Dennis Overweg, die voor obvious reasons vaak Dikke Dennis wordt genoemd, woont momenteel in zijn tattooshop. Er is wat gedoe met zijn paspoort en door de huidige bureaucratie kan hij geen huis krijgen. ‘Ik word van het kastje naar de muur gestuurd, volgens de overheid besta ik officieel niet, ik heb het opgegeven en ben in mijn shop gaan wonen.’ In de kelder is een kleine slaapkamer geïmproviseerd en hier woont hij dan, hij neemt nog even een ontbijt (lees: pistoletje paté, pistoletje gehaktbal, twee pakketjes cocaïne en capri-sonne voor de vitamientjes) en het interview kan beginnen.

Zijn shop/huis gaat onder de naam 666 en is hij zo duivels dan? ‘Het is eigenlijk destijds simpelweg gedaan om bovenin de telefoongids te komen. Ik heb wel wat problemen met m’n shopnaam gehad en vroeger werd de ruit nog wel eens ingegooid. De laatste keer heb ik maar besloten om gelijk een nieuwe tekst op het raam te zetten.’ De shop heeft nu groot zijn nickname op de ruiten staan, wat tegenwoordig een grotere trekpleister is geworden dan het duivelsteken. Mensen komen uit heel Nederland naar de shop om getatoeëerd te worden door de dikke. ‘Wanneer ik even op de televisie ben geweest of een interview heb gegeven, is het de komende weken gelijk veel drukker. Ik heb geleerd om het allemaal te zien als publiciteit en gratis advertenties. Vroeger deed ik veel reclamewerk ook gewoon gratis, omdat ik het leuk vond, maar tegenwoordig vraag ik er ook gewoon geld voor. Ik heb zelfs een manager die het allemaal voor me regelt.’

Dikke Dennis werd onlangs door Jan des Bouvrie gevraagd om te figureren op een van zijn miljonairsfeesten. ‘Het moest niet veel gekker worden. Ik werd betaald om daar ontbloot te zitten. Het verdiende erg lekker en natuurlijk wilde ik dat wel, maar het voelde niet helemaal lekker, het was ook niet mijn soort publiek. Ik ging uiteindelijk naar de wc en kwam Barry Hay tegen, iemand die ik al jaren kan waarderen. We hebben twee uur op de wc staan praten. Ik vroeg nog of hij ook wat cocaïne wilde hebben, maar hij bood me uiteindelijk beter spul aan, hij kwam namelijk net van de Nederlandse Antillen.’

Veel tatoeëerders komen van een kunstacademie of hebben een grafische opleiding gedaan, maar de 45-jarige heeft het zeker niet, hij komt rechtstreeks van de Amsterdamse taxi. ‘Ik heb ook niet zoveel met ontwerpen. Ik besloot dat ik tatoeëerder wilde gaan worden en te stoppen als taxichauffeur, maar ik wist dat ik eerst in de wereld moest komen om geaccepteerd te worden en het te leren. Ik wilde leerling worden bij verschillende mensen in Amsterdam, maar ze wilden me allemaal niet hebben. Ik kon uiteindelijk een pand krijgen en zonder ooit een machine aangeraakt te hebben, besloot ik een shop te gaan beginnen. Ik leerde tatoeëren door het zetten bij vrienden. Het was natuurlijk moeilijk opboksen tegen de concurrentie, maar tegenwoordig worden zelfs klanten naar me doorgestuurd. Veel shops willen geen kleine tatoeages zetten en worden doorverwezen naar ons. Ik zie onszelf ook echt als een snelle shop. Ik wil niet maanden werken aan een groot (rug)stuk, daar heb ik helemaal geen zin in. Laat mij maar lekker de dolfijntjes en sterretjes doen. Zolang het maar geen portretten zijn, want dat kan ik niet, of je moet een lelijk harkpoppetje willen hebben.’

De Amsterdammer heeft geen dromen meer als tatoeëerder en ook de lege plekken op zijn lichaam zijn schaars geworden. ‘Het is wel genoeg eigenlijk zo. Ik heb wel laatst nog iets door André Hazes (junior) en Roxeanne Hazes laten zetten omdat ze in shop waren.’ Ook heeft hij zijn bandmaten regelmatig getatoeëerd, zo kennen we hem natuurlijk als gastzanger bij The Spades, Peter Pan Speedrock en The Shavers.

De muzikale omslag begon toen Dennis in Spanje naar een band aan het kijken was. De bassist Bart ‘Bartman’ Grevers stond met The Lovesteaks op het podium en de frontman was – als we hem op zijn blauwe ogen moeten geloven – werkelijk afschuwelijk. ‘Ik sprong op het podium en begon te zingen, ze keken me allemaal verbaasd aan, maar ik kon zeker beter dan de zanger. De band ging later uitelkaar en samen met Bartman ging ik naar Peter Pan Speedrock.’ Met Peter Pan Speedrock stond hij op Pinkpop, Parkpop, Pukkelpop, Paaspop – maar natuurlijk ook op genoeg festivals die niet beginnen met een de letter ‘p’. Zenuwachtig om te spelen op z'n groot podium? ‘Ik doe geen alcohol of drugs omdat ik anders zenuwachtig wordt hoor. Ik word iets losser wanneer ik het gebruik, vooral omdat het bij Peter Pan Speedrock even wakker moet gaan schudden.’ De mannen zijn ondertussen allemaal getrouwd, dus zijn niet echt meer rock ’n roll volgens Dennis, maar gelukkig hebben ze de nachtegaal van de Jordaan als mascotte. Behalve buiten Europa, omdat dan het probleem met het ontbrekende paspoort opnieuw opgaat.

Veel muzikanten doen een moord voor een platencontract, maar Dikke Dennis staat niet te popelen op een nieuw fysiek schijfje. ‘Ik ben benaderd door twee platenmaatschappijen om een album te gaan opnemen, maar ik heb er echt geen zin in. Dan moet ik nummers gaan schrijven, wat ik helemaal niet kan en met wie zou ik dat moeten doen? Ik heb helemaal geen band. Dan moet ik vervolgen gaan opnemen in een studio en met een beetje pech moet ik nog gaan touren ook. Ik ga nu mee met Peter Pan Speedrock wanneer ik zin heb, helemaal geen verplichtingen en ik kan komen wanneer ik wil. Ik hoef ook helemaal niet te oefenen en ik heb geen idee wat de teksten zijn, ik zing elke keer iets anders.’

De dakloze junk (zoals hij zichzelf omschrijft) is momenteel uitgegroeid tot een Bekende Nederlander. Misschien niet op de normale manier zoals je zou verwachten, maar wellicht iets om trots op te zijn. Hoe reageren de vrienden en familieleden op het succes? ‘In de buurt moesten ze natuurlijk wel even wennen aan een tattooshop midden in de Jordaan, maar ik heb het idee dat we ondertussen wel geaccepteerd zijn. Mijn ouders, geen idee, ze zijn nog nooit bij een optreden geweest, maar ze hebben ongetwijfeld wel eens iets gezien op YouTube. Ik weet wel dat ze mijn biografie hebben gelezen, want ik heb begrepen dat ik onterfd ben, ze zijn bang dat ik drugs ga kopen van hun geld. Maar als ze het goed hadden gelezen, dan weten ze dat ik helemaal niet geïnteresseerd ben ik geld.’

Wie dacht dat rock’n roll na de zelfmoord van Herman Brood niet meer bestond, zou eens kennis moeten maken met Dikke Dennis. Grote artiesten binnen de tattoowereld willen minimaal eens per jaar bij hem in de zaak werken en ik zeker snap waarom. De gezelligheid, echtheid en gastvrijheid die de Amsterdammer uitstraalt is ongekend. Hoewel hij aangeeft zelf liever in Eindhoven te komen, maar dat vergeten we dan maar even.

Regisseur Jelle Nesna maakte eerder alvast naam met o.m. Hexagon en Poet in Power, maar komt ditmaal met een re-make. Gaat dit dan zijn grote doorbraak worden? Een Carmen van het Noorden is een Nederlandse film uit 1919 en een bijzonder gegeven is dat hij de kleinzoon is van Hans Nesna, die met de originele film nog werd vastgesteld in de Canon van de Nederlandse film tussen zestien andere uitverkoren films. Laten we hopen dat zijn kroost het net zo goed gaat doen met de vernieuwde versie, gelukkig weet de noemenswaardige kast alvast te zorgen voor veel media-aandacht.

