afgelopen zondag plaats in 013 te Tilburg. Bijgestaan door Thrash Core Fanatics en Crustaceans was het een middag en avond voor de trashliefhebbers.

Thrash Core Fanatics mocht aftrappen en ging er dan ook direct vol voor. De bezoekers wisten dit ook goed te waarderen en gingen goed mee met de muziek.

Thrash Core Fanatics

Als tweede support was Crustacean. Ze speelden hun gebruikelijke mix van harde thrash metal maar wisten het publiek niet echt mee te krijgen. Dit had duidelijk invloed op de rest van hun optreden.

Crustacean

Uiteindelijk was het dan toch tijd voor Heathen, de band waar iedereen uiteindelijk voor gekomen was. Ze trapten af met 'Dying Season', direct gevolgd door twee andere nummers van de nieuwe cd Evolution Of Chaos. Eén van de betere thrashalbums van de afgelopen jaren. Tijdens de rest van de set speelden ze een mix van oud en nieuw materiaal, maar wat er ook gespeeld werd, het publiek ging mee. Het is goed te merken dat de mannen alweer enige jaren meegaan, podiumpresentatie en live spel waren niet anders dan perfect te noemen. Al met al een erg aangename verpozing voor een late zondagmiddag.

Heathen

Het is een bijzondere avond voor mensen die van progressieve rock houden. Voor mensen die van iets wat intelligentere muziek houden en niet van stampende beats in een of andere bruine kroeg, zoals de meeste hun vrijdagavond vullen, is 013 een goed alternatief om het weekend te beginnen. Met maar liefst twee support acts staat niemand anders dan Riverside in 013 te Tilburg.

Enkele mensen zitten met hun rode Riverside shirt op de trap van de grote zaal. Ze kijken verveeld en staan dus ook niet op wanneer het Amerikaanse Jolly het podium betreedt. De drie heren komen uit New York City en brachten afgelopen juli het album Forty-Six Minutes, Twelve Seconds Of Music uit. Ze lieten zich daar inspireren door Depeche Mode, Radiohead, Mike Patton, Muse, Meshuggah, Tool en Type O Negative. Grote voorbeelden, maar helaas bereiken ze het niveau van deze grootheden niet. De nummers klinken monotoon, leeg en bieden weinig variatie. Dit geldt ook voor de stem van zanger Andele. Hoe zeer hij ook je aandacht probeert te trekken, zijn stem blijft zeurderig klinken. Hoewel de band alles geeft, komt het niet over op het publiek. Iedereen blijft zitten waar hij zit. Het mag duidelijk wezen, het publiek komt voor Riverside.

Pure Reason Revolution

Wanneer er wordt opgebouwd voor de tweede support act van vanavond – Pure Reason Revolution – komen er steeds meer mensen de zaal in. De mensen die op de trap zaten, staan op en sluiten zich bij de rest aan. Wanneer de band opkomt onder veel gejuich, is de spanning van hun gezicht af te lezen en spelen ze uiterst geconcentreerd. Helaas komen ze hierdoor erg stijf over, maar na enkele aanwijzingen naar de geluidsman lijkt de band zich meer te ontspannen. Ze komen steeds meer los tijdens nummers zoals ‘Deus Ex Machina’ en ‘The Bright Ambassadors of Morning’, waarbij de band de zaal stil weet te krijgen door een acappela vraag-antwoord-commentaar cirkel te creëren. Het publiek vraagt dan ook om een toegift, maar er wordt snel afgebroken om plaats te maken voor de hoofdact.

Riverside

Riverside speelde afgelopen jaar voor een uitverkochte De Pul en De Boerderij, wat net als het nieuwe album Anno Domini High Definition, diepe indruk maakte. Wanneer de band opkomt zie je dan ook het artwork van het album geprojecteerd op de achtergrond. De band bruist van energie en enthousiasme, dit is goed af te lezen aan de zanger, Mariusz Duda. Duda maakt dan ook veel contact met het publiek. Er wordt luidkeels meegezongen en meegeklapt. Iedereen eet dan ook uit zijn hand en wanneer er rustige nummers worden gespeeld worden sluiten vele mensen in het publiek hun ogen. Het is dan ook gitarist Piotr Grudziński die de show steelt met prachtige gitaarsolo’s. Daarnaast mag het opmerkelijke talent van het bespelen van een theremin door Michał Łapaj niet vergeten worden. Dit geluid gaat door merg en been. Riverside laat zien dat ze over zeer getalenteerde muziekanten beschikken en zetten een show neer die je niet snel vergeet.

