Bij een duo denkt men al vrij snel aan minimal, want hoe kan je in hemelsnaam groots klinken als je band maar uit twee leden bestaat? Het Canadese Japandroids bewijst dat dit absoluut niet het geval hoeft te zijn. Als je de band beluistert dan krijg je het gevoel dat de band uit minimaal vijf leden moet bestaan, zoveel lawaai krijg je als luisteraar op je afgevuurd. Hoe dit live klinkt ondervonden we niet alleen op het Metropolis Festival, de band stond een dag later namelijk ook nog in Vera te Groningen.

Afgeladen is anders, een half uur voor aanvang van de show. Een aantal minuten voordat het tweetal het podium betreedt druppelen toch nog aardig wat bezoekers binnen en zo staat de band niet voor een lege zaal te spelen. Met alleen drum en gitaar wisten ze op plaat al menigeen te overtuigen, maar een liveshow is natuurlijk van een heel ander kaliber. Dit is namelijk voor genoeg duo’s een valkuil, aangezien je op cd nog wel zo grotesk of lawaaierig kan klinken, maar vaak is dan de livesound te mager.

Vanaf de allereerste noot is het duidelijk dat deze vlieger niet opgaat voor het tweetal, de energie spat er werkelijk van af. Op een enkele misser in de beginfase na staat het geluid prima afgesteld en horen we de kolkende golf aan lawaai van begin af aan op ons afkomen. Gelukkig met de nodige melodie, iets waar het tweetal de nodige kracht uit put. De sound ligt in het verlengde van A Place To Bury Strangers, maar ook vergelijkingen met 65daysofstatic werden gemaakt. Enerzijds terecht, want het klinkt energiek en opzwepend, anderzijds allesbehalve terecht aangezien Japandroids minder gelaagd en complex, maar vooral minder dansbaar klinkt.

Zo vangt het publiek de band ook op, her en der in de zaal dansen enkele in streepjes shirt gehulde meisjes voorzichtig, terwijl dit niet verder gaat dan deze vooral rustige bewegingen. Toch kan het duo rekenen op genoeg publieksrespons, de handen gaan als vanzelfsprekend na elk nummer op elkaar en aan het einde van de set zwelt het gejuich ook meer en meer aan.

Japandroids speelt alles van hun vorig jaar uitgebrachte full lenght, Post-Nothing. Nummers als ‘Rockers East Vancouver’, ‘The Boys Are Leaving Town’ en ‘Sovereignty’ passeren op deze manier de revue, maar de band slaat ook andere tracks, zoals bijvoorbeeld ‘Art Czars’, niet over. Het tweetal sluit af met een cover van het inmiddels ter ziele gegane Welshe trio Mclusky, te weten ‘To Hell With Good Intentions’ van het in 2002 uitgebrachtte Mclusky Do Dallas. Hiermee komt een einde aan een prima show, maar niet voordat het duo uitgebreid het publiek bedankt en belooft om in de kelderbar wat te gaan drinken met wie dat maar wil.

Je hebt oude helden en je hebt oude Helden. Sommige oude helden zijn te oud en misschien wel heel diep gezonken. Andere oude helden kunnen het niet meer waarmaken. Deftones is zo’n gevalletje oude Helden, maar valt in geen van de hiervoor genoemde criteria. Na de release van Diamond Eyes voelt de band voor de meeste fans weer vertrouwd. Of het vijftal de nummers live overtuigend weet te brengen zien we vanavond in een volgepakte Amsterdamse Melkweg.

De deuren van de zaal zijn al om zeven uur open, maar de lichten doven pas twee uur later. Tot die tijd hield een dj ons warm en zo komen we terecht in de hoogtijdagen van de nu-metal. Als de intro voorbij is, knalt de band erin met ‘Rocket Skates’ en zo laten de heren meteen horen wat het verschil tussen toen en nu is. Na een blok nieuwe nummers volgt een blok oude nummers en dit laat het publiek net weer wat meer bewegen. Vanaf de zijkant is mooi te zien hoe de menigte  op en neer golft, om vervolgens bij de climax wild om zich heen te slaan. Niet alleen in het midden en aan de zijkanten, maar ook op het balkon zit de sfeer er prima in.

Of het nu ‘7 Words’ of ‘Prince’ is, de band is in z’n element en het publiek staat zichtbaar te genieten. Dit genieten is op z’n hoogst als de band nummers van Around The Fur en White Pony op de zaal afvuurt, nummers als ‘My Own Summer’, ‘Be Quiet and Drive (Far Away)’ en vooral ‘Knife Party’ en ‘Change (in the House of Flies)’. De pit is misschien iets heftiger tijdens deze nummers, maar ook de nieuwe nummers kunnen rekenen op genoeg respons, al lijkt het dat nog niet iedereen de teksten van deze nummers uit hun hoofd heeft geleerd.

Opvallend is dat het geluid in de Amsterdamse zaal behelpen is. Vocalist Chino Moreno is zeer goed bij stem en ook de rest van de band speelt snaarstrak, maar de mix in de Melkweg laat het net niet goed genoeg overkomen. Chino drijft z’n stem tot uitersten en hij zoekt tussen de nummers door veel contact met het publiek. Dit tot ergernis van een aantal meisjes halverwege de zaal, die vooral vinden dat er doorgespeeld moet worden. Doorgespeeld wordt er zeker en zo komen ook nummers als ‘Minerva’ en ‘Passenger’ langs. Laatstgenoemde werd opgenomen met Tool-frontman Maynard James Keenan en Chino maakt vanavond zelfs gebruik van beide zanglijnen.

Ondanks de mindere mix staat de band zelf als een huis. Het gitaarwerk van Stephen Carpenter gaat door merg en been, terwijl drummer Abe Cunningham ondanks een aantal schoonheidsfoutjes een meer dan formidabele ritme aan de muziek weet mee te geven. Sergio Vega, de vervanger van Chi Cheng, produceert kraakheldere basslijnen en turntablist Frank Delgado zorgt voor net dat beetje extra in de sound van de band. Het vijftal staat bekend om hun lange clubshows en vanavond is hier geen uitzondering op. Na anderhalf uur is de reguliere set pas afgelopen en ook een toegift laat niet op zich wachten. De oude Helden van Deftones kunnen het nog steeds waarmaken en ze zijn voor menigeen nieuwe Helden.

De derde dag van Pinkpop draait vooral rond The Prodigy die het festival deze avond zullen afsluiten. Maar daarnaast zijn ook The Maccabees, Danko Jones, Skunk Anansie, Triggerfinger en Pixies op de mainstage te vinden. Het weer belooft zich in ieder geval nogal wisselvallig te gedragen vandaag dus het is te hopen dat het droog blijft.

In de Converse tent staan de jonge jongens van DeWolff. De jongens lieten eerder dit jaar op de persconferentie al horen waar ze toe in staat zijn. Maar nu is de Converse tent geheel gevuld met Pinkpopgangers, niet iedereen kent DeWolff echter. Dit blijkt uit het aantal toeschouwers dat vragend naar het podium kijkt. Maar de jongens van DeWolff zetten een prima show neer, ze spelen geweldig met hun rock die een beetje aanvoelt als jaren zeventig muziek. Vooraan bij de stage staan wel een aantal fans die genieten van de feilloze muzikanten, want ze spelen werkelijk de sterren van de hemel. Helaas is de zang niet super goed te horen doordat het tussen de instrumenten een klein beetje in het niet valt. Maar dit mag de pret niet drukken, de tent staat propvol en of dat nu komt door de regen of doordat mensen DeWolff kennen, het maakt niet uit. Want na dit optreden kent iedereen DeWolff in ieder geval wel, en dan niet in een slechte zin.

DeWolff

Terwijl de jongens van DeWolff het publiek nog even bedanken betreden de mannen van Danko Jones het grote podium. Het weer is grauw en hier en daar vallen wat druppels uit de lucht. Het veld van de mainstage is daarom ook vrij leeg en veel Pinkpoppers lopen langs de kraampjes of staan bij de andere stages. Erg jammer want Danko Jones speelt lekkere rock die goed tot zijn recht komt op het Pinkpopveld. De uitdagende teksten van de nummers klinken lekker en als Danko Jones daar tussendoor nog eens een aantal goede grappen maakt is de sfeer gemaakt. Hij kondigt de andere bands aan en bij The Prodigy is een flink geluid vanuit het publiek waar te nemen. Vervolgens zegt hij: “I’ll close my eyes, say The Prodigy again, and imagine that you are making that sound for us.” Het zorgt voor een leuke sympathieke sfeer en de band laat zien dat ze niet voor niks als drie keer op Pinkpop zijn geweest. In ieder geval is naast 2004 en 2006 nu ook 2010 een feit voor Danko Jones.

Danko Jones

Het veld van de mainstage is niet alleen vanwege het weer aardig leeg gebleven tijdens Danko Jones, want de 3FM stage staat propvol voor de Britse Kate Nash. De Britpop muzikante zorgt voor een aardige opkomst ondanks het slechte weer en de verwachtingen zijn redelijk hoog voor haar optreden. In ieder geval ziet ze er fleurig en zonnig uit en zit ze lekker achter haar piano haar nummertjes te spelen. Ze geeft aan dat mensen best mogen bewegen of met hun hoofd mogen knikken op haar muziek. Een speciale vermelding voor het doek dat aan haar piano bevestigd is waar de tekst: “A cunt is a beautiful thing”, staat. Kate Nash brengt een aantal van haar hitjes ten gehore maar ‘Do-Wah-Doo’ doet het erg goed bij het Pinkpop publiek. Ondanks de regen weet Kate Nash het publiek lekker op te warmen.

De Britse popdiva verdwijnt van het podium voor een interview met 3FM als het veld van de mainstage helemaal volloopt. De mainstage staat namelijk helemaal in het teken van Skunk Anansie, een band die vooral bekendstaat om haar frontvrouw: Skin. Als ze dan uiteindelijk het podium betreed gaat het veld helemaal los en lijkt het weer er niet meer toe te doen. De modder spat omhoog als mensen beginnen te springen bij bijvoorbeeld een klassieker als: ‘Weak’. De lyrics worden dan ook hard meegeschreeuwd en het gezamelijke: “Weak, as I am,” geeft een prachtige sfeer op deze grauwe dag. Skin heeft er in ieder geval zin in en beweegt energiek over het podium waarbij ze zich niet schroomt om even op een paar boxen te staan en zo als een koningin boven het publiek te gaan staan. Haar gouden kostuum ziet er leuk uit, en als ze later ook nog eens gaat crowdsurfen is de show helemaal gemaakt. Maar naast de oudere nummers spelen ze ook wat nummers van het nieuwe album, deze zijn minder bekend bij het publiek en roepen daarom ook een minder intense reactie op. Al met al weet Skunk Anansie het publiek wakker te schudden na de wat rustige act van Kate Nash.

