Een performer als DJ Shadow heeft eigenlijk geen introductie meer nodig, maar voor de onwetenden sla ik deze niet over: DJ Shadow, oftewel Josh Davis was de allereerste die een plaat afleverde die alleen maar uit samples bestond. Na ...Endtroducing volgde The Private Press, een plaat die nagenoeg in dezelfde sfeer opereerde. Z’n laatste full lenght was The Outsider, die het juist moest hebben van de ‘live’ bijdragen van diverse artiesten. Zo vinden we onder andere alle bandleden van Kasabian terug op deze plaat. ‘Shadow’ is op weg naar een nieuwe plaat, maar het uittesten doet hij eerst tijdens z’n nieuwe tour, waarmee hij onder andere Utrecht aandoet.

Waar hij tijdens 5 Days Off 2007 Dizzee Rascal als opwarmer had, moet hij het deze avond alleen doen. Niet alleen qua opwarmer, want die show deed hij samen met Cut Chemist, de dj van het legendarische Jurassic 5. Dat dit voor het publiek weinig uitmaakt, is direct al duidelijk. Al tijdens het wachten zit de sfeer er prima in en na veel ‘double checks’ is het eindelijk tijd voor de plaatjesdraaier.

Nouja, de benaming ‘plaatjesdraaier’ doet DJ Shadow te kort en niet zo’n beetje ook. Op het podium staat namelijk een grote witte bol genaamd de ‘Shadowsphere’ en hierin doet hij vanavond zijn werk. Hij begint direct met een oudje, waarna er genoeg nieuwe tracks de revue mogen passeren. Deze nieuwe tracks zorgen voor weinig herkenning en maken het eerste half uur vooral wat ‘lauw’.

Het zijn op dat moment vooral de visuals die de show maken. Waar DJ Shadow zichzelf bezigt houdt met z’n nieuwe tracks, wordt het publiek geëntertaind met prachtige visuals. De bol waarin hij z’n werk doet wordt verlicht in heldere felle kleuren en de backdrop kleurt hierbij juist donker. Met meerdere visuals achterelkaar, zoals een fabriek, een computerprogramma en verschillende wereldbollen is de show een lust voor het oog.

Nadat iedereen in de zaal gewend is geraakt aan de visuals, begint het pas echt te draaien. Pas dan volgen de echte krakers van de set, zoals een remix van ‘Blood On the Motorway’ met ‘Stem’ en een hele strakke versie van ‘Six Days’. De hele show door volgen er nieuwe visuals, en volgens hem is het vanavond echt een samenwerking tussen de muziek en de visuals. Naar mate het einde van de set in zicht komt hoort het publiek steeds meer bekende samples en kan men niet langer stilstaan. Een lange versie van ‘Organ Donor’ markeert het einde van de set, waarna hij nog eenmaal uit z’n ‘Shadowsphere’ komt om het toegestroomde publiek te bedanken en toe te geven dat hij een aantal fuck ups maakte. Dat hij dit toe durft te geven getuigt van respect voor z’n publiek en hierdoor neemt hij onder luid applaus afscheid van de volgestroomde zaal.

Wat doe je als je als grootste band op deze aardkloot een show mag geven die de eerste livestream op YouTube is?  Dan laat het er natuurlijk niet bij zitten, maar dan breng je het uit op dvd. Zeker als Tom Krueger, de regisseur van U2 3D, aanwezig is bij de show en niet de beschikking heeft over de dertien camera’s die U2 normaal gesproken in gebruik heeft tijdens een liveshow, maar zeventien camera’s tot z’n beschikking heeft. Zeker omdat het viertal uit Ierland op deze tour, U2 360°, nog geen dvd heeft uitgepoept.

De show, gegeven voor 97,000 mensen in de Rose Bowl in Pasadena, Los Angeles, begon met het nummer ‘Breathe’, maar om onduidelijke redenen staat het nummer niet op de dvd. Daarom trapt de dvd met het tweede nummer van de avond af, de eerste single van de nieuwste full-lenght No Line On The Horizon. In tegenstelling tot de voorgaande tours heeft de band niet een podium aan een van de smalle kanten van een venue geplaatst, maar hij staat wat meer naar het midden. Hierdoor zitten de fans 360 graden om het podium, vandaar ook de titel van de tour. Het podium is niet zomaar een podium, het heeft nog wel het meeste wel van een uit de kluten gewassen UFO. Willie Williams is de ontwerper van het podium, die geïnspireerd is door het Theme Building van Los Angeles International Airport.

Het viertal staat bekend om zijn grote aanpak, maar tegelijkertijd schuwen ze de intimiteit ook niet en hier slagen ze zeer zeker in nu het podium in het midden staat. Tom Krueger slaagt er in om het grotesque van deze liveshow op een intieme manier in de huiskamer te brengen, door veel gebruik te maken van close-ups.

Naast veel nummers van die nieuwe full-lenght, zoals bijvoorbeeld ‘No Line On The Horizon’ en het meezingbare ‘Unknow Caller’, vinden we natuurlijk ook nummers als ‘MLK’, ‘Vertigo’ en de nieuwerwetse klassieker ‘Beautiful Day’ op de dvd. De setlist kent verder weinig verrassingen, of het moet het ontbreken van ‘Bullet The Blue Sky’ en ‘The Electric Co.’ zijn. Aan de andere kant maken nummers als ‘Until The End Of The World’ en een prachtige vertolking van ‘The Unforgetable Fire’, zowel qua beeld als qua geluid, hun terugkeer. De band waagt zich aan een alternatieve versie van ‘I’ll Go Crazy If I Don’t Go Crazy Tonight’, eentje doorspekt met dance en tribal invloeden. Dit zorgt er wel voor dat het contrast met het daaropvolgende ‘Sunday Bloody Sunday’ immens groot is.

Immens groot is ook de Rose Bowl, waar de band zich zichtbaar op z’n gemak voelt. Waar frontman Bone vaak kritiek krijgt op zijn rol als wereldverbeteraar en het gebruik van ‘preken’ in de shows van U2, mag ditmaal aartsbisschop Desmond Tutu de eerste toegift aankondigen, die bestaat uit de klassiekers ‘One’ en ‘Where The Streets Have No Name’. De band trapt de tweede toegift af met ‘Ultraviolet (Light My Way)’, een nummer wat de band alleen maar tijdens een toegift speelt. Tijdens dit nummer zien we Bono met een bizarre jas op het podium. Voor iedereen die de LED-jas die Matthew Bellamy in het Goffertpark droeg nog kan herinneren, dit gaat nog een stap verder want Bono doet het namelijk met een laser-jas. Na ‘With Or With Out You’, sluit de band de show af met weer een nieuw nummer in de vorm van ‘Moment Of Surrender’. Misschien niet de meest logische keuze, maar de band gaat vrijwel nooit ‘out with a bang’, dus ook nu niet. De grootsheid van het revolutionaire optreden wordt intiem afgesloten door middel van het gevoel van saamhorigheid te waarborgen en zo blijft de band respectvol tegenover de fans.

Score: 4 out of 5 stars

Ondanks een dodelijk ongeval in een van de kermisattracties op de zaterdag, gaat de Zwarte Cross op zondag ongewijzigd door. Zelfs de attractie is niet gesloten, aangezien het ongeval niet hieraan te wijten was. Na al het noodweer in de week ervoor was dit al de zoveelste tegenslag voor het festival, maar de organisatie gaat gewoon door en hier kan je alleen maar respect voor hebben.

Als we het terrein opkomen is Caro Emerald net aan haar set begonnen en plots lijkt het alsof de zon nog feller begint te schijnen. Niet alleen haar verschijning, maar ook haar muziek doet zeer zomers aan, de jazzklanken zijn swingend en zorgen voor diverse glimlachende mensen. Met haar band laat ze genoeg nummers horen, maar vooral ‘A Night Like This’ en ‘Back It Up’ doen het heel erg goed in het publiek.

