De mannen van Suicidal Tendencies zijn weer helemaal terug. Na drukbezochte shows op Paaspop en Fortarock en een live cd met Infectious Grooves ligt dan nu het album No Mercy Fool!/The Suicidal Family in de winkels. Helaas voor de fans is het niet het nieuwe studioalbum sinds tien jaar tijd (Free Your Soul and Save My Mind kwam alweer in 2000 uit), maar staan er op dit album heropgenomen nummers. Maar waarom dan die dubbele titel?

No Mercy was de band van Tendencies gitarist Mike Clark waar ook Mike Muir in zong. In 1987 klapte de band uit elkaar en vroeg Muir aan Clark om mee te komen spelen bij de Suicidal Tendencies. Vier nummers van het debuut- en enige album van No Mercy zijn speciaal voor dit album heropgenomen. Plus een No Mercy nummer van een compilatie. Dan zijn er nog zeven nummers van het album Tendencies Join the Army die ook heropgenomen zijn. Afgerond met een niet eerder uitgebracht nummer van vorig jaar (‘Come Alive’) en een nummer van Friends & Family, Vol. 2 ‘Something Inside Me’.

De No Mercy nummers zijn er flink op vooruit gegaan, met name omdat de opname kwaliteit van het origineel behoorlijk zwak en dof was. Qua muziek hoor je weinig verschil tussen deze nummers en die van Suicidal Tendencies zelf. No Mercy mag iets meer de metal kant opgaan, terwijl de andere juist meer funk en melodie in hun werk aanbrengen. Over de heropgenomen nummers van Join the Army ben ik minder te spreken, die voegen eigenlijk weinig toe. ‘Possesed to Skate’ en ‘Join the ST Army’ zijn er zelfs op achteruit gegaan. De funk van de laatste haalt alle felheid die het nummer vroeger zo cool maakte.

Van de moeite die Muir live met zingen heeft is op deze opnames gelukkig niets te merken. De band klinkt goed, ouderwets goed. Heb je Join the Army al in de kast staan moet je je maar even goed op je hoofd krabben of een dik kwartier No Mercy werk een aanschaf rechtvaardigt. Maar het enige echte minpunt is dat No Mercy Fool!/The Suicidal Family geen nieuw werk is. Dus kom daar maar mee voor de dag!

Score: 3 out of 5 stars

Zo, de Amerikaanse punkrockers NOFX blijven flink bezig. Zo stonden ze onlangs op Lowlands, Pukkelpop en op twee uitverkochte avonden in de Melkweg. Maar ook hun discografie groeit nog steeds in hoog tempo. Na vorig jaar het nieuwe album Coaster plus nog een Cokie The Clown EP uitgebracht te hebben worden de fans dit jaar getrakteerd op The Longest EP. De dubbelzinnige titel en het artwork verraden eigenlijk al waar we hiermee te maken hebben.

Nadat er in 2002 het compilatiealbum 45 or 46 Songs That Weren't Good Enough to Go on Our Other Records uitkwam had de band nog genoeg materiaal van andere 7" inch uitgaven over. Het merendeel van dit materiaal is verzameld op deze nieuwe uitgave en zoals de titel al aangeeft begint het schijfje met de vijf nummers van de in 1992 uitgebrachte EP The Longest Line, niet alleen hun eerste Fat Wreck uitgave maar ook het eerste studiomateriaal met gitarist El Hefe. Daarnaast bevat deze compilatie ook de originele vier nummers van Never Trust A Hippy, Cokie The Clown, het obscure The P.M.R.C. Can Suck On This, twee out-takes van de ultrakorte Fuck The Kids EP, een bonustrack van Coaster, de originele nummers van Regaining Unconsciousness, 13 Stitches en een aantal losse nummers die eerder op compilaties verschenen. Met dertig nummers (waaronder een reclame voor The War on Errorism) en een speelduur van een uur is deze uitgave zeker de moeite waard voor iemand die niet alles van bovenstaande uitgaven in de kast heeft staan. Denk je bij deze uitgave aan obscure nummers die eigenlijk het geld niet waard zijn? Dan heb je het mis want met nummers als ‘The Longest Line’, ‘Kill All the White Men’, ‘Hardcore 84’, ‘13 Stitches’, ‘Glass War’, ‘You're Wrong’, ‘Everything in Moderation (Especially Moderation)’ en ‘Cokie The Clown’ bevat dit album meer dan genoeg tof werk. Afgezien van The P.M.R.C. Can Suck On This die als laatste op het menu staat is deze compilatie, in tegenstelling tot die van Good Riddance, wel chronologisch geordend. Dat is prettig want zo is er een bepaalde ontwikkeling te beluisteren, vooral omdat de opnamekwaliteit steeds beter werd door de jaren heen.

Zelfs voor mensen die nog niets van deze band in de kast hebben staan is deze uitgave een uitstekende aanschaf. De kwaliteit van de nummers is behoorlijk aan de hoge kant, zelfs beter dan op het laatste album. En met de scherpe Fat Wreck prijzen van de laatste tijden wordt The Longest EP alleen maar interessanter. Als laatste puntje moet de prachtige cover genoemd worden met daarop niet alleen de vier bandleden (goed zoeken) maar ook beeldmateriaal van bijna elke NOFX cover. Erg mooi!

Score: 4 out of 5 stars

In december is het weer zover. Voor de tweede keer kunnen fans van rockabilly, punk, metal, rock ’n roll, hardcore en stonerrock twee dagen hun hart ophalen in het Klokgebouw te Eindhoven. Op 11 december is het namelijk tijd voor een nieuwe editie van Speedfest, met de dag erna de Persistence Tour. De eerste namen zijn bekend namelijk Peter Pan Speedrock, Municipal Waste, Triggerfinger en The Devil’s Blood op Speedfest en Sick of it All op 12 december tijdens de Persistence Tour. [UPDATE 2 september] Ook de Amerikanen van Cruel Hand, Casey Jones en Dirty Rotten Imbeciles ( D.R.I. ) gaan mee op de Persistence Tour, wat dus betekent dat zij 12 december in Eindhoven staan. Met de kanttekening dat Sepultura afhaakt. Op Speedfest kunnen we ook gaan genieten van V8 Wankers, Batmobile, The Seatsniffers, .357 Stringband en Rompeprop. Helaas heeft Pro-Pain moeten afzeggen.

Speedfest: Peter Pan Speedrock, Municipal Waste, Triggerfinger, The Devil’s Blood, Airbourne, Antiseen, The Nomads, The Exploited, Life Of Agony en Cenobits, V8 Wankers, Batmobile, The Seatsniffers, .357 Stringband, Rompeprop

Persistence Tour: Sick Of It All, Blood For Blood, Evergreen Terrace, Unearth, Donnybrook, Cruel Hand, Casey Jones, Dirty Rotten Imbeciles ( D.R.I. )

Over andere namen, ticketprijzen en voorverkoop is nog niets bekend. Houd de sites van Speedfest en de Persistence Tour in de gaten voor meer info.

In november 2006 liet Hatebreed de Effenaar in Eindhoven behoorlijk op haar grondvesten schudden tijdens de Supremacy tour. Vier jaar later speelt de band er weer, samen met twee Nederlandse bands. Topper No Turning Back en My City Burning, voor wie 2010 zeker een topjaar genoemd mag worden zorgen voor de broodnodige opwarming.  

My City Burning zit zoals gezegd flink in de lift. Getekend door I Scream, flink spelend en met een debuutalbum dat hoge ogen gooit (na een niet onaardige EP) pakt de band vanavond opnieuw een mooie kans als support van Hatebreed. Maar de band imponeert vanavond slechts bij vlagen. Dat komt onder andere door het grote podium, doordat het nog rustig is en omdat niet veel mensen de band al kennen maar het optreden knalt niet. Het spat er niet vanaf, terwijl de band een solide show speelt. Gehalte net niet. Slechts op het einde, bij het laatste nummer, lijkt de band zichzelf wel de volle honderd procent te geven en laat de singalong van 'This Is The End' het publiek gelukkig niet met een zure nasmaak achter.

No Turning Back sloot de tweede dag van Ieperfest af met een van hun beste shows en het is niet meer dan terecht dat deze band Hatebreed mag supporten vanavond. Vanaf opener ´Take Your Guilt´ wordt er lekker bewogen vooraan, maar het is duidelijk dat er vanavond minder mensen voor deze band komen dan normaal. Aan de show van de band ligt het zeker niet en aan de drukte achteraf bij de merchandise is te zien dat ze vandaag een hoop mensen geimponeerd hebben. Desondanks is de show niet vlekkeloos. Ook No Turning Back heeft last van het grote podium en de barriere maar vooral Martijn is nogal slecht bij stem. De show is niet over de gehele linie even sterk, maar door de hits van Holding On en Stronger te spelen , die iedereen toch wel mee kan zingen en met tussendoor weinig gepraat blaast de band door. Met afsluiter ´This World Is Mine´ laat de band een bezweet Eindhoven achter.