Skunk Anansie

Eén van de oudere rotten in het vak is Slash. De ex-gitarist van Guns’n’Roses, maar nu staat hij hier alleen met zijn zanger en drummer. Voor het oudere publiek is het heerlijke rock maar de jongeren zijn niet op het veld te vinden. De gitarist speelt vooral de nummers van zijn solo-album, waarop hij veel gastartiesten heeft die bij dit optreden helaas niet aanwezig zijn. De meegebrachte zanger, de frontman van Alter Bridge, zingt de nummers nu waardoor ze hun meerwaarde een beetje verliezen. Gelukkig speelt Slash nog wel de oude hit ‘Paradise City’ die hard meegezongen wordt door het natgeregende publiek. Helaas voor Slash is het optreden niet geheel succesvol en zijn de mensen vooral bezig met het zoeken naar onderdak op deze regenachtige dag.

Met Gogol Bordello wordt de roze Converse tent zondagavond vakkundig afgesloten. De gypsy-punkers stonden in 2007 nog op het Noordpodium en hebben net de nieuwe plaat Trans-Continental Hustle uitgebracht. Ze spelen vanavond op dezelfde tijd als P!nk. Met die gedachte in je achterhoofd en het feit dat het veld buiten al half vol staat voor the Prodigy hier na, is het niet zo gek dat de tent niet afgeladen is. Iedereen heeft net genoeg ruimte om lekker te kunnen bewegen terwijl ook crowdsurfers hun hart op kunnen halen.

Als de band het podium betreed gaat het eigenlijk direct los. Handen omhoog en springen maar. Na het eerste nummer staan er al mensen om zich heen te kijken op zoek naar uit hun broekzak gevallen spullen. Maar Gogol Bordello doet echter niet aan adempauzes. De ene na de andere knaller wordt er uit gegooid en de band speelt lekker enthousiast. De meeste zoektochten worden na een paar seconden gestaakt, om op spaarzame momenten even een gevonden portemonnee of identiteitsbewijs de lucht in te steken. De acht immigratie New Yorkers op het podium genieten zichtbaar van het enthousiaste publiek ook al wordt er niet veel gepraat. Van de bekendere nummers wordt eigenlijk alleen ‘Start Wearing Purple’ gespeeld, maar het deert niet. Gogol Bordello zijn nog altijd de koningen in hun genre, probeer jij maar eens zonder zweet die tent uit te komen.

Sfeer

Na veel protest vanwege het ontbreken van deze band afgelopen jaar, mag The Prodigy drie dagen Pinkpop nu wel afsluiten. Na een uitverkochte Heineken Music Hall eerder dit jaar en sterke shows vorig seizoen op onder andere Lowlands en Rock Werchter eindelijk weer in Zuid-Limburg te bewonderen. De heren komen laten zien dat er nog steeds geen ravende band is die hun overtreft. Geen Klaxons, Enter Shikari of Hadouken!, Liam Howlett, Keith Flint en Maxim Reality zijn de namen. Vanaf de eerste bliepjes en vervormde stemmen is de toon gezet.

‘Firestarter’ klinkt al vrij vroeg in de set, die lekker wisselt tussen wat ouder en nieuwer werk. Invaders Must Die wordt voor een groot deel gespeeld, met ‘Omen’, ‘Run With The Wolves’ en ‘Take Me To The Hospital’ als hoogtepunten. Het zijn nummers die zich makkelijk kunnen meten aan de hits van jaren terug. Jammer genoeg gaat er relatief weinig enthousiasme van de band zelf uit. Ondanks dat ze zeggen van ons te houden voelt het op sommige punten toch een beetje als een routine performance. Niet dat dit storend is ook maar een persoon op het overvolle veld voor het podium. Er wordt luidkeels meegebruld met elk woord. Ook langs de randen en op de trappen danst iedereen of staat toch minimaal met een grote grijns te kijken. Dit is de ideale afsluiter van deze editie van Pinkpop!

Triggerfinger

Pixies

De tweede dag van Pinkpop 2010 zal vooral in het teken van Green Day staan die als laatste de mainstage zullen gaan betreden op deze zaterdag. Daarnaast zijn ook Moke & het Metropole Orkest,  C-Mon & Kypski, Mando Diao en Editors publiekstrekkers.

Moke mocht vandaag openen op de mainstage en had daarvoor het Metropole Orkest met zich meegebracht. Niemand had een idee wat er te wachten stond, zelfs op de persconferentie eerder dit jaar in het Paradiso werd weinig onthuld betreft de samenwerking van Moke en het orkest. Het orkest geeft een klassieke draai aan de nummers van Moke, maar een echte toevoeging is het niet te noemen. De geluiden van het orkest vallen een beetje in het niet tussen het geweld van Moke en daardoor is het orkest alleen goed hoorbaar tijdens de intro’s en outro’s, die echter wel erg mooi klinken. Het veld is nog tamelijk leeg, wat waarschijnlijk te danken of te wijten is aan de grootse feesten op camping A en B dit jaar. De mensen die toch hun tenten uitgerold zijn om het veld op te zoeken zitten vooral te genieten van de zon, terwijl slechts een select groepje vooraan bij het podium staat. Een heerlijke manier om wakker te worden met een band die lekker weg luistert.

Zoals op de elektronische borden rond het festival al aangegeven wordt kan Wolfmother wegens ziekte niet op het festival komen. De Vlaamse band Triggerfinger wordt vervolgens doorgeschoven om de opening die ontstaan is op de mainstage op te vullen. Zo kwam er plots een tijdslot vrij op de 3FM-stage en daar werd last-minute Ryan Shaw voor gevraagd. Het publiek van Moke is ondertussen verspreid naar de Converse en 3FM-stage, waar nu het veld gevuld is met mensen die lekker op hun kleedjes met zonnebrillen op van de muziek genieten. De gospel-achtige muziek van Ryan leent zich hier goed voor. Tussen zijn nummers door praat hij even over liefde en het verband met God, op zich wel grappig maar gezien de hoeveelheid bier die over het veld gaat misschien niet helemaal de juiste plaats om iets over Godsdienst te zeggen. Doordat Ryan op het laatste moment aan de line-up is toegevoegd zijn er weinig fans op het veld en blijft het vooral bij lekkere muziek om een biertje op te drinken in de zon.

Sfeer

Als de laatste geluiden over het noordelijke veld van Pinkpop vliegen is het veld al redelijk leeggelopen voor de vrij korte set van C-Mon & Kypski. Het Nederlandse hiphop duo heeft een mooie show gepland als we Giel Beelen moeten geloven. Uiteindelijk komt het neer op een 45 minuten durende hiphop set die voorzien is van live videobeelden. De artiesten performen een deel van hun show voor een groene vierkante plaat waarna op de grote schermen rond het podium de groene plaat wordt veranderd in een geanimeerde video. Op zich een leuke feature, maar het publiek zit er niet echt op te wachten en zou liever een spetterende show zien in plaats van leuke beelden. Een aantal gastartiesten komen voorbij, al zijn ze niet allemaal even goed herkenbaar. In ieder geval is Pete Philly wel langs gekomen, wat vooral goed hoorbaar was aan zijn herkenbare manier van rappen. Uiteindelijk is het publiek niet geheel onder de indruk. Het veld stroomt al redelijk leeg en vele bezoekers maken van de situatie gebruik om even wat eten te halen bij de vele aanwezige tentjes of om zichzelf nogmaals te voorzien van een flinke hoeveelheid alcohol.

Maar tussen al de mensen die lekker hun biertjes drinken loopt ook een hele kluit jonge meisjes rond, een groot aantal met Green Day shirts, maar ook een groot deel met shirts van Destine. De Nederlandse band staat direct na C-mon & Kypski op de planken van de 3FM-stage. Op een zon overgoten grasveld stonden de meiden al vooraan te wachten voor het optreden van de jonge pop-/rockband.  De band laat in ieder geval weten heel erg onder de indruk te zijn dat ze na het oprichten van de band, drie jaar terug, nu al op Pinkpop staan. Of om één van de bandleden even te citeren: “We zijn drie jaar terug een klein kut bandje begonnen, en  staan nu al op Pinkpop, het is geweldig!” De show mag in ieder geval energiek genoemd worden, en dit doet de oudere pinkpopbezoeker versteld staan. Vooraan staan vooral jongeren die bekende en ook minder bekende nummers lekker meezingen terwijl achterop het veld de iets oudere bezoekers vooral nog meer bier drinken en versteld staan van de energie van de band. De band heeft er in ieder geval ontzettend veel zin in, en zanger Robin van Loenen zegt zelfs dat zijn leven niet meer stuk kan. Waarop één van de andere bandleden het verkeerd verstond en de gepaste grap maakt dat zijn lever nog wel stuk kan vanavond. Destine heeft in ieder geval laten zien een lekkere show weg te kunnen geven en daar moet zowel jong als oud mee instemmen, ook al is de muziek niet geheel op maat voor het wat oudere publiek.

Gelukkig wordt het oudere publiek niet overgeslagen en staat later op de middag de mediahit Caro Emerald in de Converse stage. De tent is helemaal gevuld en het is duwen en trekken om alleen al in de tent te komen. Gelukkig kunnen de bezoekers net buiten de tent de muziek ook goed horen en velen blijven dan ook lekker buiten hangen. Het album van Caro was niet zo geweldig als dat men misschien verwacht had, maar de jazzy sound van Caro krijgt het publiek wel aan het bewegen. Zeker als de hits ‘Back It Up’ en ‘A Night Like This’ voorbij komen gaat het publiek compleet los. Helaas is de rest van het optreden vooral meer van hetzelfde en bezit Caro niet de vaardigheden tot een leuke interactie met het publiek. Gelukkig is de bar om de hoek en vloeit het bier wederom rijkelijk waardoor het optreden een lekker moment is om met elkaar te praten over wat er nog komen gaat en natuurlijk over die leuke meid of jongen die zojuist voorbij liep. Of zelfs met die journalist die met zijn kladblokje voorbij schuifelt. Want dit optreden van Caro is een beetje een anticlimax als je net bij Destine gestaan heb.

Als Caro het podium verlaat voor een warme douche en een kopje koffie betreden de Editors de mainstage. Het weer is omgeslagen van zonnig naar een beetje grauw en het is flink afgekoeld. Misschien hebben de Editors hier ook last van want ze spelen niet bepaald de sterren van de hemel vandaag. De vocalen zorgen wel voor grappige effecten, de echo over het veld pakt goed uit. Maar kan het Pinkpop publiek niet echt versteld doen staan. Het optreden voelt nogal haastig en afstandelijk aan terwijl het half aangeschoten Pinkpop publiek zich uitstekend leent voor een gezellige interactie. Helaas is het dus een tegenvallend optreden van de mannen van Editors.

