Waar de vorige keer eerste kerstdag volledig vergeten kon worden dankzij PRSPCT XL, is deze keer hemelvaart de dupe van een veel te harde préparty om nog iets te kunnen overdag. Dit schijnt echter niet veel mensen tegen te houden, want ook dit keer is het ontzettend druk in Club WATT in Rotterdam. Na een eerste rondje te hebben gemaakt heb ik al veel oude vertrouwde gezichten gezien; welkom thuis, welkom op PRSPCT XL.

De avond begint voor mij bij Dieselboy. Dat deze man voor vele de favoriet in de line up van vanavond is, is vooral te merken aan het feit dat het tot ver achterin de zaal los gaat. Stil staan is er echt niet bij in deze set van snoeiharde drum & bass. Er wordt strak gedraaid en men mag zeker na deze set zeggen dat Dieselboy goed op weg is naar zijn plek in de top van de drum & bass .

Om over toppers te spreken, verhuis ik door naar Manu Le Malin. Dat er in de ‘TTM basement’ het hardst gedraaid wordt is bekend, maar zo hard hoor je het er toch niet vaak. Anders dan schranz kan het op sommige momenten niet genoemd worden en het publiek trok het goed. Op die paar mensen na, die met grote ogen (van verbazing dit keer) de trap af kwamen en direct rechtsomkeert maakten. Een memorabele set van een grootse DJ.

Een logisch vervolg wordt gebracht door Promo, die al vaker samen met Manu feestjes heeft laten los gaan. Gedurende de set wordt daalt het BPM geleidelijk tot een hardcore beat, zoals we van Promo gewend zijn. Een lekker uurtje stampen op muziek die te volgen is, na de door Manu le Malin gebrachte chaos.

Halverwege bezoek ik Technical Itch in de grote zaal. In vergelijking met dieselboy is het iets minder spannend en wordt er redelijk veilig gedraaid. Een strakke drum & bass set met af en toe wat darkstep tracks er door gemixt; hetgeen we van Technical Itch konden verwachten.

Een bezoekje in de zogenaamde ‘Small Room’, waar vanavond de dubstep gevonden kan worden, brengt mij bij die paar mensen die ik de rest van de avond nog niet gezien had. Zij waren bij binnenkomst die zaal ingelopen en daar dus schijnbaar nog niet uitgeweest. Bezwete lijven, rode hoofden en grote grijnzen op hun gezicht; de dubstep is aan vanavond. Ik kom binnen op het moment dat Broken Note aan het draaien is. Diepe, duistere en vieze dubstep komt langs. Met onbeschrijfbare breaks na een ellenlange opbouw is dit dubstep die ik goed trek. Gewoon maar meebewegen met wat je hoort, in plaats van een set met een aaneenrijging van voorspelbare tracks.

Broken Note wordt volgens het programma opgevolgd door Sinister Souls, maar is op dat moment niet de enige die het podium betreed. Een back to back set met Nicon, die al eerder op de avond heeft mogen draaien, komt voor de meeste in het publiek onverwacht. Goed ontvangen wordt het zeker, bij de eerste drop breekt de pit volledig open en kunnen de echte enthousiastelingen hun dansjes laten zien. Een mix van haast blije met harde dubstep maakt deze set tot een waardige afsluiting van deze zaal; de dubstep fans zullen hun onderkomen ergens anders moeten zoeken voor de laatste drie uurtjes van dit feest.

Dit kan bijvoorbeeld prima in de main, waar bij de opening van Current Value het publiek direct wordt opgepakt. Hij is bekend met dit publiek, hij weet hoe ver hij kan gaan en wat hij moet doen om zijn fans aan het dansen te krijgen. Harde drops, mooie bruggetjes en onverwachte breaks maken de set interessant en laten de main volstromen.

In de basement is DJ Producer ondertussen achter de draaitafels bezig. Hakken op industrial hardcore, veel meer dan dat is er niet aan de hand. Maar veel meer is ook niet nodig. Het is ondertussen wat rustiger in de basement en dat doet de sfeer alleen maar goed. Iedereen heeft ruimte om zijn of haar ding neer te zetten en daar wordt met volle teugen van genoten. Met veel samples uit andere genres of films wordt er een strakke set in elkaar gezet.