Hatebreed stond eerder dit jaar nog in de Heineken Music Hall met Machine Head. De nog steeds mateloos populaire band moest helaas Groezrock verstek laten gaan in verband met de vulkaan maar dat mag vanavond niet deren. Vrijwel de hele zaal heeft er flink zin in, de shirts van de band zijn alomvertegenwoordigd. Als de band het podium opkomt beginnen ze vrijwel gelijk met ´Merciless Tide', waarop de muur van geluid over het publiek als een vloedgolf neerspat. Maar als de band daarna nog drie nummers van het laatste album speelt zakt het publiek wat in. Gelukkig weet de energieke en super in vorm zijnde frontman Jamey Jasta precies wat men wil. Hij kondigt aan dat de band een tijdje wegblijft uit Nederland en dat we vanvond daarom een speciale set krijgen met veel oud werk om daarna ´Before Dishonor´ te beginnen. Het is inderdaad een strakke set, met enkele verrassingen van het eerste album en zelfs de EP Under the Knife. De geoliede band produceert een muur van geluid blijft die maar over het publiek heen raast waarvan men smult, op de oude hits wordt keihard gedanst en gezongen. Na net iets minder dan een uur zingen we massaal nog mee met het onvermijdelijke ´I Will Be Heard' waarna het feest plots over is. Jammer dat de band geen toegift speelt maar de set van vanavond maakt voor de oudere Hatebreed fan, die de band al vaker heeft gezien toch wel een hoop goed. Opmerkelijk, Jasta vertelt ons wel dat hij hoopt iedereen terug te zien in 2011. Dus zo heel lang hoeven we nu ook weer niet te wachten.

Setlist Hatebreed:

Merciless Tide
Everyone Bleed Now
Hands of a Dying Man
In Ashes They Shall Reap
Before Dishonor
Live for This
As Diehard as they Come
Burn The Lies
Doomsayer
Betrayed by Life
To the Threshold
Smash Your Enemies
Perseverence
Confide in No One
Empty Promises
Proven
This is Now
Tear it Down
Last Breath
Straight to Your Face
Destroy Everything
I Will Be Heard

Eindelijk, drie jaar na Xenosapien (en vijf na het briljante Anomalies) ligt het nieuwe album van Cephalic Carnage klaar om op de oren van de wereld losgelaten te worden. Misled By Certainty worden we dit keer zeker niet, de deathgrind van de band heeft dit keer een bijzonder verfrissende make-over gehad, zonder haar bruutheid te verliezen. Wat dat de band nog steeds keihard is wordt gelijk bewezen tijdens ‘The Incorrigible Flame’. In vier en een halve minuut krijg je de typische Cephalic Carnage ingrediënten weer smaakvol voorgeschoteld en weet je als luisteraar dat het goed zit. Maar de band weet ditmaal weer te verrassen.

De band heeft definitief afstand genomen van grindcore als hoofdbestanddeel van hun muziek. Misled By Certainty is veelzijdiger dan ooit (ook op het gebied van zang), maar gelukkig nog steeds wel lomp, hard, snel en technisch. Voor de fans van het eerdere werk staat er een veertig seconden durend grindcore nummer als ‘Pure Horses’ op. ‘P.G.A.D.’ duurt zelfs nog vier seconden korter.

Maar het meeste indruk maakt Cephalic Carnage met de technische verdieping in hun deathgrind. De snelheid ligt iets lager op dit album en de band neemt hierdoor de tijd nummers beter uit te werken. Zonder door te slaan richting de kant van een band als Origin levert de band met dit album hun beste werk af. De technische waanzin druipt van ‘Abraxas Of Filth’ af, een nummer dat af en toe mathcore achtige proporties aanneemt. ‘Cordyceps Humanis’ daarentegen is een geslaagde samensmelting met doom metal. Het begin van ‘Dimensional Modulation Transmography’ is onheilspellend, maar toch komt de uitbarsting als verrassing. De band gaat op dit nummer heel hard los. De hardcore vibe op ‘When I Arrive’ doet het ook goed, alleen is het einde van het nummer niet zo geslaagd met de stadionrock zang. Als laatste uitschieters (want eigenlijk zijn alle nummers op hun manier speciaal) moeten ‘Ohrwurm’ en ‘Repangaea’ nog genoemd worden. Het eerste nummer heeft een geweldige basslijn die nog vetter wordt door een heuse saxefoon. De link met jazz is duidelijker dan ooit.‘Repangaea’ is de lange afsluiter ditmaal en waarschijnlijk hun beste ook. Met een prachtige opbouw blijft dit sludge/post-rock achtige nummer de volle twaalf minuten boeien. Je zou bijna willen dat ze een EP of iets dergelijks uitbrengen met alleen maar dit soort materiaal. Maar voordat het zover is schudt de band je nog even wakker met twee snelle stampers.

Met Misled By Certainty is de band weer helemaal terug in het voetlicht. Dit is zeker een van de beste albums van het jaar in hun genre, als geen ander weet Cephalic Carnage hoe je verschillende stijlen moet combineren waarbij hun kenmerkende intensiteit overeind blijft. De band staat gelukkig snel in Nederland tijdens het Bloodshed Fest.

Score: 4.5 out of 5 stars

Vorig jaar kwam Iron Front uit, het laatste album van de politiek kritische Amerikaanse hardcorepunk band Strike Anywhere. Het via Bridge Nine uitgebrachte album was bijzonder tof en voor velen beter dan de vorige, iets meer punk georienteerde Dead FM. Na een tweetal toffe shows in december stond de band ook al op Groezrock en nu een nieuwe clubshow in Bibelot, Dordrecht.

Het is niet de eerste keer dat de band in deze zaal speelde. Al in 2006 stond de band samen met The Loved Ones, Antillectual en The Real Danger (twee van Nederlands beste punkrockbands) in Dordrecht geprogrammeerd. Vanavond worden ze bijgestaan door mindere goden: de Franse Uncommonmenfrommars en S.M.N. uit Japan. Het drietal S.M.N. uit Japan maakt er een heus feestje van. De muziek is totaal niet origineel maar omdat de jongens hun punkrock zo aanstekelijk brengen blijft de show het halve uur leuk om naar te kijken. Vooral de gitarist blijft allerlei streken uithalen. Het is duidelijk dat de band blij is met de kans om in Europa te spelen. Want hun plezier en energie spat eraf.

S.M.N.

Dat is bij Uncommonmenfrommars wel anders. Want ondanks dat hun nummers van een beter kaliber zijn dan van die Japanners komt de show vrij saai en geroutineerd over. Pas tegen het einde als de band de laatste twee nummers aankondigt komt er bij de band en het publiek wat meer pit in.

Uncommonmenfrommars

Maar vanavond is iedereen (en dat zijn helaas niet zoveel mensen) gekomen voor Strike Anywhere. Dat is te merken aan de publieksreacties, vanaf het moment dat de band furieus inzet is het vooraan veel meezingen en wordt er wel aardig bewogen. In elk geval geniet iedereen zichtbaar van de band rondom de charismatische frontman Thomas Barnett die vandaag best goed bij stem is. Zijn hese zang zakt na een half uur wat in maar hij haalt het meeste vrij goed vanavond. De strak spelende band knalt er maar gelijk een hoop hits van de laatste twee albums uit, waaronder ‘Prisoner Echoes’, ‘To the World’ en ‘Hollywood Cemetary’ van Dead FM en van het laatste wapenfeit komen ‘Hand of Glory’, ‘The Crossing’, ‘I'm Your Opposite Number’ en voorbij. De band weet wat het publiek wil en jast daarom vrij hard door hun toppers heen. Na ongeveer veertig minuten zakt de band een beetje in en heeft Barnett het vocaal wat zwaarder. Gelukkig weten ze zich te herpakken voor een daverend einde met onder andere ‘Chorus of One’ als toegift. De band is oprecht verrast met het fanatieke publiek en laat ze bij wijze als bedankje de beide toegiften kiezen. Ook tussendoor bewijst Strike Anywhere weer hoe sympathiek en bescheiden ze nog steeds zijn. Of er nu zestig mensen of zeshonderd staan, de band geeft zich wel en krijgt daarom het respect dat ze verdienen.

Strike Anywhere

Hero Destroyed is een band die doet denken aan de bands die Relapse Records jaren terug tekende. De bandnaam mag dan wel associaties oproepen met minder stoere mannen die gevoelige liedjes maken, op hun debuutalbum Throes worden de brute metalregisters flink opengetrokken. En voor de mensen die hun EP geluisterd hebben, de band is een stuk origineler geworden.

Want ondanks dat die EP erg goed was was het Coalesce voor en Coalesce na. Die invloed van die band is op Throes nog steeds sterk, maar het album doet ook denken aan bands als Botch en The Dillinger Escape Plan. Technische metalcore, op een goede manier uitgevoerd en opgenomen.

Vooral de productie doet de band goed, met een stijl metalcore die gretig van mathcore leent, is het belangrijk dat alles goed klinkt. En vooral de instrumenten klinken heel erg goed. Het technische gitaarspel krijgt nergens de overhand, terwijl het duidelijk in de mix op de voorgrond staat. Dat we hier met goede muzikanten te maken hebben staat buiten kijf. Een minpunt is de zang, hoewel het album maar 35 minuten duurt steekt af en toe het gebrek aan variatie de kop op. Het bereik Pat McNicholas is nog wat beperkt, maar aangezien dit pas het eerste album is zou er meer dan genoeg ruimte moeten zijn om te kunnen groeien.