Als Brainpower z’n fans laat wachten in de Reggae-Weide, keren we terug naar het hoofdpodium voor het Australische Airbourne. Waar Caro goed overkwam op het publiek, was het bij Airbourne vooral even wennen aan het hardere geluid. We nemen de rock, met een moddervette knipoog naar AC/DC, met een korreltje zout en dat is met titels als ‘Girls In Black’ en ‘Cheap Wine & Cheaper Women’ misschien maar goed ook.

Van hard naar harder, van het hoofdpodium naar de Metal-Weide. Precies als de laatste noot van de Australiërs klinkt, begint Converge aan hun set, waardoor het de eerste twee tracks nog behoorlijk rustig is bij het podium. Met net een nieuwe plaat op zak, in de vorm van Axe To Fall, krijgen we in de vorm van ‘Dark Horse’ en ‘Rats Will Feed/Worms Will Feast’ een aantal tracks hiervan te horen. Het geluid van het viertal staat prima afgesteld, zowel de logge basstonen als de razendsnelle gitaarriffs klinken zeer strak.

Niet iedereen weet de vocals van Jacob Bannon te waarderen, maar er valt niet te ontkennen dat hij en de rest van de band veel geven en daar helaas weinig voor terugkrijgen van het publiek. Op het hoofdpodium krijgt Waylon wel veel terug, getuige alleen al de grote opkomst voor z’n show. Voor sommigen is dit het moment om even te chillen in een van de zitzakken bovenin de Jägermeister lounge, voor anderen is dit het teken om gewoon lekker door te dansen in de zon.

Waar vorig jaar de Zweedse Reus Opeth de Metal-Weide mocht afsluiten, is dit jaar deze eer weggelegd voor Papa Roach. De Amerikanen hebben onlangs een greatest hits plaat uitgebracht en ze beginnen de set anders dan we gewend zijn van de vorige drie shows; geen intro en een nieuw nummer, ze beginnen namelijk met ‘Getting Away With Murder’. Direct is hoorbaar hoe slecht het geluid nu staat afgesteld en na ‘To Be Loved’ kiest de band voor een blok met alleen maar dertien in een dozijn nummers en ze herhalen deze aanpak aangezien na ‘Born with Nothing' weer een blok met de mindere goden uit de Papa Roach catalogus. Waar het festival patent heeft op het prima zomerse weer, heeft het Amerikaanse viertal klaarblijkelijk pattent op curieuse momenten. Het gaat zelfs zover dat vocalist Jacoby Shaddix z'n eigen broek naar beneden trekt om een gênant dansje te doen.

En zo maken de heren uit Californie het pijnlijk duidelijk dat ze eigenlijk op hun retour zijn. Dit gevoel heerst nog sterker na het nieuwe nummer ‘Kick In The Teeth’, wat zich het beste laat omschrijven als een wanvertoning. Zelfs een blok met ‘Between Angels and Insects’, ‘Dead Cell’ en ‘Last Resort’, nummers wat normaal gesproken knallers zijn, kan de eer niet meer redden. Het is tekenend dat uw recensent al tijdens het tweede nummer van dit blok de Metal-Weide verlaat. Ondanks deze zwakke performance kunnen we toch terugkijken op een prima festivaldag op een van de gezelligste festivals die ons land kent.

Foto's door Rolf Noppers

Technical deathcore kan makkelijk omslaan in technical/brutal death metal. Ondanks dat de stap van het ene naar het andere hokje niet zo heel erg groot is, kiezen vele bands voor een van deze twee. Het Britse vijftal van Trigger The Bloodshed begon in het eerste hokje, maar de deathcore is inmiddels ingewisseld voor onvervalste death metal. De band werd door onder andere Meshuggah, Cryptopsy en Beneath the Massacre al eens op sleeptouw genomen door Europa, maar is zelf ook prima bezig met het opbouwen van een goede naam.

Met de derde plaat in drie jaar bijvoorbeeld. De nieuwe heet Degenerate en op het schijfje beschieten de Britten ons met knalhard metaal als zijnde een logge tank. Vocalist Jonny Burgan spuugt de woorden uit alsof ze naar poep smaken en
net als zovele bands in het steeds drukker wordende genre is het instrumentaal strakker dan de skinny-jeans van de eerste de beste emo die je zult tegenkomen.

Net als 99 procent van het genre is het lyricaal niet hoogstaand wat er geserveerd wordt voor de luisteraar, maar zeg nou zelf, in deze hoek gaat het vooral om de klank van de vocals. Dat ‘Hollow Prophecy’ een antireligieus nummer is, is dan wel goed hoorbaar, maar kijkende naar de tekst in het booklet lijkt het alsof deze tekst nog niet helemaal ‘af’ was.

Trigger The Bloodshed is prima voer voor fans van het eerder genoemde Beneath The Massacre, maar als kanttekening valt wel te plaatsen dat de band uit het Canadese Montreal toch veel meer over een eigen sound beschikt in het vergelijking met deze vijf jonge Britten. Dit is namelijk een groot nadeel van een genre waar veel bands simpelweg niet beschikken over net datgene wat een band er uit kan laten springen. Trigger The Bloodshed is redelijk op de goede weg, maar mag ons bij de vierde plaat wel een wat originelere sound voorschotelen.

Score: 3 out of 5 stars

Eerder hebben we de film Black Dynamite al besproken op ROAR E-Zine. We vonden de film een aanrader voor de liefhebbers van flauwe actiecomedy of parodiefilms en we prezen de speciaal voor de film gecomponeerde muziek, dat iets extra’s toevoegt aan de film. Na de film komt dan nu de soundtrack en we kunnen natuurlijk niet achterblijven, dus bespreken we deze ook gewoon.

De soundtrack is speciaal voor de film gemaakt door Adrian Younge en waar hij in de film iets extra’s toevoegt, voelt de muziek op zichzelf een beetje leeg aan. Dit komt omdat het in de film op de combinatie tussen beeld en geluid draaide en ondanks dat je in je hoofd de bijbehorende beelden afspeelt, voelt dit wat raar.

Dit neemt niet weg dat de soundtrack uit catchy nummers bestaat. Veelal in de richting van r&b, maar ook de nodige soul wordt niet geschuwd door Younge. Van de up-tempo themesong, met als keurige titel ‘Black Dynamite Theme’, naar het trage ‘Jimmy’s Dead’, een nummer wat qua opbouw en vocaallijnen doet denken aan het werk van Gnarls Barkley. Het is echter de volstrekt onbekende LaVan Davis die hier de vocalen voor zijn rekening neemt. Zelfs de ‘foute’ openingsscène, welke verpakt is als reclamespot, komt terug als een nummer op de soundtrack, al gaat het predicaat ‘nummer’ wat ver voor het 22 seconden durende ‘Anaconda Malt Liquor’.

Waar regisseur Scott Sanders de film zowel een hommage aan blaxploitation klassiekers laat zijn alsmede een parodie op het genre, tracht producer Adrian Younge de soundtrack een hommage te laten zijn aan blaxploitation en Europese soundtracks uit de jaren zestig en zeventig. Verder probeert hij z’n affiniteit met vintage soul te laten horen, waar hij prima in slaagt. De soundtrack komt redelijk uit de verf, maar kan helaas niet op eigen benen staan. Voor degenen die de film wisten te waarderen is het een leuke extra, voor alle anderen is hiet niet meer dan een losse flodder.

Score: 2.5 out of 5 stars

Het is volkomen terecht dat we Madonna al jaren ‘The Queen of Pop’ noemen. Het is namelijk algemeen bekend dat de koningin niet de knapste en meest sympathieke van haar generatie is. In het geval van de ‘Madonna-generatie’ is de knapste en meest sympathieke namelijk niemand minder dan Kylie Minogue. En laat deze Australische schone nou net een nieuwe plaat hebben uitgebracht.