Deze maandag speelde de funk-legende Larry Graham samen met zijn band Graham Central Station in 013, Tilburg. Deze avond liet Larry zien dat hij het nog allemaal kan door een weergaloze show neer te zetten met veel publiek interactie. Met overduidelijk plezier in het spel kwamen vele klassiekers langs, bezoekers mochten meespelen met de band en als afsluiter dansde men samen op het podium. Een topavond.

12►

Larry Graham

Ruim anderhalf jaar geleden stond het Zweedse ef ook al in 013. Net zoals vandaag in de Batcave met een lage entreeprijs van 8,- euro, al was het in 2008 een stuk drukker. Toen was het proppen, vandaag zijn er hoogstens veertig mensen binnen inclusief personeel en het voorprogramma Say Hello To My Kids met aanhang.

Deze openingsact komt uit Gent / Sint-Niklaas te België. Zij tappen uit hetzelfde vaatje als ef, maar doen dit met duidelijk minder inspiratie en klasse. De zes nummers die worden gespeeld hebben allen dezelfde structuur, de uitbarsting is té verwacht en de stem van Jonathan wekt geen emotie op. Al spelen de vier Belgen op een hoog niveau, zij moeten duidelijk meer een eigen smoel hebben om de aandacht vast te kunnen houden.

Say Hello To My Kids

Het nieuwe meesterwerk Mourning Golden Morning wordt vandaag op één track na helemaal gespeeld. Na een kleine bezettingswisseling ten opzichte van de vorige show weet ef hun muziek niet intens genoeg over te brengen. Pas tijdens het derde nummer ‘Final Touch / Hidden Agenda’, tevens het eerste oudere nummer, weet de band op te gaan in zichzelf. Kennelijk zijn de heren te veel bezig met het muziek spelen, dan met in de muziek opgaan, ten opzichte van de vorige keer.

ef

De nieuwe nummers worden fijn en herkenbaar gespeeld, maar alleen tijdens ‘Bear’ en ‘Tomorrow My Friend’ weet de band hun niveau te halen. Afsluiter ‘Alp Lugens And Beyond’ doet het hem net niet op de eind uitbarsting na, en laat ons dan ook achter met de gedachte dat ef beter kan, véél beter. Vandaag ontsteeg de band zich niet zoals zij gewoonlijk doen en was het gewoon een degelijk optreden van een fijne postrockband.

Naast het Metal Female Voices Fest ( MFVF ) dat jaarlijks in België gehouden wordt, heeft MFVF nu ook een Roadshow georganiseerd. Uitgenodigd voor deze show zijn Skeptical Minds, Manic Movement, Dylath-Leen, Dejafuse en Stream of Passion - allemaal female fronted metalbands, maar zeker niet over één kam te scheren. Onder andere dit vijftal female fronted metalbands speelt tijdens Dokk’em Open Air op het MFVF podium, maar eerst doen ze vanmiddag de W2 aan.

De eerste band die het Brabantse podium betreedt vanmiddag is Skeptical Minds, een elektronische gothic metal band uit België. Zangeres Karolina Vell Death komt op in een jurk a la Lady Angellyca en helaas zijn haar vocalen ook van dezelfde kwaliteit. Het vijftal staat er maar stijfjes bij - de rare twistbewegingen van Karolina buiten beschouwing gelaten – en het blijft dan ook akelig stil na de nummers, op die ene enkele fan na. Als de Motörhead cover ‘Ace of Spades’ gespeeld wordt, brengt dat nog een beetje leven in de brouwerij, maar het mocht niet meer baten aangezien dit het laatste nummer van de set is.