Waar men de muziek van DJ Producer vaak al als behoorlijke chaos bestempeld, blijft Mark N zeker niet achter. Een vol uur  van complete tering herrie, waar veel mensen dan ook gillend van weg rennen, doet de liefhebbers glunderen. Niet stoppen, enkel blijven bouwen tot het zes uur is was waarschijnlijk de gedachte erachter. En dat is gelukt. Om zes uur gaan de lampen in de basement aan en stroomt iedereen volledig nagloeiend de trap op. Velen gaan naar huis bij het horen van de drum & bass tracks waarmee The Sect in de main zijn set afrond, maar zij die de kennis hebben van de laatste namen van de avond laten hun jas nog even voor wat het is.

Het is tijd voor de laatste twee uur van deze editie. Door wie anders kan dit wordt afgesloten door Limewax & Trasher. Een bekende set, zo goed als gelijk aan de afsluiting van PRSPCT XL 10, doet het als een warm einde aanvoelen. Iedere break is vertrouwd en des te harder wordt hij aangetikt door het publiek. Een rammend harde opening van Hemelvaartsdag 2010. “One of them.. Are you one of them?!”

Na een ruime drie jaar pauze komt de Lostprophets begin dit jaar eindelijk met een nieuw album, The Betrayed. Waar de band met Liberation Transmission, uitgekomen in 2006, een enorme garde van tieners had weten te strikken als fans, lijken ze met dit nieuwe album de oude achterban gedeeltelijk terug te hebben gewonnen. De verschillen in het publiek komen duidelijk terug in de positionering van het publiek in de uitverkochte Max; vooraan, dicht tegen elkaar aangedrukt en met de fotocamera’s in de aanslag ligt de gemiddelde leeftijd rond de zestien. Verder naar achteren, op de verhoogde delen staan de twintigers met een biertje in de hand toe te kijken.

Bij opkomst van de band is het duidelijk dat zowel de band als het publiek er zin in heeft. Een uitgebreid gejuich doet de gehele band glimlachen. Met een afwisseling van nieuw en ouder materiaal zet de band een ontzettende steady set neer. Nummers als ‘Gotta Catch Tomorrow’ en ‘A Town Called Hypocrisy’ worden geweldig ontvangen en iedereen geniet met volle teugen. Leuke afwisselingen zoals een cover van het nummer 'Omen' van The Prodigy maken de feeststemming compleet. Een punt wat zeker genoemd mag worden, is dat ook nummers van het album Start Something aan bod zijn gekomen. Met een prachtige intro van ‘Last Train Home’ en de outro van het nummer ‘Last Summer’ wordt er duidelijk gemaakt dat Lostprophets het spelen nog niet verleerd is.

Ondanks de toch wel grote stijl verschillen tussen de albums weet de band ieder nummer vol enthousiasme te presenteren en deze energie word ook zeker overgebracht naar het publiek; er wordt hard meegezongen en gedanst. Alle (puberale) frustraties kunnen er heerlijk worden uitgegooid op momenten zoals in het nummer ‘Rooftops’, waar de tekst “scream your heart out!” door het voltallige publiek mee geschreeuwd wordt en leadzanger Ian Watkins volledig overstemd wordt. Toch ben ik persoonlijk niet zo’n fan van “Can I see everybody’s hands in the air” in een uitverkochte Max, mensen die dit eens hebben mee gemaakt weten waar ik het over heb.

Opmerkelijk was de afsluiting van de set, het nummer ‘The Light That Burns Twice As Bright’, het laatste nummer van het nieuwe album. Een post-rock achtige sound, waarvan het grootste deel van het publiek niet goed wist wat ze er mee aan moesten. Een mooi slot, ware het niet dat Lostprophets een energieke, felle band is, die een knallend einde niet had misstaan.

Na vele rammend harde edities van de feesten van Subway, Oi! en PRSPCT, werd het tijd voor een avond waarop de drie succes formules gecombineerd worden. Het resultaat? Het uiterste uit het feest halen, de genres in elkaar over laten lopen en de meest vieze tunes draaien. Een avondje knallen dus.