Deze nieuwe plaat draagt als titel Aphrodite en is de logische opvolger van het in 2007 uitgebrachte X. Net als zijn voorganger kenmerkt Aphrodite zich namelijk door de swingende en meezingbare dancepop. De plaat opent gelijk met ‘All The Lovers’, de eerste single. Dit nummer misstaat niet in een goede club, al moet gezegd worden dat de plaat het niet moet hebben van een moddervette beat, maar van snerpende elektronica. En natuurlijk van de karakteristieke stem van mevrouw Minogue.

Ook de daaropvolgende nummers moeten het hebben van nagenoeg dezelfde opbouw en elektronica. Dit zorgt ervoor dat de nummers allemaal hetzelfde aanvoelen. Pas bij ‘Closer’, het vierde nummer van het album, is de opbouw van het nummer anders aangepakt, het nummer is namelijk wat meer laidback en lijkt ook een behoorlijk stuk minder op de voorgaande tracks. Ook ‘Everything Is Beautiful’ is een ander verhaal, het nummer bestaat namelijk uit een meer organische instrumentatie.

De plaat heeft in vergelijking met z’n voorganger een wat minder uitgebreide sound, maar aan de andere kant klinkt hij een stuk compacter. Het voelt namelijk allemaal wat simpeler. Toch moet gezegd worden dat Aphrodite een aantal uitschieters bevat. Wat te denken van de beat van ‘Illusion’, die zo door MGMT geproduceerd zou kunnen zijn, of de catchy titletrack, waar de percussielijnen het nummer een apart gevoel geven. Maar vooral ‘Better Than Today’, waar alles samenkomt: een organische instrumentatie, een prima beat, catchy teksten en een lekkere percussielijn.

Al met al komt Kylie Minogue met een prima plaat. Alhoewel, Kylie. De teksten worden namelijk voor haar geschreven, de beats worden voor haar geproduceerd en de muziek wordt voor haar gecomponeerd, dus het team om haar heen verdient zonder meer een deel van de credits. Desalniettemin draagt Kylie de plaat met haar stem en dat is toch zeker haar verdienste. Het is niet zo geheimzinnig als een Lady Gaga, het is niet zo outdated als Madonna en het is niet zo gemaakt als Christina Aguilera, Kylie klinkt namelijk heel erg als Kylie. En al is dat in dit geval dancepop, Aphrodite mag er zeer zeker zijn.

Score: 3.5 out of 5 stars

Bij een duo denkt men al vrij snel aan minimal, want hoe kan je in hemelsnaam groots klinken als je band maar uit twee leden bestaat? Het Canadese Japandroids bewijst dat dit absoluut niet het geval hoeft te zijn. Als je de band beluistert dan krijg je het gevoel dat de band uit minimaal vijf leden moet bestaan, zoveel lawaai krijg je als luisteraar op je afgevuurd. Hoe dit live klinkt ondervonden we niet alleen op het Metropolis Festival, de band stond een dag later namelijk ook nog in Vera te Groningen.

Afgeladen is anders, een half uur voor aanvang van de show. Een aantal minuten voordat het tweetal het podium betreedt druppelen toch nog aardig wat bezoekers binnen en zo staat de band niet voor een lege zaal te spelen. Met alleen drum en gitaar wisten ze op plaat al menigeen te overtuigen, maar een liveshow is natuurlijk van een heel ander kaliber. Dit is namelijk voor genoeg duo’s een valkuil, aangezien je op cd nog wel zo grotesk of lawaaierig kan klinken, maar vaak is dan de livesound te mager.

Vanaf de allereerste noot is het duidelijk dat deze vlieger niet opgaat voor het tweetal, de energie spat er werkelijk van af. Op een enkele misser in de beginfase na staat het geluid prima afgesteld en horen we de kolkende golf aan lawaai van begin af aan op ons afkomen. Gelukkig met de nodige melodie, iets waar het tweetal de nodige kracht uit put. De sound ligt in het verlengde van A Place To Bury Strangers, maar ook vergelijkingen met 65daysofstatic werden gemaakt. Enerzijds terecht, want het klinkt energiek en opzwepend, anderzijds allesbehalve terecht aangezien Japandroids minder gelaagd en complex, maar vooral minder dansbaar klinkt.

Zo vangt het publiek de band ook op, her en der in de zaal dansen enkele in streepjes shirt gehulde meisjes voorzichtig, terwijl dit niet verder gaat dan deze vooral rustige bewegingen. Toch kan het duo rekenen op genoeg publieksrespons, de handen gaan als vanzelfsprekend na elk nummer op elkaar en aan het einde van de set zwelt het gejuich ook meer en meer aan.

Japandroids speelt alles van hun vorig jaar uitgebrachte full lenght, Post-Nothing. Nummers als ‘Rockers East Vancouver’, ‘The Boys Are Leaving Town’ en ‘Sovereignty’ passeren op deze manier de revue, maar de band slaat ook andere tracks, zoals bijvoorbeeld ‘Art Czars’, niet over. Het tweetal sluit af met een cover van het inmiddels ter ziele gegane Welshe trio Mclusky, te weten ‘To Hell With Good Intentions’ van het in 2002 uitgebrachtte Mclusky Do Dallas. Hiermee komt een einde aan een prima show, maar niet voordat het duo uitgebreid het publiek bedankt en belooft om in de kelderbar wat te gaan drinken met wie dat maar wil.

Het Engelse zestal van Devil Sold His Soul schopte het vorig jaar tot een plek in de ROARsound 2009; het was een van de bands waar wij veel van verwachtten in 2010. Na de vorige full lenght, A Fragile Hope, en de mokerharde show tijdens de London Burning Tourin Enschede, waren de verwachtingen hooggespannen. De mannen komen nu met een nieuwe plaat in de vorm van Blessed & Cursed.

De plaat begint hoopvol, tenminste voor degenen die A Fragile Hope ook wisten te waarderen. Al snel valt op dat de rauwe sound die op de vorige plaat de boventoon voerde plaats heeft gemaakt voor een heldere sound. De diepe schreeuwstem van Ed Gibbs klinkt ietwat afgezwakt en de cleane vocals hebben een voornamere plaats. Wat niet wegneemt dat vooral de eerste helft van de plaat weet te overrompelen. De gangvocals op ‘Drowning/Sinking’ kan je cliché noemen, maar het is wel eentje die goed uitgevoerd is.

De eruptie van lawaai op ‘Callous Heart’ en de intro van ‘An Ocean Of Light’ zijn ook zeer goed geproduceerd en neigen nog enigszins terug naar A Fragile Hope. Ook het beukende geluid tijdens ‘The Dissapointment’ en de snerpende gitaren op ‘Crane Lake’ doen dit. Maar dan is daar ‘A Foreboding Sky’, een nummer met twee gezichten. De eerste helft bestaat uit een langzame pianopartij en over the top gepolijste cleane vocals, terwijl halverwege de band uitbarst van het geluid. Het jammerlijke hieraan is dat dit punt vrijwel nooit bereikt zal worden, aangezien de cleane vocals op de zenuwen gaan werken.

Afsluiters ‘Weight of Faith’ en vooral ‘Truth Has Come’ neigen weer terug naar de vorige plaat, maar het is geen moment zo rauw zoals het op A Fragile Hope was. Natuurlijk is het niet de bedoeling om de nieuwe plaat zo erg te vergelijken met de vorige, maar de band viel juist door het geluid op A Fragile Hope op. Deze rauwe, beukende metalcore/post-hardcore sound met ambient invloed werd als de ideale combinatie gezien tussen hard en zacht. De kraakheldere en gepolijste sound op Blessed & Cursed doet dit helaas weer teniet. De plaat heeft desalniettemin een aantal aardige nummers, maar zo ‘overwhelming’ als eerst wordt het geen moment.