Sceptical Minds

We gaan nog even door met muziek van onze zuiderburen, namelijk met Manic Movement. Het zestal maakt symphonische gothic metal. Ze worden iets enthousiaster ontvangen dan de voorgaande band maar dat kan ook aan de hoeveelheid kleding – of liever het gebrek daaraan – van frontvrouw Virginia Fantoni, die in hotpants het podium betreedt, liggen. Muzikaal gezien zitten de nummers goed in elkaar en de gitaarsolo’s worden goed uitgevoerd, maar helaas leidt haar outfit niet genoeg af om de valse noten van Fantoni niet te horen.

Skeptical Minds

De ruigste muziek vandaag komt van het Franse Dylath-Leen. Met vier man sterk betreden ze het podium en zodra vocalist/gitarist Kathy Coupez haar mond opentrekt is het duidelijk dat het om een death metalband gaat. En grunten, dat kan ze. Zelfs zo goed dat bandgenoot en medegrunter Igor Landorique het beter aan de frontdame kan overlaten. De clean vocals van Coupez zijn dan weer totaal niet goed te noemen, maar het zij haar vergeven. Aan enthousiasme ontbreekt het zeker niet bij de dame en heren van Dylath-Leen, ze hebben plezier in het optreden en er wordt stevig geheadbangt, zo ook in het publiek.

Dylath- Leen

Na al die buitenlandse bands, komt er dan eindelijk een Nederlandse act het podium op en wel Dejafuse. Frontvrouw Nienke de Jong, bij de meesten bekend als ex-zangeres van Autumn, startte dit project samen met producer en gitarist Arno Krabman en vorig jaar kwam het eerste album van de band uit. Met hun rock nummers is Dejafuse een beetje de vreemde eend in de bijt op deze metal middag en het publiek lijkt ook niet razend enthousiast, maar het optreden zelf is wel erg sterk. Het is duidelijk dat de Jong al wat langer meedraait wanneer ze lekker los gaat op het podium en het gitaarwerk van Krabman is erg strak. De band brengt onder andere ‘Right Here’, ‘Blanque Cheque’, ‘Wake’ en ‘Clipper’ ten gehore voor de set afgesloten wordt met ‘Exploring’.

Dejafuse

Last but not least is de Nederlandse progressive metalband Stream of Passion. Het optreden wordt geopend met ‘The Art Of Loss’, openingsnummer van het meest recente album The Flame Within. Zangeres Marcela Bovio heeft enige moeite met haar stem gedurende de eerste nummers. Ze haalt niet alle noten en soms klinkt ze wat zwakjes. De visuele effecten zijn ook niet even best; de rookmachine wordt iets te veel gebruikt en de stroboscoop zorgt voor een lichte hoofdpijn.

Stream Of Passion

Maar de vele Stream of Passion fans die vanmiddag aanwezig zijn, zijn hoe dan ook enthousiast en dat zorgt voor een gezellige sfeer. De band barst van de energie en speelt een goede mix van het vorige en huidige album met onder andere ‘Deceiver’, ‘My Leader’, de single waarmee het allemaal begon ‘Out In The Real World’, ‘In The End’ en de ballad ‘When You Hurt Me The Most’.

Na een klein uurtje, verlaat het zestal de bühne om vervolgens terug te komen met nog drie nummers. Bovio maakt nog even een geintje dat de laatste tien minuten gevuld zullen worden met een lange gitaarsolo maar gitarist Stephan Schultz geeft het op na twee minuten. Uiteindelijk wordt de set afgesloten met ‘A Part Of You’ en verlaat de band onder luid applaus het podium.

Al met al leveren zeker de laatste drie bands een veel belovende show voor het vrouwenpodium op Dokk’em Open Air, de eerste twee moeten we maar snel vergeten.

Deze woensdag stond de Paradox in Tilburg weer in het teken van avontuurlijke muziek, ditmaal onder het kopje van Drone Noise Night. Met optredens van het Italiaanse OvO, het Canadese NADJA en de Amerikaan Joe Preston met zijn project Thrones.