De film is gebaseerd op de novelle Carmen uit 1845 van Prosper Mérimée, tevens bekend van de ook erop gebaseerde opera Carmen. Van de film is in 2009 echter in een vrije bewerking uitgebracht, Carmen van het Noorden. De nieuwe versie betreft voor een hiphopversie/multicultimusical van het bekende verhaal. Draait de oudere Nesna zich momenteel om zijn graf na het zien van de film? Of kan hij de moderne versie wel waarderen?

Carmen van het Noorden heeft Tygo Gernandt (Joz) als een rechercheur die in een soort sexy Baantjer-aflevering verstrikt raakt in een gevaarlijk spel tussen lust en liefde. Eindelijk krijgt de langharige acteur niet de rol als crimineel, maar wordt hij in een politiekostuum gehesen, eigenlijk netzoals in de politie/dramaserie Van Speijk waarin hij speelt. De film wordt vooral erg hiphop, door zijn tegenspeelster en verleidster Sanguita Akkrum (Carmen). Ze wilt namelijk doorbreken als zangeres en is veelvuldig zingend op het podium te bewonderen.

Het verhaal wordt ongevraagd becommentarieerd door rapper Ritchie Zebeda, waardoor het soms even lijkt alsof je naar een documentaire aan het kijken bent. Zebeda is bekend van de Rotterdamse rapformatie DuvelDuvel en is naast rapper, natuurlijk ook actief als producer. Ook Perquisite heeft een groot deel in de film en heeft zelfs een Gouden Kalf gewonnen voor beste filmmuziek. De muziek is zeker noemenswaardig en weet de film gelukkig naar een hoger niveau te tillen.

Het liefdesdrama heeft wat gekke wendingen op het einde, maar echt spannend wordt het helaas niet. De film is vooral leuk voor even. De film mag gaan over moeilijke keuzes, moord en vreemdgaan, maar de lagen hadden iets beter uitgediept mogen worden. Nederlandse films (Komt een vrouw bij de dokter, De gelukkige huisvrouw) weten regelmatig de kijker gevoelig te raken, maar helaas lukt Carmen van het Noorden dit zeker niet.

Score: 2 out of 5 stars

Na begin 2009 een EP uitgebracht te hebben is hij er nu eindelijk: het vierde studioalbum van Disco Ensemble. Nummer drie Magic Recoveries stond bol van de experimenten en dat pakte bijzonder goed uit. Het nieuwe The Island Of Disco Ensemble komt met de belofte dat dit het echte Disco Ensemble geluid is. De band claimt in de twee jaar die tussen de albums zat volwassen geworden te zijn. De band staat op vrijdag 3 september in Nijmegen en wij mogen ticket weggegeven.

Stuur een email met als onderwerp "Disco Ensemble @ Merleyn, Nijmegen" naar acties@roarezine.com. Vermeld in de email je voor-en achternaam. Uit de inzendingen zullen de winnaars gekozen worden en via de e-mail op de hoogte worden gebracht.

Een klein jaartje is ROAR E-Zine actief op de sociaalnetwerksite Twitter en dat is niet onopgemerkt gebleven. De teller bij de internetdienst, waarbij de gebruikers korte berichtjes publiceren, heeft onlangs de 1.000 followers gepasseerd. Het populairste Web 2.0-platform heeft veel Nederlanders kunnen overtuigen en zo ook ROAR E-Zine, we doen regelmatig exlusieve weggeefacties via het het medium, dus wees zeker dat je ons volgt via Twitter: www.twitter.com/ROARezine.

Zoals Carice en Kane deden. Een goed doel dingetje. Maar dan minder bewust van de camera's en het commerciële succes. De samenwerking Mount Wittenberg Orca betreft een speciaal concept en gaat over de langzaam leeglopende oceanen. Het schijnt dat De Partij voor de Dieren-voorzitter Marianne Thieme dan ook de eerste was die het schijfje ging downloaden, want de samenwerking van Björk en Dirty Projectors is enkel digitaal verkrijgbaar en het bedrag (7 dollar – een dollar per nummer) gaat direct naar de oceanen.

Eigenlijk mag je geen recensie over Mount Wittenberg Orca schrijven zonder de journalist Brandon Stosuy te noemen, want aan hem hebben we het nieuwe project te danken. Hij zal het nog niet helemaal kunnen bevatten, maar Björk en Dirty Projectors zijn gaan samenwerken omdat hij ze beiden interviewden en vertelde over de interesses in elkaar. De telefoons werden dezelfde avond nog gepakt en het nieuwe project Mount Wittenberg Orca was geboren.

De zevental nummers zijn geschreven door Dirty Projectors-frontman Dave Longstreth en hij heeft erg zijn best gedaan. De songwriter staarde op een zondagmiddag naar een lege oceaan en kreeg veel inspiratie. Dit bij de betreffende Mount Wittenberg, even ten noorden van San Francisco, waar de opvallende nummers waren geboren. Het concept heeft lang op de vensterbank gelegen, maar werd plots opnieuw tevoorschijn getoverd voor de samenwerking. Opvallend is dat de nummers zijn opgenomen met z’n allen in één ruimte en dat is hoorbaar ook, de productie en muzikale lagen zijn niet zoals je gewend bent van een Björk-plaat.

Helaas is de rol van de IJslandse Guðmundsdóttir erg minimaal op de plaat. Het soms een uithaal wat gelijk herkenbaar is en wat onmiddellijk voor kippenvel weet te zorgen. Ook de manier van zingen is meer die van de Amerikanen, meerstemmige en a capella nummers hebben de overhand. De teksten die worden gezongen zijn geschreven vanuit de vissen, grappig, waardoor het de eerste luisterbeurten even puzzelen is. Het is een plaat geworden die even doorzetten is, maar ook daarna niet een favoriet luisteralbum zal gaan worden.

Score: 3.5 out of 5 stars

De Affaire, het zevendaagse festival dat onderdeel is van de Nijmeegse Vierdaagsefeesten, heeft ook vandaag een indrukwekkende line-up opgehoest. Het gratis festival heeft vandaag meer singer-songwriter en folkmuziek geprogrammeerd, waarna er geëindigd wordt met een muur van noise en mathrock. De tweede festivaldag is tevens de langste en met een brandende zon ook zeker een gezellig bezochte.

Beginnen doen we vandaag op zijn Belgs met Isbells. De uit Leuven afkomstige jongeheer speelt vandaag meer op een soort braderie. Mensen met kinderwagens struinen langs, voor het podium zitten enkele mensen op de houten vlonders en alle picknicktafels zitten vol. Isbells doet voor de rest zijn ding, speelt fijne singer/songwriter nummers, en geeft het publiek wat zij willen: een heerlijk zomers aanvullend gevoel.

Isbells

Na jaren rommelen in de oefenkelder, wist de debuutplaat On Claws pas echt voor een doorbraak te zorgen. Vandaag staat I Am Oak geprogrammeerd als opener van het kleinere podium en het is druk! Een goede programmeurtruc, want de muziekliefhebbers zijn hierdoor al redelijk vroeg aangekomen in het park. Het eenmansproject van Thijs Kuijken is vandaag redelijk uitgebreid en past hierdoor beter bij het festival. De Utrechter had met zijn banjo nooit het publiek langtijdig kunnen boeien, want de gewenste intimiteit is vandaag helaas niet aanwezig. Een handvol mensen zit muisstil op het gras bewonderd te kijken, maar verder is het vooral pratend publiek die het DWDD-bandje wel eens live wilde aanschuwen. De uitstraling van de Utrechters is ook vandaag enorm discutabel, maar ook met weinig enthousiasme kan gelukkig een goede set worden weggegeven.

The Middle East

Humo's Rock Rally 2010-winnaar School is Cool mag vandaag Nijmegen gaan overtuigen. De band is opgericht in september 2009 en straalt vandaag in het zonnige park. De bandleden hebben veel plezier in hun folkmuziek en dat is duidelijk zichtbaar. Door de plotse aandacht is er echt wel een klein probleem; ze hebben blijkbaar nog te weinig nummers geschreven, want er volgt een gezellige hoeveelheid covers. Met een ‘Levitate Me’ van de Amerikaanse alternatieve rockband The Pixies is het makkelijk scoren en zo blijkt ook vandaag. Helaas is de muziek van het vijftal niet erg bijzonder, maar voor een gezellig feest weten ze zeker te zorgen, precies waarnaar je verlangt op een zomerfestival.