Score: 3.5 out of 5 stars

Voor de mensen die in het festivalweekend van augustus niet naar Lowlands of Pukkelpop willen, omdat ze wat diepgang willen ervaren, is er het Xnoizz Flevo Festival. Dit was het eerste Nederlandse festival wat destijds de Flevohof (nu Walibiworld) in Biddinghuizen gebruikte als festivallocatie. Sinds 2008 vindt dit festival plaats op het evenemententerrein te Bussloo, vlakbij Apeldoorn. Buitenstaanders worden soms afgeschrikt omdat het festival een christelijk festival is, maar voor mensen uit het ‘wereldje’ is het alsof ze thuiskomen.[UPDATE 24 juni] Onder andere Only Seven Left, Among This All en Trinity zijn door de organisatie bevestigd. Hierdoor is de line-up nagenoeg compleet.

Line- up:

John Coffey, Stellar Kart, The Black Atlantic, Rue Royale, Anberlin, House of Heroes, Rend Collective Experiment, The Violet Burning, Daniel Benjamin, Burial Earth, Blood Command, ME, Menno Wiegeraard, Handsome Poets, Mariecke Borger, Six Star Hotel, Slechtvalk, Little Things That Kill, Kutless, The Listening, Reilly, Children 18;3, Lee Mitchell, David Ahlen, Leeland, Dufvan, Newworldson, Eins Zwei Orchestra, Remedy Drive, Flatfoot 56, The Afters, Good Weather Forecast, The Gentlemen, Only Seven Left, Borgaard, Roald Schaap, Gerald Troost, Bandana, Damascus, New Day, Among This All, Daylight, Upperroom, The Servants, Dichtbij, Geliefden, A Little Grace, Pieter Daniël, Trinity, People Get Ready, Coen van den Heuvel, Nicole Bus, Andre Rouvoet, Jean Jaques Suurmond, Carolyn Ros, Antonie Fountain, Boele Ytsma, Cartoonist Dokus, Tiemen Westerduin, broeder Sebastien van Taize

Deftones is eindelijk weer terug met een nieuwe plaat! Diamond Eyes scoorde direct al beter als Saturday Night Wrist en de selftitled plaat en dit had de band nodig ook. Afgelopen woensdag speelde Deftones een uitverkochte Melkweg plat, na twee keer Paradiso eens een keer wat anders in onze hoofdstad. Voorafgaand aan de show praat ik met bassist Sergio Vega over Chi Cheng, de nieuwe plaat en het leven tijdens een tour.

Ik heet Sergio welkom in Amsterdam en hij geeft gelijk aan dat hij Amsterdam een toffe stad vind en vertelt dat hij er al regelmatig is geweest. Hij zit nu anderhalf jaar in de band, maar hij kent de leden al langer: “I’ve known them for over eighteen years, we’re friends and they’re good people, so it’s very mellow. We’re having a good time.”

Hij vervangt Chi Cheng en als ik hem vraag wanneer hij is gebeld om hem te vervangen is het even stil, waarna hij toch antwoord geeft op de vraag: “Jeez, I don’t remember. It was like in the winter and I got a call and you know, I didn’t know what happened to Chi and when I got the call it was my first and I was kinda touched. They called me and they were checking how I was doing and they told me what happened. At that time they weren’t very sure what they wanted, they were just reaching out for me and after that I didn’t hear from them for another month or so. So I called them and we hanged out in Sacramento. I live in New York and two guys of them are in L.A. and two of them in Sacramento.”

Het is natuurlijk apart om iemand te vervangen die al zo lang in de band zit, maar zo ziet Sergio het niet: “I don’t think about it like that because they are my friends. To say it very simple: I’m just helping them out. Obviously it’s more writing than saying, but that’s how it feels. It feels like I’m helping my friends, it feels like I’m helping Chi, it feels like I’m helping the band. It’s not like I’m looking at myself replacing Chi, I’m just helping my friend while Chi is not able to play.”

Volgens Sergio gaat het stukje bij beetje weer wat beter met Chi. Hij maakt langzaam vooruitgang en z’n familie heeft de hulp van een dokter uit New Jersey ingeschakeld en deze is erg gefocust op de vooruitgang van Chi. Hij reageert nog op bijna niets en het is nog maar de vraag of hij ooit nog kan bassen voor Deftones, maar volgens Sergio kijkt de band daar op een andere manier naar: “The consideration is beyond that, we’re just looking from the perspective of the family. It’s that friendship-family thing first, we’re thinking about his family.”

Maar nu is Sergio aan het touren met Deftones en volgens hem is het erg leuk. De band heeft een goede, positieve energie gekregen van het maken van Diamond Eyes en een goede werkethiek. Hierdoor kreeg het vijftal een goed ritme en dit hebben ze voortgezet. Hierdoor was het ook extra leuk om oudere nummers te spelen en misschien wat nieuwere ideeën toe te voegen in deze nummers om een beetje ermee te kloten. Het is erg goed, maar ze hebben ook het gevoel dat ze lekker kunnen werken.

En nu in Europa is het natuurlijk anders, maar volgens hem heeft het ook z’n gelijkenissen met Amerika, aangezien elke plaats weer z’n eigen gebruiken heeft en dat maakt het voor de band extra leuk. In sommige steden weten ze de leuke dingen nog, bijvoorbeeld de goede eettenten of toffe plaatsen om even te hangen.

De nieuwe plaat, Diamond Eyes, is alweer even uit en op verschillende plaatsen op het internet valt te lezen dat het de bedoeling was om er een optimistische plaat van te maken. Sergio: “It’s not supposed to be like that, but we decided to make a new record, for a lot of reasons. And because they had already worked on Eros. With this new record, it came together very quickly. We got together with Nick Raskulinecz, the producer, and basically he was like ‘allright we can do it, we can have a good time and we’re gonna do it fast.’ He was very good in building us a structure and that allowed us to have much fun, just like jamming with your friends.”

“He helped everything along, it was a great time and that reflected very much how we were. And now I’m getting back to the Eros-thing, basically it’s a body of work that they all feel very good about and it’s attached to the situation of Chi. They had a good time making it and now people are labelling it as ‘the sessions of Chi’s suffering’ and all that. But it’s not about that. People want to hear it because it has an appeal, a sexiness. But to me it’s good music and my friends made it and now it gets a magic for other people. Hopefully with time people are getting to hear it in that way and hopefully Chi is going to be here and hear it too.”

Het was de eerste keer dat ze met Nick Raskulinecz werkten en deze producer staat bekend vanwege z’n kwaliteiten, maar hoe was het nou om met hem samen te werken? Sergio: “He made it so easy and it was the first time any of us worked like this with a producer who was so involved, he was constantly there. Everybody was very creative, we’re just jamming and ideas. Everybody worked out everyone’s ideas. His main thing was to provide organization and enthusiasm. He was always listening to things and marked things that he liked and the next day he was like: ‘why don’t you work on this?’ And this was very cool, because I worked with producers who wanted to join the band when things were slow.”

Als er op een showdag tussen alle interviews en soundchecks tijd over is om wat anders te doen, gaat de band vooral heel erg veel relaxen. De bandleden halen koffie, hangen een beetje rond in de zaal en bij hun instrumenten en gaan soms wat kloten met hun effecten. Soms gaan ze even naar buiten om te wandelen en een beetje de stad bezichtigen. Helaas is het kwartiertje alweer om en sluiten we het interview af met de befaamde schoenmaatvraag. Sergio heeft een echte Amerikaanse 11½: “Almost as big as your shoes I guess?” We schudden elkaar de hand en wensen elkaar veel plezier bij de show van vanavond en als ik drummer Abe Cunningham tegenkom doet hij precies hetzelfde.

We kunnen Deftones niet de meest Beatlesque band op deze aadkloot noemen, ze halen hun invloed eerder uit acts als The Cure, The Smiths, Faith No More en Bad Brains. Bassist Sergio Vega geeft toch aan dat hij het een hele toffe band vind. Sterker nog, het is zijn favoriete band. Volgens hem zijn ze van een hele simpele en conservatieve coverband gegroeid naar een band die iedereen aansprak. De sound was heel toegankelijk en zelfs baby’s vonden het leuk. En vooral het zangwerk, het klinkt volgens hem zo simpel. Zelfs als ze gekke stemmetjes deden voelde het niet als een act. “Fuck man! It felt so normal. To me, they’re the best. Them and Pink Floyd and then…ah shit. So many ties. But these two are the best.”