Dit is een album waarmee Relapse weer aantoont een goed oor te hebben voor jonge, technische bands. Voorliefhebbers van eerder genoemde bands zeker een aanrader, maar iedereen die niet gruwt van wisselende maatsoorten en druk gitaarwerk is Throes iets om eens iets van te luisteren.

Score: 3.5 out of 5 stars

De mannen van Final Prayer hebben een groot hart. Ze zagen dat hun oudste werk op obscure uitgaven voor veel geld op internet werd verkocht en dachten: “dat willen we niet”. Er werd geregeld dat al het materiaal verzameld werd en ziehier: Best Of Times is een compilatie met daarop alles wat je nog in je collectie van Duitse hardcore miste.Want hierop staan het debuutalbum, splits met Alcatrax en Crisis Never Ends, een niet eerder uigebrachte demo en een cover van Alone in a Crowd. In totaal twintig tracks, met een mooi verzorgd hoesje met daarin alle teksten. Bijna een uur aan metallic hardcore, van een vijftal dat graag naar Hatebreed en Terror luistert.

Een probleem met dit soort uitgaven is dat de kwaliteit van de opnames en de nummers zelf vaak te wensen overlaat. Maar weinig bands hebben echt toffe eerste demo’s, die goed opgenomen zijn. Dit speelt Final Prayer hier ook parten. Beginnen met het meest recente werk en terug de tijd in te gaan is een goede stap, want de demo is van erbarmelijke (geluids)kwaliteit. Nu begint het album nog best goed. Ook het debuutalbum is niet bijster sterk.

Het is echt alleen een uitgave voor de die-hard fan die alles in de kast wil hebben staan. Final Prayer is op zichzelf al niet zo’n hele bijzondere band, die slechts door hun energie en live shows een plaatje in een drukke scene veroverd hebben. De kwaliteit van de nummers op Best Of Times is net niet goed genoeg om een aanschaf te rechtvaardigen. Het album Filling The Void uit 2008 is dan beter.

Geen cijfer, compilatie.

Met het nieuwe album Symptoms and Cures op zak en de aankomende Never Say Die! tour heeft de Canadese band Comeback Kid een goede tweede helft van 2010 voor de boeg. ROAR E-Zine sprak een bijzonder goedgemutse zanger Andrew Neufeld, op een moment dat je zou verwachten hem niet zo goedgemutst aan te treffen. Want de baggage van de band was een volle dag zoek, geen pretje als je op tour bent. “We are sitting in a gas station parking lot right now by Berlin airport. They lost our luggage so we had to wait around all day to get it. Finally got it sorted tonight and we head to Highfield festival tomorrow close to Leipzig.”

Symptoms and Cures wordt bijzonder goed ontvangen. Dat terwijl men over de voorganger Broadcasting wat minder positief was. Dat moest Andrew wel zwaar zijn, vooral omdat op dit album hij voor het eerst de zang op zich nam. “It's interesting because on one hand people may say that about Broadcasting, but in general since that album came out the band has been offered more opportunities than ever and we feel like we've grown as a band and our audience has grown substantially in the last three years since that album came out. We also really focused on touring to many international destinations that we hadn't gone to in the past. South America, South-east Asia, more of Eastern Europe, as well as the regular areas we had done before. Though I would say live we play more songs from Wake The Dead and play a select few from Turn It Around and Broadcasting.”

Het nieuwe album verschilt qua zang en muziek behoorlijk van het vorige. Heeft dat iets te maken met het feit dat Andrew de tijd heeft gehad te groeien in zijn rol als frontman en zanger? “Yes. On Broadcasting, I was still trying to find the proper way to execute my voice as the singer of Comeback Kid. Its’ not an easy task being the second vocalist. When I used to play guitar, Scott and I would write all the lyrics together so it was all good timing wise. But just as far as the inflection went, I was new to it y'know? It was good to have another three years of singing live with CBK to realize that it was time to sing on the record how I do live which is naturally a heavier/ aggressive vocal style. I personally like it a lot better. “ Ik ook. ”The direction was pretty intentional. We wanted to write a fun record that would translate more live. Not as technical guitar wise as Broadcasting. A throwback maybe to our older style with the new vocals.”

Het artwork is vrij zweverig en valt wat betreft de andere albums van de band positief op. Maar welke betekenis zit erachter? Andrew legt uit: “The album title comes from the title track which kind of pays respect to those who put their mission and passion first in their life. The very few people who are willing to make sacrifices to make a difference. The title comes from this lyric. " Can we breathe out new life in the air? Send out a wave. Use this as ammunition against the vultures that prey on the public's addiction. They're creating symptoms + cures." The artwork depicts someone jumping into the unknown. Looking for answers he is jumping headfirst. Kind of like we do or someone would who looking for a cure in their own life.”

Drie jaar. Zo lang duurde het tot de opvolger van Broadcasting uitkwam. Werkte de band ook drie jaar aan dit album? “The songs were written in about a year's time. We had a few different writing sections blocked off in between tours. A month of writing everyday in Winnipeg... tour a bit, then another month of writing... tour more. etc. The last two weeks of writing we did in Australia before doing a festival called Soundwave. It was great to write then take a break and let it all sink in. Not doing it all at once. Then we were ready to go into the studio after having time to think about the songs.”

Comeback Kid is sinds hun eerste album behoorlijk veranderd als band. Een van de veranderingen is de lengte van de nummers. Na Wake The Dead werden de nummers een stuk langer. Op het nieuwe album klokken slechts twee nummers onder de twee minuten. Was de band het zat om korte hardcore te maken? “I kind of find it harder to write a proper song under two minutes. I like when a song has room to breathe. I like coming back to a verse or a chorus or a cool part in a song. We definitely had to trim some songs down, as some songs could have been even longer than we had them this time around! Fuck it. We do our thing and we're not watching the clock when something feels right for the song.”

Het album zal voorlopig nog geen zware stempel op de live show drukken. “We hope that we can play a ton of new songs live now. We will have to play them and see how they go over. We just practiced most of the songs last week and our plan is to incorporate them as we go. This weekend we will be playing two new songs, ‘Do Yourself A Favour’ and ‘Because Of All’ live.”

Voordat de band bij ons op de Imperial Never Say Die! tour speelt wordt het nieuwe album natuurlijk aangegrepen om flink te touren. Andrew vat kort het schema samen. “September - Headline Canada w/ Madball, Wilhelm Scream, etc. October - we support Four Years Strong. Oct/ Nov - NSD tour w. Parkway, Bleeding Through, etc. December - Australia w. Architects. Next year we have a Japan tour and a South American tour with Sick Of It All. All seem pretty sweet to me.” Gaat de band nog speciale dingen uithalen tijdens de Never Say Die! tour? “Well Jeremy finally cut his hair off so he doesn't look like he's in ZZ Top anymore. We plan to give the best performance we possibly can. Play some new songs mixed with old. Try to stand out as the only non metal band on the bill... so we're psyched. We've played with Parkway, Bleeding Through, Your Demise before. I just met Emmure this summer at Warped Tour and they seem like cool guys. I don't know any of the other bands though.” Met de plaats net onder Parkway Drive is de band erg blij. “The direct support slot is in my option one of the best slots to have. You have a late slot so everyone is in the room, and you don't have all the pressure of being the last band of the night. This tour is supposed to be really big so we're told, so fuck yeah.”

Gelukkig heeft Comeback Kid een zwak voor de Europeanen. “We feel as though our listeners stick with us and we get a younger crowd but what is cool is that the older crowd sticks with us. I find more in America, as people get older they stop going to hardcore shows and supporting live music in general as much. So that is one cool thing to see about Europe. But we don't really have too much of a difference in reaction from country to country. It seems to stay quite consistent luckily.”

Ter afsluiting nog even wat gezellig gebabbel. Zo vraag ik wat Andrew de afgelopen tijd zelf voor muziek heeft geluisterd. “Right now I'm listening to The National. I love the new Alberta Cross album. Jay Reatard, Deftones, Devin Townsend, Constants, Fucked Up, Patsy Cline, and Our Broken Garden are in regular rotation.” Vrij diverse namen, heeft dat toevallig zijn werk voor het nieuwe album ook beinvloedt? “ Yes and no. All these bands are so different than CBK. We take influence from so many places even subliminally not even realizing it though I'm sure.”

Comeback Kid speelt vaak met diverse band. Welke tours waren het leukst? “Touring with Madball and Sick Of It All in Europe and Australia are highlights. Going to Japan with Propagandhi was great. We've had some great times with Bane over the years as well.”

Zullen we nog iets horen van het side-project Figure Four? Helaas is Andrew daar vrij resoluut in. “Not a chance unless I turn my life to JC again, but I don't see that happening ”

Voordat we afsluiten ben ik toch benieuwd naar de relatie met de oude zanger Scott Wade. Ziet de band hem nog wel eens? “Yes, Scott is one of my best friends. We both live in Toronto and hang out all the time. He is doing great and has a lot of cool things going on. Scott is a very vocal guy so he let's us know what he thinks. Tells me songs he liked more than others on both Broadcasting and Symptoms and Cures. He has done guest spots with us in the last few years as well.“

Afsluitend meldt Andrew dat het album uitkomt op 31 augustus en dat het via de MySpace al te streamen is.