Editors

Al is er weinig tijd voor zorgen omdat John Mayer al om half acht op het 3FM podium verschijnt. Het veld staat helemaal vol en onder de bezoekers galmt vooral de vraag waarom John niet op de mainstage staat, dit mede omdat zijn shows in Nederland maar liefst binnen vijf minuten waren uitverkocht. Maar niemand houdt zich daar nog mee bezig als John de eerste klanken uit zijn gitaar tovert. De eerste gillende meiden waren al hoorbaar bij Destine, maar bij John gaat daar nog een schepje bovenop, al lijkt John er zelf nogal nuchter onder te blijven. Zijn half geschoren gezicht en zijn blouse geven hem een aantrekkelijk uiterlijk, wat direct zorgt dat de mannelijke helft van alle stelletjes vlug hun vrouwelijke helft tegen zich aanklemt. Een grappig gezicht, maar bij kans nog opvallender is het feit dat op de grote schermen en over het gehele veld huilende meiden zichtbaar zijn. Tranen van geluk wel te verstaan. De sfeer is echter fenomenaal, het hele veld staat mee te zingen met de grote hits van John en dit terwijl de eerste druppels uit de lucht vallen. De poncho’s gaan als warme broodjes over de toonbank en een aardige festivalbezoeker voorzag ook mij van een poncho zodat het gehele veld gekleurd is met vele verschillende kleuren poncho’s. Als John Mayer uiteindelijk in Jimi Hendrix stijl zijn optreden tot een einde brengt ontstaat een lawine van geluid van het publiek dat klaarblijkelijk onder de indruk is van het feilloze optreden van de gitaarvirtuoos. Voor een groot deel van het publiek zal dit optreden het hoogtepunt zijn geweest van Pinkpop dit jaar, en dat is heel begrijpelijk.

Een ander hoogtepunt is de punkband Green Day, de gehele dag liepen overal op het terrein mensen rond met Green Day shirts. En dat terwijl veel bezoekers toch wel twijfelden of Green Day wel zou kunnen tippen aan het spektakel dat Rammstein gister op het podium liet zien. Als de band op het podium verschijnt, dat geheel gehuld is in een Green Day jasje, gaat het publiek helemaal uit zijn dak. De mannen beginnen direct met hun muziek te spelen en ze komen ontzettend goed uit de verf. Frontman Billy Joe Armstrong bewijst zich als een echte entertainer en haalt meerdere malen mensen uit het publiek. Eén daarvan is bijzonder: nadat Billy een bekend Pinkpop hoedje uit het publiek krijgt met twee konijnen oren erop vraagt hij de jongen van wie het petje is het podium op. Daar neemt hij de camera van de jongen, zet hem voor het Pinkpop publiek en jut het publiek op zodat de jongen met een onvergetelijke foto naar huis gaat. Vervolgens mag de jongen een stuk meezingen om uiteindelijk crowdsurfend weer het publiek in te verdwijnen. En zo staat de hele avond in het teken van interactie met het publiek, velen worden het podium opgetrokken maar na een tijdje begint het te irriteren. Elk nummer duurt erg lang omdat telkens iemand het podium op gaat en telkens de band een deuntje uit het nummer dat ze op dat moment spelen heel lang uitrekken. Hierdoor krijgt het optreden een eentonig kleurtje. Gelukkig weet het nodige vuurwerk het publiek weer wakker te schudden.

Het publiek dat door de dag heen het nodige bier verorberd heeft trekt zich niet veel aan van de regen en geniet van een set die langer dan twee uur duurt. Een immens lange set die zeker opgewassen is tegen Rammstein en ook John Mayer overtreft. Met veel “Yee-hoo”-kreten en een flinke hoeveelheid knallend vuurwerk sluit Green day deze tweede dag van Pinkpop heerlijk af en vertrekt het uitgeputte publiek richting hun tentjes, of gaan ze toch nog even naar de ‘silent disco’ van Converse? Of misschien toch nog even doorhalen op camping A of B? Het kan allemaal.

Green Day

Everything Everything

Op de eerste dag van Pinkpop 2010 spelen onder andere Epica, Kasabian, Motörhead en Rammstein op de mainstage. Deze 41^ste editie van Pinkpop bezit de nodige grote namen en beloofd een spektakel te worden. ROAR E-Zine was erbij en deed verslag van een aantal van de acts op deze vrijdag.

Epica

De Nederlandstalige rappers The Opposites uit Heiloo en Alkmaar mogen als eerste de 3FM-stage inwijden dit jaar. Daarvoor hebben ze onder andere Trijntje Oosterhuis, Sef en Dio meegebracht. Met hun ontblote bovenlichamen geven ze een energiek optreden weg wat zelfs zorgt voor een kleine pit vlak voor de stage. Door de energie zijn ze misschien niet altijd evengoed verstaanbaar, maar dat mag de pret niet drukken want wie kent de hits ‘Me Nikes’, ‘Brief Aan Jou’ en ‘Dom, Lomp en Famous’ niet uit het hoofd? In ieder geval hebben de twee rappers laten zien dat ze best thuispassen op het festival terrein en als ze met het pinkpop publiek afspreken om allemaal te gaan springen op ‘Geen Klasse, Geen Stijl’ is de show helemaal gemaakt.

De rockers van Kasabian mogen de mainstage ondertussen betreden. Tijdens de optredens in de 3FM en de Converse stage is de mainstage omgebouwd tot de thuisplaats van Kasabian, met een grote banner die de achterkant van het podium siert. Het weer is een beetje grauw geworden maar dat mag de pret niet drukken want de sfeer is intens op het grote veld van Landgraaf. Tom Meighan, Kasabians-leadzanger, daag het publiek flink uit en krijgt het uiteindelijk ook zo ver om lekker mee te doen. Achterop het veld staat een grote hijskraan opgesteld waar je tegen betaling in een hokje als een soort skybox boven het veld gehezen wordt, deze gaat meerdere malen omhoog tijdens het optreden. En ook als Tom zich hardop afvraagt waar de zon nu eigenlijk is gebleven. Hij doet vervolgens zijn zonnebril maar af en speelt een gevoelig nummer voor het pinkpop publiek. Al met al zet Kasabian een sterke zet neer op de mainstage van Pinkpop 2010, en heeft het publiek er zichtbaar van genoten.

In een benauwde Converse-stage staat het twee man sterke Black Box Revelation klaar om te rocken. De tent staat goed vol en vooral vooraan zijn een aantal grote fans zichtbaar. Beide mannen spelen harde en rauwe rock die lekker aanslaat bij het publiek. De raggende solo’s galmen door de tent maar zijn misschien iets te rauw voor het doorsnee Pinkpop publiek. Het maakt de mannen in ieder geval niet uit want beide hebben er erg veel zin in, de drummer drumt zo uit bundig dat het lijkt alsof hij zit te dansen achter zijn drumstel, een geweldige show. Als de mannen ‘High on a Wire’ spelen gaat het publiek uitbundig uit hun dak. Voor de liefhebbers van de hardere rock is dit optreden een heerlijke manier om alle energie eruit te gooien.

Tijdens The Temper Trap valt goed op dat erg veel mensen rondlopen om bekers te verzamelen en deze in te leveren voor consumptie bonnen. Vijftig bekers of vijftien trays zijn één consumptie waard en velen maken hier gebruik van. Doordat het publiek vooral zit bij The Temper Trap zie je overal mensen lopen met bekertjes, een grappig gezicht. De muziek van The Temper Trap is lekker swingend waardoor het publiek staat te swingen, vlak voor het podium maar ook verder op het veld. Andere mensen genieten van de zon die op dit moment heelijk schijnt. De vocals zijn heerlijk gevarieerd en klinken feilloos, dit in combinatie met de drums zorgen voor een mooi geheel. De drummers staan lekker te springen tijdens het optreden en maken het geheel lekker bewegelijk.

The Temper Trap

Geen headliner, maar wel één van de bands waar velen naar uitgekeken hebben. Het veld staat vol met Motörhead fans en niet alleen maar oudere fans want ook de jongeren hebben van de metal/rock veteranen geproeft. De lekkere metal geluiden van de band vliegen over het grote mainstage veld heen die van voor tot achter gevuld staat voor deze eerste ‘grote’ band. Vooraan ontstaan zelfs een aantal kleine pitjes, waar zelfs een vader met zoon in rond springt. Geeft een grappig gezicht en de pit ziet er nogal sympatiek (lees: rustig) uit. Helaas zijn de mannen van Motörhead zelf niet meer zo energiek en staan ze rustig bij hun microfoon te spelen, ze bewegen niet over het podium en het optreden is daarom nogal statisch. De sfeer op het veld is heerlijk als de mannen er een paar lekkere rock’n’roll songs doorheen gooien. Uiteindelijk kondigen ze ook nog eens hun nieuwe aankomende album aan, maar op de banner achter de mannen staat nog steeds het album uit 2008: Motorizer. Als de mannen dan besluiten om uiteindelijk het langverwachte ‘Ace Of Spades’ te gaan spelen gaat het festivalterein helemaal los, de grote hit van de mannen slaat goed aan en is een goede opwarmer voor de vele nog redelijk koude Rammstein fans.

Gossip

De Italiaanse singer-/songwriter met rock’n’roll en reggea invloeden, oftwel Paolo Nutini speelt op een met zonovergoten 3FM stage. Het veld is ondertussen gevuld met mensen die allemaal hun avondeten wegwerken zittend op de bekende festivalkleedjes. De instrumenten van de band klinken lekker op het veld. De blazers zijn gelukkig niet te overheersend waardoor het geheel goed hoorbaar is. De zang is feilloos en in plaats van de headbangende menigte nu vooral schuddende billen voor het podium. Helaas is Paolo zelf niet erg actief en geeft hij een nogal passief optreden. Hij kijkt nauwelijks omhoog naar het Pinkpop publiek en staat erg gebogen zijn nummertjes te zingen, dit wordt niet erg gewaardeerd door het publiek die toch wel graag wat meer actie zou willen zien. De muziek is echter wel goed en gelukkig maken de drummers er nog wel redelijk een showtje van door met sambaballen te drummen en lekker te bewegen. Voor de fans is het optreden natuurlijk leuk, zeker met de ondergaande zon. Maar voor iedereen die Paolo Nutini niet echt kent is het optreden een beetje matig en zouden ze net zo goed de radio aan kunnen zetten want echte interactie met het publiek is er niet.

En dan, eindelijk, betreed Rammstein de mainstage. De hele dag stond al in het teken van deze Duitse arbeiders band, overal liepen jong en oud met Rammstein shirts rond. En het aantal Duitstalige bezoekers was imposant te noemen(zeker in vergelijking met de andere twee dagen). De verwachtingen zijn dan ook groot voor deze headliner die gek genoeg op de minst populaire Pinkpopdag op het podium staat namelijk vrijdag. Tijdens de spannende openingsmuziek valt het eerste grote doek en is een megagrote Duitse vlag zichtbaar, wel gedurfd om dat in Nederland te doen. Een paar seconden later valt ook die vlag en beginnen de mannen hun muziek te spelen. De kleding van de band is bijzonder, leadzanger Till Lindeman heeft een verlicht gebit tijdens de eerste paar nummers wat een raar maar imposant gezicht is. Tussen de nummers gaat het licht uit op het podium en worden onder andere de kleding en de attributen gewisseld.  Het publiek is zwaar onder de indruk, helemaal als het eerste vuurwerk afgaat met een harde knal vliegen de pijlen de lucht in. Later komen de vlammen uit het podium, en zoals verwacht komt Till met de nodige innovatieve apparaten het podium op. Onder andere met een oud kruit geweer die een flinke klap geeft. Later met een geweer dat verbreed is met een aantal andere attributen die ervoor zorgen dat hij een stuk of zeven pijlen tegelijk de lucht in kan schieten van het podium. Een geweldige show wordt gegeven door de mannen. Naast vuurwerk gebruiken de mannen ook verschillende kleuren rook, zo wordt het veld het ene moment gehuld in gifgroene rook om het volgende moment weer in witte rook gehuld te worden.