Tokyo Police Club

In de Verenigde Staten en Canada al een begrip en ook Europa zal er snel aan geloven! Tokyo Police Club maakt niets aan de hand indie en heeft net een verse plaat getiteld Champ uitgebracht. De sympathieke Canadezen weten Nijmegen goed te vermaken, maar moeten het vooral van het jonge publiek hebben. Door de toegankelijkheid van de nummers lijkt de band gemaakt voor een warme zondagmiddag. De liedjes zijn catchy en vooral het upbeat 'Your English Is Good' blijft uren later nog hangen. Tokyo Police Club zorgt voor een gezellige sfeer, maar is over het algemeen genomen een beetje braaf. Dat deert verder niet, want de luchtigheid op het podium is aanstekelijk en zorgt voor een vrolijke noot op het festival.

Ben Howard staat regelmatig in Nederland en zelfs onlangs nog in het gezellige Merleyn in Nijmegen - en samen met een celliste staat hij vandaag opnieuw in de universiteitsstad. Goed nieuws voor de Engelsman; de stad is opnieuw uitgelopen om naar zijn intieme muziek te luisteren. Het tweetal verzuipt in het grote podium en het publiek twijfelt tussen zitten en staan, maar de singer-songwriter blijft ongedeerd. Het getik op zijn gitaar (had hij niet beter een djembé kunnen kopen?) is kenmerkend voor zijn muziek en zo ook vanavond. Zijn droevige muziek, denk aan Damien Rice en Bon Iver, komt zeker beter tot zijn recht in een donkere en kleine concertzaal, maar alsnog is Howard vandaag een van de hoogtepunten.

Ben Howard

Astra

Het podium van Club Voerweg bevindt zich zowat aan de oever van de Waal en als de avond nadert komen hier liefhebbers van de wat minder mainstream muziek bijeen. Het progrock geluid van Astra neemt ons mee terug in de tijd naar de jaren zeventig. De set lijkt een lange jamsessie, maar de band komt er goed mee weg. Een indrukwekkende hoeveelheid aan verschillende instrumenten doet duizelen, maar het geheel vloeit mooi in elkaar over. De standaard rockband uitrusting van (dubbelnek) gitaar, bass en drums wordt onder andere aangevuld met een mellotron en synths. Astra klinkt virtuoos, maar doet niets teveel. Het psychedelische wordt benadrukt door visuals uit Kubrick's '2001: A Space Odyssey'. Vooral zittend op het gras is Astra genieten!

Health

Health laat ons zien dat er schoonheid in chaos is. Als de apocalyps een soundtrack zou hebben, zou het mogelijk klinken als deze band. Het dreigende van de percussie en de verontrustende noise van de gitaren staat in fel contrast met de engelachtige vocalen. De synthese die hieruit voortvloeit is magisch! Ondanks de ontoegankelijkheid van de muziek is het flink druk bij Club Voerweg. De energie van de band slaat over op het publiek en al tijdens het eerste nummer is er een kleine, maar overtuigende pit. Het podium is gevuld met een ontelbare hoeveelheid aan effectpedalen, waardoor het onmogelijk is om de bron van wat je hoort te achterhalen. Nummers als 'Crimewave', 'Die Slow' en 'We Are Water' laten Nijmegen onverwachts dansen. De band sluit de avond af met de betoverende 'In Violet' en single van het nieuwe remix album Disco2 'USA Boys'. Zanger/gitarist Jake Duzsik verontschuldigt zich nog met “Sorry we're not louder”. Nijmegen heeft echter geen reden om te klagen. Met dit optreden bewijst Health dat de hype rondom de band meer dan terecht is!

12►

De laatste festivaldag staat eigenlijk in het teken van WK-voetbal, waardoor Pendulum zonder Nederlanders komt te staan. Maar Bonaparte, Crystal Castles, The Chemical Brothers, Foreign Beggars, Busy P en SebastiAn beklimmen vandaag wel de podia. Samen met namen als Faith No More en Cathedral is het duidelijk dat er geëindigd wordt met een grote climax. Ook de Nederlandse blondine Wannabeastar mag vandaag haar platen gaan draaien in Servië.

Het imposante festivalterrein, gemaakt vanuit een TAXI-rit boven de Donau.

De WK-wedstrijd tegen Uruguay was nog voor het officiële festivalgedeelte, maar ook toen was het een groot feest op het festival. Vandaag is de finale tegen Spanje aan de beurt en is het feest nog groter. Het terrein is bezaaid met grote schermen en overal zijn oranje t-shirts te vinden. Vervelend voor Pendulum, want de Australiërs staan namelijk gelijktijdig geprogrammeerd met de belangrijke voetbalwedstrijd. Het schema is vervolgens ligt aangepast voor Faith No More vanwege de verlenging, maar de Nederlandse Wannabeastar moet gewoonweg het podium betreden. Landverraad? Ze laat weten geen fan (meer?) te zijn van voetbal...

Het uitzicht vanaf de Foodland, waar je tijdens het smakken ook je ogen kunt uitkijken.

Ed Simons en Tom Rowlands geven, net als de meeste dance-acts, een redelijk eentonig optreden. The Chemical Brothers beginnen met 'Push The Button' en veel hits volgen snel. De chemical beats schitteren over de festivalweide en doe het goed in de openlucht. Waar headliners normaliter in het licht moeten spelen, is dat hier gelukkig niet het geval. Goed nieuws, want de Engelse dj-act is vooral leuk in het donker.

Buiten het festivalterrein is het ook een groot feest, met kraampjes en muziek.

Samen met een drummer, beklimmen producer Ethan Kath en zangeres Alice Glass het podium. Het experimentele Crystal Castles staat voor chaos en vandaag is niet anders. Vandaag echter geen pogo-menigte, maar veel gespring en gedans. Het optredens van de Canadezen komt iets minder intiem en hard over door het grote podium en de afstand (wat we eerder al zagen bij Atari Teenage Riot), maar Glass springt niet alleen rond het podium, maar ook in het publiek. Of het nu nieuwe of oude nummers zijn, de Serviërs gaan uitbundig dansen op de pakkende elektronica. Het is duidelijk dat het geen festivalband is, maar ze kunnen alsnog zorgen voor een goed feest.

Een nachtfestival is in Nederland ondenkbaar, maar het is geweldig om dagelijks de zon te zien opkomen tijdens het dansen. Maar het festival heeft uiteraard veel meer goede kanten, natuurlijk de goedkope prijzen, maar ook de programmering en sfeer is gewoonweg veel beter dan in West-Europa.

De derde festivaldag heeft Klaxons, Röyksopp, Missy Elliott, Tesla Boy, Ms Dynamite en Midnight Juggernauts op het menu staan. Waardoor het vooral een dag met oude klassiekers zal gaan worden. De nieuwe dance-generatie kan zich gelukkig ook vermaken met L-Vis 1990 en het Nederlandse Laidback Luke.

Het publiek is vandaag met grote getallen aanwezig, maar helaas niet tijdens Bernays Propaganda. De band uit Macedonië maakt lekker dansbare muziek, wat helaas alleen de moeder van zangeres Kristina Gorovska kan bevestigen, want meer mensen lijken er niet aanwezig. De temperatuur is tijdens de opener nog redelijk hoog en ze spelen erg vroeg, om zeven uur ’s avonds, waardoor veel mensen nog niet aanwezig zijn op het festivalterrein.

Niet in de Benelux geprogrammeerd, maar Klaxons doet alsnog een aantal festivals aan. De Britse band krijgt vandaag veel aandacht en kunnen op veel dansend publiek rekenen. Het viertal komt in augustus met Surfing the Void en ze gaan alvast proeven van de festivalpodia. Nummers als ‘As Above, So Below’ en ‘t's Not Over Yet’ worden uitstekend ontvangen en de debuutplaat blijft ongetwijfeld hun belangrijkste kracht, maar de nieuwe nummers zijn zeker niet minder aanstekelijk.

Iemand is vergeten te vertellen dat Röyksopp niet de headliners zijn, zo lijkt het wanneer het Noors muzikaal duo de planken betreed. De mannen hebben enorm uitgepakt en kunnen het publiek niet uitbundig genoeg bedanken. Samen met zangeres Anneli Drecker worden al de hits voorgeschoteld - bijvoorbeeld ‘The Girl and the Robot’, ‘This Must Be It’ en natuurlijk ook de klassieker ‘Poor Leno’. De mannen laten veelvuldig weten nog een extra toegift te spelen omdat de Serviërs zo enthousiast zijn, maar wie ze eerder heeft gezien herkent de woorden.

