ROAR E-Zine - Dagelijks muziekrecensies, cd's, concerten, festivals, interviews en prijsvragen! » Twan Scheffers

Vers Vlees

Twan Scheffers — Thu, 09 Sep 2010 17:30:56 +0000

ROAR E-Zine zoekt vers vlees, oftewel, nieuw vlees. En dan ook niet zomaar alle smaken. Nee! Wij zoeken enthousiaste, de Nederlandse taal beheersende, muziekliefhebbende personen die zin hebben om ons team te versterken. Zo zijn wij momenteel op zoek naar cd-recensenten, film-recensenten en interviewers. Lijkt het jou wat om bij ROAR E-Zine te komen, de nieuwste releases te bespreken van alle grote, maar ook lokale acts? Naar een persdag te gaan om met de grootste artiesten te praten? Mail dan jouw sollicitatie naar info@roarezine.com .

Incubate 2010

Twan Scheffers — Wed, 08 Sep 2010 17:43:30 +0000

Na de eerste editie onder de naam Incubate zijn we er beter aan gewend. Vandaag weer nieuwe namen voor het Tilburgse festival: DJ Rupture, Bram Stadhouders, Sidsel Endresen, Ladyhawk, The Hunger, The Drip Dry Man and the Dirty Hellhounds and Bbrave en Jim Black Trio zijn toegevoegd, Ducktails en Vomir hebben afgezegd. Incubate wordt gehouden van 12 tot en met 19 september. Eén volle week vol met muziek, kunst en film afkomstig van alle uithoeken van de wereld. [UPDATE 7 september] Daar zijn ze dan, de onvermijdelijke afmeldingen: Hanoi Janes, Spy Catcher en Blind to Faith. Vervangers zijn er ook gevonden, Accadians, Alkerdeel en Cpt. Badass vervangen de drie eerder genoemde acts. Kijk verder voor de dagindeling. [ UPDATE 8 september ] Het Incubate tijdschema is hier te bezichtigen.

Zondag 12 september
Bas van Heur | Charles Leadbeater | Dick Rijken | Wim van de Donk | Wout Withagen

Limp Bizkit @ Heineken Music Hall, Amsterdam

Willem Schutte — Tue, 07 Sep 2010 13:15:11 +0000

Rond de milleniumwisseling was nu-metal op z’n hoogtepunt. Dit was vooral te danken aan Limp Bizkit, met het uitbrengen van Significant Other in 1999 en Chocolate Starfish and the Hot Dog Flavored Water in 2000. Van deze twee platen komen in z’n totaliteit negen succesvolle singles. In 2001 stapte gitarist Wes uit de band en in 2005 ging de band uit elkaar, om drie jaar later weer bij elkaar te komen. Halverwege augustus was daar in de Eindhovense Effenaar de eerste Nederlandse show sinds tijden, gisteravond stonden ze in een bomvolle Heineken Music Hall. In tegenstelling tot de vorige show is er vanavond wel een opwarmer: The Blackout.

Daar staan ze dan, zes jochies uit Wales. Althans, zo klinken ze. Het enthousiasme druipt er vanaf, en tussen elk nummer moet worden gezegd dat The Blackout in het voorprogramma staat van Limp ‘Fucking’ Bizkit, waarna veel tromgeroffel en geschreeuw volgt. De band zelf speelt echter niet zo strak, vooral de twee zangers moeten het meer hebben van hun moves dan van hun zangkunsten. Enfin, zij maken een party, en met de toepasselijke cover van The Beastie Boys heeft iedereen het recht om te feesten vanavond. The Blackout warmt op, en doet dit zoals het hoort, want iedereen heeft nu nog meer zin in Limp ‘Fucking’ Bizkit.

In de zaal staan vooral veel twintigers en dertigers, maar ook een aantal papa’s die hun broekies hebben meegenomen. Zelfs de vrouwtjes zijn mee en allemaal juichen ze het uit als de lichten uitgaan. Allemaal hebben ze de missie om even nergens aan te denken en te genieten van jeugdsentiment wat Limp Bizkit heet. Het vijftal knalt erin met ‘Hot Dog’, om bij en ‘My Generation’ direct al het publiek te bespelen door het “Do You Think We Can Fly?” gedeelte uit te stellen. Frontman Fred Durst noemt het publiek na deze twee tracks al beter dan wat ze voor hun kiezen hadden gekregen in Eindhoven.

Limp Bizkit's Fred Durst

Fred voelt zich op z’n gemak en praat honderduit tussen de nummers door. De band werkt zich te gehaast door hitsingle ‘Rollin’’, maar laat het publiek ouderwets springen tijdens ‘My Way’ en ‘Break Stuff’. Laatstgenoemde inclusief een crowdsurfende Fred Durst. De eerste cover van de avond is The Who’s ‘Behind Blue Eyes’, echter voelt deze door de geloopte akoestische gitaar samples van DJ Lethal behoorlijk goedkoop aan.

De band is bezig met een nieuwe full length, die Gold Cobra moet gaan heten, maar snapt het toegestroomde publiek. Geen geneuzel met nieuwe tracks die nog niet klaar zijn, maar lekker knallen met de oude nummers van een decennium terug. Alhoewel, aan het einde van de reguliere set volgt met ‘Walking Away’ toch nog een nieuwe track. “Walking away from you right now”, aldus Fred Durst.

Het vijftal liet tussen de nummers door genoeg gaten vallen en hoewel ze vakkundig door DJ Lethal opgeleukt werden, voelden ze te lang aan. Een uitgelezen kans voor het publiek om een “Fucking Heinie” te halen en voor de band om even tot rust te komen. Gitarist Wes Borland zorgt in z’n eentje voor een muur aan gitaargeluid en de ritmesectie, bestaande uit bassist Sam Rivers en z’n drummende neef John Otto, dreunen werkelijk door het hele lichaam van de bezoeker.

‘Eat You Alive’ is de opener van de toegift, eentje waar alle registers nog maar eens worden opengetrokken. Van de om zich heen slaande massa tijdens ‘Take A Look Around’, via een prima uitgevoerde versie van Coldplay’s 'Yellow' tot oude hit ‘Nookie’. Als toetje volgt een sample van Beverly Hills Cop, waarna de band afsluit met George Micheals ‘Faith’. Deze show is meer dan een simpele cash’n grab: het geluid stond als een huis en de band weet anderhalf uur lang ruim vijfduizend man mee te krijgen. Springend, beukend, schreeuwend en zelfs op hun hurken zittend hebben de bezoekers meer dan genoten van een prima feestje. Missie geslaagd.

Converse Compound @ Lowlands 2010

Twan Scheffers — Thu, 02 Sep 2010 21:00:25 +0000

Lowlands 2010- lees hier onze verslagen, zit er weer op en daarmee is ook de Converse Compound 2010 een feit. Voor het derde jaar op rij was de Compound één van de creatieve hot spots op het festivalterrein: je kon onder andere schoenen customizen, een old school spelletje Pong spelen, dansen tijdens Silent Disco of gewoon even lekker relaxen.

In de welbekende Chuck-O-Matics konden bezoekers hun Converse sneakers laten customizen. Er waren ook weer gast customizers, waaronder de heren van Triggerfinger, Jack Parow, Tim Knol, Moss, Daily Bread en Fresku. Ook Peter te Bos – verantwoordelijk voor het Lowlands artwork - kwam langs om een paar Chuck Taylor All Stars te voorzien van zijn persoonlijke touch.

Houd ROAR E-Zine.com in de gaten om binnenkort in het bezit te zijn van zo'n vet paar Converse sneakers, want de organisatie zoekt nog een fatsoenlijke bestemming voor de schoenen.

Foto's uit de Converse Compound @ Lowlands 2010

’s Avonds was het dansen geblazen tijdens de Silent Disco. Bezoekers konden los gaan op de meest uiteenlopende platen. Er waren gast DJ sets van Triggerfinger, Daily Bread en Dio. De winnaar van de ‘DJ for a day’ contest mocht daarnaast op zaterdagavond op prime time samen met KinkFM DJ Henk Kanning een uur vullen.

2×2 The Pineapple Thief @ De Pul, Uden en De Boerderij, Zoetermeer

Twan Scheffers — Thu, 02 Sep 2010 08:29:13 +0000

The Pineapple Thief ontstaat in 1999 uit de resten van Vulgar Unicorn. De centrale man van The Pineapple Thief is Bruce Soord, een in Duitsland geboren musicus en componist. The Pineapple Thief speelt muziek in het segment progressieve rock. Tot 2002 blijf het een band voor alleen in de studio, daarna wordt op veelvuldig verzoek van de fans, een band geformeerd om concerten te geven. Waren ze vorig jaar nog in Nederland als het voorprogramma van Riverside, nu zijn ze met een eigen headline show te vinden in ons land. Wij van ROAR E-Zine geven 2x2 kaarten weg voor de shows in De Pul, Uden en de Boerderij, Zoetermeer.

Stuur een e-mail met als onderwerp " The Pineapple Thief @ De Pul, Uden" of "The Pineapple Thief @ De Boerderij, Zoetermeer" naar acties@roarezine.com. Vermeld in de e-mail je voor-en achternaam en postadres, want voor één iemand doen we er een gesigneerd examplaar bij van het laatste The Pineapple Thief album Someone Here Is Missing. Uit de inzendingen zullen de winnaars gekozen worden en via de e-mail op de hoogte worden gebracht.

(Vaker dan één keer mailen is overbodig! Het meedoen aan meerdere acties is toegestaan. Deelnemers worden automatisch abonnee op onze nieuwsbrief! Medewerkers van ROAR E-Zine, mensen die proef lopen bij ROAR E-Zine en medewerkers van de podia en organisatie zijn uitgesloten van deelname.)

ROARFest II 2010

Twan Scheffers — Tue, 31 Aug 2010 11:37:30 +0000

In samenwerking met Dynamo Mildt heeft de muziekwebsite ROAR E-Zine wederom een fijne line-up weten neer te zetten. Waar eerder dit jaar John Coffey, Noyalty, Bound In Blood en The Goup de Winston in Amsterdam onveilig maken, zijn het nu Our Last Night, Hopes Die Last en As Enemies Arise die de boel komen trashen in de Dynamo, Eindhoven op ROARFest II.

Our Last Night is een band die in 2004 voor het eerst daglicht zag. De vijf leden zijn Trevor Wentworh ( zang ), Matthew Wentworth ( gitaar, zang ), Alex Woodrow ( bas ), Colin Perry ( gitaar ) en Tim Molloy ( drum ), vijf jongens die moe werden van het spelen van covers en enkel jammen. Al snel kreeg de band veel aandacht, want zanger Trevor Wentworth was pas elf jaar toen hij in deze emocore/screamo/post-hardcoreband stapte. Snel hierna kwam de eerste EP We’ve Been Holding Back uit, en samen met de harde live shows, ging het balletje rollen in omgeving New Hampshire. Nog geen jaar later verscheen het volgende schijfje Building Cities From Scratch. Een EP die voor nog meer buzz zorgde, en wat in 2007 resulteerde in het tekenen bij Epitaph Records.