De toetsenist krijgt het hevig te voorduren tijdens de show. Hij speelt onder andere al lopend op ene lopende band, en wordt meerdere malen op sadistische wijze door Till te lijf gegaan.

De hits ‘Feuer Frei’, ‘Keine Lust’ en ‘Benzin’ passeren onder andere de revue. Tijdens ‘Feuer Frei’ dragen de mannen maskers zodat ze tijdens het alom bekende “Bang Bang” vuur kunnen spuwen over de menigte, een erg spectaculair gezicht! Tijdens ‘Benzin’ wordt een persoon in brand gestoken die vervolgens over het podium rent, een gaaf gezicht dat zeker mooi past in het karakter van de show. Als de mannen vervolgens al een flink deel van het nummer ‘Ich Tuh Dir Weh' gespeeld hebben gaat frontman Till met een ton in handen een stuk omhoog op het podium om vervolgens een vonkenregen uit de ton te toveren en deze in een badkuip te laten vallen waar toetsenist Christian Lorenz zojuist ingeklommen is. ‘Links 2, 3, 4’ en ‘Du Hast’ doen het ok erg goed bij het publiek. Opvallend is overigens dat de mannen helemaal niks zeggen tussen de nummers door, al zou dit ook niet gepast zijn in het karakter van de show. Uiteindelijk wordt ook nog een schuimcanon van een groot formaat gebruikt om de eerste rijen mensen goed in te soppen, en dan stoppen de mannen er plots mee. Het publiek gaat vervolgens helemaal uit hun dak. En als Till iedereen in maarliefst drie talen bedankt: Duits, Engels en Nederlands, maakt het publiek een oorverdovend geluid.

Geheel onverwacht komen de mannen terug en geven een toegift. Het Pinkpop veld liep eigenlijk al leeg en velen komen daarom ook weer terug om deze toegift nog mee te maken. Onder andere ‘Sonne’ komt voorbij, en toetsenist Christian 'Flake' Lorenz crowdsurft nog even in een zwarte opblaasboot over het publiek wat voor grappige beelden zorgt. Als afsluiting komt dan eindelijk dat nummer waar ze mee zijn doorgebroken in Nederland: ‘Ich Will’, onder het gebulder van veel vuurwerk sluiten de mannen zo de eerste avond van Pinkpop af en laten ze een publiek achter dat zacht gezegd erg onder de indruk is van de show.

Sfeer

Het is altijd afwachten wanneer Liars een nieuw album uitbrengt. De experimentele rockgroep uit New York switcht namelijk nogal eens van stijl. Zo stond debuutplaat They Threw Us All in a Trench and Stuck a Monument on Top vol met punkfunk. Heel anders dan ‘doorbraakplaat’ Drum’s Not Dead, dat een bezwerende plaat is geworden waarbij de drums, zoals de titel al doet vermoeden, centraal staan. Met de twee platen die daarna kwamen, Liars en Sisterworld, lijkt de band eindelijk het juiste geluid gevonden te hebben: een geraffineerde en dynamische combinatie tussen noiserock, (meerstemmige) galmzang en atmosferische, rustige stukken.

De vaste toursupport waar we het mee moeten heet Fol Chen. Deze compleet in rood geklede band brengt al een tijdje muziek uit op het Ashmatic Kitty label (van Sufjan Stevens). Zo is 'Cable TV' een leuk liedje, dat ook live redelijk uit de verf komt. Maar de set duurt te lang en de bescheiden indruk die de band in het begin nog lijkt te maken op het publiek verdwijnt. Bij de merchtafel na hun optreden is niemand te bekennen en het lijkt er dan ook op dat Fol Chen Nederland nog lang niet in de zak heeft.

Fol Chen

Iets na tienen betreden de mannen van Liars het podium en hoewel de band eigenlijk bestaat uit drie personen treden ze deze tour op met vijf mensen (waaronder de gitarist van Fol Chen). In tegenstelling tot een dag eerder in Tivoli opent de set niet met het rustige 'A Visit From Drum' maar knallen ze er meteen in met een aantal tracks van het nieuwe album Sisterworld. Sowieso is meer dan de helft van de setlist opgebouwd uit nummers van die laatste plaat en terecht, want bijvoorbeeld 'Scarecrow on a Killer Slant' en 'I Still Can See An Outside World' zijn live erg sterk. Zanger Angus Andrew, die wel iets van Nick Cave wegheeft, heeft iets maniakaals over zich waardoor hij fascineert, aantrekt en tegelijk afstoot.

Wat iets beter had gekund was de setopbouw. Een dag eerder, in Tivoli, bouwden ze hun set langzaam op naar een knetterend middenstuk waarna de set met wat kalmere nummers eindigde. Vandaag in Trouw gaan de mannen er meteen vol gas in en halen de rustigere nummers tussendoor af en toe wat vaart uit de set. Het publiek vind het echter allemaal geweldig en er ontstaat dan ook al gauw een vrij behoorlijke pit. Voor de mensen die Liars vooral kennen vanwege Drum’s Not Dead viel dit optreden wellicht ietwat tegen; de band speelde van dit album slechts een handjevol nummers. Maar de nummers van het nieuwe album zijn live zo indrukwekkend dat er waarschijnlijk nauwelijks mensen teleurgesteld naar huis gegaan zijn.

Liars

Joensuu 1685 stond al tijden hoog op mijn lijst van bands die ik graag eens live zou willen zien. Vanavond staan ze in het voorprogramma van niemand minder dan Wolf Parade, meer dan voldoende reden om af te reizen naar Tivoli De Helling.

Joensuu 1685 is een noise shoegaze trio uit Finland bestaande uit de broers Mikko en Markus Joensuu en Risto Joensuu (geen familie van de twee broers overigens). Hun muziek doet wat denken aan My Bloody Valentine en het Nederlandse Eklin. Eerder dit jaar stonden ze in Vera tijdens Eurosonic en vanavond mogen ze het publiek opwarmen voor Wolf Parade in een volle, maar opvallend genoeg niet uit uitverkochte Tivoli De Helling.

De band werkt op dit moment aan de opvolger van hun succesvolle debuut cd Joensuu 1685 en het eerste nummer van de avond zal daar dan ook op verschijnen. Het is een lang ritmisch nummer met veel repeterende elementen en een langzame opbouw zoals we dat van Joensuu 1685 gewend zijn. Het publiek belandt al snel in een soort trance en de herhalende stukken worden af en toe aangevuld met lekkere noise. Deze noise wordt opvallend genoeg niet via een elektrische gitaar aangestuurd, maar via het keyboard van Markus dat op een bak apparatuur aangesloten is.

Ook de twee opvolgende nummers zijn nieuw, waarbij vooral 'White Town' veel indruk maakt. Het geluid in Tivoli is goed en het volume gelukkig niet overdreven hard zodat ook de details te horen zijn. Van de interactie met het publiek moet deze band het - niet geheel onverwachts - niet hebben, de mannen staan redelijk statisch op het podium en gaan helemaal op in hun muziek. Op het donkere podium zijn vaak alleen maar schimmen te herkennen en de rook en stroboscopen zorgen voor extra sfeer. De laatste drie lange nummers komen van het debuutalbum en vooral de lange, geïmproviseerde versie van 'Crystal Light' maakt erg veel indruk: hypnotiserende ritmes, noise, distortion en een ijzige zang maken van het nummer een muzikale ruimtetrip. Wat mij betreft het best uitgevoerde live nummer van 2010 tot nu toe.

Na een klein half uur wachten is het tijd voor de hoofdact van deze avond. Wolf Parade is een typische indie rock band uit Canada en ze stonden vorig jaar enkele keren in het voorprogramma van HEALTH en Fuck Buttons. Conform de indie traditie zijn een aantal bandleden betrokken bij sideprojects, zo speelt zanger en toetsenist Spencer Krug onder andere in Sunset Rubdown en zit zanger / gitarist Dan Boeckner ook in Handsome Furs. De muziek van Wolf Parade bestaat uit simpele, maar effectieve melodieën die door de sterke zang van Krug en Boeckner tot bloei komen. Qua aanpak vergelijkbaar met bijvoorbeeld The Smiths.

De band staat op het punt om hun derde album Expo 86 uit te brengen en dit optreden moet dan ook gezien worden als een preview en try-out voorstelling. Het viertal opent goed en geeft aan vanavond veel nummers van hun nieuwe cd te zullen spelen. Het publiek is meteen enthousiast en danst er flink op los. De nieuwe nummers vallen goed in de smaak en het is opvallend hoe goed de niet uitgebrachte nummers herkend worden. Bijzonder spijtig is het feit dat de vocalen zeer slecht te horen zijn vanavond en die zijn voor deze band juist zo belangrijk. Op die korte momenten dat het overige geluid de stem van Krug niet overstemt, kun je horen dat hij heel goed bij stem is vanavond en het slechte en veel te harde geluid dus niet gebruikt wordt om stemproblemen te maskeren.

Het publiek gaat desondanks nog meer los op de mix van oude en nieuwe nummers, maar roept tussen de nummers wel: “Please turn up the vocals”. De nummers met een hoog la-la-la en oh-oh-oh gehalte vind ik duidelijk minder interessant, maar verder zijn het goede en dansbare nummers. Het zal me niet verbazen als Expo 86 kwalitatief in lijn van de twee voorgaande albums zal blijken te liggen. De toegift waaronder 'Kissing the Beehive' wordt erg enthousiast ontvangen, maar dan is het einde van het optreden toch daar.

Dat Joensuu 1685 zo’n sterk optreden weg kan geven, zonder bijvoorbeeld het recent op Pitchfork gehypete 'Nothingness' te spelen, beloofd veel goeds voor de toekomst en met spanning kijk ik uit naar de release van hun tweede album. Wolf Parade was goed vanavond, maar moest het mede gezien de ernstige geluidsproblemen toch afleggen tegen de Finnen.

Dat concerten vaak 's avonds plaatsvinden is normaal. De aanvangstijd van elf uur vanavond is minder normaal. Het is dan ook niet vreemd dat er slechts een handjevol mensen staat te wachten op het voorprogramma. Opvallend is dat de bands in Studio 80 gewoon op de grond spelen, er is geen podium. Het dranghek wordt weggehaald en de eerste act kan beginnen.