De eerste band op deze avond wat het Italiaanse Ovo, dat op basis van een donkere opzwepende drumpartij een ritmisch geluid neerzette. De drummer die gekleed was in een worstelmasker zegende tussen de nummers door ook nog mensen uit het publiek. De gitaar was rauw, met zelfs tussendoor rauwe glissando's. Dit alles diende als ondersteuning van de stemkunst van de zangeres die een soort ritmische oerkreten uitsloeg. Het geheel was boeiend en had een traag gevoel, terwijl het toch stevig beukte.

Na OvO was het tijd voor de Canadezen van NADJA. Dit duo zette met hun twee gitaren een forse geluidsmuur neer. Deze muur werd zorgvuldig laagje voor laagje opgebouwd wat resulteerde in een vol geluid wat het toch voor mekaar kreeg om luchtig te zijn. Langzame, fraaie opbouw.

Uiteindelijk was het tijd voor de derde band, of eigenlijk soloproject van Joe Preston. Hetgeen ondergetekende de hele avond al naar had uitgekeken. De opening was een sterk staaltje poëtische drones, waarna de rest van de set steeds zwaarder en zwaarder werd, met aparte stemkunsten. Het geheel was zeer sterk ritmisch en werd uitgevoerd met enkel een microfoon en een basgitaar. Wel waren er een aantal effecten gekoppeld aan de instrumenten, zoals een vervormer op de microfoon die het stemgeluid af en toe behoorlijk blikkerig deed klinken, gelijk aan een sciencefiction robot. Joe Preston liet tijdens zijn optreden geen ruimte voor inbreng of applaus van het publiek. Geweldig.

Een nostalgische avond voor de Nederlandse metalband Epica; het album Consign to Oblivion werd vijf jaar geleden uitgebracht en dat is een feestje waard. Ter gelegenheid van dit jubileum, wordt er vanavond groots uitgepakt met een speciale setlist en gastoptredens. Om het publiek alvast een beetje op te warmen, is My Favorite Scar uitgenodigd als voorprogramma.

My Favorite Scar heeft ondanks dat over een week pas hun eerste EP uitkomt, toch al een aardig repertoire opgebouwd en weet een goede veertig minuten te vullen voor het Eindhovense publiek. Tijdens de eerste paar nummers blijft het een beetje tam in de zaal maar wanneer de dark rock formatie het podium verlaat, ontvangen ze toch een luid applaus.

De Effenaar is goed gevuld wanneer de heren en dame van Epica dan eindelijk het podium betreden. Voor dit speciale optreden is ook het orginele Consign to Oblivion decor weer uit de kast gehaald en ook de gebruikelijke pyroshow mag niet ontbreken. Het album wordt integraal gespeeld en het is dan ook geen verrassing dat ‘Dance of Fate’ de opener is. Hoewel zangeres Simone Simons niet geheel zuiver klinkt aan het begin van de avond, lijkt haar stem toch een beetje op te warmen halverwege de set en komt ze erg goed uit de verf tijdens de ballad ‘Solitary Ground’.

Tijdens ‘Force of the Shore’ wordt Epica vergezeld door Ronald Landa, ex-gitarist van Delain. Maar daarmee houden de gastoptredens nog niet op; Henning Basse, zanger van Sons of Seasons, zingt het duet ‘Trois Vierges’ met Simons en Jack Driessen vervangt toetsenist Coen Janssen tijdens ‘Resign to Surrender’ in de toegift.

12►

Het publiek gooit massaal de armen in de lucht tijdens de ballads en er wordt fanatiek geheadbangt bij de ruigere nummers. Niet zo vreemd als de zaal gevuld blijkt te zijn met veel fans die Epica al meer dan vijf jaar volgen, maar fan of niet; het zestal maakt met deze show duidelijk dat ze rasechte entertainers zijn en dat er zeker nog wel meer jubilea zullen volgen.