Toen op 4 maart 2008debuutalbum The Ghosts Among Us uitkwam, en twee jaar later We Will All Evolve- lees hier onze recensie, toen was Our Last Night in Amerika al een gevestigde naam die op tour ging met bands zoals Asking Alexandria, We Came As Romans en From First To Last.

Our Last Night MySpace

Hopes Die Last komt uit Italië, maakt net zoals Our Last Night brute post-hardcore en zit momenteel in de studio om de opvolger van Six Years Home op te nemen. Weliswaar met een nieuwe zanger, maar wanneer we de band moeten geloven gaat het er alleen maar op vooruit. Later dit jaar worden zij losgelaten uit de studio en komen ze naar Eindhoven. Inspiratiebronnen zijn bands zoals Underoath, From Frist To Last en Atreyu. De band bestaat uit Daniele Tofani ( zang ), Marco Calanca ( bas, zang ), Marco Mantovani ( gitaar, zang ), Luigi Magliocca ( gitaar ) en Ivan Panella ( drums ).

Hopes Die Last MySpace

As Enemies Arise zijn de hoop van de Nederlandse metal-hardcorescene. Deze jongens uit Cuijk en omgeving gooiden hoge ogen met de EP Show Me That Smile en de gigantische hoeveelheid aan shows die deze band speelde. Nu zijn ze net klaar met schrijven, en op 27 oktober is ook net de debuutplaat. Dat gaat toch allemaal redelijk snel, gezien het feit dat deze band pas werd gevormd in januari 2008.

As Enemies Arise MySpace

Alle informatie op een rijtje:

Wat: ROARFest II in samenwerking met Dynamo Mildt
Datum: woensdag 27 oktober
Bands: Our Last Night, Hopes Die Last, As Enemies Arise
Locatie: Dynamo, Eindhoven, Kelder
Prijs: Voorverkoop 10,-
Deuren open: 19:00
Agendainfo
Facebook
Last.FM

Thrice @ Melkweg, Amsterdam

Twan Scheffers — Thu, 26 Aug 2010 10:04:19 +0000

Thrice staat na drie jaar tijd eindelijk weer eens in een zaal in Nederland. De gemiddelde leeftijd ligt ergens begin twintig in de Melkweg, beetje hoog voor een sceneband? Het is uiteindelijk een beetje een seniorenbijeenkomst. Voorafgaand aan de show horen we namelijk veel gelul over hoe Thrice vroeger was, en dat ze maar beter werk kunnen spelen van hun debuut Identity Crisis. Nou, dan kan ik je op voorhand al vertellen dat je van een koude kermis thuiskomt.

Want net zoals op Pukkelpop horen we vanavond veel van het nieuwste album Beggars. Zo trapt de show van Thrice af met het nieuwe ‘All The World Is Mad’ en ‘The Weight’. Verrassend genoeg zeer enthousiast ontvangen door het publiek, maar opvolger ‘Artist In The Ambulance’ wordt nog enthousiaster ontvangen. Alleen de band zelf raffelt het nummer af. Zeer kil en zonder enige emotie zingt Dustin Kensrue de woorden die voor veel mensen zoveel betekenen. Het blijft een verschijnsel dat bij elke Thrice show parten blijft spelen, die spreekwoordelijke glazen muur tussen band en publiek.

Gelukkig worden we snel hierna op ‘The Earth Will Shake’ en ‘Firebreather’ getrakteerd. Doom-achtig headbangt de Melkweg voorzichtig mee, want de meeste mensen vandaag willen juist die oude punknummers horen. Dan zit je toch behoorlijk fout wanneer daar dan ook nog nieuwtjes ‘Circles’ en ’Doublespeak’ zijn. Al worden velen hierna behoorlijk blij -want daar zijn opeens ‘Blood Clots And Black Holes’ en ‘Silhouette’ van het alom geprezen The Artist In The Ambulance album,maar net zoals bij ‘The Artist In The Ambulance’ worden beide nummers afgeraffeld, en mist bij deze nummers de daadwerkelijke oprechtheid.

Thrice heeft kennelijk veel meer zin in wat nieuwer werk. Iets dat begrijpelijk is. Want na jaren en jaren dezelfde nummers spelen, en een nieuwe topplaat op zak is er geen reden om dit niet te doen. Daarom nog even ‘In Exile’ voordat de heren aan hun laatste twee nummers beginnen. Een nummer waar Dustin het drukker heeft zijn gitaar te stemmen dan te zingen, maar het publiek zingt wonderbaarlijk hard mee wanneer Dustin stilhoudt. Iets dat wordt beloond met een glimlach van de frontman, en het opnieuw inzetten van het nummer.

Verrassend genoeg is het hierna ‘Image Of The Invisible’ dat voor de grootste meezingpartijen zorgt van deze avond, en oudje ‘To Awake And Avenge The Dead’ die de show doet sluiten. Terugkomen met een heerlijke The Beatles cover, en afsluiten met de titelsong van de nieuwe plaat ‘Beggars’ is iets dat voor veel mensen niet meer had gehoeven.

Voor de mensen die vasthouden aan de ‘oude’ Thrice komen van een koude kermis thuis, voor de mensen die open staan voor nieuwe dingen- net zoals de band zelf, die hebben vanavond een concert gezien van een wereldband.

Setlist:

1 All The World Is Mad
2 The Weight
3 The Artist In The Ambulance
4 Of Dust And Nations
5 The Earth Will Shake
6 Firebreather
7 The Messenger
8 A Song For Milly Michaelson
9 Circles
10 Doublespeak
11 Blood Clots And Black Holes
12 Silhouette
13 Come All You Weary
14 In Exile
15 Image Of The Invisible
16 To Awake And Avenge The Dead

Encore:
17 Helter Skelter (The Beatles cover)
18 Beggars

Pukkelpop 2010: dag 3 @ Festivalterreinen Kiewit, Hasselt

Marcel Kamphuis — Tue, 24 Aug 2010 14:23:33 +0000

Een zweterig dagje wordt het vandaag in Hasselt, want de zon staat toch op een aardig scherp standje. Voor degenen die zich uit hun tent hebben gerold is er weer van alles te zien vandaag, maar voor wie het niet red gaat het toch nog de hele avond door. Nog een grote vraag is natuurlijk of we er eindelijk achter gaan komen waar die grote kaarsen langs het hoofdpodium goed voor zijn op deze 25ste editie van Pukkelpop. Een feestje zal het zeker wel worden met optredens van Pendulum, Queens Of The Stone Age, Die Antwoord, Bad Religion en natuurlijk 2ManyDJ's. Nog één dagje knallen en dan is het weer voorbij voor dit jaar dus.

Op de laatste dag is kennelijk voor menig persoon de zwaarste in de ochtend wanneer we kijken naar het aantal mensen dat aanwezig is op het terrein omstreeks elf uur. Het is deze tijd dat we de band Cymbals Eat Guitars voorgeschoteld krijgen in de Club. En de frontman is er zelf ook bewust van dat het erg vroeg is: ''Did you guys had some coffee yet?'' Zelf staat hij al met een biertje op het podium. Ondanks het tijdstip houdt de indie/shoegaze-band prima stand. De muziek staat hard en hierdoor komen vooral de shoegazey ondergesneeuwde gitaren heel mooi uit de verf.

Er wordt nog onvervalste punk gemaakt en dat zullen we weten bij Against Me! in The Shelter. De band rondom Tom Gabel knalt er flink tegenaan zo vroeg op de dag met ongepolijste, rauwe punkrock uit Florida. Er is maar weinig interactie met het publiek, wat een beetje jammer is want iedereen die er nu staat komt toch echt speciaal zijn tentje uit voor deze mannen. De luchtbedden crowdsurfen vrolijk over de hekken heen en security deelt vrolijk flesjes water uit aan het publiek dat vooraan staat te zweten. Ondertussen speelt de band nummers als 'I Was A Teenage Anarchist' en natuurlijk het prachtige 'Pints Of Guinness Make You Strong'. Ondanks de enthousiaste reacties van het publiek blijft de band wat zwijgzaam en op het einde van de set gaat de pet van Tom weer op en met een nonchalante zwaai vertrekt deze cowboy weer.

Over een paar uurtjes, dan zingt iedereen in de Marquee 'Lets Go Surfing' van The Drums. Tot die tijd kunnen de surfers hun hart ophalen met de indieband Surfer Blood uit West Palm Beach, Florida. Het album Astrocoast geniet van vele positief commentaar, vooral door de relaxed sfeer die het album heeft. Wat ze op album kunnen komt live helemaal niet tot zijn recht. Frontman John Paul Pitts haalt bij lange na de noten niet en om dit enigszins te maskeren schreeuwt hij het uit, iets wat de rustige sfeer totaal uit zijn balans haalt. Om het helemaal erg te maken staat de bass te hard.

En dan nu de zoveelste band die ook al op Groezrock stond begin dit jaar… Zagen we eerder al Young Guns, NOFX, Bad Religion, The Aggrolites tel hierbij ook nog maar Rise & Fall op. De Belgen uit Gent zijn dan weliswaar een van de grotere hardcorebands op dit moment, de show van vandaag laat veel te wensen over. Het grote podium is namelijk te groot. De interactie mist, waardoor het haast saai wordt om naar te kijken. Wel pluspunten voor de strakheid van de band, en de zang van Björn- misschien kan hij zich nu eens volledig concentreren op het zingen, en klinkt het daardoor een stuk beter? Nummers van de nieuwste plaat Our Circle Is Vicious, zijn opeens veel gelaagder, maar toch missen we ‘Forked Tongues’. Of is dit heel cliché om te zeggen?

Eugene Hutz en zijn vreemdelingenlegioen mogen in de brandende zon het podium onveilig komen maken. Mooi is dat, want hiervoor komen de mensen de schaduw wel uit om hun nek te verbranden. Bij Gogol Bordello is het altijd feest namelijk met de doorzwete gypsy punk. Gelukkig wordt er aardig wat water uitgedeeld, ondanks de hoeveelheid die door melige security verkwist wordt voor bi het podium. Het publiek staat te stuiteren op nummers als 'Break The Spell' en 'Immigrandiada'. Alles werd natuurlijk van stal gehaald, violen, conga's en natuurlijk een danseres, om er een heerlijk balkan feestje van te maken. Hutz tuttert vrolijk aan een fles rode wijn terwijl in het publiek de nodige liters transpiratievocht verdampen. Als afsluiter speelt de band de eeuwige favoriet 'Start Wearing Purple' en dan is het weer gedaan, uitgebreid wordt het publiek bedankt door de vrolijke bende, maar al snel verdwijnt het achtkoppige monster van het podium.

De volgende band zorgt voor het hoogste dreadsgehalte op Pukkelpop:Ill Niño. En ze laten meteen zier waarom: met die slierten kun je lekker headbangen op nu-metal muziek met extra trommels. Dat de zanger hierbij slecht zingt, neem je dan vervolgens voorlief, want door al dat gesuis in je oren hoor je het verschil toch niet. Gelukkig mag je ook nog eens af en toe springen, hard meezingen en lekker pitten. Onbeschamend, heerlijk, alleen maar klassiekers van ‘This Is War’ tot en met ‘Liar’. Nee, fans hebben niks te klagen op dit moment, maar de neutrale toeschouwer pakt nog even wat rust of extra alcohol.