Eva Braun was niet alleen de lover van Adolf Hitler, het blijkt ook de naam van een Nederlandse band. Muzikaal gezien lijkt het op voorhand een prima opener voor de hoofdact, maar helaas is het live alles behalve goed. Niet alleen klinkt het instrumentaal alsof we in de meest aftandse bouwkeet ooit staan, ook vocaal gezien is het huilen met de pet op. Het is lastig om zoveel verschillende stijlen muziek te combineren, maar de hysterie in de stem van de zangeres in combinatie met de jaren zeventig punk ritmes zijn gewoon niet hip meer. Net zoals dat het niet tof is om in een slobber trainingsbroek en dito overhemd op te treden.

De kans dat de hoofdact een mindere show neerzet dan het voorprogramma is in ieder geval flink afgenomen. Het drietal van Mi Ami bracht onlangs Steal Your Face uit, een LP die over het algemeen lovende recensies krijgt. Zanger en gitarist Daniel Martin-McCormick ontdoet zich vooraf nog even van zijn schoenen en sokken en klokslag twaalf uur trapt de band af. Wie Mi Ami wel eens op plaat geluisterd heeft weet hoe onwerkelijk het klinkt om de vocalen live net zo over te brengen. Martin-McCormick doet een goede poging maar weet het af en toe nog moeilijker te maken voor zichzelf.

Bassist Jacob Long probeert regelmatig één te worden met de speaker die naast hem staat, maar alle lof gaat naar drummer Damon Palermo die een ongelooflijk strakke set weg speelt. De band doet van bijna elk nummer een langere versie en pakt elke kans om een lekker potje te jammen. Muzikaal klinkt het een klein beetje als The Mars Volta on speed en vocaal als iemand die moodswings heeft. Tussendoor verwisselt Martin-McCormick regelmatig van gitaar naar toetsen en weet hier hyperactieve Atari bliepjes uit te toveren die op wonderbaarlijke wijze goed bij de rest passen. Jammer van het tijdstip, maar dat dit een van de betere concerten dit jaar was moge duidelijk zijn.

De Amsterdamse club Bitterzoet werkt sinds enkele maanden samen met Paradiso.  Als er een goede boeking voorbijkomt maar er staan die avond al bands in Paradiso worden er steeds vaker bands in de Bitterzoet weggezet. Dat dat hier prima kan bewees These New Puritans vorige maand al. Vanavond staat er een toffe Amerikaanse double bill: Titus Andronicus en Surfer Blood.

Waar dit voor Surfer Blood de eerste Europese tour ooit is, kennen we de livereputatie van Titus Andronicus al een beetje. In 2008 brachten zij hun debuut The Airing of Grievances uit en sinds een paar maanden is er de nieuwe plaat The Monitor. Vanavond speelt de band overwegend werk van die tweede plaat en opent net als op The Monitor met  het ruim zeven minuten durende 'A More Perfect Union'. De band is in de volle, kleine zaal duidelijk meer op zijn plaats dan op het podium van een halflege Tivoli de Helling, waar zij zaterdag stonden. In het begin reageert het publiek wat afwachtend, maar op het moment dat de band er opzwepende tracks van het eerste album ingooit ontstaat er een bescheiden pit. Titus Andronicus presenteert zich zoals gezegd vandaag een stuk beter dan in Tivoli de Helling  maar moet wel op gaan passen dat hun songs live niet tegen het platte aan gaan klinken. Want alhoewel de tracks op het album met een lo-fi sausje worden overgoten, valt dit effect live weg en klinken sommige songs bijna als folkpunk: zeker wanneer er violen en mondharmonica’s van stal worden gehaald.

Voor Surfer Blood zijn de verwachtingen hooggespannen. Debuutsingle 'Swim' werd 37^e in de top 100 tracks van 2009 op Pitchfork en ook debuutalbum Astro Coast werd met open armen ontvangen. De band speelde vorige week op ATP en zal later dit jaar ook op Lowlands te zien zijn. Vandaag spelen zij hun eerste Nederlandse clubshow ooit hier in de Bitterzoet. En dat is te merken. De podiumuitstraling is matig en ook de stem van zanger John Paul Pitts houdt live niet over. Wat verder opvalt is dat, hoewel Astro Coast goed weg luistert, de nummers live simpelweg te mat zijn om deze volle Bitterzoet na de euforie van Titus Andronicus in beweging te krijgen. 'Swim' wordt in eerste instantie enthousiast onthaald maar na een halve minuut is het publiek weer tot bedaren gekomen. Naast 'Swim' zijn 'Twin Peaks' en 'Anchorage' bescheiden hoogtepuntjes maar eindconclusie is dat Surfer Blood er nog lang niet is. Nu als de donder een zomer lang heel veel spelen en dan in augustus kijken of de band uit Florida in Biddinghuizen dan wel indruk kan maken.

Dauwpop is samen met de Zwarte Cross de vertegenwoordigers van de festivals in het Oosten. In tegenstelling tot Zwarte Cross is Dauwpop geen megafestival en is een stukkie kleiner: één dag en het terrein in Hellendoorn bied plaats voor ongeveer 15.000 bezoekers. Maar net als de Zwarte Cross trekt het festival genoeg lokaal volk om een redelijke stempel te drukken op de sfeer van het festival.

Na een moeizame entree- met generatoren door het wachtende publiek voor de ingang heen is niet écht handig, komen we aan bij The Mad Trist. Er is verwarring, wij verwachten Moss op dit moment op het podium. Pas bij de opkomst van Dog Eat Dog krijgt het publiek te horen dat de Belgische band Das Pop heeft afgezegd wegens ziekte en dat alles een blokje opschuift in het schema. Het komt voor de organisatie goed uit, achteraf horen wij dat er een te kort is aan elektriciteit is in het begin, wat de generatoren door het publiek weer verklaart.

The Mad Trist speelt al zijn laatste nummers als wij naderen bij het Jeagermaester Suprise Stage. De lichte stoner-rock doet het moeizaam in de vroege uurtjes van Dauwpop. Het eerste bier moet gedronken worden en de slaperige mensen moeten eerst nog even bijkomen van de reis en het wachten in de rij. Toch doet de band uit Maastricht weinig fout, het geluid staat prima en de muziek is erg catchy. Helaas doen de elementen niet zijn werk, geef het nog even een jaartje of twee, dan zingt iedereen wel mee.

Bij de Amsterdamse band Moss is het al een stuk drukker. De rustige indie-rock band komt desondanks in het begin lichtelijk geïrriteerd over. Bij het derde nummer wijzen de gitarist/toetsenist en gitarist tegelijkertijd dwingend naar de monitorman dat het geluid omhoog moet. Daarna is van het geluid als toeschouwer weinig op te merken, toch komt de band niet heel vriendelijk over. Dit in contracst met de zachte, indie-rock muziek die de groep maakt. Vooral met het overmatig gebruik van rook maakt het optreden van Moss echt een beleving bij vooral de langere meeslepende nummers, maar ook de catchy nummers zoals de zanger al introduceerde ''Ja wij hebben ook een hit'' ; 'I Apologise (dear Simon)' komen goed uit de verf en worden snel overgenomen door het publiek.

Moss

Naast het Jeagermaester Suprise Podium, heeft ook het dance podium te kampen met vertraging. Zwart Licht had al afgelopen moeten zijn, echter spelen ze nog drie nummers. De hip hop komt niet goed over om twee uur in de middag met een handjevol mensen. Ze staan te boeken om de goede live shows, misschien alleen in zalen?

Wanneer hardcore/metal/rap/ska band Dog Eat Dog het podium betreed is het goed te merken dat dit een van de publiekslieveling is. Direct is er een grote pit en schreeuwt een enkeling enthousiast mee, waar minder bekenden met de band gelijk meedoen. Ook al zijn de vocalen niet echt goed te horen, zo moeilijk zijn de teksten niet. De twintigjarige band perst klassiekers als 'Dog Eat Dog', 'Expect the Unexpected' en natuurlijk 'No Fronts' uit. Gelijk ook een goede reden om tussen elk nummer door enorm overdreven Amerikaanse appriciation te lullen. Hoe erg de band Nederland gaaf vind, dat de cd-release van z'n buddy komt, ect. De zanger is het boegbeeld, komt wel degerlijk sympathiek over en beweegt van hot naar her. Na het optreden zijn we allang vergeten hoeveel nummers er meer gespeeld konden worden als er gewoon doorgespeeld was tussen de nummers door, maar hoe goed het optreden was.

Dog Eat Dog

Hadden we eerder vertelt dat het festival een echte oostelijke, plattelandse sfeer heeft. Het Enge Bos Podium is het enigste podium dat niet overdekt is, een programmering heeft die de lokalen leuk vinden dat allen met 3FM presentator, Giel Beelen. Huilen? Wij vinden van niet.

Blok NL is een vertegenwoordiging van de crème de la crème van de Nederlandse volkszanger scene. De eerste artiest is Dimitry Mosa, hoewel we twijfelen of zijn paspoort wel helemaal Nederlands is, Zingt hij helemaal in het Nederlands. Meestal over moedertje Rusland waar Dimitry is geboren. Gekleed in Russische klederdracht weet Dimitry het publiek goed mee te krijgen. Wanneer Giel Beelen met een fles wodka aan komt zetten zien we Dimitri te slikken. Hij weet net zo goed als ons dat hij mag lurken aan de fles waar het moederlandse goedje in zit. Een geweldig applaus klinkt van het publiek wanneer Dimitri zijn vijf afgesproken shotjes leegdrinkt.

Dimitry Mosa

Na Dimitri introduceert Giel ons voor aan Dalfsenaar André Ekkelenkamp, die verkozen is door RTV Oost om te mogen optreden op Dauwpop. Het optreden begint met enige verontrusting, Sjonnie's rolstoel is gesloten, als we hem vinden mogen we Giel bellen. En ja hoor, een ogenblik later komt een enorme man het podium op gestrompeld en neemt plaats op een stoel. André zijn muziek is aanstekelijker en makkelijker mee te zingen dan onze Russische vriend. Zo is het lied over zijn overleden hond een kraker, het is een feest.

André Ekkelenkamp

Na een kleine ombouw pauze staat ook op dit podium, Blaas Of Glory. Als de sfeer al wat was weggevaagd had 'Blaas' deze eigenhandig kunnen oppakken. De negenkoppige band doen met hun orkest met verschijdeneverscheidene instrumenten covers van populaire heavy metal nummers. Onder andere Metallica – 'Enter Sandman', Van Halen – 'Jump' en afsluiter 'The Final Countdown worden succesvol gecoverd. Het publiek staat met een metersbrede lach op hun gezicht en geniet zichtbaar.