Op zaterdag 20 maart werd de 013 in Tilburg onveilig gemaakt door de welbekende rapper Method Man. Wegens problemen met de stem ging het voorprogramma niet door en moest de Amerikaan het zonder support doen. Wel had Method Man rapper Streetlife meegenomen als support op het podium. In de heftige show lieten de heren een staaltje hiphop zien van de bovenste plank en ondergetekende vraagt zich dan ook af waarom we zulks kwalitatief hoogstaande live-hiphop niet in Nederland hebben. Een fotoverslag.

Er stond een mooi verhaal over een drakkar in de haven op de site van 013 omtrent Paganfest, maar er zijn niet veel Vikingen van de partij dit jaar. Sterker nog, met deze line-up laat Paganfest zien steeds verder uit te waaien over de verschillende combinaties van traditionele volksmuziek en snoeiharde metal. Gelukkig ligt er dit maal ook maar een schip met de jolly Roger in de mast aangemeerd. Ondanks lange discussies op de genoemde website worden dus iets na vieren de drinkhoorns- die zouden eigenlijk niet mogen, geheven en barst het spektakel los. Met allerlei outfits begeven zich uit het hele land de liefhebbers zich naar Tilburg vandaag!.

Helaas is een van de grote namen, te weten Equilibrium, afgevallen. Een flinke tegenvaller, want deze band is niet erg makkelijk live te spotten. In de vorm van Svartsot heeft het reizende festival een wat karige vervanger gevonden. Enthousiasme en interesse zijn twee dingen die voor deze jongens vandaag weinig betekenis hebben. De enige die lijkt te willen is de fluitspeler, die een beetje het folkelement in de rauwe metal van deze band vertegenwoordigd.

Met het hele geschuif dat door het afvallen van Equilibrium begonnen is, wordt de tweede band vandaag Varg. Met mooie krijgsbeschilderingen brengen deze Duitsers een vrij recht voor je raap show ten gehore met hun brute pagan metal. Deze mannen zijn een rijzende ster in de scene, zeker sinds hun laatste plaat Blutaar. Ook het publiek lijkt inmiddels wakker te zijn geworden. Tegen het einde van het Svartsot's optreden leek het alsof ineens de zondagmiddagroes van iedereen afviel en de vuisten vlogen de lucht in.

Als er vandaag een band is die de geheven vuisten verdient, dan is het wel de Slavische folk metal formatie Arkona. De interactie met het publiek is niet het grootste talent van deze Russen, maar een vette performance neerzetten des te meer. De frontvrouw doet niet onder voor menig mannelijke brulboei vandaag. De band timmert al lang aan de weg, samen met andere Oost-Europese bands, om ook hun cultuur te uiten via metal. Ook deze band wist met de laatste plaat succes te oogsten. Dat er het een en ander via een bandje wordt gedaan, met name de folk instrumenten, stoort dan eigenlijk niet eens zo erg.

Een rustpunt is in zekere mate het Duitse Dornenreich, waar op het podium enkel een violist, gitarist en drummer een bak geluid produceren. De bezoekers trekken en masse de Tilburgse binnenstad in op zoek naar ‘vleesch’. De woeste horde zorgt ongetwijfeld voor een leuke omzet in de nabijgelegen shoarmatenten. Het echte programma gaat nu pas beginnen dus men moet snel zijn.

Alestorm staat namelijk als volgende band op het programma. Het blijft een beetje de vreemde eend tussen alle heidense metalhelden, deze jolige schotse piraten, maar ze zijn zo leuk! Vooraan veranderd de zaal in een havencafé. Inhaken en meebrullen. Eurovisie songfestivalnummer ‘Wolves Of The Sea’ is zoals altijd de afsluiter van de set. Het publiek danst, klapt en springt vrolijk mee. Hierop volgt het Zwitserse Eluveitie, dat natuurlijk prachtige muziek maakt. Werk van de eerste plaat Slania maar ook van de nieuwe Everything Remains. Of het nu het geluid is in de zaal, of de band zelf, op de een of andere manier komt de energie van de platen niet helemaal tot uiting. De band werkt zich in het zweet en zet gewoon een harstikke sterk optreden neer, maar het was het niet helemaal.