In november stond het Britse Muse nog in Ahoy, maar omdat het altijd weer groter moet voor het trio uit Teignmouth, deden ze gister het Nijmeegse Goffertpark aan. Direct bij aankomst valt het immense podium op, het lijkt op een rechthoekig gebouw wat met de punt naar voren staat, met een verdieping eruit gesneden. Voordat het de beurt is aan de hoofdact, worden we warm gehouden door twee support-acts.

Tenminste, dat was de bedoeling. Het Belgische Ghinzu slaagt hier namelijk absoluut niet in. De met synthesizers doorspekte rock van de formatie uit Brussel weet de voorste rijen te halen, maar slaat niet door naar de rest van het veld. Hierdoor kijkt men behoorlijk gelaten naar het optreden en zit de sfeer er niet in.

Hierna is het de beurt aan Editors en deze band mag al zichtbaar meer spelen met het licht van het podium. Vocalist Tom Smith is ook behoorlijk wat spraakzamer en de band straalt ook veel meer charme uit in vergelijking met de Belgen. Veel Britten zijn speciaal voor de show van Editors naar Nijmegen gekomen en zo klinkt single ‘Papillon’ vanuit het veld heel erg Engels.

Als dan ineens de pauzemuziek ruw onderbroken wordt, horen we een sirene en lopen er protestanten het podium op. “They wil not force us” en “They will not control us” zijn zomaar wat teksten op de spandoeken en zo begint Muse gelijk met de opener van The Resistance: ‘Uprising’. Gelijk gevolgd door ‘Supermassive Black Hole’ en zo voorkomt Muse een fout die regelmatig gemaakt wordt, namelijk direct aftrappen met een handvol nieuwe tracks.

Nouja nieuw, The Resistance is alweer een paar maanden geleden uitgebracht. Ook ‘Guiding Light’ en ‘Hysteria’ passeren de revue, voordat frontman Matthew Bellamy dan eens plaatsneemt achter z’n vleugel voor ‘United States of Eurasia’. Dit Queenesque nummer weet meer dan een beetje te boeien en ondanks dat het nog buiten nog redelijk licht is, is de lichtshow welhaast uitmuntend.

De schermen boven het podium laten afwisselend visuals en liveshots zien, maar ook worden er beelden op geprojecteerd, dit geeft alles een beetje een 3d indruk. Na ‘Feeling Good’ is de band even van het podium af, maar bassist Chris Wolstenholme en drummer Dominic Howard stappen aan de voorkant van het podium in een ‘bak’ die het publiek in gaat. Na deze jam komt Matthew Bellemy erbij in de bak en dan blijkt dat Muse een eigen UFO heeft meegenomen naar Nijmegen. Terwijl het trio ‘Undisclosed Desires’ speelt, gaat de ‘bak’ namelijk omhoog.

‘House of the Rising Sun’ fungeert als intro voor ‘Time is Runing Out’, waarna de Britten de reguliere set met ‘Unnatural Selection’ afsluiten. In de toegift grijpt de band terug naar het werk van vroeger, een briljante versie van ‘Citizen Erased’ wordt opgevolgd door ‘Stockholm Syndrome’, waarna de band andermaal het podium afloopt.

De band opent de tweede toegift met ‘Take a Bow’. Matthew Bellamy stapt, gehuld in een pak bezaaid met LED-verlichting, in de UFO en overziet zo de gehele Goffertweide. Met ‘Plug in Baby’ en ‘Knights of Cydonia’ is de set dan helemaal afgelopen en kan een volle Goffertpark terugkijken op een zeer goede show van een meer dan goede liveband. De toevoeging van een vierde muzikant geeft vooral Matthew Bellamy meer vrijheid, en dit zorgt ervoor dat hij nog meer over het podium kan stuiteren. Toegegeven, de band heeft weinig interactie met het publiek, maar de welhaast sublieme podiumpresentatie maakt veel goed.

Je hebt oude helden en je hebt oude Helden. Sommige oude helden zijn te oud en misschien wel heel diep gezonken. Andere oude helden kunnen het niet meer waarmaken. Deftones is zo’n gevalletje oude Helden, maar valt in geen van de hiervoor genoemde criteria. Na de release van Diamond Eyes voelt de band voor de meeste fans weer vertrouwd. Of het vijftal de nummers live overtuigend weet te brengen zien we vanavond in een volgepakte Amsterdamse Melkweg.

De deuren van de zaal zijn al om zeven uur open, maar de lichten doven pas twee uur later. Tot die tijd hield een dj ons warm en zo komen we terecht in de hoogtijdagen van de nu-metal. Als de intro voorbij is, knalt de band erin met ‘Rocket Skates’ en zo laten de heren meteen horen wat het verschil tussen toen en nu is. Na een blok nieuwe nummers volgt een blok oude nummers en dit laat het publiek net weer wat meer bewegen. Vanaf de zijkant is mooi te zien hoe de menigte  op en neer golft, om vervolgens bij de climax wild om zich heen te slaan. Niet alleen in het midden en aan de zijkanten, maar ook op het balkon zit de sfeer er prima in.

Of het nu ‘7 Words’ of ‘Prince’ is, de band is in z’n element en het publiek staat zichtbaar te genieten. Dit genieten is op z’n hoogst als de band nummers van Around The Fur en White Pony op de zaal afvuurt, nummers als ‘My Own Summer’, ‘Be Quiet and Drive (Far Away)’ en vooral ‘Knife Party’ en ‘Change (in the House of Flies)’. De pit is misschien iets heftiger tijdens deze nummers, maar ook de nieuwe nummers kunnen rekenen op genoeg respons, al lijkt het dat nog niet iedereen de teksten van deze nummers uit hun hoofd heeft geleerd.

Opvallend is dat het geluid in de Amsterdamse zaal behelpen is. Vocalist Chino Moreno is zeer goed bij stem en ook de rest van de band speelt snaarstrak, maar de mix in de Melkweg laat het net niet goed genoeg overkomen. Chino drijft z’n stem tot uitersten en hij zoekt tussen de nummers door veel contact met het publiek. Dit tot ergernis van een aantal meisjes halverwege de zaal, die vooral vinden dat er doorgespeeld moet worden. Doorgespeeld wordt er zeker en zo komen ook nummers als ‘Minerva’ en ‘Passenger’ langs. Laatstgenoemde werd opgenomen met Tool-frontman Maynard James Keenan en Chino maakt vanavond zelfs gebruik van beide zanglijnen.

Ondanks de mindere mix staat de band zelf als een huis. Het gitaarwerk van Stephen Carpenter gaat door merg en been, terwijl drummer Abe Cunningham ondanks een aantal schoonheidsfoutjes een meer dan formidabele ritme aan de muziek weet mee te geven. Sergio Vega, de vervanger van Chi Cheng, produceert kraakheldere basslijnen en turntablist Frank Delgado zorgt voor net dat beetje extra in de sound van de band. Het vijftal staat bekend om hun lange clubshows en vanavond is hier geen uitzondering op. Na anderhalf uur is de reguliere set pas afgelopen en ook een toegift laat niet op zich wachten. De oude Helden van Deftones kunnen het nog steeds waarmaken en ze zijn voor menigeen nieuwe Helden.

In de recensie van hun nieuwste plaat, Diamond Eyes, vertelde ik al dat Deftones met Around The Fur en White Pony de weg vrij maakten voor Limp Bizkit en Papa Roach. Terwijl deze twee bands niet verder kwamen dan puberale non-metal, hield het daar niet op. Bands als Funeral for a Friend, The Dillinger Escape Plan, Mudvayne, Disturbed waren allemaal beïnvloed door Deftones en dan vooral door die ene plaat van tien jaar terug, White Pony.