Blaas Of Glory

Op het dancearena, inmiddels niet meer met vertraging, staat de dj-set van Pendulum. Live heeft Pendulum een enorm goede reputatie opgebouwd op de gerenommeerde festivals, zodanig dat de dj-set een van de headliners is van Dauwpop dit jaar. In tegenstelling tot Pendulum live, kan de dj-set maar weinig overtuigen. De nummers vervallen heel vaak in een lang opbouwende nummer, samen met een niets toevoegende MC die enkel en alleen het publiek moet opjutten is het muzikaal minder dan live. Maar laten we het eens niet vergelijken. Het publiek gaat uit zijn dak en de momenten waar de keiharde breakbeat te horen is, is het ook echt goed feest. Minpunt is dat het sommige mensen dit als discomuziek, of achtergrond muziek zien en gaan praten.

Pendulum

Na het eten hebben we dan de stevige stoner-rock formatie uit Nederland/België Drive Like Maria. Het gaat voor de wind met de band. SXSW in USA, voorprogramma van AC/DC, grotendeels uitverkochte clubtour en nú natuurlijk een gewilde spot op Dauwpop vlak na het eten. Het lijkt alsof een paar heren, zich weer wanen in de tijd van The Stooges en Iggy Pop, er word met elkaar gegooid en liefst laten ze zich tegenhouden door het andere vaak nietsvermoedend publiek. Uiteraard hoort de pit erbij, maar wanneer er met opzet andere mensen schade aangedaan wordt is bij mij de lol ervan af. De heren en dame spelen een overtuigende set vol stoner-rock met ballen. Het is gaaf om te zien dat deze band nog maar een album uit heeft en nu al zo'n grote band is in binnen en buitenland, hoe on- Nederlands dat ook is.

Drive Like Maria

De headliner van Dauwpop is Ed Kowalcyk van de beroemde band Live. Je kent het wel, die clip met dat water. Het zijn dan ook de liedjes van Live waar de zanger het van moet hebben. De publieksreactie is een verschil van dag en nacht en zo worden hits als 'Lightning Crash' en 'Dolphins Cry' enorm goed ontvangen. Echter qua repertoire is er meer solowerk dan voorheen, zoals vorige jaar in de Melkweg. Muzikaal klinkt het nieuwe werk veel minder rockig en meer poppy. Makkelijke nummers voor het grote publiek. Vele malen wordt het publiek bedankt, opgezweept met vier keer 'Commoaann!' in een nummer, en misschien heeft hij een paar keer aangekondigd dat zijn album 'Alive' uitkomt, 25 juni dus, het lijkt alsof Kowalcky het oprecht naar zijn zin heeft. Het is een fijn optreden waarbij vooral de chemie tussen de muzikanten opvalt, het klopt. Dit soloalbum zou nog best eens een hitje worden.

Ed Kowalcyk

Amber Webber en Joshua Wells spelen samen al jaren in Black Mountain. Deze psychedelische indierockband tourt regelmatig, maar het duo had blijkbaar zoveel tijd en creativiteit over dat ze er nog maar een band naast namen: Lightning Dust. In tegenstelling tot Black Mountain is dit een band met rustige, breekbare liedjes die als basis orgel/piano en gitaar hebben in plaats van vernietigende gitaren. Nadat de band vorig jaar Infinite Light uitbracht, een album dat alom lovende kritieken ontving, gaven ze een fantastisch optreden weg op het Le Guess Who? festival in Utrecht. Vanavond zijn ze terug, om een kort Europees tourtje af te sluiten in de bovenzaal van Paradiso.

Wat meteen opvalt is dat de band vandaag in vergelijking tot het optreden op Le Guess Who? in afgeslankte vorm speelt. Naast Wells, Webber en dier tweelingzus doet er een bebrilde meneer mee op laptop/samples. Geen drums dus: in plaats hiervan is gekozen voor drumsamples uit een laptop. In het begin gaat het nog wel en stoort het ontbreken van een drummer niet heel erg. Maar als er een nummer verkeerd wordt ingezet is Webber zichtbaar van slag, en tijdens het nummer hierna, 'History', komt de climax tijdens nauwelijks over: de rechttoe rechtaan drumsample doet het nummer geen eer aan.

Als je het met een open blik bekijkt valt het allemaal ook nog wel mee. Af en toe gaan de beats prima samen met de muziek en het is ook niet zo dat het de liedjes compleet verpest. Maar het wringt wel, want had het veel beter kunnen zijn, zo zagen we al op Le Guess Who?. Het is dan ook te hopen dat Lightning Dust bij een volgende tour weer een ‘echte’ drummer meeneemt.

Hoewel Paradiso de afgelopen drie keer garant stond voor een perfecte plek om op te treden, staat Deerhunter vanavond in Trouw, tevens te Amsterdam. De optredens schijnen een stuk minder indruk te maken dan de cd's, dus zijn de verwachtingen niet heel hoog gespannen. Bij aanvang is het wat minder druk dan tijdens Crystal Castles, maar de show schijnt toch echt uitverkocht te zijn.

Bachelorette warmt de boel op en mag deze week ook het voorprogramma van Bear in Heaven vertolken. Later deze maand zal zij nog bij Mi Ami openen. Na een stabiel optreden kunnen we concluderen dat het leuk is voor erbij, maar verder weinig toevoegt aan de muziekwereld. De hipsters die telkens hun weg naar Trouw vinden nemen ook nu weer hun plekje in en het feest kan beginnen.

Het geluid van Deerhunter is kenmerkend voor 'ouderwetse' indie bandjes. Ambient en garage worden op een pure manier gecombineerd en de stijl doet denken aan bands als Liars, Animal Collective en zelfs Sunny Day Real Estate. Frontman Bradford Cox ziet er met zijn iele verschijning wat schichtig en verlegen uit en het is voor velen dan ook een verrassing wat voor muziek de man voortbrengt. Zoals gewend in Trouw is de belichting zodanig afgesteld dat we gedurende het hele optreden slechts schimmen zien.

Dat Cox goed bij stem is merken we meteen, maar we mogen zeker niet vergeten hoe belangrijk gitarist Lockett Pundt is. Pundt is een oude schoolvriend van Cox en heeft sinds 2005 een vast plekje in de band gekregen. Veel nummers worden voorzien van ellenlange eindes, die vaak bestaan uit enkele distortion akkoorden, gemengd met wat samples. De set is prettig opgebouwd en laat ons natuurlijk 'Never Stops' en 'Nothing Ever Happened' horen. Het publiek lijkt te genieten van de show en zo ook de bandleden; meermaals horen we een vrolijk "thank you so much" van Cox.

Blijkbaar is het voor veel liefhebbers bedtijd en lijkt het briljante toegift net iets te lang, want terwijl  Pundt en Cox nog overgebleven zijn loopt de zaal al leeg. De negatieve verhalen over de optredens van Deerhunter zijn me na een ruim uur spelen dan ook compleet onduidelijk. Tot de volgende keer, het liefst weer in zo'n intieme zaal als Trouw.

Het is weer een avond van keuzes. In Paradiso staat Bear in Heaven geprogrammeerd, in Club Up duo High Places. Beide bands zijn afkomstig uit Brooklyn, New York. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Rob Barber, de ene helft van High Places, vraagt of Bear in Heaven wil wachten met beginnen zodat hij zelf ook nog even kan komen kijken. Voordat het tweetal de planken van Club Up betreedt worden we opgewarmd door Kiki, die je misschien kent als zangeres van Malle Pietje and the Bimbo's.

Kiki bracht onlangs haar LP Beestenboel uit en we krijgen dan ook een hoop nummers van dit meesterwerk te horen. De blonde dame heeft een gigantische backdrop bij zich waar, zo blijkt later, afbeeldingen van songtitels op staan. Zo zien we 'Bokito', 'Kameel' en embryo 'Saberta' allemaal terug op het gigantische doek. Met alleen een gitaar en een man of 25 aan publiek heeft Kiki weinig support en het is dan ook de kleine schare fans die zich laat spreken. Leuk als opwarmertje, leuke humor, maar een kwalitatief slecht optreden.

Dan is het rond tienen eindelijk tijd voor High Places. Onlangs kwam High Places vs. Mankind uit en de verwachtingen zijn door deze plaat hoog gespannen. Deze verwachtingen lijken vanaf de eerste noot ingelost te worden. Mary Pearson heeft een heerlijke stem en weet iedereen vol aandacht naar het podium te laten kijken. Nummers als 'The Longest Shadows', 'She's A Wild Horse' en 'Constant Winter' mogen natuurlijk niet ontbreken in de setlist en worden dan ook met verve voortgebracht.

Tijdens het luisteren naar High Places vs. Mankind zal gelijk opvallen dat de stem van Pearson de nummers draagt. Helaas is het geluid in Club Up zo afgesteld dat de instrumenten de zang zo overstemmen dat deze erg slecht naar voren komt. Jammer, want dan was dit een perfect optreden geweest. De volgende keer zal High Places best in de bovenzaal van Paradiso kunnen spelen, waar nu een hoop van het publiek al halverwege het optreden heen rent om Bear in Heaven bij te kunnen wonen.

Het is iets voor achten, de deuren van Paradiso gaan even dicht voor de twee minuten stilte. Een enkel asociaal persoon praat rustig door terwijl de meeste mensen op straat voor zich uit staren. De twee minuten zijn om, de deuren gaan weer open en een tiental minuten later begint de eerste band van vanavond: YACHT.

Jona Bechtolt is het boegbeeld van de Amerikaanse band YACHT, samen met zangeres Claire L. Evans. Wie op het uiterlijk af zou gaan, zou denken dat we te maken hebben met een vroege promotie van de Canal Parade in augustus. De dansjes van de frontman en vrouw doen het leuk, maar zijn na het zien van Darwin Deez niet meer origineel. Er staan nog maar weinig mensen verzameld voor het podium en het lijkt even te duren voor het publiek er zin in krijgt.

De band dringt steeds beter tot het publiek door en bouwt mooi op met 'It's Boring / You Can Live Anywhere You Want' en 'Waste Of Time'. Het gaat pas echt los tijdens 'Psychic City (Voodoo City) en dit is dan ook het perfecte moment om de set af te sluiten. YACHT is duidelijk een band die zich op het podium het prettigst voelt.

Het podium staat vol met instrumenten en na een aardige ombouwpauze is de zaal goed opgevuld. Het is tijd voor LCD Soundsystem, onder leiding van frontman James Murphy. In een handomdraai staan er een hoop muzikanten op de planken en deint het publiek mee op de funky discopop.

Als een stel gehypnotiseerden lijken de mensen wakker geschud te worden tijdens 'Pow Pow', afkomstig van het nieuwste album This Is Happening. De band heeft zijn eigen belichting meegenomen, waardoor Paradiso verandert in een grote discozaal. 'Daft Punk Is Playing At My House' volgt er gelijk achteraan, waarna er stiekem een pogopit gevormd wordt.

Het klinkt af en toe wat rommelig en Murphy haalt vaak de verwachte tonen niet. Verder is het optreden briljant en even later gaat eindelijk het dak eraf. Ook 'All My Friends'  en  'Tribulations' passeren de revue, waarna het ineens flink rammen en bier gooien is tijdens 'Movement'.

Murphy heeft qua zang de verwachtingen niet kunnen inlossen, maar dit is dan ook het enige waarop afgegeven kan worden. Qua belichting en geluid hebben we eindelijk weer een goede show in Paradiso kunnen zien.