Eigenlijk zegt de omschrijving in het programmaboekje dit jaar alles wat over Au Revoir Simone gezegd moet worden: drie lekkere wijven met keyboards, want dat is simpelweg wat het is. Er hangt een relaxt sfeertje in Club en er wordt ook wat gedanst, maar verder stelt het allemaal niet zoveel voor. Tja, natuurlijk is de muziek schattig en vrolijk, maar dat is natuurlijk niet altijd voldoende. De cover van 'Boys Of Summer' weet alle oren nog even richting het podium te krijgen, want eigenlijk zit het meerendeel van de tent maar wat te kletsen, roken of te drinken. Dan mogen de handtasjes weer opgepakt worden en van het podium gehuppeld worden, waar dan ook de hellft van de tent niks van lijkt te merken.

Vol, druk, chaotisch, bijna gevaarlijk, warm, bezopen, moe. Dat is ongeveer de sfeerbeschrijving rondom, en in de Dance Hall wanneer Pendulum op het punt staat van beginnen. Er is geen mogelijkheid om dichterbij het podium te komen, waar de zwetende en stoom afslaande mensen al staan te dansen. En daar zijn ze dan uiteindelijk, wel iets later dan gepland, en met een toch wel redelijk lang durende intro, maar de vijf Britten staan er. De dansvloer deukt meteen op en neer, en stil staan is niet langer een optie. Het nieuwe Immersion album wordt maar matig aangedaan, maar niemand die hierover zeurt. Het zijn natuurlijk vooral ‘Propane Nightmares’, ‘Slam’, ‘Showdown’ en ‘Voodoo People’ die voor het feest zorgen. Na een vol uur is iedereen uitgeteld, en is er in de Dance Hall geen plek meer voor een andere act. Pendulum was dus de afsluiter, en dit deed zoals het moest.

De harde dreunen van de drum 'n bassers doet helaas Jónsi niet veel goed. De intieme sfeer wordt namelijk regelmatig verpest door de Aussies. En dat terwijl de IJslander al zoveel heeft moeten aanpassen voor de zomerfestivals. De Sigur Rós-frontman heeft normaliteit een enorm decor opgebouwd, wat een belangrijk onderdeel is van zijn live-optredens, vandaag is daar echt weinig van over. De krachtige (soms enorm progressieve) nummers worden namelijk enkel gebracht voor een grote projectie. Het is jammer voor de bezoekers die hem eerder zagen en weten dat het zoveel mooier kan, maar misschien is men te verwend geworden. Het singeltjes 'Go Do' wordt uitbundig ontvangen, maar het echte pareltje zit verstopt op het einde. Het gehele optreden is opgebouwd om te kunnen eindigen met 'Grow Till Tall'. Het nummer begint rustig en bijna a capella, maar eindigt in een enorme storm aan muziek en gezang. De 35-jarige frontman eindigt met een indianentooi en laat het publiek geschrokken achter. Geweldig.

In The Shelter staan nog een paar bejaarden die ook wat te melden hebben, namelijk Bad Religion, die hun dertigjarige bestaan vieren. Ondanks dat Greg Graffin, het enige continue bandlid in al die jaren, inmiddels meer op een politicus lijkt met zijn verlegde haargrens, weet de band toch een hoop te vertellen en vooral flink geluid te maken. Onderweg naar de tent hoor je al diverse mensen de intro van 'Generator' zingen. Natuurlijk speelt de band ook 'Los Angeles Is Burning', 'I Want To Conquer The World' en 'Sorrow' en vele andere klassiekers die door het eveneens wat oudere publiek uit volle borst meegezongen worden. Veel mensen wagen zich nog aan een potje crowdsurfen. Genieten is het nog met '21st Century Digital Boy' en natuurlijk 'Generator' zelf. Deze mannen zijn een waardige afsluiter voor dit podium, hopelijk gaan ze nog een dertig jaar mee.

De festivals in België zijn bijna alleen vierdaags (Dour Festival, Rock Werchter) en het is afwachten of Pukkelpop ook ooit zal doorgroeien. De 25e editie heeft bewezen te kunnen uitverkopen en veel kwaliteit te kunnen bieden, maar helaas is het veel kiezen tussen goede acts. De kwaliteit meer verspreiden over vier dagen zou zeker geen slechte keuze zijn. Ook omdat de vooravond eigenlijk al een beetje Pukkelpop is, met veel campinggangers en een feestende dance-area. Wie weet kunnen we voortaan nog langer genieten van dit prachtige festival in Hasselt.

Pukkelpop 2010: dag 2 @ Festivalterreinen Kiewit, Hasselt

Marcel Kamphuis — Mon, 23 Aug 2010 13:26:53 +0000

Ook de tweede dag van Pukkelpop heeft heel veel moois te bieden voor de muziekliefhebbers. Tenminste, als je een beetje tijdig je tent weet uit te kruipen want het feestje begint al vroeg met onder andere Henry Rollins, Mumford & Sons, the xx, Limp Bizkit en The Prodigy. Toch zal later ook blijken dat deze dag ook een donkere kant heeft. Frontman Charles Haddon van de synthpop band Ou Est Le Swimming Pool pleegde na het optreden van de band zelfmoord op het parkeerterrein. Iets waar de meeste bezoekers echter geen weet van hebben, dus voor bijna iedereen gaat het feest gewoon door.

Oude punkfanaten staan vrijdag rond het middaguur in de Marquee. Daar maakt Henry Rollins, de tweede zanger van legendarische punk-hardcoreband Black Flag, zijn opkomst. Waar Henry eerst gekenmerkt door zijn rebelse en tegendraadse attitude, omarmt hij nu het publiek met wijsheid en motivatie om met muziek de wereld te verbeteren. Het monoloog van de oude rocker is grappig maar niet altijd een comedy-act. Zo maakt hij kort aanvang grappen over wereldpolitiek en zijn leven op kleine schaal, maar werkt hij toe naar een oproep om de wereld te ontdekken en een eenheid te vormen. Hij sluit triomfantelijk af en heeft het publiek vrolijk gemaakt voor een warme dag vol toffe bands.

De vorige tournee van Kate Nash had reeds een aantal haken en ogen, maar met het spandoek ‘A cunt is a useful thing’ wist ze onlangs nog Pinkpop opnieuw te choqueren. Het spandoek is vandaag verruild voor een aantal kerstballen, maar het uiterlijk van de 23-jarige is alsnog opvallend. Het mooie lange haar is geknipt en een grote pluk is geblondeerd, de wenkbrauwen zijn lekker zwart gemaakt en de lipstift zit overal. ‘Check yr lipstift’ heeft iemand op een geïmproviseerd bord geschreven, de zangeres reageert door het extra over het (bepuiste) gezicht te smeren. Door een gebroken pols kan Nash geen gitaar spelen en zijn het vooral de pianonummers die we krijgen voorgeschoteld. Het nieuwe My Best Friend Is You heeft de overhand en het uitbundige punknummer ‘I Just Love You More’ dient als afsluiter. Dit samen met vriend Ryan Jarman als gastartiest, dat is de The Cribs-zanger/gitarist die hierna het podium mag betreden.

Voor de Belgische hardcore/punkformatie Sunpower zou het eigenlijk een gewonnen thuiswedstrijd moeten zijn in The Shelter. Het is echter voor menig bezoeker nog iets te vroeg, maar een twintigtal mensen gaat er hard op. Wel een beetje jammer dat de frontman aan moest halen dat hij een afspraak gemaakt had met een twintigtal mensen. Het wordt door de vingers gezien, want op de performance is niets op aan te merken. Enige puntje is dat de muziek teveel op elkaar lijkt en dat een punky speeltijd van twintig minuten veel meer bij deze band past.

Het festival waarborgt veel spannende nieuwkomers en zo ook Matt & Kim. Het dance-punkduo is nog onbekend met de Europese festivals, en dat zorgt voor hilarische gesprekken. ‘Ik ben al de hele dag naar piemels aan het kijken bij de pisbakken. En ik denk, wanneer ik hoog genoeg ga staan en goed ga richten, dat het mij ook gaat lukken’ laat drummer/zangeres Kim Schifino weten. De Amerikanen wisten zichzelf met Grand op de kaart te zetten en de aanstekelijke muziek werkt op het podium nog veel beter. Het tweetal heeft een spannende act die niet snel verveeld. Ze springen op hun instrumenten, maar hebben ook veel ballonnen meegenomen. Die het publiek wel zelf nog even moet opblazen. Matt & Kim is zeker voor herhaling vatbaar en neem dan ook je vrienden mee, want het mag best iets drukker.

Wij trokken de baldadige Britten uit Pulled Apart by Horses heel goed op Incubate en op cd. Gelukkig voor België trekt Pukkelpop- in tegenstelling tot Lowlands, deze band aan. De live act staat als een huis, goed geluid is anders maar wordt geheel goed gemaakt door het enthousiasme wat de band uitstraalt. Ruzie met de bassversterker en deze hardhandig fixen, check. Klimmen in de PA, check. In het publiek hangen, check.

Als Ian Curtis nog ergens rondspookt, dan moet het wel zijn bij de heren van White Lies. Ondanks een redelijk statische performance, geheel in de trand van een band die ongetwijfeld in de platenkast van de Londoners te vinden is, weet de band het publiek te roeren met de donkere klanken van hun postpunkgeluid. Frontman Harry McVeigh is goed bij stem en weet toch wel wat kippenvelmomentjes te veroorzaken. Toch is het wat raar om deze mannen met toegeknepen ogen in de zon te zien spelen, een donkere tent zou beter staan. Natuurlijk komt 'To Lose My Life' langs, al wat vroeg in de set echter, wat toch een prachtig nummer blijft. Qua intereactie met het publiek hoef je niet veel te verwachten, maar zo hoort het eigenlijk bij een bandje als dit. Het typische geluid is echter ook een nadeel, waardoor de bezoeker die het niet zo kan waarderen toch rap af lijkt te vallen en zijn heil zoekt bij de kraam met "Special Beers".

Terwijl Eels voor bonkende dreunen zorgt op de achtergrond, komt Laura Marling op het podium. De haren zijn opnieuw gebleekt en ook de stoïcijnse blikken zijn uiteraard aanwezig. De schattige singer-songwriter heeft een viertal muzikant aangetrokken, waardoor ook de gaststukken van Marcus Mumford (Mumford & Sons) worden gedaan. Opvallend, want de Britse indieband is gewoonweg aanwezig op het festivalterrein. De nummers variëren van debuutplaat Alas I Cannot Swim en het recente I Speak Because I Can, waarvan ook beide titelnummers niet worden overgeslagen. De muzikanten weten voor een goede boost te zorgen, maar het viertal verlaat ook het podium halverwege. De 20-jarige vraagt vervolgens het publiek om haar te helpen, in het nummer 'Night Terror' moet men het refrein meefluiten. Gezellig, maar door de overlast van de omliggende podia en het vele gepraat, gaat Marling helaas niet in de boeken als een geslaagde festivalact.