Waar de sound op de plaat volwassen aandoet, het gedrag liet nog te wensen over. Het grootste voorbeeld hiervan was de show op Waldrock een jaar na de release van White Pony. Vocalist Chino Moreno was zo dronken, dat hij nauwelijks meer functioneerde. Hij kwam te laat het podium ophobbelen, viel er vanaf en liet z’n genitaliën zien aan het publiek.

Deftones kreeg hierdoor hierdoor een negatief imago opgenaaid en het heeft het vijftal de nodige moeite gekost om van dit imago af te komen. Wellicht dat doordat de band zich daar te veel voor inspande, want de platen na White Pony vielen allemaal wat tegen. Hoe je het nou wendt of keert, Deftones heeft het niveau van White Pony niet meer weten te evenaren. De selftitled plaat en Saterday Night Wrist waren alle twee van beduidend mindere kwaliteit en Diamond Eyes is stukken beter dan deze twee platen, maar lang niet zo goed als White Pony.

Ik noem het dromerige ‘Teenager’, het schreeuwerige ‘Elite’, het bijna catchy klinkende ‘Knife Party’ en natuurlijk het legendarische ‘Change (In The House Of Flies)’. Het album was een poging tot persoonlijke herontdekking voor de band en vooral een stap vooruit voor een band die niet bang is voor de invloed van The Smith’s, The Cure en Faith No More. Het vijftal kreeg ook de nodige hulp op de plaat, zo geeft Scott Weiland een vocale bijdrage op ‘RX Queen’, horen we Rodleen Getsic op ‘Knife Party’ en zingt Chino Moreno samen met niemand minder dan Maynard James Keenan op ‘Passenger’.

De plaat sluit af met ‘Pink Maggit’, het nummer waar ‘Back To School’ uitmondde. Deze single is altijd een punt van discussie geweest, omdat de labelbazen bij Warner dit vooral wilden gebruiken als marketingstrategie. Chino heeft altijd aangegeven dat hij hier niet blij mee was. ‘White Pony’ is overigens straattaal voor cocaïne, maar de albumtitel verwijst ogenschijnlijk ook naar iets seksistisch. Chino: “Als je over de witte pony droomt, dan droom je over seks.” Deze White Pony is misschien niet zo goed als seks, maar hij is zeer zeker legendarisch.

Voor degenen die het vorige zomer niet aandurfden en te laat waren met het halen van hun Lowlandskaartjes was het wat zuur dat de titelloze debuutplaat van Them Crooked Vultures redelijk goed werd ontvangen. De superband met onder andere John Paul Jones, Dave Grohl en Josh Homme moest live wel goed zijn, dat was de algemene gedachte. Het lange wachten werd gisteravond eindelijk beloond, de band stond namelijk in een uitverkocht Heineken Music Hall.

Eerst was het And So I Watch You From Afar wat het publiek mocht opwarmen. De band stond eerder dit jaar op Eurosonic, deed clubs in Groningen, Nijmegen en Tilburg aan en op zo’n relatief intieme setting overrompelde de band iedere bezoeker. Het was nog maar de vraag hoe de band over zou komen in de grotere HMH. Het viertal knalt in elk geval de set in met ‘Set Guitars To Kill’, ook de opener van de onlangs ook op de Nederlandse markt uitgebrachte full lenght.

Het geluid staat nog niet optimaal, waardoor het kenmerkende gepingel niet verder komt dan de eerste paar rijen. Ook ‘A Little Solidarity Goes A Long Way’ en ‘If It Aint Broke...Break It!’ worden niet vergeten, terwijl inmiddels het geluid beter staat afgesteld. De echte fan wordt gelukkig op hun wenken bediend door middel van een aantal nummers van de Letters EP. Hiermee geeft de band in een half uur tijd hoe je als relatief kleine act een HMH moet imponeren en slaagt met verve.

Als even na negenen de lichten doven klinkt er luid gejuich op het moment dat de mannen het podium betreden. Ook de hoofdact van vanavond opent de show met de opener van hun selftitled plaat en ‘No One Loves Me & Neither Do I’ is een meer dan prima opener. Het tweede nummer, ‘Scumbag Blues’, mondt al uit in een lange jamsessie. Dit is op zich vrij aardig, maar het tempo wordt zo al vrij vroeg uit de set gehaald.

John wordt door Josh als “Mister John Paul Fucking Jones, on every instrument known to man” voorgesteld en inderdaad bespeelt de voormalig Led Zeppelin bassist een keur aan instrumenten. Zo komen behalve een gitaar en een basgitaar ook een keytar en een viool voorbij, terwijl hij ook een paar keer plaats maakt achter de piano. De eerste keer dat hij dit vanavond doet lijkt het erg onwennig, maar gelukkig lijkt hij er plezier in te hebben, iets wat blijkt uit het intermezzo wat hij mag spelen.

Het speelplezier spat dan ook zichtbaar van de band af, Josh is goedlachs en Dave is een beest achter de drumkit. Wat kan deze man woest om zich heen slaan zeg. Vierde man Alain Johannes vervult een bijrol, maar mag dan wel even een solo spelen. Helaas moet meneer Johannes het niet hebben van de vingervlugheid en voelt de solo behoorlijk langdradig aan. Ook speelt de band een aantal nummers, maar vanwege de onherkenbaarheid kan de band tijdens deze nummers op weinig publiekrespons rekenen.

Verreweg het meeste publiekrespons is tijdens ‘Mind Eraser, No Chaser’, een nummer wat op de plaat ook zeer zeker een hoogtepunt is. Opvallend is wel te zien hoe goed het drietal Jones, Grohl, Homme op elkaar is ingespeeld en dat naast de ritmesectie de chemie tussen deze heren de dragende factor van de band is. Het feit dat de band een aantal steekjes laat vallen bewijst dat het nog niet helemaal ‘klaar’ is, maar gelukkig doet dit weinig afbreuk op de show in z’n totaliteit.

Voor een wel heel korte tour komen de vier heren van Rage Against The Machine naar Europa. Naast twee Duitse festivals, een festival in Spanje en Engeland en een gratis show in Londen, speelt de band slechts in twee zalen. Eentje in Dublin en een in het Arnhemse Gelredome XS. Voor deze show heeft de band een arsenaal aan support-acts meegenomen, drie in zijn totaliteit.

Het Britse Gallows krijgt de eer om het spits af te bijten in de Gelredome XS. De hardcore punkband vuurt direct een aantal tracks van de nieuwe plaat, Grey Britain, af op het toegestroomde publiek. Het vijftal maakt echter vooral in het begin een behoorlijk vermoeide indruk en de desinteresse straalt van frontman Frank Carter af. Pas als hij het publiek in springt is er meer beweging zichtbaar, onder meer door de verschillende circlepits en human pyramids. Vooral ‘Misery’ kon rekenen op veel publieksparticipatie.

Hierna is het de beurt aan de zigeuners van Gogol Bordello om een beetje gang in het publiek te maken. Met hun aanstekelijke folky punkrock weet het zestal dit flink te doen, zo zorgt ‘Not A Crime' voor veel positieve reacties. Echter begint het na een halfuurtje wel heel erg op elkaar te lijken.

De laatste opwarmer is Jane’s Addiction. Met opener ‘Mountain Song’ zit de sfeer er direct goed in en het opvallendste is dat het geluid stukken beter staat in vergelijking met de eerste twee acts. Frontman Perry Ferrell zegt weinig tegen het publiek, terwijl het gitaar/basstandem Dave Navarro/Duff McKagan- jawel, van Guns’n Roses en Velvet Revolver, hun instrumenten flink laten spreken. Meest opvallende aan de show zijn de twee licht erotische dansers die op het podium met elkaar spelen.