De slogan van onze site is niet voor niets ‘Dagelijks de nieuwste muziek.’ Dit maken we namelijk meer dan waar. Zo waren we onlangs nog bij alle vier de Nederlandse shows van de Noord-Ierse sensatie And So I Watch You From Afar, merkten we nieuwste bands op bij London Calling en even geleden ook tijdens Eurosonic. Vanavond staat Bear In Heaven in de Groningse Vera, een band die al jarenlang de underground van Brooklyn, New York plat speelt. Uiteraard waren wij hierbij.

De show was misschien een beetje vreemd geboekt, in Groningen viert men namelijk uitgebreid de Koninginnenacht, maar dit deert de doelgroep van vanavond echter weinig. Alhoewel, doelgroep. Rondkijkend door de zaal zien we dat we niet echt kunnen spreken van een echte doelgroep. Menig volwassene staat in de Groningse zaal, maar ook een flinke groep jongeren en zelfs meisjes die je op z’n minst niet bij dit genre zou verwachten.

Het drietal klinkt vanaf de allereerste noot van ‘Beast in Peace’ meer dan helder. De vocals van Jon Philpot liggen goed in het gehoor dankzij de vervormer, maar zijn kraakhelder voor het toegestroomde publiek. De bass staat precies goed, hij gaat door merg en been, maar hij staat net niet luid genoeg dat het irritant is. Drummer Joe Stickney is meer dan een klein beetje bij de les, want dit is meer dan vakkundig de gaten dichtmeppen. Het drumwerk klink namelijk zo ongelofelijk strak, zonder dat dit te mechanisch klinkt.

De band speelt veel van de nieuwe plaat Beast Rest Forth Mouth, een gimmick op ‘East West, North South’. Hoogtepunten zijn toch wel ‘Lovesick Teenagrs’ en ‘Casual Goodbye’. De bij vlagen Supertamp-esque sound van het gezelschap weet niet alleen de jeugd te imponeren, meer dan genoeg ‘mannen op leeftijd’ zijn zeer onder de indruk. De band word wel eens vergeleken als een organischer en minder dansbare versie van MGMT, maar de gekke Duitse meneer maakt toch echt dansmoves in de Groningse zaal.

Ondanks dat het vrouwelijke gezelschap linksvoor deze moves ronduit ranzig vinden, gaat hij rustig door. Deze gekke meneer is steevast ook de eerste die de handen op elkaar plaatst en hij klapt ook het langste van iedereen door. Echter als de band het toegestroomde publiek in het Nederlands wil bedanken is hij degene die volgt. Frontman John Philpot doet zich als dom voor en denkt dat wij Nederlanders geen Engels kunnen. Hierom vraagt hij aan de merchandiseman of deze het publiek in het Nederlands wil bedanken.

Zo gezegd zo gedaan, waarna de band het publiek alsnog in het Engels bedankt. Er is nog een nummer van Beast Rest Forth Mouth over om te spelen en dat zullen we dan ook weten. Na de golf van lawaai volgt een golf van applaus van het publiek. Jon Philpot komt terug om nogmaals de zaal toe te spreken, maar vooral om te zeggen dat de band absoluut geen nummer meer over heeft. Eigenlijk deert dit vrijwel niemand, want in het ruime uur dat de band op het podium stond zijn we welhaast betovert door de sound van het drietal. Deze band gaat ver komen!

Ruim twee weken geleden gaf Mumford & Sons tijdens Motel Mozaïque een goed, maar niet overtuigend optreden in de 3voor12 kerk. Vandaag staat het viertal als hoofdact in een uitverkocht Tivoli en de verwachtingen zijn dan ook hoog gespannen.

De Engelse singer songwriter Albatross heeft vanavond de eer om het publiek op te warmen. Albatross heeft een mooie en warme stem en zijn korte set van vijf nummers valt bij een deel van het publiek goed in de smaak, maar een ander deel kletst echt storend door het optreden heen. Met zijn standaard liefdesliedjes en dito uitvoering weet Albatross zich niet te onderscheiden van de gemiddelde singer-songwriter en daarom zal dit optreden niet lang blijven hangen.

Albatross

Na een korte pauze staat onverwacht een tweede voorprogramma op het podium. Dit is vooral voor mensen die met het openbaar vervoer reizen balen, omdat zij hierdoor een groot deel van het optreden van de hoofdact moeten missen. Maar ook een deel van het overige publiek wordt op de proef gesteld door Johnny Flynn . Met uitzondering van het zesde nummer, dat dankzij de trompet de aandacht trekt, weet het vijftal slechts saaie folk te laten horen in een zaal die veel te groot voor hun is. Een deel van het publiek is het duidelijk niet eens met mijn mening en staat lekker te dansen. Dat is nu het mooie van muziek en mensen.

Johnny Flynn

Het is opvallend dat het grootste deel van het publiek van vanavond jong is en daarnaast ook nog eens vooral uit vrouwen bestaat, maar je merkt het meteen aan het harde schreeuwen. Mumford & Sons gaat sterk van start met een strakke uitvoering van 'Sigh No More'. Zanger Marcus Mumford maakt indruk door gelijktijdig – zuiver – te zingen, gitaar te spelen en met zijn voet de base drum te bedienen.

De Londense folk band trekt dit hoge niveau schijnbaar eenvoudig door en het grootste deel van hun succesvolle cd Sigh No More komt voorbij. Het publiek is erg enthousiast en staat indien mogelijk voluit te dansen. De vele nutteloze intermezzo’s tussen de nummers halen de vaart en de sfeer gedeeltelijk uit het optreden, maar met dit niveau – dat aanmerkelijk hoger is dan het optreden in de 3voor12 kerk - is ze dat vergeven. Met 'Whispers In The Dark' wordt het optreden in stijl afgesloten en heeft de band bewezen klaar te zijn voor het grotere werk op Lowlands later dit jaar.

Mumford & Sons

Onze benen zijn nog maar nauwelijks hersteld van de lange avond gisteren of het is alweer tijd om naar Paradiso te wandelen. Buiten zitten de terrasjes vol, binnen staan tientallen mensen al in de Kleine Zaal om het eerste optreden van de dag bij te wonen.

Vandaag is het de eer aan A Sunny Day In Glasgow om de avond te openen. Deze Amerikaanse band maakt indiepop met een heel klein vleugje dance. Helaas komt het vanaf de eerste noot wat rommelig over, waardoor succes vanavond uitblijft. De twee zangeressen lijken willekeurig te doen waar ze zin in hebben en als er zich dan ook nog technische problemen voordoen lijkt de catastrofe compleet. Doordat de band uitloopt ligt het tijdschema voor de rest van de avond in de war, geen zonnige dag in Amsterdam voor A Sunny Day In Glasgow.

A Sunny Day In Glasgow

Het ombouwen duurt wat langer dan de aangegeven vijf minuten, maar dan is het tijd voor Emanuel and the Fear. Normaal gesproken staat deze band met elf man op het podium, vanavond blijft dit aantal beperkt tot zes. De muziek lijkt veel op die van Cosmo Jarvis maar dan met meer verschillende instrumenten. Zo vinden we een cellist en strijker op het podium en weet een erg kleine man mooie klanken voort te brengen op zijn pan- en dwarsfluit. Na een tijdje begint het concept te vervelen en verkassen een hoop mensen al naar de Grote Zaal.

Emanuel And The Fear

Toen de laatste vijf namen voor Pinkpop bekendgemaakt werden waren we enigszins verrast dat General Fiasco hierbij zat. Dit Ierse trio maakt muziek dat een beetje doet denken aan Two Door Cinema Club en zelfs You Me At Six (op de laatste plaat). De jongens hebben zo te zien ervaring genoeg en geven een set weg waar weinig op aan te merken valt. Zo'n bandje dat door 3FM op Pinkpop gepresenteerd zal worden als 'hip en vernieuwend', maar voor een beetje muziekliefhebber iets teveel van hetzelfde.

General Fiasco

Joe Worricker is wat je krijgt als je onze eigen Ralf (die van het immer geliefde 'Click Clack') in een tijdmachine stopt. De singer-songwriter produceert rustige muziek en wordt begeleid door een gitarist. Net als Ralf heeft de zanger een erg aanwezig voorkomen, iets wat snel tot irritaties leidt. Dat veel mensen er voor kiezen om deze show in de Grote Zaal op het scherm te bekijken zegt wel genoeg.

Joe Worricker

Net als het eerder genoemde General Fiasco is ook Everything Everything reeds geboekt voor Pinkpop. Waarom? Vermoedelijk omdat de band beschikt over een handvol ijzersterke nummers, met 'Suffragette Suffragette' en 'My Keys, Your Boyfriend' voorop. Maar is deze band klaar voor een publiek van x duizend man in Landgraaf? Nou nee. De goede nummers lijken wel op een ezeltje-prik manier op de setlist te zijn geplaatst: van opbouw is geenszins sprake. Daarnaast speelt de band veel inwisselbare nummers waardoor het optreden naast enkele hoogtepunten ook veel dieptepunten kent.

Everything Everything

De muziek van Chapel Club is een mix van post-punk en doodgewone rock. Er hangt een duistere sfeer om de band heen en bij beide ingangen van de Kleine Zaal staat dan ook een verstikkende rij. We besluiten hierop toe te kijken vanaf het balkon en komen tot het besef dat het theatrale wat deze band heeft beter tot zijn recht zou komen in de Grote Zaal.

Chapel Club

Butter werd door velen uitgeroepen tot elektronisch album van het jaar, en Hudson Mohawke is dan ook een vreemde eend in de bijt tijdens deze editie van London Calling. De Brit heeft Olivier Daysoul meegenomen om het publiek op te zwepen en doet dit met succes. Voor de verandering niet iemand die tijdens de tracks door de muziek heen schreeuwt, maar op de goede momenten zijn stem laat horen. Het is grappig om te zien dat de oudere generatie na een paar tracks uit de voorhoede verdwijnt en de jonkies naar voren schuifelen. HudMo krijgt het voor elkaar de eerste goede pit uit te lokken en weet vooral met 'FUSE' het publiek mee te krijgen. De beste act van vanavond.

Hudson Mohawke

Op het podium vinden we een globe en een beeld van een soort uil. Esben and the Witch is een Deens sprookje over een jongen, Esben, die zijn eigen leven geeft om zijn broers te redden. De muziek van de band is donker en mysterieus en weet moeilijk één lijn aan te houden. Een vreemde vorm van pop, hoewel we ook rock en electro invloeden horen. De zangeres ziet eruit alsof ze weken niet heeft geslapen en een douche zou ook geen overbodige luxe zijn. Er blijven toch veel mensen kijken, waarschijnlijk meer nieuwsgierig dan genietend van de muziek.