Waar de vijf Amerikanen afgelopen week nog in een intieme zaal stonden te spelen, bouncen ze nu Pukkelpop kapot. Rechtstreeks uit de jaren van de nu-metal: Limp Bizkit. Aftrappend met ‘Rollin’ en ‘My Generation’ kan er niks meer fout gaan. Fred Durst legt vervolgens nog even uit wat ze hier doen. Reden nummer één: om te laten zien dat Limp Bizkit niet stopt, reden nummer twee: omdat de stoere mannen ons hebben gemist en reden nummer drie: omdat er een nieuw album aankomt. Helaas horen we vervolgens geen voorproefje van dit mysterieuze album, maar wel ‘Take A Look Around’, ‘Behind Blue Eyes’ en ‘Break Stuff’. Ook al is de keuze om ‘Nookie’ weg te laten verrassend, en kent de set verder alleen maar hits, er ontbreekt vandaag niks. De band knalt, Fred Durst is fijn bij stem, de tienduizenden mensen die bij de Main Stage staan gaan allemaal naar de klote, en met afsluiter ‘Faith’ krijgen ongeveer driehonderd vrouwen tegelijk een orgasme wanneer zij op het podium mogen staan. Doe ons ook maar zo’n verjaardagscadeau.

Net na etenstijd en tegelijk met Foals speelt Local Natives in de Club. Dat dit een storende factor is, is geenszins waar. Er staan al vanaf zes uur mensen op de planken te wachten op het indie/folk vijftal. Het is alsof de perfect geschoren snor van de frontman een synoniem is voor hoe strak te heren staan te spelen. Vooral de nummers van het album Gorilla Manor kunnen rekenen op veel vocale ondersteuning van het publiek. Local Natives bewijst dat snorren weer terug in de mode zijn.

Waarom Mumford & Sons in hemelsnaam niet op het hoofdpodium staan is voor u een vraag en voor mij een raadsel, want de Marquee is simpelweg niet gemaakt voor de massa die toegestroomd is. De Londoners rondom Marcus Mumford zullen er inmiddels wel aan gewend zijn dat het publiek hen aanbid. Gelukkig zijn de mannen stijlvol genoeg om dat niet te laten merken en geven de heren echt een prachtig concert. Natuurlijk zijn met name de hitjes populair en 'Little Lion Man' kan rekenen op meeklappen en meezingen tot ver buiten de tent. De tijdloze folkrock heeft duidelijk de juiste snaar geraakt en ondanks de een tikje schorre zang lijkt alles op zijn plek te vallen bij dit concert. Ook de nieuwe single 'Thistle And Weeds' komt natuurlijk langs. Wat misschien het mooiste is aan dit concert is dat duidelijk wordt waar Henry Rollins het over had op de vroege middag: alle ideeën, . Het maakt niet uit, want iedereen gaat helemaal uit zijn dak als 'The Cave' er tegenaan knalt. Als je om je heen kijkt zie je iedereen klappen en zingen en dat is misschien wel één van de mooiste momenten van deze editie van Pukkelpop. Het applaus dat volgt overstemt niet het moment en gevoel dat Mumford & Sons, die we over een jaar of twee misschien wel helemaal vergeten zijn, teweeg brengt.

Tegelijkertijd met The Prodigy, staat Parkway Drive in The Shelter. Het blijft verbazingwekkend hoe deze mannen de Britney Spears van de metalscene personifiëren. Deze band staat gemiddeld zo'n vijftien keer per jaar in elk land in West-Europa op de bühne, maar keer op keer is het publiek hun niet zat. Wederom spelen zij in een goedgevulde tent. Door hun drukke tourschema is het meer dan logisch dat de band strak speelt, echter is de zang van Winston niet om aan te horen. Al na het tweede nummer heeft hij geen stem meer over. Hij laat een groot gedeelte over aan het publiek en tijdens het laatste nummer geeft hij de microfoon aan tourvrienden. Erg teleurstellend is dit wel, echter kan het het publiek niet zoveel boeien. Zij reageren fenomenaal op elk nootje dat de band speelt en bewegen natuurlijk hun handjes en lichamen naar behoren bij elk te definiëren nummer. De sound van de band is namelijk erg slecht in deze tent.

The Prodigy zelf weet er een enorm feest van te maken bij het hoofdpodium. De veteranen die al 20 jaar grensverleggende electronische waanzin produceren kunnen vanzelfsprekend op een groot gevolg rekenen. Er wordt flink gebeukt voorin, maar een angstaanjagend ogende Maxim lijkt dat niet voldoende te vinden. Met hits als 'Breathe', 'Firestarter', 'Poison' en 'Voodoo People' weten de mannen er in ieder geval een spektakel van te maken en tot voorbij het hoofdpad staan mensen te zweten. Ook het nieuwere werk passeert de revue, zoals 'Invaders Must Die', 'Warriors Dance' en de meest recente single 'Take Me To The Hospital'. Maxim en Keith Flint lopen toch wat minder hard dan ze gedaan hebben, met name Keith sjokt maar wat over het podium en oogt vermoeit. Niet dat het heel erg veel effect heeft op de show, die dankzij een flink volume en een spetterende lichtshow een groot succes wordt. Een machtig gezicht is nog wel wanneer de band het publiek van voor tot achter zover krijgt om te gaan zitten tijdens 'Smack My Bitch Up' om vervolgens explosief op te springen. Helaas voor het publiek geen 'Out Of Space', hoewel daar enthousiast om geroepen wordt. Deze oudjes weten nog altijd een feestje te bouwen.

Toen het tijdschema bekend werd, vielen er een paar dingen op, waaronder het feit dat Gallows na Parkway Drive in The Shelter staat. Aparte keuze op het eerste gezicht, maar na het zien van een overweldigende show van Gallows, niks meer dan logisch. Oude feestnummers zoals ‘Abondon Ship’ en ‘In The Belly Of A Shark’ zijn haast klassiekers geworden, maar het is vooral het nieuwere werk van Grey Britain dat live overtuigt. Al moet Frank Carter zelf het podium afklimmen om het feestje wat op leuken, de gigantische circle-pit door bijna de hele The Shelter, de wall of death tot aan de geluidstafel, de menselijke piramides en al het andere dat uit de kast wordt getrokken, geeft aan waarom Gallows zo hoog op de bill staat.

Het album van the xx bespraken we al een tijdje terug en dat schijfje heeft de band geen windeieren gelegd. De in het zwart gehulde jonkies hebben namelijk een hoop festivals op de agenda staan deze zomer. Met muziek die bij de meer gewaagde artiesten van Factory Records terug te vinden was, is het toch eigenlijk een verwonderlijk iets. De band weet veel publiek te trekken, dat er vooral lekker voor gaat zitten vandaag. Dat de term shoegaze al bestaat is jammer, want zowel frontman Oliver Slim als frontvrouwe Romy Madley Croft lijken zich echt eindeloos op de punten van hun (ongetwijfeld prijzige) schoeisel te concentreren. Dat de single 'Crystalised' prachtig breekbaar klinkt live, zorgt er niet voor dat er opgekeken wordt. Ook andere mooie nummers als 'VCR' en 'Basic Space' zorgen voor kippenvel momenten, maar voor veel bezoekers is het ook wegdommelmuziek. Live is het eigenlijk net als de plaat, steeds maar net niet en die spanningsboog zolang vasthouden is een kunst, maar the xx heeft het aardig door.

Misschien niet verstandig om een band binnen het genre dream pop te laten spelen als Club-afsluiter. Na een lange dag feesten is een oppepper wel gewenst, maar gelukkig is dat voor Beach House geen probleem. Het tweetal kwam onlangs met Teen Dream en hoewel het alweer de derde studioplaat is, zijn ze momenteel pas echt doorgebroken. Natuurlijk kunnen gitarist/toetsenist Alex Scally en zangeres/toetsenist Victoria Legrand het live niet volledig bespelen, waardoor er een aantal extra leden zijn aangetrokken. Het programmaboekje sprak reeds over 'omverblazen' en de grote band zorgt voor een grote knallende afsluiter. De hype rond de twee Amerikanen blijkt geheel terecht.

De Chatteau wordt een klein beetje de X-Ray wanneer Holy Fuck er staat. De dichte tent, die het een clubshow-achtige uitstraling geeft, is ideaal voor de band. Het geluid staat hard in hoofdletters, de tent puilt uit en iedereen danst alsof het einde van zijn latijn nog lang niet in zicht is. De dansbare electronica/post-rock heeft omstandigheden, tijd en zin mee. Holy Fuck die geprogrammeerd staat voor een uur speelt twintig minuten langer dan geplant, een toegift doen ze niet aan. Overdonderend.

De tweede dag is voor veel mensen anders verlopen dan gehoopt; het is overal drukker dan normaal en sommige tenten zijn gewoonweg ontoegankelijk geworden. Ook de brandende zon, die eerder nog met veel gejuich werd ontvangen, begint veel negatieve kanten te krijgen. Bij het hoofdpodium is er overdag bijna geen schaduw te vinden en zo deed 3OH!3 het met veel publiek op schaduwplekken. Gelukkig zijn er op veel plekken waterkranen aangesloten om even te verfrissen, maar voor geschikt drinkwater ben je helaas €2,50 kwijt. Het is duidelijk dat het festival niet op het goede weer had gerekend, hoewel de security gelukkig de flessen water uiteindelijk gedoogde bij de festivalingang.

Pukkelpop 2010: dag 1 @ Festivalterreinen Kiewit, Hasselt

Marcel Kamphuis — Sun, 22 Aug 2010 16:30:38 +0000

Na toch een week met naargeestig weer lijkt het toch wat zonniger te gaan worden op de dag dat Pukkelpop aftrapt. De camping staat ramvol en de sfeer zit er, mede dankzij een feestje in de Boiler Room op woensdag, al lekker in. Vandaag is het keuzes maken voor de bezoekers van het Belgische festival, want de line-up ziet er prima uit. Grote namen die vandaag het podium zullen betreden zijn Blink 182, Iron Maiden, De Jeugd van Tegenwoordig en Placebo en natuurlijk nog veel meer.

Bear In Heaven maakt geen festivalmuziek. Op de muziek van het drietal kun je namelijk niet springen, meeblèren en –klappen. De Amerikanen staan voor psychedelische elektronica en dat is niet weggelegd voor grote feesttenten. Laat staan op de eerste ochtend. De frontman heeft helaas geen begrip voor het rustige en afwachtende publiek. ‘Ik weet dat het vroeg is, maar er mag gerust gedanst worden’ laat Jon Philpot weten. De zanger/toetsenist heeft een zeer indrukwekkende (hoge) zangstem, maar praat opvalleng genoeg enorm laag. De setlist van het drietal is niet erg verassend en vooral nummer van het populaire Beast Rest Forth Mouth worden opgedreund. Bear In Heaven is geen feestbeer, maar het maakt de muziek niet minder goed, vooral niet wanneer je kijkt naar het onmenselijke tijdstip. Het is rustig wakker worden op de eerste Pukkelpop-dag.