Ze komt eigenlijk nooit in Europa, maar Missy Elliot is plots geprogrammeerd, wat uiteraard voor extreme drukte zorgt bij het hoofdpodium. Met veel harde beats, danseressen en goocheltrucs wordt 39-jarige aangekondigd, om vervolgens regelmatig het podium te verlaten. ‘Ik ga me even verkleden en kom vervolgens door het publiek lopen, maar jullie ondertussen krijgen jullie mijn goede vriend.’ De bevriende rappers geeft een draai aan ‘I Gotta Feeling’ van The Black Eyed Peas. Op dit moment is het nog gezellig met de gastartiest, maar niet veel later blijkt het grootste gedeelte uit gastartiesten te bestaan. Missy roept soms even iets tussendoor en showt een nieuw Adidas-trainingsjack. Het showgedeelte is enorm, maar de kwaliteit is erg laag.

Doordat de Amerikaanse superster een klein uur eerder is gestopt dan afgelopen, begint het publiek wat rumoerig te worden. De organisatie besluit om geen grote rust te creëren en Ms Dynamite wordt het podium opgeroepen. Het is duidelijk dat het publiek niet staat te wachten op de 29-jarige en al haar fans zijn ongetwijfeld ergens anders op het terrein. De Engelse hiphop singer doet tevens een extra act, dit als Mc Dynamite met platendraaier Zinc. In zijn nummers mengt hij lichtjes andere muziekstijlen zoals hiphop en jump up, waarmee hij zich onderscheidt, maar hij kan het publiek niet overtuigen.

De Australische band Midnight Juggernauts doet hun naam eer aan, het trio staat namelijk geprogrammeerd om drie uur ’s nachts. De echte menigte is momenteel echter gevlucht naar hitkannon David Guetta. De lelijke Fransman is momenteel enorm populair en dat blijkt ook vandaag. Zijn studioplaat One Love zorgt voor een dichte massa. Het publiek kan onmogelijk bewegen en drinken is onmogelijk. Op het festivalterrein is het gebruikelijk dat bezoekers consumpties verkopen binnen de menigte, een perfecte uitkomst voor de dance arena vannacht.

De donkere zwaarlijvige Missy Elliot heeft een duidelijke stempel op de dag gehad. De superster heeft namelijk het gehele programma op de mainstage in de war gegooid. Samen met de drukte en de vele tegenvallende optredens, heeft vandaag minder uitgepakt dan gehoopt, dat terwijl het het beste programma heeft.

De tweede festivaldag staat in het teken van The Horrors, Atari Teenage Riot, Placebo, Does It Offend You, Yeah!, Awaiting Fear en Obojeni Program. Maar ook draaitafelhelden Ricardo Villalobos, Josh Wink en Ida Engberg staan vandaag geprogrammeerd op de speciale dance area. Mochten er gisternacht nog geen blaren gedanst zijn, dan is vandaag de herkansing.

De fans van Atari Teenage Riot hebben een probleem. De band heeft namelijk geruild met The Horrors en staat eerder dan afgesproken op het hoofdpodium. Het drietal verzuipt in het grote podium en kan moeilijk het publiek enthousiasmeren. De digital hardcore-liefhebbers zitten waarschijnlijk nog op de camping of zijn bij een ander podium, want de gewelddadige en uitbundige reactie, blijft vandaag uit. Terwijl Alec Empire en Nic Endo oproepen tot een riot en veel geschreeuw, worden er veel vraagtekens gezet bij de nieuwe reünie.

Was Ida Engberg ook doorgebroken als ze een hakenneus had? De knappe blondine komt uit Zweden en maakt eigenlijk zeer saaie dance-muziek. Het podium kent normaal enorm veel aanloop, maar is momenteel nog erg rustig, de eentonige muziek wordt blijkbaar niet gewaardeerd in Servië. De Zweedse kan wel wat meer pit gebruiken.

De onbetwiste headliner en publiekstrekker van het festival staat vandaag geprogrammeerd. De mannen van Placebo zijn een heuse tourmachine en dat blijkt ook vandaag. Het trio is onlangs van formatie veranderd, maar de muziek is altijd hetzelfde gebleven. De drummer ziet er imposant uit, maar het is de frontman die het doet. De ogen zijn vandaag op Brian Molko gericht, met zijn opvallende stem weet hij veel publiek te trekken. De brug tussen de band en het publiek is altijd erg groot geweest, zo ook vandaag. De menselijkheid van de 37-jarige is ongrijpbaar. Hadden we thuis ook een verzamelplaat in de cd-speler kunnen gooien?

Zagen we vorige week nog Ex Deo, Decapitated en Behemoth in Nijmegen spelen, staat het drietal vandaag geprogrammeerd in Servië. De liefhebbers van harde gitaren en snel drumwerk kunnen vluchten naar het Explosive-podium, waar elke dag veel metalbands geprogrammeerd staan. Opvallend is dat het podium gelegen is tegenover een rustig reggae-podium, waardoor het contrast erg groot is. De mannen van Behemoth waren op FortaRock hun kleding nog vergeten, maar vandaag staan ze met corpse paint en imposante kostuums op het podium. De muziek is lekkere herrie en dat kunnen we zeker waarderen.

In het programmaboekje wordt Does It Offend You, Yeah? omschreven als een wilde instrumenten-verslindende-machine, iets wat ze vandaag moeten waarmaken. De frontman heeft gelukkig geen problemen met de omschrijving en gooit zijn keyboard naar alle hoeken van het podium. De Engelsman heeft overal getourd, maar hij begrijpt waarom EXIT al jaren wordt genomineerd als het beste festival van Europa. De bandleden hebben ook wat Servische woorden geleerd en er wordt enthousiast gereageerd. Ook de elektronische muziek wordt goed ontvangen en het is onbegrijpelijk waarom DIOY,Y? nooit eens doorbreekt in Nederland!

Opvallend is dat veel festivalpodium vandaag worden afgesloten door Servische groepen. De buitenlandse bezoekers staan soms met onbegrip te kijken wanneer een Awaiting Fear of Obojeni Program wordt ontvangen. De bands hebben een goede link met het festival, zo stond Obojeni Program als sinds de eerste editie geprogrammeerd en is Awaiting Fear ooit ontstaan op de festivalweide. De muziek van het tweetal is niet erg noemswaardig en redelijk ondermaats, maar gelukkig worden ze alsnog goed ontvangen in het thuisland.

De tweede festivaldag is minder imposant dan de andere drie, maar heeft alsnog voor veel verrassingen kunnen zorgen. Vandaag waren er vooral veel nationale acts geboekt en zo blijkt ook aan het publiek, veel Serviërs hebben blijkbaar een dagkaart gekocht, want het enorme aantal Engelsmannen is even minder opvallend.

Het is de komende dagen feest op het Petrovaradin Fortress (Петроварадинска тврђава) gelegen in de rivier Donau in het centrum van Novi Sad (Нови Сад). De eerste festivaldag staat in het teken van LCD Soundsystem, Yeasayer, Crookers, Sexi Sushi, Miike Snow, Die Antwoord en Suicidal Tendencies. Ook de Nederlanders van Le Le en homo-idool Mika zijn vandaag aanwezig, maar ook liefhebbers van gitaargeweld kunnen plezier beleven en makkelijk al het elektronica vermeiden dankzij het Explosive Stage.

Kiezen tussen LCD Soundsystem en Le Le is moeilijk? Het tijdschema is voor de Nederlanders geen enkel probleem, de Jeugd Van Tegenwoordig-rapper heeft namelijk alle Nederlanders bij elkaar geharkt wanneer zijn optreden begint. De projectie en de gesprekken zijn veelal in onze moederstaal en met termen als ‘keep it international’ probeert hij ook meer dan de kaaskoppen aan te spreken. Helaas lukt het niet. De muziek en teksten zijn niet erg hoogstaand en dat blijkt vooral vandaag, de kromme Franse, Duitse en Engelse liederen komen nauwelijks over. Het maakt allemaal niet uit, de Nederlanders heeft het drietal een groot plezier gedaan.