Esben and the Witch

De populariteit van We Have Band raakte in een stroomversnelling in het afgelopen jaar. Tijdens Glastonbury won de band de Emerging Talent Contest en wil met debuutalbum WHB bewijzen wat ze waard zijn. Het trio bestaat uit drummer/zanger Darren Bancroft en man en vrouw Thomas W-P en Dede W-P. Tot in de nok staat de Grote Zaal gevuld en gaandeweg ontpopt We Have Band zich als een echte festivalband. Het hoeft je ding niet te zijn en de nummers zijn niet allemaal even briljant, maar de muziek wordt prettig uitgevoerd. Hier gaan we meer van horen, verdiend of niet.

We Have Band

De naam Errors zoemt al een paar jaar rond maar de hoekige synthesizerpop heeft tot op heden nog niet dé stap gemaakt. Vandaag speelt de band een prima show: ouder werk wordt afgewisseld met tracks van nieuwe plaat Come Down With Me. Single 'A Rumour In Africa' is de afsluiter van de set en het hoogtepunt. Er valt weinig op de set aan te merken maar de magie mist. De zaal is halfleeg, maar de mensen die er wel zijn dansen. Dat is het een beetje met Errors, je hebt steeds dat 7+ gevoel.

Errors

Dan is het tijd voor de afsluiter van dit London Calling (Cosmo Jarvis, die we gisteren al zagen, niet meegerekend): And So I Watch You From Afar. Wij van Roar hadden deze Noord-Ieren al relatief vroeg ontdekt, en na een bejubeld optreden op Eurosonic lijkt het erop dat Nederland klaar is voor dit allesvernietigende, instrumentale postmetalkwartet. Helaas hebben ze vandaag technische problemen waardoor ze zeker een nummer minder hebben kunnen spelen, maar de andere vier à vijf nummers maken ongelooflijk veel indruk op het publiek. Voor het podium ontstaat al gauw een woeste pit. Wat de band zo goed maakt is dat ze hun nummers bondig weten te houden, waar genregenoten als bijvoorbeeld Cult of Luna soms verzanden in nummers van wel acht minuten. Na A Place To Bury Strangers vorig jaar wederom een goede, snoeiharde act als afsluiting van dit London Calling.

And So I Watch You From Afar

Na alle afzeggingen is het de meeste artiesten toch gelukt op tijd te zijn voor de eerste editie van London Calling dit jaar. De eerste dag lijkt op papier de minste, maar of dit daadwerkelijk zo is?

De aftrap wordt om zeven uur gegeven door Doll & The Kicks. Dit vierkoppige gezelschap werd door Morrissey persoonlijk gevraagd om hem te supporten tijdens zijn tour, dus met de kwaliteit zou het wel goed moeten zitten. De mix van meeslepende rock en frisse indie lijkt aan te slaan, want na afloop horen we er in de wandelgangen veel positieve reacties over.

Doll & The Kicks

Het is dan tijd voor de eerste act in de benedenzaal. Gelukkig is het al een stuk drukker en in de loop van de set van Erland and the Carnival is de Grote Zaal bijna vol. De folk zit goed in elkaar en het is te merken dat zanger Simon Tong  (van o.a. The Verve en Blur) genoeg ervaring heeft opgebouwd in de afgelopen jaren. Voor de mensen die binnenwandelen is het een lekkere opstarter. De muziek is lekker toegankelijk en we kunnen niet anders zeggen dan dat de heren goed werk hebben afgeleverd vanavond.

Erland And The Carnival

Villagers "alt-rock hobbits". Dit staat te lezen op de website van Villagers. De kleine Ieren hebben weinig weg van Frodo Baggins maar maken wel muziek de écht op London Calling thuishoort. Vrij rustige folk wordt afgewisseld met hier en daar een uitstapje naar doodgewone rock. Zanger Conor J. O'Brian draagt de band en weet een groot deel van het publiek om zijn vinger te winden. Een ander deel vindt het echter te rustig en zoekt alvast een goed plekje in de Grote Zaal.

Villagers

De naam Darwin Deez zoemde al een tijdje rond op het internet, vooral vanwege frisse singles als Radar Detector en het 'lekker gekke' uiterlijk van de band. Helaas kunnen ze de hooggespannen verwachtingen niet helemaal waarmaken. De liedjes zijn vrolijk en springerig maar worden slordig gespeeld. Dit laatste komt vooral doordat Darwin de band blijkbaar meer ziet als een kermisattractie. De kekke outfits zijn leuk en de 'lekker gekke' dansjes tussendoor in eerste instantie ook nog wel, maar doe dat nou niet na elke twee nummers. Dat haalt de vaart er ontzettend uit. Beetje een tegenvaller.

Darwin Deez

De Belgen van Balthazar wisten op het laatste moment nog een plekje op te vullen in de bovenzaal en zijn blijkbaar al redelijk bekend in Nederland. Een paar weken terug stond de band al in Paradiso en hebben genoeg mensen weten te overtuigen. De band speelt eigenlijk een mix van alles en zet vanavond de basis neer voor een flinke opkomst bij de eigen shows in Nederland over een paar weken.

Balthazar

Hoewel Stornoway, de plaats, toch echt in Schotland ligt komt de band uit Oxford, Engeland. De muziek ligt in hetzelfde straatje als Everything Everything en Darwin Deez, alleen lijkt het alsof de band het gaspedaal niet kan vinden. Het is beschamend om te zien, maar de Grote Zaal loopt al vrij snel leeg. Kwalitatief is de band niet eens slecht, maar op London Calling verwacht je muziek met pit, iets wat vanavond toch al niet voor het oprapen ligt.

We besluiten de drukte in de Kleine Zaal even te vermijden en bekijken Cosmo Jarvis vanuit de Grote Zaal op het scherm. Cosmo ziet er een beetje uit als Danko Jones die niet boos kijkt, maar maakt een stuk minder ruigere muziek. De rocky randjes worden tijdens de set goed afgewisseld met akoestische momenten.

Cosmo Jarvis

Het Engelse Detroit Social Club lijkt voor het eerst vanavond de volledige aandacht van de Grote Zaal te krijgen. De band maakt wat donkere, theatrale rock met wat poppy randjes. Frontman David Burn beschikt over een goede stem, maar kan niet goed uit de verf komen zonder goede band. Drie kwartier lang worden we getrakteerd op muziek waar een beetje een London Calling waardig gevoel bij komt kijken.

Detroit Social Club

Daarna is het over met de pret in de grote zaal en sluiten we de avond af in de kleine zaal. Eerst is het Egyptian Hip Hop die ten tonele verschijnen. De band zit in de studio met niemand minder dan Hudson Mohawke die hun EP produceert. Ze spelen vanavond hun licht psychedelische artpop met een relaxte vibe die bij veel bezoekers in de smaak valt. Juist het feit dat aan deze band (nog) tal van rafelrandjes zitten en het af en toe bijna uit de bocht vliegt maakt deze jongens zo boeiend. Volgende editie in de grote zaal?

Egyptian Hip Hop

Eigenlijk vreemd dat Tubelord niet gewoon in eerste instantie al op dit festival stond. Ze deden deze week namelijk een bescheiden midweektourtje door Europa. Uiteindelijk mogen ze als vervanger toch nog komen opdraven en compleet terecht. Het mathpopkwartet past net als Foals en Maths Class namelijk uitstekend op het affiche en sluit de avond in stijl af. Uiteraard komen er veel tracks voorbij van debuutalbum Our First American Friends, dat vorig jaar uitkwam. Zeker weten dat Tubelord vanavond ook hun First Dutch Friends aan de haak hebben geslagen.

Tubelord

De lente zit er weer aan te komen en dus is het tijd om op te warmen voor London Calling. Dit festival, dat twee keer per jaar in Paradiso plaatsvindt, is een belangrijk platform voor veelbelovende (veelal) Engelse indie rock bands. Bekende namen als Blur, Placebo, Editors en Bromheads Jacket hebben er in het verleden opgetreden. Op 23 en 24 april staan alvast de volgende namen op het programma: A Sunny Day in Glasgow en We Have Band. [UPDATE 22 april] Na het afzeggen van Holly Miranda, The Features en The Hundred in the Hands is ook bekend geworden dat Deprecation Guild het niet gaat redden. Holly Miranda wordt vervangen door Balthazar en Joe Worricker verhuist naar de zaterdag. Momenteel is de organisatie bezig om Tubelord binnen te halen.

Line-up:

A Sunny Day in Glasgow, We Have Band, And So I Watch You From Afar, Hudson Mohawke, Fool's Gold, Darwin Deez, Everything Everything, Cosmo Jarvis, Meursault, LoneLady, stornoway, Doll And The Kicks, Erland and the Carnival, Chapel Club, Esben and The Witch, Detroit Social Club, Emanuel and the Fear, Villagers, Egyptian Hiphop, Joe Worricker, Errors, General Fiasco, Balthazar

Het tijdschema kun je hier vinden.

Vive La Fête wist 2010 muzikaal overtuigend af te trappen met een sterk optreden in Paradiso en vanavond staat het extravagante Belgische electro pop/rock koppel in de P60 in Amstelveen.

Gitarist Danny Mommens en zangeres Els Pynoo vormen samen Vive La Fête en in 2003 wisten ze definitief door te breken met hun album Nuit Blanche. Tegenwoordig treedt het duo regelmatig op met een bassist, drummer en toetsenist, zo ook vanavond. Het concert begint met een sterke uitvoering van het nummer Nuit Blanche.

P60 is slechts voor drie kwart gevuld, maar dat biedt het publiek wel voldoende ruimte om flink te dansen. En daar wordt dan ook meteen goed gebruik van gemaakt. De meeste nummers van vanavond komen van de cd Nuit Blanche en de meest recente, maar minder hoog aangeschreven, cd Disque d'Or. Naast de dance nummers vallen ook de rock nummers goed in de smaak en dat heeft de band aan zichzelf te danken. Enig minpunt is de uitvoering van 'Noir Désir', waar Pynoo niet het gewenste niveau haalt.

Zo rond de toegift heeft Pynoo besloten de rok uit te doen en een toeschouwer naast mij stelt zich voor dat hij nog tijd genoeg heeft voor nog een paar toegiften. Over de toegift zelf, de band speelt onder andere een geslaagde cover van het nummer 'Popcorn' van de synthesizer reus Jean Michel Jarre. Bij '2005' mogen twee mannen het gitaarwerk en de zang overnemen dat voor het nodige plezier in de zaal zorgt.

De feeststemming was vanavond duidelijk minder uitbundig dan bij het Paradiso optreden eerder dit jaar, maar alsnog was het weer prettig om aanwezig te zijn. Waar de interactie tussen de vijf bandleden in Paradiso stroef liep te verlopen, betrokken de bandleden elkaar vanavond duidelijk bij het optreden en dat zie ik graag.

Setlist:

• Nuit Blanche
• Amour Physique
• Machine Sublime
• Quatsch
• Tokyo
• Schwarzkopf
• Mon Dieu
• Naïve
• Elsangel
• La Verité
• AC
• Maquillage
• Noir Désir
• Attaque Surprise

Toegift:

• Touche Pas
• Everybody Hates Me
• Popcorn
• 2005