En dan gaan de lichten ineens uit, gaat de vlag om hoog en zwelt het alarm aan. “We’re Rage Against The Machine from Los Angeles, California”, aldus vocalist Zack de la Rocha. Het viertal ramt er direct in met ‘Testify’, waar direct een hoofdrol is weggelegd voor gitaartovenaar Tom Morello. Hij lijkt hier gebruik te maken van een speciaal kastje, waarmee hij z’n kenmerkende geluiden produceert. Opvallend, omdat dat kastje de rest van de show niet meer in de hand word genomen door dit icoon op gitaargebied. Diep van binnen weet je het wel; de vingervlugheid, de hoogstaande techniek en de behendigheid van het spel van Morello zijn subliem, maar live is het extra overdonderend.

Zack is goed bij stem, terwijl de rest zeer solide speelt en vooral erg hard klinkt. Ook ‘Know Your Enemy’ heeft een plaatsje gekregen vanavond, uiteraard zonder bijdrage van Maynard James Keenan. Zelfs van Renegades speelt het viertal een track, te weten ‘Renegades Of Funk’, wat  voor velen een rustpunt is. Na de tweede cover van de set, ‘White Riot’ van The Clash, volgt een blok met ‘Guerilla Radio', een ietwat tragere versie van ‘Sleep Now In The Fire’ en ‘Freedom’, waardoor de zaal er uitziet als een slachtveld. Hier is goed te zien hoe goed de band op elkaar is ingespeeld. Als een tsunami van lawaai walst het over het publiek heen, neemt ze mee en laat ze na elke track beduusd maar voldaan staan. De toegift kan maar uit een nummer bestaan vanavond, met niets minder dan ‘Killing In The Name’ gaan we vanavond ouderwets ‘out with a bang’.

Setlist Rage Against The Machine:
Testify
Bombtrack
People Of The Sun
Know Your Enemy
Bulls On Parade
Township Rebellion
Renegades of Funk (Afrika Bambaataa cover)
Bullet In The Head
Calm Like A Bomb
White Riot (The Clash cover)
Sleep Now In The Fire
Guerrilla Radio
Freedom
Encore:
Killing In The Name

Met Tourist History leverden zeal een dijk van een plaat af. Bij  zo'n plaat hoort een prima tour en waar kan je de eerste Nederlandse show beter spelen dan in de Groningse Vera? Nou, nergens! En dit is precies wat het Noord-Ierse trio van Two Door Cinema Club op deze warme, broeierige avond doet.
De Noord-Ieren krijgen steun van het uit Parijs afkomstige drietal Jamaica. De Fransmannen zijn goedgemutst en hun positieve houding alleen al zorgt voor flink wat glimlachen op de gezichten van het publiek. Niet iedereen in de nagenoeg volle zaal heeft zijn of haar best gedaan om de teksten te leren, maar de muziek gaat erin als zoete koek.

Als het drietal klaar is, is het tijd voor een bierpauze en daarna staat de inmiddels vollere Groningse zaal af te wachten op de drie Noord-Ieren. Als de lichten doven en de mannen quasi-nonchalant het podium betreden klinkt er een orkaan aan gejuich. Zichtbaar onder indruk starten ze het eerste nummer in, waarna het publiek op en neer gaat en het bier niet meer op z’n plaatst blijft.

Binnen drie songs is het midvoor in de Vera een kolkende mensen massa. De aanstekelijke, snelle en vooral vrolijke indie werkt zeer goed als voer om te springen, wat  uiteraard gedaan wordt. Het gaat verder dan simpelweg pogoën, maar het zijn een aantal mensen in het publiek die de sfeer maken. De band speelt meer dan prima en je ziet ze genieten.

Met slechts een plaat is het geen lange set, maar een toegift kan natuurlijk niet uitblijven. Ook hier zit geen enkele misser tussen. De aanstekelijke nummers, met de vaak voorspelbare en makkelijke opbouw is precies wat het toegestroomde publiek nodig heeft. Dit publiek is opvallend jong en mainstream voor een show in de Vera. De modieuze 16-17 jarige meisjes staan er dan ook wat onwennig bij en ze kijken raar op als er bier in het rond vliegt en als een enkeling wat ruiger rondspringt. Nadat het publiek uit z’n dak is gegaan op  de toegift is het echter alweer voorbij. Een snelle show, met een snel einde, maar het was zeker weten een leuk feestje!

Het Nederlandse Textures maakt progressive agressieve metal, afgewisseld met sfeervolle passages waar synthesisers, cleane zang en aparte sounds de overhand nemen.  Sinds 2001 hebben ze drie albums gemaakt die verspreid zijn over heel de wereld, en sindskort hebben ze getekend bij Nuclear Blast Records in Duitsland. Een vierde album is op komst, evenals meerdere tours binnen en buiten Europa. Dit jaar openen ze de tweede editie van het Fortarock Festival te Nijmegen, voor ons een reden om een gesprek met gitarist Bart Hennephof aan te knopen.

Nadat vocalist Eric Kalsbeek de band verliet, ging de band verder met Daniël de Jongh. Het blijkt dat hij erg goed binnen de groep past: “Muzikaal zitten we zeer op 1 lijn, we mogen van geluk spreken dat we hem zijn tegengekomen, anders hadden we nog heeel lang moeten zoeken denk ik..! Afgelopen weken hebben we veel gerepeteerd, vooral de bestaande nummers doorgespeeld en Daniël is die zeer snel zich eigen aan het maken. Het is veel werk, maar hoe meer we spelen, hoe geolieder we samen worden. Ook met jammen aan nieuwe songs komen er al ideeën boven water, dus gelukkig geeft deze grote verandering ook een frisse boost aan de band, we willen nu vooral fullspeed door!”

Om ineens met een nieuwe vocalist te werken is natuurlijk wat apart, maar dit gaat met Daniël een stuk makkelijker dan verwacht: “We vreesden even om helemaal weer vanaf 0 te moeten beginnen met een zanger inwerken, maar gelukkig is Daniël een man met veel ervaring, live- maar ook studio ervaring, dus dat valt heel erg mee. Voor Daniël is het even wennen aan de muziek en ritmes natuurlijk, dat was bij Eric ook zo, maar gelukkig groeit dat snel als je maar vaak genoeg samen zit, en dat doen we deze weken.” Gelukkig heeft de band nog steeds contact met Eric, zo zegt Bart dat hij vorige week nog bezoek van hem heeft gehad. Eric is nog steeds geïnteresseerd in de nieuwe ideeën van Textures en wil die altijd graag horen als hij langskomt, zo brainstormen we nog lekker door over muziek, ook al zit hij niet meer in de band. Hij komt ook kijken bij onze show op Fortarock, Bart: “Iedereen in de band vindt het vet, het zal voor iedereen wel even raar zijn, maar hij wil het gewoon zien, dus komt gewoon mee, haha!”

Naast Eric stapte ook toetsenist Richard uit de band. Het is nog niet duidelijk wie dit gaat opvullen, maar duidelijk is dat Textures zelfs bezig is met audities: “We hopen dat daar wat vruchtbaars uitkomt, voor nu is het nog even aankijken.. Het valt niet mee, maar ik vertrouw erop dat we wel iemand vinden, het is gewoon even wachten op de juiste. We gaan in ieder geval knallen op Fortarock, in het uiterste noodgeval zonder toetsenist, maar we gaan er wel voor om iemand in te werken vòòr die tijd!”

De band heeft een stortvloed aan nieuwe ideeën die ze nu in de oefenruimte aan het uitwerken zijn. Ze hebben een paar songs die zo goed als af zijn, en meer dan een uur aan nieuw materiaal die we zu fijn aan het filteren/polijsten zijn om samen te voegen tot songs. Tussen het maken van elke cd blijft de band altijd schrijven, waardoor de map met nieuwe ideeën maar blijft groeien: “Zo hebben we altijd een soort van snoepfabriek waar we riffs uit kunnen snoepen als we met nieuwe nummers bezig zijn.”

Tekstueel gezien weet de band nog niet welke hoek de plaat opgaat, aangezien de focus nog op de muzik ligt. Tussendoor komen er wel wat flarden tekst tevoorschijn bij jamsessies, maar pas als songs echt vorm krijgen kunnen ze zien/horen wat voor een sfeer en verloop een tekst moet gaan krijgen, zodat deze klopt met het verloop/verhaal van de muziek. Door het vertrek van Eric en Richard hebben de opnames vertraging opgelopen, op dit moment is het doel van de band om in Oktober 2010 de studio in te gaan voor drie maanden, zodat hij in het voorjaar van 2011 uit kan komen.