Comeback Kid speelt op zondag 7 november 2010 neer in 013, Tilburg tijdens de eerder genoemde Never Say Die! tour met onder andere Parkway Drive en Bleeding Through.

Fans van Spiritual Beggars hebben het maar zwaar. Dat komt omdat deze band in feite een side-project is met leden van onder andere Opeth en Arch Enemy en daarom minder actief dan een reguliere band. Ook wisselde de band deze eeuw van zanger. Maar vrij onverwacht ligt dan Return to Zero in de schappen, alweer met een nieuwe zanger. Na een tijd met Grand Magus held JB gewerkt te hebben is nu Apollo Papathanasio van Firewind de nieuwe frontman.

Ondanks de wisseling kunnen de liefhebbers van seventies hardrock met een dikke scheut stonerrock invloeden (die helaas door de jaren heen steeds minder dik geworden is) met het nieuwe album hun hart ophalen. Qua geluid is er zelfs met een nieuwe zanger weinig veranderd. Papathanasio brengt zelfs zo weinig nieuws dat zijn bijdrage een beetje saai genoemd kan worden, vooral in vergelijking met de eerste twee zangers.

Helaas valt ook de rest van het album licht tegen, de band gaat wel op een bijzonder voorspelbare koers verder.  Dat wil absoluut niet zeggen dat we hier met een slecht album te maken hebben maar als bekende met Spiritual Beggars heb je dit album waarschijnlijk al in een andere vorm in de kast staan.  Jammer is dat het album net te lang duurt en te weinig echt toffe nummers kent. ‘Star Born, ‘The Chaos of Rebirth’ en ‘Spirit of the Wind’ werken het best, maar dan moet de tweede helft van deze cd nog komen.

Het is jammer dat er vijf jaar na Demons geen beter album afgeleverd is. Het had echter nog een stuk slechter kunnen zijn na de wisseling van zanger. De band blijft hangen in hun combinatie van eerder genoemde genres maar stijgt niet boven het niveau van de vorige albums uit. Wil je echt horen hoe goed dit kan werken? Luister dan Grand Magus Iron Will maar eens.

Score: 2.5 out of 5 stars

De gigantisch populaire Britse heavy metal band Iron Maiden heeft vier jaar na het slappe A Matter of Life and Death dan eindelijk de opvolger in de winkels liggen. The Final Frontier heet het vijftiende studioalbum van de mannen in 30 jaar tijd en zoals aan de naam en het artwork te zien is heeft men dit keer gekozen voor een ruimte thema. Is het album alleen interessant voor de fans van Steve Harris en co. of kan het ook op eigen benen staan?

Toen de eerste single ‘El Dorado’ gratis gedownload kon worden was er veel kritiek. Eddie was niet herkenbaar genoeg meer en het nummer zelf had niet veel om het lijf. Gelukkig blijkt dit nummer niet representatief te zijn voor de kwaliteit van de negen andere nummers. Het is een album geworden dat je de eerste keer dat je het luistert waarschijnlijk erg saai zult vinden. En wellicht de tweede en derde keer ook. De nummers duren lang en lijken te voorspelbaar, teveel op werk van de vorige drie albums. De productie is wat aan de vlakke kant. Als metal liefhebber heb je het allemaal al wel eens gehoord.

Maar de felle heavy metal van voorheen heeft plaats gemaakt voor een progressieve boventoon die op dit album tot wasdom is gekomen, waarvan je wel moet houden. Soms lijkt de band een beetje op Rush. Overigens is dit album wel agressiever dan zijn voorganger hoewel op The Final Frontier geen sprake meer is van galoppeer metal maar meer een rustige draf. De mannen zijn immers een dagje ouder geworden.

Maar in die draf zitten veel dingen verstopt waarmee Maiden de luisteraar verrast. Hoewel het geen wereldschokkende dingen zijn laat de band de platgetreden paden deels voor wat ze zijn en probeert nieuwe dingen uit. Op deze manier blijven de nummers na meerdere luisterbeurten boeien. Wat bijna volledig weggepoetst lijkt te zijn is de structuur van de nummers en daarbij de zichzelf herhalende refreinen. Was deze vroeger voor een album uitkwam al bijna helemaal uit te tekenen, nu klinkt de band origineler, zonder het typische geluid te verliezen. De invloed van Bruce zijn solo werk is wel duidelijker terug te horen.

Het album had wel iets korter gemogen, een ballad als ‘Coming Home’ had beter als b kantje van een single uitgebracht kunnen worden. ‘Isle of Avalon’ duurt te lang en vliegt uit de bocht zoals de band te vaak op het vorige album deed. Na een zwakke start met het titelnummer en de eerder genoemde single is de tweede helft van het album beter, met name ‘Starblind’, ‘The Man Who Would be King’ en ‘When the Wild Wing Blows’. Vooral in dat laatste nummer is goed te horen dat de band het maximale uit drie gitaristen weet te halen zonder dat een opeenstapeling van zware riffs en solo uitwisselingen is geworden.

Door simpelweg hun succes uit de jaren tachtig te kopiëren zou de band een karikatuur van zichzelf geworden zijn. Met The Final Frontier bewijst Iron Maiden zeker niet verouderd te zijn en alleen om hun oude hits gewaardeerd worden. Het mag dan misschien niet meer de Maiden zijn waar je van houdt maar het is zeker een uitstekend metal album, bijna progrock als je naar de tweede helft luistert, geworden. Kom maar op met die tour!

Score: 4 out of 5 stars

Wie had ooit gedacht dat de immens populaire nu-metalband Limp Bizkit uit hun diepe dal zouden klimmen waarin ze na 2003 waren beland?  En wie had er ooit gedacht dat de band, met originele line-up en een nieuw album in aantocht in de Effenaar in Eindhoven zou staan? Maar is de band rondom het stoute jongetje Fred Durst alleen de moeite waard uit nostalgisch oogpunt of steekt er meer achter? In hun drukke Europese tourschema staat Limp Bizkit voornamelijk in grote hallen als de Heineken Music Hal en festivals als Pukkelpop. Een optreden als vandaag is een stuk intiemer, vooral omdat enkele gelukkige bezoekers aanwezig konden zijn bij de repetitie ’s middags.

Er is geen voorprogramma en de band start om 20:15. Gelukkig staan de mannen anderhalf uur op het podium, dat rechtvaardigt de toegangsprijs van 35 euro.  Het uitzinnige publiek verwelkomt luid joelend en schreeuwend de band, die met de eerste klanken van ‘Show Me What You Got’ opkomt en gelijk hard van start gaat. Het geluid is in het begin verre van optimaal, bas en drum overheersen de gitaar bijna volledig. Gelukkig wordt dit vrij snel verholpen. De bezoekers van vanavond zijn voornamelijk oudere fans van de band, die tien jaar geleden ook al shows gezien hebben. Her en der staan wat groepjes jongeren, die vanavond de band voor het eerst in Nederlanden zien spelen. In elk geval blijft het anderhalf uur lang goed losgaan, er wordt flink meegezongen en gesprongen. De band kan niets verkeerd doen.

En daar speelt Fred Durst handig op in. De setlist is namelijk een greatest hits sessie van hun populairste album. Oudere nummers als ‘Counterfeit’ of ‘Pollution’ ontbreken vandaag helaas. De eerste leak van het nieuwe album Gold Cobra was het nummer ‘Why Try’, werd eerder dit jaar door de band gelekt ter promotie.  Ook van andere nummers lekten snippets op het internet. Maar nieuw werk wordt niet ten gehore gebracht vanavond.

Durst kondigt het halverwege ook aan, het is geen rockshow maar een feestje. Hij babbelt lekker met het publiek en haalt een blowende jongen het podium op, die zijn joint met de band mag delen. Hij loopt tijdens  ‘Eat You Alive’ een rondje door een groot deel van de zaal, laat zoveel mogelijk mensen knielen (zitten past niet in een uitverkochte Effenaar) tijdens ‘Take A Look Around’ en haalt vrouwen het podium op tijdens ‘Faith’. Vlekkeloos is de show niet, zo is goed te horen dat Durst een matige zanger is en vallen er nogal veel stiltes tussen de nummers (die soms opgeleukt worden door een overenthousiaste dj Lethal).

Limp Bizkit

Met slechts een nummer als toegift komt er na negentig minuten een einde aan een voorspelbare show, die zeker niet slecht was. De afwezigheid van nieuw werk kan twee dingen betekenen, de band trakteert de band liever op hits of het nieuwe album gaat lang niet zo goed worden als Limp Bizkit tien jaar terug was. Hoe dan ook, de meeste bezoekers zullen de Effenaar met een glimlach verlaten hebben.