De opening op de Main Stage wordt gedaan door de post-hardcore mannen van Thrice. Althans, de post-hardcore sound is steeds verder op de achtergrond geraakt, en met een set die vooral op het nieuwste pareltje Beggars leunt, staat Pukkelpop eerder te kijken naar een rockband met hier en daar een experimenteel uitstapje of hard randje. Van voor The Alchemy Index komt enkel ‘Silhouette’ voorbij, waar eerder werd geopend met de kers verse track ‘All The World Is Mad’. Ook de nieuwe single ‘In Exile’ komt voorbij, en de band sluit af met ‘Beggars’. En wederom flikt Thrice het weer. Ze spelen hun nummers op sublieme wijze, zijn helemaal in zichzelf gekeerd, gaan totaal op in de muziek, maar laten ons toch twijfelen of dit nu een goede show was of niet. Want twee jaar geleden, als afsluiter in de Shelter, toen was het toch een meer memorabelere show dan dit jaar?

De gevoelige klanken van de Schotse band Frightened Rabbit gaan door merg en been en de tent is goed gevuld zo vroeg op de dag. Het dialect van de mannen is aanzienlijk minder sterk geworden, wat eigenlijk een beetje jammer is omdat het juist zo charmant was.

Ze kunnen bijna fietsend naar het Lowlands-terrein, maar De Jeugd van Tegenwoordig besluit gewoonweg Pukkelpop te gaan rocken. Het populaire raptrio heeft draaitafelheld Bas Bron (De Neger Des Heils) meegenomen en samen staan ze zelfverzekerd op het podium. De bekende en verplichte hits ‘Hollereer’, ‘Shenkie’ en de nummer 1-hit ‘Watskeburt?!’ worden even opgedreund, maar ook nieuwe nummers worden losgelaten. Pepijn ‘Faberyayo’ Lanen leert zelfs een aantal dansje aan de Pukkelpoppers. ‘Dit is ook een nieuw nummer en daarbij zit ook een dansje’ en het publiek wordt getrakteerd op ‘Hengel at a bitch’. En de Pukkelpop-weide gaat volledige vissen naar bitches. De nummers worden volledig meegezongen en ook de rappers zien het enthousiasme, waardoor we massaal worden getrakteerd. Willie ‘WiWa’ Wartaal heeft namelijk een aantal ballenbakballen megenomen en ‘hiermee kun je een meter aan gratis bier krijgen bij de bar’. De bandleden zijn melig als altijd, maar zou iemand het nou daadwerkelijk hebben geprobeerd? Het blijven tenslotte Belgen hè.

In de Marquee verzamelen alle jongere emo-meisjes en jongens zich. All Time Low blijft voor deze groep toch wel een van de bekendste en grootste bands. Niet anders dan wat wij van deze band gewend zijn, maken zij wederom er een goede show van. Is het routine of is het gewoon strak spelen? Ik denk het eerste. De nummers zijn er ingeslagen en de idolen maken dezelfde grappen als in de Melkweg. De vrouwelijke fans in het publiek worden gek wanneer er wederom wordt geschreeuwd dat Alex op zoek is naar een knap vriendinnetje. Toch werkt het wel, want het publiek eet uit de hand van deze band. De band geeft een goede show weg en laat de fans voldaan achter na een set van drie kwartier.

In de veelste kleine Wablief?! tent staan de Belgen van Kaptian Korsakov klaar om te beginnen. Vaak afgekort tot KKK- iets dat toch een dubbele betekenis heeft, geven de drie een intense show weg. Hoogtepunt nummer één: ‘When We Were Hookers, hoogtepunt twee: het duet met And So I Watch You From Afar. De ineens zeven koppen tellende band speelt tien minuten te lang door, en heeft in deze tien minuten schijt aan de stage manager die al enkele keren het podium oploopt om een willekeurig bandlid op de schouders te tikken en te gebaren te stoppen. Na een kolkende grand finale van een kwartier barst de Wablief?! tent nog verder over de geluidsbarrière, dit keer enkel van het applaus.

De Amerikaan Seasick Steve is een muzikant met een uitgebreid verhaal en dat zal iedereen weten ook. De zanger, liedschrijver en gitarist koos om als 14-jarige weg te gaan uit zijn ouderlijk huis en een zwerversbestaan te leven. De hillbilly is ondertussen alweer negenenzestig en media spreken momenteel van een heuse hype rond de zanger. Het optreden, wat bestaat uit gedichten, verhalen en liederen, doet denken aan Johnny Cash. Alleen waren de nummers van Cash een stuk minder eentonig. De instrumenten van Steven zijn namelijk redelijk beperkt en zo ook zijn stem. Hij speelt vooral op aparte zelf gemaakte instrumenten (soms een simpele omgekeerde kist) en het is zeer aandoenlijk om hem te zien worstelen. Steve is al jaren een publieksfavoriet op grote festivals, maar muziek om ook thuis te gaan luisteren is het helaas nooit geweest.

Door de media wordt Darwin Smith omschreven als de Micheal Jackson van indie-rock, maar meer dan een excentrieke Amerikaan is het eigenlijk niet. De krullenbol verliet het antifolk collectief Creaky Boards en doet het momenteel beter als frontman van Darwin Deez. Het zestal draagt allemaal de achternaam ‘Deez’ en het oogt ook exacts als een hechte familie. De aanstekelijke muziek wordt gemaakt door een grote vriendengroep en er wordt zelfs synchronische gedanst. Het grote en gezellige muziekspektakel wordt helaas op momenten nogal slordig en overdreven. En dat is even wennen wanneer je de minimalistische debuutplaat gewend bent. Hoewel de groep veel media-aandacht krijgt en lovende cd-recensies, weten ze weinig mensen naar hun optreden te trekken. Het is afwachten hoelang we nog iets zullen blijven horen van de Deez-familie.

En alweer staat And So I Watch You From Afar op Pukkelpop. Dit jaar zijn ze al minstens twee handen vol keren geweest in de Benelux, en ook vandaag gaat het even hard los als bij de voorgaande shows. Wanneer na ongeveer drie minuten de break in ‘Clench Fists, Grit Teeth... GO!’ inzet, vanaf dat moment hebben de Ieren iedereen in de Chateau tent beet. Donker, intent, godverdommense veel knipperlichtjes en muur van knetter harde trommels, baslijnen en uiterste fijne melodische riedels, het is wat je krijgt bij de beste post-rockband van dit moment.

Tegelijkertijd met deze band staat Biffy Clyro in de metaltent The Shelter. De mannen zijn blijkbaar zeer populair in de Benelux, de tent is zo goed als vol wanneer zij het podium betreden. Aan het begin van de set worden al flink wat nieuwe en oude hitjes gespeeld zoals 'Living Is A Problem Because Everything Dies' en 'Bubbles'. Merkwaardig is het feit dat zij op de platen veel minder ruig klinken dan in het echt. De sound van de band is goed afgemixt en vult de volledige tent. De mannen geven een echte rockshow weg en het publiek gaat er volledig op in.

Direct na afloop van deze show, staat het veld voor de Main Stage helemaal vol. Het is dan ook eindelijk tijd voor een van de grootste headliners van het festival, Blink 182. Na een pauze van vijf jaar zijn zij terug, in Europa welteverstaan. Vorig jaar maakten de punkers al hun opwachting in Amerika. Het veld wordt gevuld met een gemengd publiek, jong en oud staan ongeduldig te wachten op hun punkhelden. Zoals gewoonlijk is de show van Blink 182 kwalitatief gezien niet de beste show die je zult meemaken, echter maken de mannen er wel een groot feest van met hun grappen en vrolijke muziek. Alle oude hits komen voorbij en Travis Barker geeft een flinke solo weg op zijn draaiende drumkit. Het lijkt alsof Blink 182 nooit is weggeweest, wederom maken zij na deze lange pauze er een spektakel van.

Misschien een van de best bewaarde geheimpjes van dit jaar is de Britse indie-folk band Stornoway, niet onterecht vergeleken met Mumford & Sons. Fijne liedjes van een stel nerveuze knapen uit Oxford. De zanger wordt er verlegen van dat zoveel mensen toch naar zijn bandje zijn komen kijken. Toch is de muziek, die duidelijk op de Britse folk van de jaren zeventig steunt, genoeg om te overtuigen en een daverend applaus valt na elk nummer te horen.

Het is vervolgens schipperen tussen Iron Maiden en Danko Jones. Want wat ga je kiezen, vieze metal, of vieze rock? Wij houden van extra vies, dus kiezen we voor beiden. Waar Iron Maiden neerdaalt vanuit de ruimte, daalt Danko Jones neer vanuit zijn Cadillac. Beide hebben een nieuw album uit, en brengen hiervan genoeg nummers ten gehore. Maar waar Iron Maiden geen grote hits, zoals ‘The Trooper’, speelt, geeft Danko Jones het publiek wel de beste nummers. Maar hij moet wel, anders stond iedereen bij Iron Maiden, of toch niet? Want waar de mensen bij Iron Maiden vooral weglopen door de tamme show, druppelt The Shelter steeds voller en voller wanneer Danko Jones toegeeft blij te zijn, dat er meer dan vijf mensen zijn komen kijken.

Goldfrapp is alweer zo’n prachtige naam die niet geprogrammeerd staat op Lowlands. De 44-jarige Alison Goldfrapp doet het vanavond met meer windmachine dan de gemiddelde gothicband. Maar ook met een live-band. De vaste partner en keyboardspeler Will Gregory staat vanavond helaas niet op het podium, het muzikale brein heeft blijkbaar plankenkoorts en multitalent Davide Rossi neemt zijn plaats in. De rest wordt opgevuld door een leuk gestijlde band, allemaal gehesen in excentrieke outfits. De blondine heeft vandaag extra veel aandacht voor Head First, maar ook oude klapper worden natuurlijk niet overgeslagen. Het Engelse tweetal mag gelijk staan met dance-helden Fuck Buttons, Steve Aoki en Laurent Garnier, maar ook bij de synthpoppers kan er lekker gedanst worden. Goldfrapp is nooit echt doorgebroken, maar het weerhoud ze gelukkig niet om enthousiast en uitbundig een festivalpodium te rocken.

De dertiende keer dames en heren, de dertiende keer. Zo vaak hebben Brian Molko en co op Pukkelpop gestaan. En ook zij weten dit. Zelfs de eerste keer in 1996 wordt even naar boven gehaald. Gelukkig maar, want afgelopen jaar had Placebo alleen maar oog voor hun nieuwste plaat Battle For The Sun. Nu hebben ze oog voor heel hun repertoire. Opener ‘Nancy Boy’, gevolgd door ‘Astray Heart’ en ‘Battle For The Sun’ laten het al zien, Placebo is in top vorm. ‘Infra-Red’, ‘Song To Say Goodbye’, Meds’, Taste In Men’, ‘Bright Lights’, ‘Soulmates Never Die’, ‘Bitter End’ alles komt voorbij, strak, hard met een geweldige lichtshow en overweldigende visuals op de gigantische lichtschermen hangend aan het podium. Waar ‘For What It’s Worth’ dan was? Dat doet er niet toe, want ook ’Every You, Every Me’, ‘Sleeping With Ghost’ en ‘Breathe Underwater’ worden vol overgave neergezet. Volgend jaar gewoon weer op Pukkelpop?