Rond middernacht mag Yeasayer het podium beklimmen. De mannen zijn dé ongekroonde festivalhoeren van 2010 en eigenlijk overal te bewonderen. Het festivalterrein is vandaag ook minder gevuld dan ze gewend zijn, misschien dat mensen toch Mika of Suicidal Tendencies hebben verkozen boven de experimentele Amerikanen? Het publiek heeft misschien geen unieke ervaring, maar de bandleden hebben het zeker. De frontman laat weten vandaag voor het eerst te spelen in Servië, in een fort en voor het een gevecht te hebben gezien. ‘Ik weet niet waarom er gevochten werd, maar ik hoop dat er niemand gewond raakt, ook al was het misschien verdiend.’ Ook het hippie-imago van de bandleden is blijkbaar nog altijd aanwezig.

Het blijkt dat Crookers en Tim Exile alle dansliefhebbers hebben ingenomen, want bij Cinnaman is het zeer rustig. Waar we eerder nog Nederlanders gebroederd zagen dansen, staat er momenteel slechts een vijftal mensen voor het podium. Het summiere publiek heeft ook veel positieve kanten, want er wordt veel geëxperimenteerd op het podium. De Le Le-frontman heeft de rol van MC ingenomen en misschien is er een nieuwe formatie geboren? Dan kunnen ze in de interviews lekker uitleggen dat het in Servië was ontstaan met vijf mensen als publiek.

Wat je op het podium ziet is niet Julia Lanoë. De zanger van de post-rock band Mansfield TYA wilt met haar side-project Sexi Sushi namelijk liever anoniem blijven. Met een wilde pruik, een donkere zonnebril, behaarde oksels en beplakte tepels wordt er Franstalige electropunk gemaakt. De zanger springt gelijk het publiek in en het reageert enthousiast. Het duo speelt vandaag haast een thuiswedstrijd en de toespraken zijn gewoonweg in het Frans. De vrouwelijke fans worden uitgenodigd om ook het podium te beklimmen en topless te gaan, iets wat met veel enthousiasme wordt gedaan. Het ruige zusje van Vive La Fete is opgestaan en de security guards vinden het geweldig.

Met dank aan een hitsingle is Miike Snow eindelijk festivalwaardig geworden. De kleine concertzalen zijn veranderd voor grote festivalpodia en het werkt. De mensenmassa is druk aan het dansen op de electrorock van de mannen. De bandleden voelen zich terecht geaccepteerd en proberen een nieuw nummer. Misschien kun je dronken mensen op alles laten dansen, maar de Serviërs weten het zeer zeker te waarderen. Natuurlijk weet Miike Snow ook heel goed waarom ze vandaag zijn geprogrammeerd en sluiten af met hun megaknaller, het laatste beetje energie kan uit de lichamen gedanst worden met hitsingle ‘Animal’.

Dertig minuten later dan afgesproken, het is ondertussen rond half vier, bespringt Die Antwoord het podium. De opvallende verschijning is vandaag de afsluiter van de Fusion Stage en doen dit op hun eigen manier. Het tweetal rappers staat voor gekke teksten, bozen blikken, sexy verkleedpartijen en leuke danspassen. De debuutplaat en videoclips mogen ogen als een gimmick, het blijkt vandaag enorm echt. De ruwe muziek wordt uitbundig ontvangen. ‘Are you ready for the sunrise’ vraagt de zangeres aan het publiek, waarna ze ‘good morning’ roept wanneer de lucht steeds lichter aan het worden is. De verwachting voor het optreden waren gigantisch, maar niemand is teleurgesteld.

De grote acts mogen afgelopen zijn, maar er valt nog veel te dansen op het festival. Zelfs wanneer ze zon is opgekomen zijn er nog genoeg enthousiaste festivalbezoekers. Helaas doen The Gaslamp Killer en Gonja Sufi het voor erg weinig dansende mensen. Het publiek is rustig gaan zitten en liggen en vermaken zich vooral door ritmisch te knikken. De dansmenigte is bij Dj Shadow gaan staan, die vandaag een erg lange live-set speelt, die helaas regelmatig even inzakt. Het publiek kan het zeker waarderen, maar veel druipen al snel af naar het volgende avontuur.

Wanneer de eerste festivaldag is afgelopen, de laatste noten klinken rond zeven uur ’s ochtends, is het allemaal zoeken naar een TAXI-rit. De festivalcamping, ze noemen het The EXIT Village, is namelijk nog even vijftien minuten reizen. De TAXI-rit zou zo onderdeel van het entertainment kunnen zijn: ze reiden zonder gordel en ze roken, bellen en drinken tijdens het rijden. Ze weten hopelijk wat ze doen.

Geen Fields of Rock, Wâldrock, Dynamo Open Air, Arrow Classic Rock en Sonisphere, de metalliefhebbers hebben het moeilijk in 2010. Concertorganisator Mojo Concerts heeft aangegeven voor onbepaalde tijd te stoppen met metalfestivals! Gelukkig gaat de tweede editie van Fortarock gewoon door, dit in Park Brakkenstein te Nijmegen. Rond elf uur is Nijmegen CS al overspoeld door in het zwart gehulde, bier drinkende, schreeuwende metalheads. Ook de stoptrein naar Heyendaal zit propvol maar er heerst een zeer gemoedelijke, gezellige sfeer. Aangekomen in het park voor de tweede editie van Fortarock blijkt het terrein een flink stuk groter dan vorig jaar te zijn. Het festival heeft ook meer om het lijf gekregen, onder andere door een grotere festivalmarkt. Gelukkig heeft de organisatie gezorgd voor schaduw, want het belooft een zeer warme dag te worden. Een klacht vorig jaar was het ontbreken van een echte headliner, dit jaar staan er maarliefst vijf grote bands die het festival afsluiten. Voor elk wat wils.

Voor de openers van het festival Textures staan er al gelukkig erg veel mensen te kijken. De band verloor eerder dit jaar haar fantastische frontman Eric en toetsenist Richard en vandaag is de eerste show met de vernieuwde line-up. En hoewel je merkt dat de band nog een beetje moet wennen aan de nieuwe samenstelling knallen de nummers vanouds hard en is de podiumpresentatie energiek. Zanger Daniel zijn cleane zang lijkt verschrikkelijk veel op de cleane zang van Eric maar zijn gebrul en gekrijs mag er ook zijn. De setlist bevatte geen verrassingen, hoewel 'Swandive' net zo fel werd gebracht als vijf, zes jaar geleden. Iets tegen het einde zakt de band een beetje in met 'Awake' om dit met afsluiter 'Regenesis' keihard goed te maken. Een hele mooie opener van de dag. Ik ben zeer benieuwd naar het vierde album dat hopelijk dit jaar nog uitkomt. ( NdB )

Textures

Het hobby bandje van Kataklysm-frontman Maurizio Iacono mag op het buitenpodium de aftrap nemen. Zoals al eerder op Paganfest bewezen, is Ex Deo live echter sensationeel. Dankzij krachtige samples met daarop geluiden van gevechten, sfeerverhogende muziek en ook spraak van zogezegde Romeinse krijgers geven de band een groots en krachtige uitstraling. Het gaat lekker hard en de in Romeinse kurassen gehulde helden weten een imposant optreden neer te zetten. Asterix en Obelix zouden het zelfs op een lopen zetten! De titeltrack van de plaat, die niet kan tippen aan het live geluid overigens, ‘Romulus’ sluit de set af. (GS)

Ex Deo

Vlak voordat de tweede Nederlandse band in de tent speelt doet Blaas of Glory hun eerste rondje. De meeste mensen moeten nog een beetje wennen aan het fenomeen, maar later op de dag krijgt deze feestgroep het voor elkaar een grote mensen 'Enter Sandman' mee te laten zingen. Nu is het bij 'The Final Countdown' nog tam. Maar een groter contrast met Hail of Bullets is nauwelijks denkbaar. De Nederlandse deathmetal supergroep bewijst dat ook in death een flinke revival aan de gang is. Het is dan ook weer lekker druk in de tent. Jammer dat de ritmesectie de gitaren behoorlijk overstemd, waardoor de scherpe riffs wegvallen. De band blaast op hoog tempo door hun nummers heen. Het album Of Frost and War moet dit jaar eindelijk zijn opvolger krijgen maar van de vorig jaar uitgebrachte EP worden gelukkig ook nummers gespeeld. Zo zijn 'Liberators' en 'Warsaw Rising' hoogtepunten maar ook 'Advancing Once More' doet het goed. De presentatie is niet erg energiek te noemen maar door hun strakke spel en enthousiasme is dit de band vergeven. Fortarock heeft er voor gekozen twee Nederlandse metalbands te boeken die tot onze vaderlandse top behoren. ( NdB )