Setlist:

• ‘Show Me What You Got’
• ‘My Generation’
• ‘Livin' It Up’
• ‘Almost Over’
• ‘Eat You Alive’
• ‘My Way’
• ‘Break Stuff’
• ‘Re-Arranged’
• ‘Take A Look Around’
• ‘Behind Blue Eyes’ (The Who cover)
• ‘Nookie’
• ‘Faith’ (George Michael cover)
• ‘Outro’ van The Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavoured Water
• ‘Rollin' (Air Raid Vehicle)’

Op de laatste dag van Ieperfest 2010 is het guur weer. De zon laat zich niet zien en het waait vrij hard de hele dag. Gelukkig gaat het pas regenen nadat Converge het festival heeft afgesloten en goed hard ook. Nog voordat we het terrein opkomen worden we al getrakteerd op slecht nieuws: Kvelertak heeft wegens persoonlijke omstandigheden het optreden afgezegd.

Dat is jammer, want de band gooide hoge ogen met hun debuutalbum. Dan maar een andere band die met Converge op tour is: Gaza. Het Amerikaanse viertal trakteert het publiek om een muur van geluid, die erg goed afgesteld is. Het is een intense show, waarbij de band de kans grijpt om te laten horen hoe goed hun nummers in elkaar steken. Geen band om de eerste keer al volledig te begrijpen maar om stap voor stap te ontdekken. Maar de meeste mensen in de tent kennen de band waarschijnlijk al want de respons is uitermate positief.

Na de complexe show van Gaza valt bij Antagonist AD wel erg op hoe voorspelbaar hun hardcore is. Deze jongens hebben wel erg veel van een band als Parkway Drive gekopieerd, waardoor hun show niet bijzonder genoeg is om te kijken. Later op de dag treft Gravemaker en 50 Lions hetzelfde lot. De laatste band heeft doordat de zanger familie is van de zanger van Parkway Drive wel het meeste publiek en speelt net een tikje strakker dan de andere twee bands. Maar dat is niet genoeg de aandacht en energie voor de volle show vast te houden, vooral niet als je elk nummer stillegt voor maximale publieksparticipatie tijdens beatdowns en dergelijke.

Antagonist AD

Gravemaker

50 Lions

Een band die wel opvalt door hun muziek is An Emerald City. Psychedelica, orientalisme en exotische instrumenten voeren de boventoon tijdens hun show. Het lijkt wel een experimentele versie van The Arcade Fire. Het is vanaf het begin al bijna te veel voor de meeste bezoekers, vooral omdat veel nummers soundscape achtige vormen aannemen en niet altijd naar een climax toewerken. Tussen alle andere schreeuwende bands zeker opvallend, maar muzikaal ook de moeite waard. Maar waar het nog rustiger is dan bij de experimentele Nieuw-Zeelanders is tijdens de show van Forensics. Zij overdonderen het publiek met een lading dikke riffs waar je u tegen zegt. De dikke gitaarrock lijkt echter niet geliefd te zijn op Ieperfest en dat terwijl er op de show niets aan te merken valt.

An Emerald City

Op het hoofdpodium treden de mannen van Breakdown die slim beginnen met ‘Kickback’, een nummer dat gecoverd werd door Terror en hiermee kijken veel jongere bezoekers naar het optreden van deze New Yorkse hardcore heren. Het is een solide show van het kaliber van dik hout zaagt men planken. Origin is de perfecte opwarmer voor Dying Fetus, later vandaag. Hun extreem technische death metal ligt zwaar op de maag maar het blijft zeer indrukwekkend de heren te zien spelen. Jammer dat de drum nogal overheerst qua geluid en daarom de interessante gitaar en bass ritmes nauwelijks te horen zijn. De vingervlugheid (vooral van de bassist) verbaast menig bezoeker.

Net als Gaza speelt er vandaag nog een stoomwals band, Knut uit Oostenrijk. De band opent instrumentaal maar zet wel gelijk de toon met hun dikke geluid. De sludge met mathcore invloeden komt vandaag goed tot zijn recht en doordat de band maar door blijft razen zakt het optreden niet. Vrij abrupt komt de show ten einde, net als de band echt een beetje op stoom begint te komen.

Op het hoofdpodium laat Kylesa zich niet van hun beste kant zien, de show is behoorlijk aan de tamme kant. Wellicht komt het doordat dit de laatste dag van een lange tour in Europa maar ondanks dat de band goed speelt zit er niet meer in. De setlist was ook eerder in deze contreien te zien, met nummers als ‘Hollow Severer’, ‘Unknown Awareness’, ‘Where The Horizon Unfolds’ en ‘Scapegoat’ niet reuze verrassend.

All Out War en Voivod maken er beide toffe, trip down memory lane shows van. De nineties metalcore van de eerste is wel stukken populairder dan de progressieve metal van de tweede, maar zij hebben dan weer betere solo’s. De mannen van Dying Fetus laten vandaag weer eens horen dat je met zijn drieën ook fantastische death metal kan maken. Gedurende hun hele show verslapt geen moment de aandacht van het drietal en blijven ze superstrak knallen. Qua death metal zeker de onbetwiste topper van het festival.

Dying Fetus

Amenra speelt een thuiswedstrijd in de tent. De band weet met hun donkere drone/sudge muziek een uitstekende sfeer te creëren, waarbij visuals een versterkende rol spelen. Het gekrijs blijft door merg en been snijden maar het publiek smult ervan. Zoals vaak bij dit soort muziek bestaan de voorste paar rijen uit wiegende fans, bijna in trance gebracht door de nummers van de Belgen. ‘De Dodenakker’ en ‘Razoreater’ worden met luid gejuich ontvangen maar ook de rest van de set staat als een huis. Amenra loopt iets uit, waardoor de show van Converge ingekort moet worden.

Maar als we bij het hoofdpodium aankomen staat niet Converge daar klaar, maar speelt Trash Talk een korte set. Ze mochten van Converge een stukje spelen, de band was veel te laat aangekomen voor hun eigen slot in het tijdschema en stelt zo de band tevreden. Afgezien van het feit dat ze kostbare Converge tijd afsnoepen stelt de show verder ook teleur, de simpele powerviolence is verschrikkelijk overhyped.

Trash Talk

Als Converge dan eindelijk klaar is om te beginnen kijken de fans ongerust op hun horloge, half tien en om tien uur moet het stil zijn. De energieke band laat er daarom geen gras over groeien en vuurt nummers als ‘Concubine’, ‘Vultures’ ‘Last Light’ en ‘First Light’, ‘The Broken Vow’, ‘Dark Horse, ‘Lone Wolves’ en ‘Homewrecker’ op het publiek af. De nummers worden goed gespeeld maar na zeven weken touren is de stem van Jacob Bannon behoorlijk verrot. Zijn gekrijs is naast de complexe muziek het kenmerk van Converge en daarom is het erg zuur dat hij vandaag veel zang door het publiek laat doen. Ook helpt bassist Nate Newton veel. Maar het is stukken minder tof. Door de tijdsdruk ontstaat er wat frictie op het podium, Kurt Ballou krijgt geeneens tijd om zijn tweede gitaar te stemmen en geeft af op Bannon. Ondanks dat de band niet optimaal speelt en de show een stuk korter is dan de bedoeling was laat Converge wel horen nog steeds tot de top wat betreft het extreme metal genre te behoren.

En hiermee is ook Ieperfest 2010 aan zijn einde gekomen. Een festival waar het weer niet meewerkte maar verder was het een uitermate succesvolle editie met gevarieerde bands, lekker vegan eten en vooral een hele goede sfeer. Op naar 2011.

Converge

Ieperfest 2010

De tweede dag van Ieperfest begint met een zonnetje en afgezien van een keiharde stortbui ‘s middags blijft het de hele dag droog en is het een stuk warmer dan gisteren. Vandaag nemen we afscheid van Ruiner en Despised Icon, kijken we naar de tweede hardcore grootheid die komt afsluiten (Madball) en staat Nederlands trots No Turning Back op het podium.

De Australische band Carpathian maakt op het hoofdpodium behoorlijk veel indruk. Met hun duistere, wat tragere hardcore onderscheiden deze mannen zich van de meeste genregenoten en met hun felle show weten ze ook het oog te plezieren. Van de 7 inch die binnenkort op Deathwish uitkomt wordt onder andere het titelnummer ‘Wanderlust’ gespeeld en daaraan is te horen hoe veel de band gegroeid is sinds het sterke Isolation. Het publiek smult ervan en blijkt het oudere werk ook goed mee te kunnen zingen. Na ‘Permanent’ en ‘Ceremony’ komt er aan de toffe show een eind.

Carpathian

In de tent begint dan Ufomammut, voor mannen met lang haar en grote baarden. De spacerock met stoner en sludge invloeden jaagt veel mensen de tent uit terwijl de band goed staat te spelen, hoewel er wat meer variatie in de nummers aangebracht mag worden. Met name de met effecten beladen zang wordt vrij snel saai. Ook The Black Heart Rebellion valt buiten het hardcore genre, hun door Isis en Red Sparowes geïnspireerde show is ook niet voor iedereen weggelegd. Helaas voor hen schijnt de zon vrij fel en verkiezen veel mensen het gras boven de tent.

Net als de mannen van Confronto het laatste nummer van hun voorspelbare set (zelfs de speeches waren voorspelbaar) inzetten begint het hard te regenen. Zodoende staan de mannen van Aussitot Mort opeens voor een volle tent te spelen. Helaas weten zij het voordeel niet uit te buiten. De logge, zware met soundscapes beladen post-rock is wel tof, maar afgezien van de krijsende zanger, wel erg cliché.