De nieuwelingen van These New Puritans hebben hun live-optreden opnieuw ontdekt. Stonden de Britse artrockers voorheen nog op het podium met voorprogrammeerde onderdelen, vandaag wordt de muziek gemaakt door een tweetal extra muzikanten. Het viertal heeft nieuwe leden aangetrokken voor de optreden en weggemoffeld zitten twee blazers. De nummers komen hierdoor nog beter uit de verf, maar een saxofoon op Pukkelpop? Misschien heeft Barnett-broeders zichzelf onnodig overtroffen. De Engelsmannen zijn de Chateau-afsluiter en het publiek is dronken en energiek. Het laatste restje bezoekers wilt gaan dansen en vermaakt worden, het maakt niet uit of de muziek verantwoord of onverantwoord wordt gebracht. Bewaar zulke trucs voor een concertzaal, waar These New Puritans natuurlijk sowieso beter uit de verf komt.

Dikke Freddy en zijn makkers zijn het verst van huis van alle acts op Pukkelpop. De reggae formatie Fat Freddy's Drop komt namelijk uit Nieuw-Zeeland. Lekkere muziek om de dag mee af te sluiten, de relaxte muziek die dus ook hiervandaan komt met natuurlijk de nodige toeters en trompetters. De band lijkt het in ieder geval goed naar de zin te hebben, ondanks de beperkte opkomst, dus dan is het toch ook prima.

De eerste dag van Pukkelpop 2010 is een feit. Deze dag wordt gekenmerkt door goede optredens van het grootste gedeelte van de bands. Een enkele act valt wat tegen, maar de sfeer onder de festivalgangers maakt het eigenlijk allemaal goed. De bezoekers kunnen voldaan terugkeren naar huis of naar hun tent. De echte troopers wagen nog een dansje in de Dance Hall of Boiler Room, maar het merendeel kiest toch voor nachtrust na een hete en drukke dag. Het zal niet lang meer duren voordat de mensen op de camping weer worden gewekt door de stralende zon die hun naar een tweede dag vol goede optredens brengt.

The Casting Out – The Casting Out!!!

Twan Scheffers — Sun, 15 Aug 2010 14:12:49 +0000

The Casting Who? The Casting Out! Yeah. Je weet wel, die band met Nathan Gray, ex-zanger van wijlen Boysetsfire. Een man met charisma, een ongelofelijke stem en een statement om u tegen te zeggen. Na Go Crazy! Throw Fireworks! besluiten de vijf om weer enkele uitroeptekens in hun albumtitel te verwerken. Knalt The Casting Out!!! dan zo grandioos hard?

De volumeknop moet hier twee keer zover openstaan dan normaal. De plaat is namelijk zo zacht afgemixt dat we er anders geen fluit van verstaan. Dan denk je slim te zijn, en het boekje met de teksten te pakken. Nee, hierin staat doodleuk een verwijzing naar de site, de site die op 7 oktober 2009 voor het laatst is geupdated. Geen teksten, zachte muziek, en weinig aantrekkelijk artwork. Geen goed begin, even doorbijten, en hopen dat de appel nog wat zoeter wordt.

Met wat wazig slap geouwehoer begint ‘Everybody Down!’, gevolgd door ‘Let It Bleed’ en ‘… Say It’. Representatief voor de rest van het album, en vergelijkbaar met alles dat Nathan Gray ooit inzong. De rauwe punksound, met hier en daar een emo-randje, een net-niet-hardcore-break en poppy zang. Zo zijn ook de overige acht nummers op The Casting Out!!!. De enige drie nummers die er nog uitspringen zijn ‘Run Like Hell’ en ‘Wait’, door het uber-catchy geheel, en ‘Heaven Knows’, doordat de band hier qua hardheid ver boven de rest van het album uitstijgt.

Over het algemeen zit het wel snor met The Casting Out. Live breekt de band sowieso elke tent af, op beide albums zitten een paar hele fijne nummers, maar legendarisch worden, dat gaat niet meer gebeuren. Hiervoor mist de band waarschijnlijk de drive.

Score: 3.5 out of 5 stars

And So I Watch You From Afar

Twan Scheffers — Fri, 30 Jul 2010 15:31:53 +0000

And So I Watch You From Afar, wat een bandnaam zeg. Hoe komen ze erbij? Na wat Google-werk vinden we de enige reden die er op internet rondzwerft. Kennelijk is één van de vier knappe Ieren ooit gedumpt door zijn vriendin, heel zielig allemaal, maar in een afscheidsbrief die zijn voormalig liefje schreef, stond als laatste zin ‘And So I Watch You From Afar’. “Bullshit!”, vliegt eruit bij de kleine roodharige gitarist Tony Wright.

And So I Watch You From Afar

Zijn kans om de waarheid de wereld in te helpen, en deze leugen te bestrijden, grijpt hij aan. “We zaten gewoon in de pub en Rory kwam met het idee om de band And So I Watch You From Afar te noemen.” Noem het cliché, noem het spectaculair, de bandnaam blijft hangen, dus de vier hebben een juiste keuze gemaakt voor hun bandnaam. Maar de bandnaam gewoon een bandnaam noemen, gaat dan weer iets te ver. “Mijn persoonlijke invalshoek tegenover de bandnaam is: je wordt overal in de gaten gehouden.” Druk om zich heen wijzend, met zijn vinger op de tafel tekenend, legt Wright uit dat overal waar je staat, je in de gaten wordt gehouden. “De afgelopen twee dagen ben ik gefilmd op verschillende vliegvelden, hotels, op dit festival, op het podium en door meerdere telefoons. Mijn privacy is weg, overal ter wereld waar ik ben, word ik in de gaten gehouden. Mijn vrienden en familie weten ten alle tijde waar ik uithang. Ze hoeven maar te kijken naar mijn bankafschriften, een wereldkaart er bij te pakken, en zo mijn reis uit te stippelen.”

Het logo

Niet alleen de bandnaam zorgt voor vraagtekens, maar ook het logo. De twee zwarte, op slagtanden lijkende, figuren die vervolgens één witte slagtand in het midden vormen. Wederom, is het logo gewoon bedacht in de pub, maar Wright legt zijn eigen interpretatie uit. “De twee grote driehoeken zijn twee hele grote schaduwen. Want als je goed kijkt, zie je bovenaan, tussen de twee driehoeken, één klein driehoekje staan. Dat driehoekje staat voor mij symbool als ‘het topje van de ijsberg’.” En dat kleine driehoekje is Wright zijn levensdoel. Iets dat hij wilt bereiken, iets waarvan hij niet eens weet wat het is. “Maar de twee grote slagtanden weerspiegelen alles wat ik al heb gedaan, dat niet mijn levensdoel is. Iets dat weg kan worden geschoven in de schaduw.” Overigens een leuk weetje: alle bandleden hebben dit logo als tatoeage laten zetten. Niet in een dronken bui: “Maar op het moment dat we alle vier alles aan de kant schoven voor de band.”

Them Crooked Vultures

Van levensdoelen kom je vervolgens logischer wijs uit op de carrière van deze, nog redelijk nieuwe, band. Anderhalf jaar geleden kwam deze in een stroomversnelling, door optredens op onder andere Pukkelpop, Eurosonic en vele internationale festivals. Nu zijn ze nog grootser aan het worden, en onlangs meegevraagd door Them Crooked Vultures, om in enkele grote zalen voor hun te openen. “Dat was geweldig. Hele aardige kerels, waarmee we gewoon hebben gelachen, een biertje hebben gedronken en een goede tijd mee hebben beleefd.” Maar waar het vooral omging, was het feit dat de band kon worden gepresenteerd aan een groter publiek. “Ook al stonden er elke dag al mensen in onze t-shirts vooraan mee te ‘bangen’, de merch vloog elke dag over de toonbank.” Ook Them Crooked Vultures zelf was onder de indruk. “Op de tweede dag vroegen ze aan ons of we vijf minuten langer wilden spelen, aangezien die lange ombouwtijd ten koste ging van onze geweldige muziek vonden ze.”

Het vervolg

Nu, enkele maanden na de Letters EP, en twee jaar na het gelijknamige debuut, is het tijd voor een vervolg. Een vervolg dat op moment van typen wordt ingespeeld. “We zijn constant bezig geweest met nieuwe nummers te schrijven. Het wordt dadelijk een zware klus om die nummers eruit te kiezen welke op het album komen dat gepland staat voor februari 2011.” Dat is lang wachten, vindt ook Wright. Daarom komt er nog voor de jaarwisseling een EP met enkele nieuwe nummers, die niet op het album komen. “Deze nummers zijn net iets te hard, te donker, en passen daardoor niet goed op het album. Het album moet namelijk een verhaal vertellen, net zoals de titels deden op onze eerste cd.” Helaas vandaag voor de fans geen nieuwe tunes. “Hier moeten ze nog even opwachten, al staan wij ook te popelen om ein-de-lijk eens wat nieuwe nummers te gaan spelen op het podium.”

2×2 Pain Of Salvation @ De Pul, Uden

Twan Scheffers — Mon, 26 Jul 2010 11:00:07 +0000

Het Zweedse Pain Of Salvation mag zonder twijfel gerekend worden tot de absolute wereldtop van de progressieve-metal. Onder leiding van frontman Daniel Gildenlow creëert de band een sound vol krachtige gitaarpartijen, wisselingen tussen kalme en heavy passages, zware teksten en het brede stembereik van Daniel. De band staat tijdens The Road Salt Tour One onder andere in De Pul te Uden. Wij van ROAR E-Zine mogen hiervoor 2x2 kaarten weggeven.

Informatie:

Pain Of Salvation + Special Guest
Zondag 17 oktober
Zaal open: 19:00
Aanvang: 20:00
Voorverkoop: 19,- euro
Deurverkoop: 22,- euro

Stuur een email met als onderwerp "Pain Of Salvation @ De Pul, Uden" naar acties@roarezine.com. Vermeld in de email je voor-en achternaam. Uit de inzendingen zullen de winnaars gekozen worden en via de e-mail op de hoogte worden gebracht. (Vaker dan één keer mailen is overbodig! Het meedoen aan meerdere acties is toegestaan. Deelnemers worden automatisch abonnee op onze nieuwsbrief! Medewerkers van ROAR E-Zine, mensen die proef lopen bij ROAR E-Zine en medewerkers van de podia en organisatie zijn uitgesloten van deelname.)