Hail of Bullets

De Poolse metalwerkers van Decapitated zijn er ook weer bij. Na de tragische dood van drummer Vitek leek het even voorbij te zijn, maar vorig jaar gingen de mannen toch weer aan het werk. Dat mogen we weten want de technische death metal van de heren klinkt messcherp. Nummers als ‘Visual Delusion’ rammen en beuken uit de speakers en zorgen voor veel vreugde in de brandende zon. De band heeft verder ook niet echt toeters en bellen nodig om een brute als wel perfecte show neer te zetten. De interactie ontbreekt wel een beetje. (GS)

Decapitated

Na tours met onder andere Rotting Christ en Dark Funeral, staat Watain vandaag op het FortaRock-podium in Nijmegen. Ze hebben geluk, het controversiële Deicide had afgebeld en opeens staat de technische Zweedse blackmetalband geprogrammeerd. De mannen betreden bezweet het podium, maar weten het kwik nog een aantal graden op te voeren. Met veel vuur en wapperende haren ontstaat er een warm en energiek optreden, waarna het publiek wordt afgekoeld met een grote hoeveelheid bloed. De mannen zijn niet genegeerd van choqueren en zo blijkt ook vandaag en de hemel reageert op Watain door te beginnen met regenen, terwijl het publiek uitbundig aan het headbangen is. Niemand zal vandaag het wegvallen Deicide nog betreuren, want het vijftal blijkt namelijk een perfecte surrogaat. (MK)

Watain

Metalfans spitsen de oren tijdens de soundcheck van Baroness, John Dyer Baizley zet namelijk 'The Trooper' in. Helaas blijft het bij een kort stukje. Tijdens de show van Baroness daalt de temperatuur eindelijk, omdat de zon achter de wolken verdwijnt. Het optreden van Baroness liet mij met gemengde gevoelens achter. De band was behoorlijk in vorm, hoewel de zang na maanden touren niet meer zo fel en helder overkomt. Maar tegen de helft van de set zat het tempo behoorlijk in en voor mensen die de nummers niet kennen was het een zware kluif om te blijven staan. Baizley staat verwonderd te kijken naar een grote groep Ensiferum fans die vooraan al klaar staan voor die show en zich geen raad weten met de sludge van de vier mannen uit Georgia. De setlist was een ingekorte versie zoals gespeeld werd in Tilburg en Rotterdam eerder dit jaar. Veel blauw licht dus tijdens 'Bullhead's Psalm', 'Jake Leg', 'Swollen and Halo', 'A Horse Called Golgotha' maar ook rood voor 'Isak' en 'Machine Gun' (van Hendrix) en 'Tower Falls'. Dat laatste nummer kon gespeeld worden doordat Behemoth wat later begon dan de bedoeling was. De show was tof om naar te kijken, beide gitaristen zijn fantastisch op elkaar ingespeeld en Baizley rolde over het podium. ( NdB )

Baroness

De podiumdecoratie bij de volgende band was al prachtig, maar de muziek van deze heren is nog veel krachtiger en indrukwekkender. We hebben het natuurlijk over de Poolse helden van Behemoth. Helaas is foto’s maken niet toegestaan, maar of dat nou zo erg is. Het zou misschien niet helemaal recht doen aan de bombastische show van Behemoth. Frontman Nergan kletst tussendoor vrolijk met het publiek, wanneer hij zijn rol toch even laat zakken. Een ijzersterke performance, maar wie verwacht ook anders. Hoogtepuntje mag toch wel heten ‘Left Hand Ov God’. (GS)

Ensiferum wordt begroet door een paar rijen dikke cohorten fans die zich in dezelfde outfits als de bandleden gehesen hebben. Beetje jammer, want bij de bandleden zelf is het ook geen succes. Drie magere, witte mannetjes in kilts staan op het podium. Als je dan toch een stoere viking wil zijn, doe dan ook wat aan je figuur. ‘From Afar’ is de sterke opener van vandaag, gevolgd door wat meer van de gelijknamige nieuwe plaat. Van het wat oudere spul passeert ook wat in de vorm van ‘Token of Time’ en ‘Blood Is The Price Of Glory’. ‘Stone Cold Metal’ wordt verreikt met een lang stuk, wat het soort folky dansmuziek is dat deze band de naam van “muziek om op te zuipen” opgeleverd heeft. Afsluiter ‘Iron’ wordt ook gereduceerd tot een nummer om een beetje dom op mee te bléren. Jammer om een band zich zo te zien verlagen om maar te scoren bij een groter publiek. Geen wonder dus dat het eigenlijk wel heel erg rustig is bij deze show. (GS)

Ensiferum

Guido schreef het al in zijn recensie van Mechanize, Fear Factory (wel in iets andere samenstelling) is helemaal terug. Het is dan ook heel erg druk in de tent om te kijken of de band net zo hard zal staan als eerder dit jaar in de Melkweg. Burton C. Bell weet precies wat de fans willen en dat zullen ze krijgen ook. Samen met Dino maar ook drummer Gene Hoglan (wat een metalheld is dat zeg, hij drumt zonder problemen de meest complexe dingen en lijkt geen moment te zweten) en bassist Byron Stroud maken de grote Amerikanen er een flink industrial groove metal feest van. Wat is dit strak en hard. Enige minpunt is dat de cleane zang niet zo sterk meer is, deze valt vrijwel geheel weg. Maar dat maakt bij de oude nummers helemaal niets uit want die zingt toch iedereen mee. Van het nieuwe album krijgen we drie nieuwe nummers achter elkaar, de hit 'Powershifter', 'Fear Campaign' en 'Christploitation' en daarna is het alleen maar feesten op oude hits als 'Self Biased Resistor', 'Replica', 'Martyr' of 'Demanufacture'. Was vorig jaar Death Angel de topper van het festival, dit jaar was Fear Factory dat zeker. ( NdB )

Fear Factory

Ook Kreator kent weer een opleving. Sinds in 2005 Enemy of God uitkwam zijn de Teutoonse thrashers weer helemaal terug, vooral na vorig jaar toen Hordes of Chaos uitkwam. De band maakt er een mooi spektakel van, zo beginnen ze gelijk met grote oranje rookpluimen. Het lijkt wel alsof de geliefde duivel hen op de hielen zit want de mannen nemen geen moment rust en knallen op hoog tempo door hun setlist heen. Jammer dat de halverwege hun show toch de voorspelde regenbui losbarst en goed ook. Vele zoeken een veilig heenkomen in de tent maar de fans blijven staan. Miland "Mille" Petrozza is nog steeds goed bij stem en zweept het publiek flink op. ( NdB )

Kreator

De metalcore van Killswitch Engage valt een beetje uit de toom vergeleken met de rest van de bands op Fortarock. Desalniettemin blijkt de band een gigantische fanschare te hebben. Vanaf opener ‘Rose Of Sharyn’ worden de cleane zangstukken voluit meegeschreeuwd. Zanger Howard Jones en gitarist/ tweede brulboei Adam Dutkiewicz zorgen voor de show, waar de rest van de band hard ragt op hun instrumenten om de show muzikaal kracht bij te zetten. Naarmate de set vordert merken we dat er weinig materiaal wordt gespeeld van het laatste self titled album Killswitch Engage. Een goede keuze blijkt, want oudjes zoals ‘My Last Serenade’, ‘A Bid Farewell’ en ‘Fixation Of The Darkness’ gaan er als zoete pap in. Afsluiten doet de band in stijl, een cover van de beste metalzanger aller tijden wordt gespeeld, ‘Holy Diver’. ( TS )

Killswitch Engage

Suicidal Tendencies sluit het buitenpodium af en weten toch weer het hele veld met zich mee te krijgen in een energieke show. Misschien heeft het alcoholpromillage er iets mee te maken maar het is droog en er wordt gefeest. De band begint met 'You Can't Bring Me Down' die goed begint maar te lang uitgebouwd wordt. Dat is een manco bij alle nummers vandaag, Mike Muir trekt het allemaal wat minder goed en het gas wordt veelvuldig terug genomen zodat de gitaristen, bassist en drummer wat strakke kunstjes kunnen vertonen en mensen lekker mee mogen schreeuwen. Een kleine smet op een verder toffe show met 'War Inside My Head', 'Send Me Your Money', 'Go Skate! (Possessed to Skate '97)', 'Cycovision' en alvast een voorproefje van het nieuwe album dat eind dit jaar moet verschijnen. Of de afsluiter 'Pledge Your Allegiance' wordt iedereen het podium op gehaald om lekker mee te brullen (waaronder ook Dino) en sluit de band in stijl af. ( NdB )