Confronto

Ondanks de regen, die tijdens hun laatste Europese show ooit, alleen maar harder wordt staat er een grote groep mensen voor Ruiner. De band doet het goed door met ‘Bottom Line: Fuck You’ te starten, het felle nummer trekt enige onbekenden met de band over de streep. De band speelt een gevarieerde setlist, waarbij de rustigere nummers van Hell is Empty net zo hard worden meegezongen als het oudere werk. Zo passeren onder andere ‘Once Loved’, ‘Paint Pearls’, ‘What Could Possibly go Right’ en ‘Dead Weight’ de revue. De band speelt hard en de zanger staat geen moment stil. Waarom er toch een vreemde sfeer hangt? Dat komt door die energieke zanger, het ene moment zegt hij blij te zijn met alle beweging terwijl op veel andere momenten duidelijk is dat het hem geen ruk meer kan schelen wat er eigenlijk gebeurt (en dat zegt hij ook meerdere malen). In de stromende regen sluit de band hun Europese carrière tof  af met ‘Kiss That Motherfucker Goodbye’ en ‘Adhering to Superstition').

Ruiner

Door de regen profiteert Bitter End van een volle tent en die wordt aardig meegetrokken in de hardcore van de mannen. De nieuwe nummers van Guilty as Charged worden goed ontvangen maar ook al behoorlijk veel meegezongen door het dansende publiek. De band speelt een combinatie van hardcore en metal, een beetje als Cruel Hand, maar door hun strakke show en de massa bij het kleine podium komt hun show beter over dan die van Cruel Hand gisteren. Bijkomend voordeel, het is inmiddels droog.

Bitter End

Mensen die Born From Pain al een keer gezien hebben sinds de band Survival uit heeft gebracht hoeven dit stuk geeneens te lezen. De show is al jaren hetzelfde en dat wordt behoorlijk saai, het is tijd voor een nieuw album of een andere setlist. Vandaag weer ‘Death in the Streets’, ‘Rise or Die’, ‘Final Nail’, ‘Behind Enemy Lines’, ‘Black Gold’, ‘The New Hate’, ‘State of Mind’, ‘Reclaim the Crown’ gepaard met veel come on, let’s go van zanger Rob. Het veld staat behoorlijk veel maar de band krijgt maar weinig reactie.

Born From Pain

Voordat ook Despised Icon ermee stopt knalt Reproach er nog even een set van twintig minuten onvervalste thrash revival uit. Voor Despised Icon zijn vandaag veel dagjesmensen en die worden getrakteerd op een veel betere show dan die op Groezrock. Van hun laatste tour maakt de band vandaag in elk geval een feestje en sluit hun loopbaan in stijl af. De setlist was niet erg spannend maar nummers als ‘M.V.P.’, ‘Day of Mourning’, Diva of Disgust’ of ‘Les Temps Changent’ doen het erg goed. De combinatie van twee zangers en een ijzerstrakke drummer werkt erg goed.

Despised Icon

Maar hun tourgenoten van The Black Dahlia Murder laten toch horen waarom zij hoger op de bill staan. De band speelt verschrikkelijk strak en imponeert met hun death metal vrijwel het hele veld, zelfs veel hardcore fans staan met open mond te kijken. Storende factor is het gescheld van frontman Trevor, dat is nergens voor nodig. Met nummers als ‘Elder Misanthrophy’, Necropolis’, Close Casket Requim’ en ‘What a Horrible Night to Have a Curse’ laat de band horen hoe goed ze de nummers live kunnen waarmaken. Vooral de solo gitarist is erg goed en het lijkt hem allemaal geen moeite te kosten.

The Black Dahlia Murder

Maar waar het echt uitpuilt in de tent vandaag is bij Nederlands trots op hardcore gebied No Turning Back. Gelukkig komt hun nieuwe album binnen onafzienbare tijd ook uit want ook deze setlist begint wel een beetje saai te worden. Om van het preken, waar veel bands vandaag en handje van hadden, maar niet te spreken. Maar de show, de energie van band en publiek, is een lust voor het oog. Cool qua hardcore standaarden maar eigenlijk jammer is dat Martijn veel zang door het publiek laat doen, wat er in feite op neerkomt dat het de helft van de tijd stil is. Toch bewijst de band met deze show weer wat voor geoliede machine ze live geworden zijn over de afgelopen jaren.

No Turning Back

Als laatste sluit Madball de tweede dag af. Door met ‘Set it Off’te beginnen krijgen ze bijna het hele veld mee, maar dat zakt behoorlijk in door een hoop nieuwere nummers te spelen maar al helemaal doordat de band tussen de nummers door behoorlijk lang stil is of doordat Freddy vandaag op de praatstoel zit. Soms is hij wel grappig of to the point maar over het algemeen staat iedereen gewoon te wachten tot we los kunnen gaan op ‘Demonstrate My Style’of ‘Down by Law’. Er wordt een nummer gespeeld van het aankomende album Empire dat hopelijk veel goeds voorspelt voor de rest van die plaat. Opmerkelijk is dat Madball vandaag wel tot 0:15 mag doorgaan.

Madball

Het grootste DIY underground van Europa kent dit jaar een van de beste line-ups. Met onder andere laatste shows van Ruiner en Despised Icon, klassieke hardcore namen als Agnostic Front en Madball, jonkies als 50 Lions en Carpathian en gevestigde namen als Converge en Dying Fetus is er genoeg aan boze mannen muziek voor de liefhebber mee te pakken. Drie dagen lang maar liefst doet ROAR E-Zine verslag van Ieperfest 2010.

Vervanger Kingdom is de eerste band die ROAR E-Zine meepakt, zoals Willem al in zijn recensie van het album Hemeltraan schreef is dit een band om in de gaten te houden. Het is nog vroeg (tien over half een) als de band het podium betreedt maar gelukkig staan er al vrij veel mensen op het terrein. Het zou misschien nog drukker kunnen zijn als de rij voor de ingang niet een beetje chaotisch verliep, mensen die de camping op willen staan met hun grote tassen ook de dezelfde rij voor een bandje als alle anderen. Maar het mag de pret niet drukken. De sfeer die Kingdom weet neer te zetten met hun muziek, die soms dicht in de buurt van Amenra komt, werkt echter bijzonder goed, ondanks het zonnetje.

Voordat Atlas Losing Grip begint arriveert ook de aangekondigde regenbui. Gelukkig is er naast in de tent genoeg ruimte om te schuilen. Je kunt droog staan bij de bar, bij de etenstent, in de merchandise tent en in het More Than Music stage. Dankzij de aanstekelijke punkrock kiezen veel mensen er echter voor droog te staan in de tent, om de band mee te pakken. De zanger mag dan wel een vieze snor hebben en tegen het einde steeds schorrer worden, het optreden is goed. Een energieke show waarbij vooral de samenzang het grootste pluspunt van de band is. Wellicht omdat punkrock een beetje de vreemde eend in de bijt dit festival is bewegen er wat weinig mensen.

Atlas Losing Grip

Waar ook weinig mensen bewegen is tijdens de grindcore van Bloody Phoenix. Op grindcore is het moeilijk bewegen maar wat vooral de oorzaak is is de muziek. De band blijft binnen de platgetreden paden van het genre, waardoor het optreden nogal saai is. Een optreden dat minder saai is, daar zorgt de Portugese hardcore band For the Glory wel voor. Ieperfest 2010 ziet zijn eerste pit van de dag. Vooral de frontman weet precies hoe hij het publiek moet bespelen en trekt daarom veel volk van de uithoeken van het terrein naar hun show. Helaas houdt de band de sfeer niet tot het einde vast, het gebrek aan variatie nekt hen. Tijdens het laatste nummer is er nog een korte opleving, waarmee de eerste pile-on van het festival een feit is.

Bloody Phoenix

SSS (Short Shap Shock) maakt ook een goede indruk. Vergelijkbaar met bands als Municipal Waste en Toxic Holocaust maken deze vier Britten thrash metal. Tijdens het optreden worden er verschrikkelijk veel nummers gespeeld (waaronder maar liefst vijf nieuwe), die elkaar snel opvolgen. De frontman van SSS, een grote baardige kerel met een dikke bril, maakt er een gezellig optreden van door af en toe een grapje te maken. Zo wordt de eerste rij voor kinderen uitgemaakt, omdat er niemand tussenstaat met zo’n grote baard als hij. Soms neemt de band een beetje gas terug, maar over het algemeen scheurt de band in de vijfde versnelling door hun set heen.

SSS

Een band die wel de tijd tussen de nummers door neemt is Purification, de heropgerichte straight-edge vegan hardcore band heeft een boodschap die uitgedragen moet worden en doet dat vandaag iets teveel. Op een groen festival als Ieper lopen veel gelijkgestemden rond en de zanger doet daarom wat prekerig aan. Ondanks dat de band strak speelt is het niet reuze druk, wellicht heeft de discussie op het More Than Music stage More Clit in the Pit daar iets mee te maken. Tegen het einde van hun show gaat het publiek wel hard los. Dat de zon terug is en het daarom heerlijk warm geworden is zal daarbij wel meespelen.