Lowlands 2010

Twan Scheffers — Mon, 26 Jul 2010 09:43:50 +0000

Het hele jaar door kijken mensen uit naar dit festival: A Campingflight To Lowlands Paradise! Ook in 2010 is er weer een editie. Op 20,21 en 22 augustus is de festivalweide in Biddinghuizen weer helemaal omgetoverd tot Lowlandsparadijs. Via Twitter bevestigde Mark Hoppus de komst van Blink-182 naar Lowlands. Ook Blood Red Shoes en vaste kracht Kees van Hondt zullen hun opwachting maken. [UPDATE 26 juli] En de laatste Lowlandsnamen zijn: Balthazar, Partyharders feat Highbloo, Sound of Stereo, Benny Rodrigues, Danko Esser en Warren Fellow (=Synergie DJ Set), Breakage, Thomas Martojo & Casper Tielrooij, Darkstar (live), Mount Kimbie, Roska, Dominique Young Unique, Gomes vs Brutuzz, FM Belfast en Dan le Sac vs Scroobius Pip, Andra Generationen, The Upsessions, And So I Watch You From Afar, Finntroll, (Mad) Ed & Arnold en Best of Rock met dj's Wiekes & Ton, De Vrienden van, Zer00's Heroes, 030303 dj's, Tom Trago en Juha & Cinnaman, Nymfo, DJ Dab, Sven & Tettero, Sandeman, Gomes vs Brutuzz, Von Rosenthal de la Vegaz, Delta Funktionen, Pieter Franssen, Nuno dos Santos, (Mad) Ed en Dans le Rock.

Line-up:

Snow Patrol, Placebo, blink-182, Massive Attack, Air, The Kooks, Queens of the Stone Age, 30 Seconds to Mars, OK Go, NOFX, The National, Pendulum, All Time Low, The Specials, Gentleman, The xx, 3OH!3, Blood Red Shoes, Deadmau5, Burning Spear, Miike Snow, The Bloody Beetroots, Marina & the Diamonds, Two Door Cinema Club, Mumford & Sons, Delphic, Plastikman, Fat Freddy's Drop, The Drums, Major Lazer, Dan Le Sac vs Scroobius Pip, Dave Clarke, The Low Anthem, A-Trak, Joker, Jesca Hoop, Admiral Freebee, Caspa, Wallis Bird, La Pegatina, Sleepy Sun, Floating Points, Figli di Madre Ignota, Staff Benda Bilili, Gomes, Kees van Hondt, Monica Da Silva Trio, Band of Horses, Shantel & Bucovina Club, The Soft Pack, Surfer Blood, LCD Soundsystem, Hot Chip, Foals, Frightened Rabbit, Band Of Horses, Against Me!, Minus The Bear, Moss, Tim Knol, Yeasayer, Chase & Status, Noisia, Jagga Jazzist, You Me At Six, Walls, Die Antwoord, Broken Bells, Katzenjammer,Laura Marling, Selah Sue, Band of Skulls, Fool’s Gold, Go Back To The Zoo, The Gaslight Anthem, Beach House, Local Natives, Imelda May, Diablo Swing Orchestra, Serj Tankian (met Metropole Orkest), Holy Fuck, Black Sun Empire, Flying Lotus, Nosaj Thing, Dr Lektroluv, Netsky, Marcel Dettman b2b Ben Klock, Magnetic Man, Caribou, Groove Armada, Len Faki, Jack Parow, Kalio Gayo, Blaudzun, MakeBelieve, My Favorite Scar, Boom boom du Terre, Daily Bread, Hef & Önder (Bang Bros) + DJ FS Green + Fresku, The Q4, Villagers, Holy Fuck, Kele, Cymbals Eat Guitars, Airship, Vieux Farka Touré, Peggy Sue, I Blame Coco, Triggerfinger, Ginger Ninja, Tame Impala, Eli ‘Paperboy’ Reed & The True Loves, Mark Lanegan, The Ting Tings, Schlachthofbronx

De Affaire 2010: dag 7 @ Valkhofpark, Nijmegen

Twan Scheffers — Sun, 25 Jul 2010 21:12:52 +0000

Daar zijn ze dan, de echte bikkels in Nijmegen. De mensen die al zeven dagen lang rondlopen en feesten in het Valkhofpark op de Affaire. Helaas voor hun geen medaille en grandioos onthaal, maar des te meer mooie herinneringen, blaren, katers en nieuwe vrienden.

Shearwater

Mark Boombastic

De laatste dag van de Affaire is een redelijk rustige qua muziek, maar aan de bezoekers te zien, de drukste. De Nederlandse jongens en dame van Daily Bread zorgen voor een klein feestje, waarna Thus: Owls de mensen dieper meeneemt. Mark Boombastic zorgt hierna voor een knalfeest, waar Shearwater eerder voor intimiteit zorgde.

Daily Bread

Thus: Owls

De Affaire 2010: dag 6 @ Valkhofpark, Nijmegen

Twan Scheffers — Sun, 25 Jul 2010 10:46:43 +0000

Alle de Affaire-medewerkers zijn vandaag weer volop aan het werken geslagen. Maar één iemand heeft wel een hele vervelende taak meegekregen. Hij is de Sjaak om het terrein vol te beplakken met A-4tjes waarop staat: “De Staat gaat helaas niet door.” De surprise act zou voor te veel mensen in het Valkhofpark zorgen, waardoor de veiligheid niet gegarandeerd kan worden. Iets dat op internet af wordt gedaan als lariekoek, maar het Valkhofpark puilt nu ook zonder het optreden van De Staat uit.

En komt dit door de Australische Sarah Blasko? Of toch door de mensen die hopen dat De Staat alsnog het podium beklimt? Het zal Sarah Blasko waarschijnlijk niks uitmaken. Het is namelijk druk bij de Saddlespan, waar de artiest van 2010 staat volgens vele Australische media. Maar wanneer het begint te regenen blijft mevrouw Blasko toch nuchter, en heeft ook zij in de gaten dat de meeste mensen hier gewoon zijn om bij te praten met vrienden en bekenden, en vooraan staan om zo droog mogelijk te blijven.

Sarah Blasko

Na Sarah Blasko is het de beurt aan Gaby Young & Other Animals. De opvallende verschijning van Gaby Young zorgt voor veel bekijks. Kleine meisjes kijken hun ogen uit naar de prachtige jurk waarin de zangeres is gehuld en mannen proberen iets van haar contouren te ontdekken. Maar haar Other Animals staan er wat ongeïnspireerd bij, waardoor de show nergens een piekmoment heeft, en blijft steken op vermakelijk.

Gaby Young & Other Animals

Op de Barbarossa Ruïne is het dan aan Dum Dum Girls om de avond te redden. De shoegaze muziek, doordrenkt met noise-invloeden, overtuigt, laat velen staan kijken en laat de hoofden bewegen. Aan het oog is gelukkig ook gedacht, en zoals de bandnaam doet vermoeden, staat er genoeg schoons op het podium. Mede dankzij dit feit, en de meeslepende muziek zorgt Dum Dum Girls ervoor dat de donderdag van de Affaire niet helemaal in het water valt met de regen, het afzeggen van De Staat en de gigantische drukte.

Dum Dum Girls

De Affaire 2010: dag 5 @ Valkhofpark, Nijmegen

Twan Scheffers — Fri, 23 Jul 2010 14:29:01 +0000

De vierdaagselopers gaan vandaag hun tweede dag in, maar wij op de Affaire strepen vandaag onze vijfde dag af. Jammer genoeg geen knipkaartje, want dat was de enige manier om de die-hardbezoekers te onderscheiden van de toevallig binnenlopende bezoekers. En het is moeilijk om te zien wie er al meerdere dagen rondhangt, en wie niet. Iedereen ziet er een stuk frisser uit dan op een festivalcamping. Kennelijk doet goede nachtrust, een heerlijke douche en een stevig ontbijt wonderen voor festivalgangers. Op deze vijfde dag is de programmering ietwat minder dan de voorgaande dagen, maar met The Morning Benders, Junip, The Crookes en de I Feel Luv avond op Club Voerweg gaat het helemaal goed komen.

Als eerst worden we vergezeld door Holly Miranda. Terwijl iedereen nog rustig rondstruint, een heerlijke Mongozo-biertje bestelt en een zitplek zoekt, bespeelt deze mooie vrouw uit de Verenigde Staten ons met haar experimentele pop. Door de niet zo intieme setting van het Saddlespan-podium raken weinig mensen in hogere sferen, iets dat in een kleine, zweterige zaal zeker gebeurt bij Holly Miranda.

Holly Miranda

Imler

The Morning Benders mogen hierna dan wel iets toegankelijkere muziek maken, na een half uur is het vooral de eentonigheid die opvalt. Ook de podiumpresentatie is slapjes, ligt dit aan het feit dat de Affaire het laatste optreden is in Europa voordat deze jongens terugkeren naar hun thuisland? Zij zijn namelijk al weken op tour om hun nieuwste album Big Echo te promoten, vanavond zal niemand overtuigt zijn gokken wij.

The Morning Benders

Inmiddels is het donker, het terrein van de Affaire wordt steeds voller, gezelliger en mensen raken steeds verder in de feeststemming in plaats van de relaxstemming. Afdalen naar Club Voerweg is dan ook wat er gebeurt. Heel de avond staat in het teken van de thema-avonden georganiseerd door het Doornroosje onder de naam I Feel Luv. Onder andere Maga Bo, Scrambled en Schlachthofbronx draaien hier de avond aan mekaar met fijne dubstep, techno, drum’n’base. Geen hoogstaande kunstjes, maar gewoon lekkere feestmuziek. Ideaal om de nacht in de te dansen, en daarna door te gaan naar nog een avond Merleyn.

The Crookes

De Affaire 2010: dag 4 @ Valkhofpark, Nijmegen

Twan Scheffers — Thu, 22 Jul 2010 16:10:55 +0000

Het Nijmegense Affaire festival is inmiddels al op de vierde dag beland. Na eerder al hoogtepunten met Los Campensinos!, And So I Watch You From Afar en HEALTH te hebben beleefd, zijn de verwachtingen voor vandaag hooggespannen. Want podiumbeesten Monotonix, de ‘big bad wolves’ van The Heavy en het hippe Toro Y Moi staan op het programma.