Suicidal Tendencies

Niet iedereen stond bij Suicidal Tendencies te kijken. In de tent stonden namelijk al enkele rijen kleine jongetjes en meisjes vastgeplakt aan het hek om hun helden van Bullet For My Valentine te aanschouwen. Het podium blijkt te klein te zijn, want de banner waarop met koeienletter de bandnaam staat geschreven, valt weg achter het op een verhoging geplaatste drumstel. De rest van het podium is bezaaid met trapjes, kisten en andere opstapjes om op deze manier zo goed mogelijk zichtbaar hun haren te wapperen. We horen vooral werk van Fever en Scream Aim Fire, maar enkele oudjes zoals ‘Tears Dont Fall’ doen het duidelijk beter bij het publiek. Want voor wie maakt Bullet For My Valentine nu eigenlijk muziek? Voor de oude metalgarde of de jonge emokids? Wij zijn er nog steeds niet uit. ( TS )

Bullet For My Valentine

De organisatie kan terugkijken op een geslaagd festival. De zeer gevarieerde line-up trok gevarieerd publiek, het was lekker weer, er waren geen vervelende incidenten of shows waar weinig mensen stonden te kijken. Ten opzichte van vorig jaar was dit jaar op elk front beter en hopelijk lukt het voor 2011 de stijgende lijn door te zetten.

Wat valt er nog te zeggen over Ozzy Osbourne? De Prince of Darkness vergaarde succes met zijn band Black Sabbath, waarna hij een solocarrière startte en daarna opnieuw succes kreeg met Black Sabbath. Osbourne kwam in 2007 met het album Black Rain en hij verklaarde dat dit het eerste album was dat hij nuchter heeft opgenomen. De Britse heavy metal zanger is momenteel aangekomen bij zijn tiende studioplaat Scream en hij is nog altijd nuchter en gevaarlijk.

De nieuwe plaat betreft de eerste zonder de Amerikaanse rockgitarist Zakk Wylde, die zelfs nog even de toetsen bespeelde op de voorganger. De 61-jarige frontman heeft blijkbaar voor een nieuwe wind willen kiezen en stelde een (gedeeltelijk) nieuwe formatie samen. Samen met Firewind-gitarist Gus G. en drummer Tommy Clufetos (o.a. Ted Nugent, Rob Zombie en Alice Cooper) werden er nieuwe nummers gemaakt. De belangrijkste verandering is dat het moderner is gaan klinken, iets wat niet alle fans zullen waarderen.

De plaat wordt aangekondigd met de single ‘Let Me Hear You Scream’ en het is tevens het meest pakkende nummer. De muziek zal ongetwijveld onder de noemer ‘heavy metal’ worden geplaatst, maar lekker pakkend en catchy is Osbourne nog altijd. Dat het naast hitgevoelige nummers ook zwaarder gitaarwerk bevat, verklappen 'Soul Sucker' en 'Life Won’t Wait'.

De Ozzy Osbourne uit Black Sabbath bestaat allang niet meer, maar wanneer je de juiste verwachtingen hebt, dan is zijn solowerk ook zeker geslaagd. Met de reality show The Osbournes kan eigenlijk niemand de Engelsman nog serieus nemen, maar zijn Scream is zeker geen losse flodder. Osbourne is een levende legende en die moeten we koesteren.

Score: 4 out of 5 stars

Buitenlandse bedelaars! Met de plaat United Colours of Beggartron gaat het geld ongetwijfeld snel toestromen, waardoor Foreign Beggars kan stoppen met bedelen. Heel erg buitenlands zijn de mannen overigens ook niet, want ze komende gewoon uit Engeland. Het koppige eiland staat al jaren voor kwalitatief smerige hiphop en dit is uiteraard geen uitzondering.

De Londense underground koningen schotelen een brede mix voor op het nieuwe album. Het is namelijk veel meer dan rap met een overdreven Engels accent, het is electronisch, hiphop, jazz en dub-step. Veel gastartiesten werden opgebeld en United Colours of Beggartron was geboren. De verschillende geuren en kleuren uit Engeland komen bijeen en dat was precies de bedoeling. Opvallend is dat ook onze Noisa een vinger in de pap heeft. Het drum 'n' bass trio uit Groningen heeft namelijk bijgedragen aan 'Contact', 'Shake It' en 'No Holds Barred'. Samen met een aantal skits en andere tracks, staat dit voor maarliefst negentien nummers.

De opname begon gelijk nadat Stray Point Agenda werd uitgebracht. De beggars namen geen rust en waren zo enthousiast geworden over de luxe studieruimte, dat ze erin bleven hangen. Het resultaat is dat veel nummers enorm gedateerd zijn, veel tracks zijn namelijk opgenomen in 2006. Misschien is de lange tijdslang ook de verklaring voor het brede muziekgenre dat wordt geboden. Dan is het ruige mannelijke rap, maar ook hitgevoelige popnummers als 'Keeping The Line Fat' komen langs.

Foreign Beggars is allang niet meer het bewaarde geheim van Engeland en ze mogen hun sterke livereputatie ook in de rest van Europa gaan tonen. Deze zomer staan ze geprogrammeerd op veel festivals, denk aan Roffest, EXIT Festival, Dour en Sziget. Met United Colours of Beggartron in de kontzak belooft dit een groot feest te gaan worden.

Score: 3.5 out of 5 stars

De Amerikaanse muzikant Nathan Jonas 'Joey' Jordison is vooral bekend als drummer bij de band Slipknot, maar heeft ook getrommeld bij bijvoorbeeld Metallica, Ministry en Rob Zombie. 'Mijn moeder luisterde altijd graag naar The Beatles en mijn vader naar The Rolling Stones. Ik ergerde me altijd aan The Beatles, ze staan knullig op het podium en ze zijn enorm saai om naar te kijken. Wanneer je toen - of nu - naar The Rolling Stones kijkt, dan zie je echte rocksterren die energiek en bezweet een geweldige show geven. Dat heb ik The Beatles nog nooit zien doen!'

NOFX is niet de enige die een zaal in de Melkweg uitverkoopt vanavond. Niemand minder dan de inmiddels 38-jarige Cordozar Calvin Broadus, ofwel Snoop Dogg, heeft de grote RaboZaal zonder moeite weten uit te verkopen. Het is wat vervelend om een half uur langer te wachten dan gepland, maar rond half elf betreedt het ex-Crips lid de planken.

Na een intro, waar beelden van Scarface met beelden van Snoop Dogg vermengd zijn kan het feest beginnen. Al snel merken we dat Snoop vooral de grote hits in de setlist gestopt heeft. Hij komt op met 'The Next Episode', waarna al snel 'P.I.M.P.' volgt en het publiek vrolijk kan meezingen. Zoals we van de lange rapper gewend zijn is het niet een avondje toekijken, maar worden we goed bij het optreden betrokken. Tussen en tijdens de nummers wordt vaak de interactie opgezocht en met succes.

De bekende microfoon verlaat Snoop bijna geen moment, maar de zonnebril gaat na een tijdje toch echt af. Voor de vrouwen komt 'Sensual Seduction' voorbij en als er "What I really like you to do is..." gezegd wordt, klinkt 'Drop It Like It's Hot' vanuit alle hoeken van de zaal.
Ergens rond de helft van de set komt Snoop zo trots als een pauw met een groot oranje-shirt waar zijn naam op staat naar voren lopen. De rapper had op Twitter al aangekondigd zo'n shirt nodig te hebben vanavond. Onder luid gejoel trekt hij zijn jasje en t-shirt uit om deze voor het oranje exemplaar te ruilen. Hij heeft er ook een oranje zonnebril bij en minutenlang klinkt er een luid 'Olé olé olé olé, we are the champions, we are the champions' door de zaal, waarbij de rapper gebaart hoe hard of zacht het gezongen moet worden.
De camera's schieten nog meer dan de rest van het optreden de lucht in en al snel heeft iedereen een pixelig aandenken van een van de bekendste rappers in een oranje-shirt. Een mooi gebaar van de zanger komt als hij Phil, naar eigen zeggen zijn homeboy, het podium op roept. Phil is blijkbaar een oude fan die nu in een soort gepimpte rolstoel zit en een nummer mag meegenieten op het podium.