Purification

De melodieuze hardcorepunk van This is a Stand-Off doet het ook goed op Ieperfest, de show van het vijftal trekt aardig wat mensen. De band speelt veel nummers van Be Disappointed, terwijl hun show allesbehalve een teleurstelling is. Of het moet het feit zijn dat de tweede gitaar nogal zacht stond. Dat we hier met punkrock te maken hebben in plaats van serieuze hardcore wordt wel duidelijk als de zanger een harde grap over unity maakt. “Het gaat hier om unity dus geef de persoon naast je een dikke high-five, dan heb je je punt weer gemaakt”, zegt hij. Veel serieuze hardcore fans kunnen hier niet om lachen maar het past goed bij de sfeer van deze band.

Het nieuwe album Lock and Key van Cruel Hand is tof maar de show van vandaag is iets minder goed en strak dan het album. De zanger wint in elk geval de prijs voor domste outfit, met zijn camouflage en oranje kleurige bodywarmer. Het hoofdpodium is misschien nog een beetje te groot voor deze Amerikanen maar tijdens hun show zit het met de energie wel goed, die van de band en het publiek (een hoog stagedives en een grote pit). De band speelt goed maar er is tussendoor nog teveel sprake van clichématig geouwehoer. Cruel Hand is op hun best als ze nummers als ‘Lock and Key’, ‘Cruel Hand’, ‘House Arrest’ of ‘Prying Eyes’ spelen.

Cruel Hand

Tussendoor is het tijd even een rondje te lopen en van het terrein te genieten. Groot is Ieperfest zeker niet, maar juist het kleine zorgt voor een uitstekende sfeer. Bij de etenstent zijn verschillende lekkere veganistisch gerechten te halen, je krijgt je eten op een bord dat je moet inleveren voor een muntje retour. Er zijn diverse biologische sapjes te koop en voor de geïnteresseerden staan er verschillende stands over veganisme, het regenwoud en dierenrechten. Een biertje kost je trouwens 1,70, koffie en thee een euro. Een patatje is twee euro, net als een pannenkoek. Wil je een wat stevigere hap dan betaal je vier of vijf euro. Mooie prijzen!

Ieperfest

Het is erg druk in de tent bij Annotations of an Autopsy. Zoals vele deathcore bands zijn ook deze mannen gewisseld voor een stijl die meer van brutal death metal, weg heeft maar zelfs na deze wisseling leggen ze het qua intensiteit, logheid en bruutheid af tegen bands als Suffocation of Dying Fetus (die zondag spelen). Desondanks smult de tent van het muzikale geweld, met misschien wel de grootste pit van de dag. Als de band enkele nummers van hun eerste EP speelt (waaronder ‘Gore Gore Gadget’) is goed te horen dat de genreswitch slim was. Deathcore is toch niet meer dan een gimmick. De band maakt een sympathieke indruk, die nog eens versterkt wordt doordat de zanger de tijd neemt om na de show met veel mensen op de foto te gaan.

Annotations of an Autopsy

Net voordat de legendarische band van Kevin Seconds het podium moet betreden is er een wolkbreuk. Op slag is het terrein een grote modderpoel, waar mensen dankbaar gebruik van maken om in te spelen. Ook de pit tijdens 7 Seconds is meer een modderworstel feest dan wat we gewend zijn. Doordat het tijdens het begin van de set nog niet droog is (en in de tent Burn My Eyes integraal gedraaid wordt) staan er wat minder mensen te kijken dan 7 Seconds eigenlijk verdiend. Desondanks knallen de oude mannen vrolijk door hun positieve nummers heen (onder andere ‘Your Parents Hardcore’, ‘Sooner or Later’, ‘We’re gonna Fight’, ‘Regrets No Way’, ‘Here’s Your Warning’ en als afsluiter de tergende cover van Nena ’99 Red Balloons’). De band geniet duidelijk van het modderspel en de reacties van het publiek op hun nummers. Door de vele woohoo singalongs is de sfeer uitstekend.

7 Seconds

Hoewel Agnostic Front ongeveer net zo lang bezig is als 7 Seconds is de band veel groter en bekender. En dat terwijl de show een heel stuk minder is vandaag (en over het algemeen). De setlist was geen verrassing, zo komen ‘Victim in Pain’, ‘Friend or Foe’, ‘Warriors’, For My Family’, ‘New York Police State’ en natuurlijk ‘Gotta Go’voorbij. Roger Miret is matig bij stem en Vinnie Stigma zit er regelmatig goed naast. Veel mensen kijken naar deze band, die eigenlijk hadden moeten afsluiten maar door logistieke problemen van Raised Fist eerder opkwamen, maar eigenlijk is de show van deze pioniers een aanfluiting.

Agnostic Front

Next Step Up speelt een solide show in de tent, maar voor weinig mensen. Het is ondertussen koud, veel mensen zijn nat en moe en taaien langzaam af. Maar als Raised Fist dan eindelijk om vijf over half twaalf het podium betreedt herpakt een groot gedeelte zich en verzamelen zich voor het podium, de grote modderpoel met zorg ontwijkend. De Zweden verspillen geen tijd en vliegen door hun nummers heen, voornamelijk werk van de laatste twee albums 'Veil of Ignorance' en 'Sound of the Republic' maar ook het titelnummer van Dedication komt voorbij. Frontman Alle blijft geweldig om naar te kijken, hoe hoog deze man kan springen blijft verbazingwekkend. Jammer dat hij niet in staat de furieuze snelheid van de nummers op cd te evenaren maar zeker een ijzersterke prestatie. Raised Fist maakt met hun strakke show een prachtig einde aan de eerste Ieperfest dag. Helaas moet de band iets eerder stoppen dan gepland, om middernacht moet het stil zijn om volgend jaar nog een festival te kunnen organiseren. Er is nog een afterparty in de tent maar met zonnig weer in het vooruitzicht taait ROAR E-Zine af.

Raised Fist

Dit is samen met de nieuwe Madball de hardcoreplaat waar de meeste liefhebbers waarschijnlijk met samengeknepen billen het verschijnen hebben afgewacht. Hardcore giganten Terror komen met hun vijfde album Keepers Of The Faith.  Krijgt de immens populaire live-sensatie het voor elkaar net als twee jaar geleden hun luisteraars te verrassen? Om maar gelijk met de deur in huis te vallen, dat lukt ze inderdaad. Maar niet op een manier die iedereen kan waarderen.

‘Your Enemies Are Mine’ is in elk geval uitstekend geschikt om het album mee te openen. Het is een typische Terror track, snel, hard, kort, boze teksten en met gang-vocals op de juiste momenten. Niet verrassend, wel lekker. Ook het tweede nummer, ‘Stick Tight’, komt net zo hard en bekend voor. Maar op ‘Return To Strength’ is er wel iets nieuws te bemerken, iets dat al subtiel in de eerdere nummers terug kwam: het gitaarspel. Terror klinkt meer metal dan ooit (afgezien van de teksten), iets dat wellicht ligt aan nieuwe gitarist Jorden Posner, die live al een tijdje meespeelde. Je hoeft niet bang te zijn dat je favoriete hardcoreband geen hardcore meer maakt, dat doen ze nog steeds ijzersterk. Alleen nu met een vleugje metal, luister maar eens naar de solo in ‘The Struggle’, 'Only Death' en ‘Defiant’ of de brug in ‘Stay Free’. Vond je de solo’s en enkele rustige passages op het vorige album ook al niets en luister je liever de eerste drie albums? Dan zul je ook op Keepers Of The Faith wel iets aan te merken hebben.

Voor het eerst vliegt Terror enkele keren uit de bocht. Soms lijken de metalriffs wel erg veel op elkaar. Twee van de dertien nummers vallen tegen. Het rustige ‘You’re Caught’ heeft een voorspelbare en saaie rif en niet soepel lopende coupletten. Pas tegen het einde van het nummer revancheert de band zich maar dan is het al te laat. Voor de riff uit ‘Only Death’ heeft de band maar ‘2 Minutes To Midnight’ van Iron Maiden een beetje aangepast. De singalong in het nummer ‘The New Blood’ is ook aan de zwakke kant, maar dat wordt goed opgevangen door Toby Morse (H2O).

De progressie is niet zo groot als op het vorige album. Keepers Of The Faith borduurt voor op de formule van The Damned, The Shamed. Hiermee heeft Terror het net als op dat album voor elkaar gekregen hun keiharde hardcore de broodnodige verfrissing te geven door andere invloeden, in dit geval metal. Niet alle fans zullen deze stap kunnen waarderen, maar gelukkig voor hen bevat de liveshow vast meer dan genoeg oud werk. Dat er paar kleine smetjes op staan wordt ruimschoots goedgemaakt door de kwaliteit van de rest van de nummers.

Score: 4 out of 5 stars

De band speelt binnenkort twee keer in Nederland als headliner van de Hell On Earth Tour.

Broadcasting, de vorige cd van de Canadese hardcoreband Comeback Kid, kreeg veel kritiek. Zo zou de wisseling van zanger niet goed uit gepakt hebben en was het contrast met het zwaar overgewaardeerde Wake the Dead (2005) te groot. Drie jaar na hun vorige album heeft de band eindelijk de opvolger opgenomen. Maakt Symptoms and Cures alles weer goed of is het kaf op de koren van de haters, die alleen Scott Wade willen horen zingen in plaats van Andrew Neufeld.