Beginnen doen we vandaag met de Canadazen van Fucked Up. Een aparte keuze van de Affaire om deze band op de Saddlespan te zetten met hun punk/hardcoresound, maar gezien het feit dat hun albums nogal door een breed scala mensen wordt geaccepteerd- zo heeft het album veel stoner en postrock invloeden, kan deze keuze misschien verdedigt worden. Of gaat het toch gewoon om de liveshow? Want na het tweede nummers springt zanger Damian Abraham in het publiek, om hierna niet meer terug te keren op het podium. Er worden namelijk in het komende half uur flink wat high fives uitgedeeld, plastic bekers op lichaamsdelen geplakt maar ook de geluidstoren wordt beklommen, er wordt geknuffeld, meegezongen en geklapt. Damian zorgt er bijna voor dat Fucked Up een familieshow weggeeft. Enkel de roadie zal hier niet zo blij mee zijn, want hij mag er een half uur lang voor zorgen dat de microfoonkabel het overleeft, en loopt er daarom ook als een hond achteraan.Maar de grote helden van Fucked Up betreden na hun het podium. Alom respect tegenover de beesten van Monotonix zo vertelde Damian eerder al. Over de muziek kan niet veel gezegd worden, behalve dat het hard en niet altijd even strak is. Niet dat dit aan de kwaliteiten van de band ligt, maar eerder aan alle rare capriolen die zij uithalen. Het podium wordt namelijk niet eens gebruikt, de opbouw van het drumstel en de versterkers vindt plaats voor het podium. Iets dat een slimme zet blijft. Want Nederlanders zijn nieuwsgierig, en zo staat iedereen binnen no-time om de band heen geplakt. En wanneer het losgaat, gaat het goed los. Het drumstel gaat in de hoogte, veranderd een paar keer van setting en van plek, en iedereen mag mee trommelen. Ook de gitarist en zanger bevinden zich all over the place. Maar merendeel boven het publiek, of op een van de vele statafels. De show van Monotonix is heftig, zweterig maar o zo vet.

Monotonix

En dan komt The Heavy. Een band die buiten het bootje valt vergeleken met de twee eerdere bands op de Saddlespan. De meer soul, jazz, blues, r&b en rock’n’roll georiënteerdere sound ligt echter wel wat fijner in het gehoor voor vele mensen, dan de ‘herrie’ die de voorgaande bands maakten. Voor iedereen die The Heavy voor de eerste keer ziet is dit een show om voor naar huis te schrijven, maar voor mensen die The Heavy vaker hebben gezien is dit een domper. De band heeft alweer geen blazers bij, heeft alweer precies dezelfde praatjes, heeft alweer precies dezelfde encore en heeft alweer precies dezelfde setlist als op Pukkelpop in de Merleyn en in de Luxor. Jammer, want deze band kan het, nu alleen nog iets meer variatie in de show brengen. Iets dat wel eens mag na anderhalf jaar.

Foto's door Daniël de Borger

De Affaire 2010: dag 3 @ Valkhofpark, Nijmegen

Twan Scheffers — Tue, 20 Jul 2010 18:56:18 +0000

Kort maar krachtig, zo zal deze dag van de Affaire de boeken ingaan. De avond begint in tegenstelling tot de voorgaande twee dagen pas om half acht ’s avonds, en gaat door tot middernacht. Ook zijn niet alle podia in gebruik, maar de opkomst is des te groter.

Toch staat Post War Years voor een niet al te groot publiek te spelen op de Saddlespan. En ook wij dalen via de trappen naar beneden om kennis te maken met Do Not Run We Are Your Friends. Deze band aangevoerd door een schone zwartharige dame, zegt volgens de MySpace avant garde polka/latin te maken. Ik zag een andere band die experimentele jazz- rock maakt op het Club Voerweg podium. Er is een groot gat voor het podium, maar laat dit geen maatstaaf zijn: het is aardig druk op het terrein. Naast het lieftallige dame, die overigens een aardige podium prestatie laat zien. Staan er twee gitaristen, een trompettist, baritonsaxofonist en een drummer. Hetgeen zou een aardig compleet plaatje kunnen uitpersen, maar na een aantal nummers verruilen wij ook een plekje van voor het podium naar een bankje.

Do Not Run We Are Your Friends

Als tweede band op de Voerweg staat And So I Watch You From Afar geprogrammeerd. Het geluid staat niet zo vol open als je gewend bent bij een postrockshow. De band geeft zoals gewoonlijk een uiterst sublieme show weg, al zal de neutrale toeschouwer niet overtuigt zijn door het daglicht en zachte geluid. Wat betreft de show, de band opent met ‘Clench Fists, Grit Teeth... Go!’, en werkt hierna het meeste van de Letters EP af en het gelijknamige debuut. De show is gelijk aan de laatste shows die de band gaf in de Merleyn en Batcave.

And So I Watch You From Afar

Club Voerweg is een Fortarockproductie, daarom zal en mag het muziekgenre metal niet ontbreken. Zei de spreker eerder al dat And So I Watch You From Afar hard was, Shining doet daar met de jazz/blackmetal fusion aardig wat schepjes bovenop. We denken bij blackmetal vaak aan een genre met provocatie, snelle monotone riffs en boze blikken. Vandaag bij Shining is het geen een van deze verschijnselen aanwezig. Van alle blackmetalbands die er zijn komt Shining waarschijnlijk het sympathiekst over van allen. De veelzijdige muziek komt, vooral met de zon die al weg is, enorm goed uit de verf. De blackmetal komt sporadisch terug in de drums en de gitaren om de muziek kracht bij te zetten, maar het doet over het geheel veel rockiger aan dan metal. Een geweldig optreden om de maandag mee af te sluiten.

Shining

De Affaire 2010: dag 2 @ Valkhofpark, Nijmegen

Twan Scheffers — Mon, 19 Jul 2010 15:16:20 +0000

De Affaire, het zevendaagse festival dat onderdeel is van de Nijmeegse Vierdaagsefeesten, heeft ook vandaag een indrukwekkende line-up opgehoest. Het gratis festival heeft vandaag meer singer-songwriter en folkmuziek geprogrammeerd, waarna er geëindigd wordt met een muur van noise en mathrock. De tweede festivaldag is tevens de langste en met een brandende zon ook zeker een gezellig bezochte.

Beginnen doen we vandaag op zijn Belgs met Isbells. De uit Leuven afkomstige jongeheer speelt vandaag meer op een soort braderie. Mensen met kinderwagens struinen langs, voor het podium zitten enkele mensen op de houten vlonders en alle picknicktafels zitten vol. Isbells doet voor de rest zijn ding, speelt fijne singer/songwriter nummers, en geeft het publiek wat zij willen: een heerlijk zomers aanvullend gevoel.

Isbells

Na jaren rommelen in de oefenkelder, wist de debuutplaat On Claws pas echt voor een doorbraak te zorgen. Vandaag staat I Am Oak geprogrammeerd als opener van het kleinere podium en het is druk! Een goede programmeurtruc, want de muziekliefhebbers zijn hierdoor al redelijk vroeg aangekomen in het park. Het eenmansproject van Thijs Kuijken is vandaag redelijk uitgebreid en past hierdoor beter bij het festival. De Utrechter had met zijn banjo nooit het publiek langtijdig kunnen boeien, want de gewenste intimiteit is vandaag helaas niet aanwezig. Een handvol mensen zit muisstil op het gras bewonderd te kijken, maar verder is het vooral pratend publiek die het DWDD-bandje wel eens live wilde aanschuwen. De uitstraling van de Utrechters is ook vandaag enorm discutabel, maar ook met weinig enthousiasme kan gelukkig een goede set worden weggegeven.

The Middle East

Humo's Rock Rally 2010-winnaar School is Cool mag vandaag Nijmegen gaan overtuigen. De band is opgericht in september 2009 en straalt vandaag in het zonnige park. De bandleden hebben veel plezier in hun folkmuziek en dat is duidelijk zichtbaar. Door de plotse aandacht is er echt wel een klein probleem; ze hebben blijkbaar nog te weinig nummers geschreven, want er volgt een gezellige hoeveelheid covers. Met een ‘Levitate Me’ van de Amerikaanse alternatieve rockband The Pixies is het makkelijk scoren en zo blijkt ook vandaag. Helaas is de muziek van het vijftal niet erg bijzonder, maar voor een gezellig feest weten ze zeker te zorgen, precies waarnaar je verlangt op een zomerfestival.

Tokyo Police Club

In de Verenigde Staten en Canada al een begrip en ook Europa zal er snel aan geloven! Tokyo Police Club maakt niets aan de hand indie en heeft net een verse plaat getiteld Champ uitgebracht. De sympathieke Canadezen weten Nijmegen goed te vermaken, maar moeten het vooral van het jonge publiek hebben. Door de toegankelijkheid van de nummers lijkt de band gemaakt voor een warme zondagmiddag. De liedjes zijn catchy en vooral het upbeat 'Your English Is Good' blijft uren later nog hangen. Tokyo Police Club zorgt voor een gezellige sfeer, maar is over het algemeen genomen een beetje braaf. Dat deert verder niet, want de luchtigheid op het podium is aanstekelijk en zorgt voor een vrolijke noot op het festival.

Ben Howard staat regelmatig in Nederland en zelfs onlangs nog in het gezellige Merleyn in Nijmegen - en samen met een celliste staat hij vandaag opnieuw in de universiteitsstad. Goed nieuws voor de Engelsman; de stad is opnieuw uitgelopen om naar zijn intieme muziek te luisteren. Het tweetal verzuipt in het grote podium en het publiek twijfelt tussen zitten en staan, maar de singer-songwriter blijft ongedeerd. Het getik op zijn gitaar (had hij niet beter een djembé kunnen kopen?) is kenmerkend voor zijn muziek en zo ook vanavond. Zijn droevige muziek, denk aan Damien Rice en Bon Iver, komt zeker beter tot zijn recht in een donkere en kleine concertzaal, maar alsnog is Howard vandaag een van de hoogtepunten.

Ben Howard

Astra

Het podium van Club Voerweg bevindt zich zowat aan de oever van de Waal en als de avond nadert komen hier liefhebbers van de wat minder mainstream muziek bijeen. Het progrock geluid van Astra neemt ons mee terug in de tijd naar de jaren zeventig. De set lijkt een lange jamsessie, maar de band komt er goed mee weg. Een indrukwekkende hoeveelheid aan verschillende instrumenten doet duizelen, maar het geheel vloeit mooi in elkaar over. De standaard rockband uitrusting van (dubbelnek) gitaar, bass en drums wordt onder andere aangevuld met een mellotron en synths. Astra klinkt virtuoos, maar doet niets teveel. Het psychedelische wordt benadrukt door visuals uit Kubrick's '2001: A Space Odyssey'. Vooral zittend op het gras is Astra genieten!

Health

Health laat ons zien dat er schoonheid in chaos is. Als de apocalyps een soundtrack zou hebben, zou het mogelijk klinken als deze band. Het dreigende van de percussie en de verontrustende noise van de gitaren staat in fel contrast met de engelachtige vocalen. De synthese die hieruit voortvloeit is magisch! Ondanks de ontoegankelijkheid van de muziek is het flink druk bij Club Voerweg. De energie van de band slaat over op het publiek en al tijdens het eerste nummer is er een kleine, maar overtuigende pit. Het podium is gevuld met een ontelbare hoeveelheid aan effectpedalen, waardoor het onmogelijk is om de bron van wat je hoort te achterhalen. Nummers als 'Crimewave', 'Die Slow' en 'We Are Water' laten Nijmegen onverwachts dansen. De band sluit de avond af met de betoverende 'In Violet' en single van het nieuwe remix album Disco2 'USA Boys'. Zanger/gitarist Jake Duzsik verontschuldigt zich nog met “Sorry we're not louder”. Nijmegen heeft echter geen reden om te klagen. Met dit optreden bewijst Health dat de hype rondom de band meer dan terecht is!