Met Daniel als vocalist is de sound natuurlijk anders, maar hoe anders? Bart: “Hij komt qua sound en technieken ook wel eng dicht in de buurt van Eric, wat alleen maar goed is of course. Hij geeft zijn eigen draai aan bestaande songs, en heeft natuurlijk zijn eigen input in de nieuwe songs. In mijn opzicht kan dit alleen maar verfrissend werken, en ik vrees niet dat we ineens een compleet andere sound zullen hebben.  Textures zal altijd die eigenwijze ritmes houden, en we willen altijd de duistere passages blijven behouden, net zoals de uitstapjes naar meer fusion-achtige sfeerstukken, afgewisseld met ultraharde stukken, dat is gewoon iets wat er altijd uitkomt als we gaan schrijven.  Maar zoals bij elke cd, willen we altijd onszelf weer verrassen, voor onszelf moet het ook wel spannend blijven natuurlijk! "

De band opent het Fortarock Festival en de verwachtingen zijn hooggespannen: “Met Nijmegen hebben we zeer goede ervaringen in het verleden, het Valkhof Affaire festival in 2007 was supervet en de shows die we in Doornroosje hebben gespeeld waren altijd goed bezocht , altijd de zaal op z’n kop, dus dat is een goed vooruitzicht..!” De fans kunnen een zeer energieke show verwachten:  “We staan echt op springen, onze laatste show was in India in December, dus we willen erg graag weer eens rossen! Nieuwe line-up, nieuwe spirit!”

De band gaat natuurlijk ook zelf nog even lekker ouderwets ‘bandjes kijken’: “Ik ben zelf erg benieuwd naar Decapitated, ook Bullit for my Valentine schijnt live wel vet te zijn, en bands zoals Behemoth en Killswitch zijn altijd een genot om naar te kijken/luisteren.”

Behalve de show op Fortarock, wat kan men nog meer van Textures verwachten? Bart: “Sowieso een stortvloed aan nieuwe show/tours, binnen en buiten Europa, en inderdaad de mogelijkheid om shows goed op te nemen  voor een live-DVD... wie weet...! Met Nuclear Blast aan onze zijde is er heel veel mogelijk!”

Textures speelt om 12 uur in de tentstage op Fortarock.

Roskilde is het grootste openlucht muziekevenement van Noord-Europa, met bezoekers uit heel Europa. Het festival wordt jaarlijks gehouden in het Deense plaatsje Roskilde, zo'n 30 km ten zuidwesten van Kopenhagen. Het is een  onafhankelijk, niet-commercieel muziekevenement, georganiseerd door The Roskilde Charity Organisatie. Van 1 juli tot 4 juli kunnen de bezoekers los gaan bij een van de meer dan 180 bands, die op een van de zeven podia optreden. Als eerste headliner kwam de organisatie met Muse op de proppen, op dezelfde dag werden ook Gallows, Motörhead, Pavement en een handje vol locals bekend gemaakt. [UPDATE 15 april] Ook onder andere The Prodigy, Paramore, Sick of it All en Moderat zijn toegevoegd aan het programma [UPDATE 21 april] Niemand minder dan Prince is te bewonderen op het Deense festival! [UPDATE 14 mei] Meshuggah en Biffy Clyro bevestigd. [UPDATE 2 juni] De organisatie maakt Die Antwoord, Delphic, Hocus Spocus, Sensational & Spectre en Hypnotic Brass Ensemble bekend.

Line Up:

Prince, Meshuggah, Patti Smith, The Prodigy, Muse, Motorhead, NOFX, Pavement, Alice In Chains, Them Crooked Vultures, Biffy Clyro, Jack Johnson, Kasabian, Florence and the Machine, The Temper Trap, Robyn, Kashmir, Sick Of It All, Drake, Miike Snow, Moderat, Paramore, Pendulum, Wild Beasts, Dizzy Mizz Lizzy, The Kissaway Trail, Afenginn, Beach House, Blackie and the Rodeo Kings, Boban I Marko Markovic Orkestar, Brother Ali, C.V Jorgenson, Casiokids, Ceu, Afenginn, Choc Quib Town, Converge, Circle, Dirty Projectors, Dizzy Mizz Lizzy, Dulsori, Efterklang, Electrojuice, FM Belfast, Gallows, Health, Japandroids, Kasper Spez, Killswitch Engage, The Kissaway Trail, Porcupine Tree, Lindstrom and Christabelle, Nephew, John Olav Nilsen, jengen, The Rumour Said Fire, Schlachthofbronx, Serena - Maneesh, Shantel and Bucovina Club Orkestar, Solstafir, Tech N9ne, Valient Thorr, Wooden Shjips, Die Antwoord, Delphic, Hocus Spocus, Sensational & Spectre, Hypnotic Brass Ensemble.

Blaxploitation is een genre wat in de jaren zeventig opkwam. De naam is een samenvoeging van ‘Black’ en ‘Exportation’. Het waren films met zwarte acteurs in de hoofdrollen en deze films waren aanvankelijk ook gemaakt voor een ‘zwart publiek’. De bekendste is natuurlijk Shaft en deze geldt nog steeds als maatstaf voor het genre. Regisseur Scott Sanders doet met Black Dynamite een gooi naar de hogere regionen van het genre.

Black Dynamite, gespeelt door Michael Jai White (grappige naam voor z’n rol),  is een ex-CIA agent die, nadat zijn broertje door de Italiaanse maffia volgepompt met lood word, door z’n oude CIA-partner weer wordt teruggezet in z'n functie. Als Dynamite doorheeft wat er aan de hand is, is hij uit op wraak. Hij pakt iedereen aan die in z’n weg staat en schuwt hierbij de betere kung-fu technieken niet. Elke keer als hij dit doet, wordt hij vergezeld door zijn eigen funky theme: “Dynamite, dynamite!”

De film is een hommage aan de blaxploitation klassiekers uit de jaren zeventig, terwijl het tegelijkertijd een parodie op deze films is. Dit blijkt direct al door de ‘foute’ openingsscène in de vorm van een reclamespot en de manier waarop de acteurs hun werk doen. Dit ietwat flauwe gevoel is juist wat een film als deze nodig geeft en door de rake one-liners en geniale dialogen zet de film dit niveau op een blijvende manier voort.

Deze dialogen hebben steevast een sarcastische ondertoon en zijn niet alleen grappig, ze zijn bij vlagen zelfs hilarisch. De manier van filmen is soms expres knullig gedaan en de speciaal voor de film gecomponeerde muziek geeft de film iets extra’s. Tijdens de film is het alsof je in een zwarte wijk rondloopt, de film ruikt namelijk extreem Afro-Amerikaans.

Michal Jai White zet met Black Dynamite een beer van een rol neer. Dynamite is een bad ass niggah en waar B.A. voor ‘bad attitude’ staat, heeft hij pas echt een attitude. Merkbaar is echter wel dat hij zich niet altijd de rol eigen maakt. Dit zorgt ervoor dat hij soms wat ‘onwennig’ overkomt. Gelukkig is dit slecht met vlagen, want over het algemeen is Black Dynamite gewoonweg zo sterk als Dynamite.

De film is over the top en dat is maar goed ook. Het ingenieuze plot zal absoluut niet werken bij een wat meer ‘normale’ film. Door alle moddervette knipogen naar de jaren zeventig, de retro stijl en de warme kleuren versterken dit nogmaals. Met de toevoeging van snel gemonteerde actiescènes en de getinte meiden met een echte booty is dit een meer dan prima film. Voor degenen die niet bekend zijn met het genre; de film is meer dan een aanraden als je van flauwe actiecomedy of parodiefilms houdt.

Score: 4.5 out of 5 stars