De grote grap is achteraf natuurlijk dat Broadcasting helemaal zo slecht nog niet was. Maar als je nu fan was van het Wade tijdperk, van Broadcasting of gewoon van hardcore in het algemeen, Symptoms and Cures is een uitstekend album geworden. ‘Do Yourself a Favor’ knalt er gelijk hard in, typische Comeback Kid stijl.  Snel, rauw (met niet te rauw, door de fijne hooks) en met goed getimede gangvocals. ‘Crooked Floors’, het nummer erna, mag dan wel niet de sterkste track zijn maar live heeft dit alle potentie een lekkere meeschreeuwer te worden. Ook ‘G.M. Vincent and I’ bevat de typische zang aan het begin, wat live ongetwijfeld ook goed zal werken.. Lekkere gitaarriff ook in dat nummer. Af en toe lijkt de band hier wat teveel rekening mee te houden, sommige teksten bevatten vrij cheesy regels die vaak niet bij de toon van de rest passen en te duidelijk bedoeld zijn om iedereen mee te krijgen. Zo gaat ‘Because Of All The Things You Say’ onderuit.

Het album is met veertig minuten een beetje aan de lange kant. Meerdere nummers zitten qua speelduur tegen de vier minuten aan en ondanks dat de band veel gegroeid is de afgelopen jaren worstelen ze nog om interessante, langere nummers te schrijven. ‘Get Alone’ is het minste nummer, wat ook nog eens veel te lang doorgaat. ‘Balance’ is een van de betere nummers, maar ook die had nog wel iets korter gemogen. Op het openingsnummer en ‘Magnet Pull’ laat de band horen hoe het wel moet.

Voor de mensen die Comeback Kid na het vertrek van Wade hadden afgeschreven, ik zou Symptoms and Cures zeker een kans geven. Het is een beter album dan Broadcasting. De band klinkt energiek, Neufeld heeft veel variatie in zijn zang aangebracht en de nummers stampen over het algemeen lekker door. Voor de fans die ook Broadcasting konden waarderen, deze is beter. Punt.

Score: 3.5 out of 5 stars

De band staat binnenkort in Nederland op de Imperial Never Say Die! tour.

Drie jaar geleden kwam de Amerikaans-Canadese zevenkoppige indie orchestrale rock band (een hele mondvol) The Arcade Fire met hun tweede album Neon Bible. En album dat nogal zwaar op de maag lag, in tegenstelling tot de voorganger Funeral overheerste er een bombastische, grimmige, duistere sfeer die niet door iedereen gewaardeerd kon worden. Nu ligt The Suburbs in de winkels. Een heel ander soort album, maar waarmee de band laat zien in de afgelopen drie jaar enorm gegroeid te zijn.

Dat we hier niet met een tweede Neon Bible te maken hebben is gelijk te horen tijdens de eerste paar seconden van de openingstrack (het titelnummer), het album begint namelijk erg vrolijk met piano en strijkers, maar met de melancholische zang van Butler die mooi contrasteert met de muziek. Zijn teksten zijn dit keer wederom van hoog niveau en spreken van een hang naar vroeger, zonder al te nostalgisch te worden door het verleden alleen te romantiseren. Maar ondanks dat zijn zang niet anders is dan voorheen is de toon van The Suburbs dat wel. Het geluid zit dichter bij Funeral in de buurt, maar qua composities overstijgt de band haar debuut zonder veel moeite. De bandleden zit goed in zijn vel, de nummers voelen minder onrustig dan voorheen en elk van de muzikanten krijgt de kans zijn of haar talenten te benutten. Ook de vrouw van Butler, levert ook betere zangprestaties af. Zij is duidelijk beter geworden, dat goed tot uiting komt in een nummer als ‘Sprawl II (Mountains Beyond Mountains)’ of ‘Half Light II (No Celebration)’.

Het kost waarschijnlijk meerdere luisterbeurten voordat je The Suburbs op waarde kan schatten. De composities zijn gelaagd, nummers horen bij elkaar (‘Half Light’ en ‘Sprawl’ hebben beide twee delen) en het album mist instant hits als ‘Keep the Car Running’, die na een keer in je hoofd zat. Daarbij zakt het album op iets meer dan een half uur een beetje in met het akoestische nummer ‘Wasted Hours’, dat niet zo mooi is. Samen met ‘Rococo het minste nummer van het album.  Met zestien nummers duurt het album een uur, maar gaat vrijwel nergens vervelen. Er komt verschrikkelijk veel variatie voorbij (altijd al een kenmerk van de band), waarbij invloeden als U2 en David Bowie af en toe de kop op steken maar waar de band vooral hun eigen geluid laat horen.

Het is moeilijk voor me om te beschrijven hoe mooi The Suburbs is. Fans van Neon Bible zullen even moeten wennen aan de minder drukkende sfeer, fans van Funeral kunnen hun hart ophalen. Maar iedereen die geniet van intelligent geschreven nummers uitgevoerd door uitstekende artiesten met mooie teksten moet dit album zeker een kans geven. Materiaal voor de jaarlijsten.

Score: 4.5 out of 5 stars

Helaas., ik moet je teleur stellen. Capricorn One is geen nieuw album van de ter ziele gegane melodische punkrockband Good Riddance. Het is een singles and rarities album, waarop nummers van diverse 7 inches, Fat Wreck compilaties en enkele outtakes staan. Had je als die hard fan van de band alles al in de kast staan dan is dit een overbodige uitgave. Maar voor alle anderen is het zeker de moeite waard om deze cd aan te schaffen.

Allereerst is het een mooie uitgave geworden, alle teksten zijn afgedrukt, vergezeld van uitleg door zanger Russ Rankin over de achtergrond van het nummer en zijn tekst. Gecombineerd met mooi artwork voelen de 21 nummers (een speelduur van drie kwartier) zeker niet aan als even makkelijk geld verdienen. Het oudste nummer is van 1993, het nieuwste van 2006 (een outtake van My Republic, het laatste studioalbum). De kwaliteit van de nummers wisselt behoorlijk, dat extra opvalt ze niet chronologisch geordend zijn. Maar beide kanten van Good Riddance zijn vertegenwoordigd: hard en rauw uit de vorige eeuw en melodisch vanaf ongeveer 2000. Fans van de eerste kant kunnen het best uit de voeten met deze compilatie, slechts drie nummers van zijn van na 2000. Trek je albums als Ballads From the Revolution (1998) of A Comprehensive Guide to Moderne Rebellion (1996) niet zo goed? Dan zou ik deze uitgave eerst maar eens goed luisteren voor je tot aankoop overgaat.

Als je de nummers nog niet allemaal hebt is dit voor Good Riddance fans een geweldige uitgave, al was het maar alleen om de andere versie van ‘Last Believer’ een keer te horen. Heb je nog helemaal niets van de band in de kast staan en ben je nieuwsgierig geraakt? Dan is het Remain in Memory – The Final Show een betere eerste aankoop.

Score: 3.5 out of 5 stars

Dat de mannen van Cruel Hand naast hardcore ook een voorliefde hebben voor thrashmetal werd al sporadisch duidelijk op hun eerdere albums, Without a Pulse (2007) en Prying Eyes (2008).  Op hun nieuwe album, Lock & Key, gaat de band hier net een stapje verder mee en ontstijgt hun eigen, gemiddelde niveau. Want hoewel beide voorgaande albums wel aardig waren, echt bijzonder werd het nergens. Gelukkig is drie keer scheepsrecht voor de band op het Bridge Nine label. Want als het twintig minuten durende album wordt geopend door de titeltrack knalt de New York hardcore er gelijk goed hard in.

Maar ondanks dat het beter dan ooit geproduceerd klinkt is het nog niet erg bijzonder. Maar na anderhalve minuut wordt de luisteraar opeens verrast door cleane zang. Een kort stukje van vier regels, geen zeurige cleane zang maar oldschool thrash is precies genoeg om het nummer naar een hoger niveau te tillen. En deze zang komt op Lock & Key vaker voor. Je moet ervan houden, maar de crossover  à la Bitter End en Alpha And Omega pakt voor Cruel Hand goed uit. Niet alleen de zang heeft thrash invloeden, ook de muziek gaat steeds meer die richting op, zonder zijn hardcore roots te verliezen. Luister maar eens naar de korte solos in ‘One Cold Face’ en ‘Day or Darkness’, de brug in dat nummer of de openingsriff van ‘Labyrinth’.

Het album is met tien nummers zo voorbij maar ook dat komt de band ten goede. Er is meer variatie in de zang, meer variatie in de nummers, meer trash invloeden en stukken betere productie. Niet elk nummer is even goed (het langzame ‘One Cold Face’ komt niet zo goed uit de verf) maar met een gemiddelde speelduur van twee minuten maakt dat niet uit. Hopelijk lukt het Cruel Hand ook door veel op te treden hier door te breken want met Lock & Key leveren ze een van de betere hardcore albums van dit jaar af. Ben je niet zo van de crossover dan kun je best twee sterren van het cijfer aftrekken.

Score: 4 out of 5 stars