Het is nu wachten op afsluiter Finntroll. Ook deze band heeft net de nieuwe plaat Nifelvind uit, wat weer een dijk van een album is. Wanneer de Finse troep trollen het podium bestijgt, gaat het publiek uit zijn dank, vooral ´Trollhammaren´ weet de bezweten meute op te zwepen. Het ruikt overigens niet zo heel fris vooraan bij het podium. De drinkhoorns worden geheven en natte lichamen kletsen tegen elkaar. Een mooie serie bands dit jaar en niet weer een verkapte versie van Piratefest 2009, al met al een vette dag.

Dinsdag twee maart mocht 013 in Tilburg de Corsicanen van I Muvrini weer verwelkomen. Deze gevoelige mannen brachten met hun filosofische uitingen en prachtige zang het publiek tot mening applaus. Dit alles natuurlijk in het Frans. De band had een vertaalster erbij voor de mensen die het Frans niet machtig waren. Een fotoverslag:

12►

Vrijdag negentien februari stond het franse Babylon Circus in de Dommelsch Zaal in 013. Deze Lyonese spelers van ska en reggae maakten er zeker een feestje van. Wij waren erbij voor een fotoverslag.

Babylon Circus

Helaas is er voor het optreden van Lacuna Coil maar een publiek dat ongeveer zeshonderd personen telt. Niet geweldig voor een naam als deze. Gelukkig laten de bands er vanavond geen gras over groeien en wordt er toch een mooie show neergezet.

Vanavond opent de band Morning. Dit is een van die typische Nederlandse goth/sympho metalband. Een vrolijk zangeresje staat op het podium met een enthousiaste band om het feestje af te trappen. De zware muziek is zeker niet mis als begin van de avond.

De tweede act is de gothrock band Dommin, onder leiding van Kris Dommin. De band speelt een fijne mix van Danzig, Type O Negative en misschien wat psychobilly invloeden van Tiger Army. Een beetje vreemd, maar wel lekker dus. De nieuwe plaat is net uit en de band zet voor het eerst voet op een Nederlands podium. De heren weten ook zeker te overtuigen deze avond. De cover van Cutting Crew’s ‘(I just) Died In Your Arms Tonight’ trekt de twijfelaars anders wel over de streep. Ook het eigen werk van de plaat Love is Gone ( lees hier de recensie ) is niet mis, nummers als ‘Dark Holiday’ en ‘Your Hands, My Heart’ maken zeker indruk.

Vervolgens is het tijd voor de grote naam van vandaag: Lacuna Coil. Visueel helaas geen spetterende show, maar de band stoomt door een mooie selectie van oud en nieuw werk heen. Nummers als ‘Fragments Of Faith’ en ‘Underdog’ weten het publiek zeker te beroeren. Tussendoor kleedt Christina Scabbia zich nog eventjes om voor het nummer ‘Fragile’, om zich vervolgens weer om te gaan kleden. Het zal wel ergens goed voor zijn. Haar andere outfit is minder geslaagd mag opgemerkt worden, als je het dan toch moet benoemen is de term camel toe wel van toepassing. Leuk is dat zowel zangeres en zanger Andrea Ferro een shirtje met “Liar” erop aanhebben en dit ook tonen tijdens de nummers ‘I Won’t Tell You’ en ‘Heaven‘s A Lie’.

Alle handjes gaan de lucht in op de laatste nummers. Als dan ‘Enjoy The Silence’ van Depeche Mode aan de beurt is nodigt mevrouw Scabbia het publiek uit om zo hard mogelijk mee te zingen in een soort competitie welk publiek het luidruchtigst is. Dat laat het Eindhovense publiek zich natuurlijk geen twee keer zeggen en vrolijk wordt er meegebrult met het nummer. Dit gaat natuurlijk door als de band van het podium loopt. Een encore volgt natuurlijk met ‘Not Enough’, ‘Spellbound’ en ‘Our truth’. Ondanks de lage opkomst een mooie avond, waar de bands de zaal soms heel klein weten te maken.