Wie Snoop Dogg nog nooit gezien heeft verwachtte misschien iets anders vanavond, maar bij dit soort optredens gaat het meer om het entertainment-gehalte. Iedereen heeft een dikke anderhalf uur kunnen genieten van een schoolvoorbeeld van een hiphopshow. Die wietlucht die na afloop in onze kleren zit wassen we er thuis wel uit.

Joseph Poole, beter bekend als Wednesday 13, weet letterlijk alles naar zijn horror-imago te praten. Zelfs The Beatles wordt van knullig viertal omgetoverd naar aanzetters tot moord. 'Ik vind het vooral geweldig wat ze met Charles Manson hebben gedaan. Die hele 'start je eigen revolutie'-theorie heeft waarschijnlijk toch anders uitgepakt dan ze hadden bedoeld.' De Murderdolls-frontman refereert hiermee naar de zieke gedachte van Manson dat 'Helter Skelter' zou refereren naar racistische haat. 'Maar ik was eigenlijk meer van The Rolling Stones', laat de 33-jarige uiteindelijk weten.

Zes dagen lang is het genieten in Purmerend van theater, dans en muziek. Het Reuring Festival is een internationaal zomerfestival met een zeer gevarieerd programma dat bol staat van spektakel, theater, dans, muziek en straattheater uit binnen- en buitenland. Zondag 27 juni eindigt Reuring met het gratis toegankelijke popfestival Reuring Cityslam in het Leeghwaterpark.

De presentator is uiteraard lyrisch over de opener, maar het publiek moet nog even overtuigd worden. De mannen van Destine spelen de eerste nummer voor een aantal blonde meisjes, maar het grasveld wordt steeds drukker. De energieke rockers weten steeds meer mensen te overtuigen, dat ondanks het warme weer. 'Dit is het zonnigste optreden wat we ooit hebben gedaan' laat de frontman weten. Omdat de eerste rijen enorm fanatiek aan het klappen en meezingen zijn, worden ze beloond, ze krijgen namelijk allemaal water uitgedeeld. 'Het is vast niet toegestaan, maar als jullie beloven straks ook consumpties te gaan kopen, dan is het goed' roept de zanger overtuigend. De hoeveelheid humor is ongekend en het plezier op het podium is goed zichtbaar. Destine is enorm populair en staat op elk dorpsfeest, maar is gelukkig nog altijd niet uitgeput.

Big Shampoo & The Hairstylers

Willem Bijkerk doet alles voor zijn sterrenimage. Niet alleen bedacht hij de artiestennaam Waylon, maar ook de kleding van de 30-jarige soulzanger is uitgedacht. De temperatuur heeft tropische vormen aangenomen, maar de bandleden zijn voorzien van een zweterige spijkerbroek, een shirt en een colbertje. De zweetdruppels zijn duidelijk zichtbaar, maar de energieke Bijkerk houdt zijn jas steenvast aan. 'Zijn jullie klaar voor een uurtje muziek' roept de debutant en nummers van zijn Wicked Ways zijn het resultaat. Ook een flink blik met covers wordt geopend en vooral zijn idool James Brown wordt vanavond geëerd. De zanger staat wat ongelukkig geprogrammeerd (etenstijd en gelijktijdig met DJ Erick E), maar weet vandaag het meeste publiek te trekken.

The Opposites

In het jaar dat Reuring voor de negende achtereenvolgende keer plaatsvindt, viert Purmerend ook het heugelijke feit dat het 600 jaar stad is. In zo’n feestjaar wordt veel teruggekeken naar het verleden, maar Reuring kijkt graag vooruit en legt in 2010 het accent op de toekomst. Het festival heeft mede daarom dit jaar voor het eerst ook locaties in de jongste wijk Weidevenne opgezocht. Daarnaast is er ook extra aandacht voor Afrikaanse cultuur, dit vanwege het WK voetbal. Krijgen we in 2011 met de tiende editie een nog groter feest?

Fotografie: Roy Kamphuis

Drumparades, slagwerk- en percussiegroep, ze doen eigenlijk allemaal hetzelfde. Ze gebruiken verschillende slagwerkinstrumenten, zoals: trommels, pauken, percussie, xylofoon, marimba maar ook vuilnisvaten, pannen en alles wat je verder kunt bedenken. Waar staat het Belgische Drums Are For Parades op de drumladder? Nou, eigenlijk heel erg ver weg.

De band doet optredens met Baroness, A Place to Bury Strangers, Amenra en Lovvers en dat de muziek van het drietal agressie sludge muziek is, zal niemand meer verbazen. De mannen komen uit Ghent en brachten in 2008 hun Artificial Sacrificial Darkness in the Temple of the Damned aan de man, een plaat die onlangs pas werd ontdekt door de fans.

Ze doken met Niek Meul (Das Pop) de studio in voor de opname van de EP en zestien minuten is het resultaat. Het is smerige en energieke noiserock die heerlijk ongeschaaft is gebleven. Er wordt geschreeuwd door zangers en Piet Dierickx en Wim Reygaert, maar ook grommen en fluisteren doet het tweetal. De muziek piept en rammelt en  zorgt voor een sterke muur aan kwaliteitsherrie.

De broertjes Reygeart hebben samen met Dierickx een band gestart met erg veel mogelijkheden. Ze staan geboekt op veel festival in Nederland en België en dat terwijl Artificial Sacrificial Darkness in the Temple of the Damned enkel verkrijgbaar is op gelimiteerde 10inch exemplaren. Met de juiste marketing zou dit makkelijk de Belgische verassing van 2010 kunnen worden!

Score: 4 out of 5 stars

You Love Her Coz She’s Dead mag dan harde electro maken, ze hebben ook veel respect voor de vierkoppige gitaarband uit Engeland. 'Ze hebben zeker veel bands beïnvloed, zelfs elke muziekliefhebber. Ze hadden de kracht om goede melodieën te combineren met perfecte teksten. De teksten waren altijd subliem. De woorden waren goed uitgezocht en zorgden altijd voor de juiste sfeer, neem 'Elena Rigby'. De band heeft zeker een grote invloed gehad op mijn leven en mijn muzikalecarrière. John Lennon was ook een goede filosoof en hij heeft veel mensen beinvloed met zijn kijk op bijvoorbeeld oorlogen, op het moment van Amerika en Vietnam. Hij kwam met een peace movement en zijn aanhang heeft zeker meegespeeld in het stoppen van de oorlog!'

The Smiths wordt door velen als de meest invloedrijkste Britpop-band beschouwd. Zanger Morrissey ging uiteindelijk solo en gitarist Johnny Marr viel in een leegte. Het werden lange avonden gamen en pizza's eten, maar uiteindelijk werd hij door The Cribs opgebeld. Op hun Ignore The Ignorant horen we Marr meepingelen en opeens gaat de groep in sneltreinvaart. Marr hing al enige tijd om The Cribs heen en roemde ze ooit met de woorden: “The brains of The Buzzcocks, the guts of Nirvana, the fizz of The Ramones”.

Eerder had Franz Ferdinand’s Alex Kapranos nog een vinger in de pap als producer, maar voor de vierde plaat is er gekozen voor een nieuwe knoppendraaier. Het bijzondere geluid wordt gebracht door producer Nick Launay, die we onder andere kennen van The Arcade Fire. De nummers ademen en ruiken naar Britpop, waarbij helaas het unieke aspect nogal mist.

De plaat is momenteel uitgebracht als Deluxe Edition en dit staat uiteraard voor extra's!  De vijftal bonusstracks zijn gelukkig geen verdwaalde b-kantjes, maar blijken werkelijk iets toe te voegen. De drie nieuwe en het tweetal live-nummers zijn zeker een leuke toevoeging. Het gaat redelijk daar in het verlengde en brengt de speeltijd naar een goed klokuur. Of is dat misschien iets te eentonig voor The Cribs?

Het klinkt alsof de broertjes Gary, Ryan en Ross Jarman hun vierde schakel hebben gevonden en door het zo lekkere gitaargeluid van Johnny Marr (overigens ook actief bij Modest Mouse en Pet Shop Boys) herinnert het zich veelal aan The Smiths. Maar de 7-jarige band heeft niet alleen een redelijk album afgeleverd, deelt de studioruimte met een gitaarlegende, maar de frontman deelt ook het bed met Kate Nash. Het is het jaar van The Cribs, maar acht, helaas worden dergelijke bands enkel op handen gedragen in thuisland Engeland...

Score: 3 out of 5 stars