Bij binnenkomst is 2000F net begonnen met draaien in de deze avond genaamde ‘Subway vs Oi! Room’, ook wel bekend als de grote zaal. Waar 2000F op plaat redelijk veilig en binnen de perken draait, zijn de nummers die vanavond aan gezet worden van een ander kaliber. Behalve het mixen tussen de nummers door, is er weinig aan te merken op de set van deze toch nog redelijk onbekende dj. Het is diepe dubstep met harde breaks, iets wat het publiek niet verwacht had. Een mooi begin en het publiek laat aan alle kanten zien er zin in te hebben.

Een bezoekje aan de ‘PRSPCT Basement’ brengt ons bij het optreden van Black Sun Empire. Waar boven de langzame dubstep heerst, wordt er hier met een goede 175 BPM bekende tracks weg gespeeld. Het gaat mooi los en er heerst een alom bekende PRSPCT sfeer – snel, donker en hard.

Na deze toch wel oud en vertrouwde set, ben ik weer terug in de Grote Zaal. Hier is Youngsta aan het draaien. In vergelijking met 2000F zijn de platen nu aanzienlijk minder hard, maar zeker niet minder goed. Het is een kwalitatief perfect in elkaar gezette set en ondanks dat het voor sommige in het publiek voelt als een stapje terug, is het een goede toevoeging aan de avond.

Na Youngsta is het de beurt aan het enorm populaire Seven. De grote zaal is vol en er hangt een enorme hoeveelheid enthousiasme in de lucht. De verwachtingen komen zeker uit, Seven draait een geniale set, was het niet dat de platen om de zoveel nummers skipten. Enthousiast publiek is leuk, maar zodra men de draaitafels gaat beklimmen, wordt de schok bestendigheid van de platenspelers wel erg op de proef gesteld. Na een verzoek van de lichtelijk gefrustreerde MC laat het publiek de tafels met rust en wordt de set zonder skippen afgemaakt.

Van pure dubstep naar zieke drum & bass, het is de beurt voor Current Value om achter de draai tafels te gaan staan. Een bekende PRSPCT artiest, gezien hij er voor de vierde maal staat geprogrammeerd en dat is zeker niet zonder reden. Van drum & bass naar breakcore, van breakcore naar hardcore en van hardcore naar terror, het hele spectrum wordt afgewerkt.

In het kader van zoveel mogelijk mee pakken, verhuis ik terug naar de Grote Zaal voor het laatste half uur van de set van Trolley Snatcha. Waar de techno de dubstep nu voornamelijk overheerst, komt het subway aspect van dit feest voor het eerst deze avond pas echt naar boven. Trippende loopjes en harde drops vormen de kern van de goede set, waarbij de wenkbrauwen enkel gefronst werden door de grote hoeveelheid rewinds.

Als afsluiter van de avond stort ik mij in het geweld dat Thrasher heet. Het is hakken, spacen, stampen of gewoon genieten met je ogen dicht; de basement heeft zijn hoogtepunt bereikt. Waar boven het publiek nog voornamelijk bestaat uit hippe jongeren, beginnen de echte fans van uiterste herrie zich beneden te concentreren. Met het volume op maximaal en de kennis dat dit het laatste uurtje van de avond is, laat iedereen zich snoei hard gaan en is wat mij betreft deze avond in WATT weer een officieel succes geweest.

Het is druk in Rotown. Geïnteresseerden van alle leeftijden zijn vanavond naar deze Rotterdamse zaal gekomen om een show van het opkomende bandje The Bony King Of Nowhere mee te maken. Waar sommige mensen de muziek al door en door kennen, hebben anderen het gisteren pas voor het eerst beluisterd. Eén ding hebben ze echter gemeen; de overtuiging dat dit een prachtige show moet worden.

Rond kwart voor tien kwamen de vijf bandleden het podium oplopen en kon de show beginnen. Direct slaat de sfeer in de zaal om. Waar eerst alle dertigers nog immer sociaal en met een stoer gezicht pogingen tot regelen deden, stond nu iedereen met hun ogen op het podium gericht. Als in een trance nam iedereen de muziek in zich op. De muziek van The Bony King Of Nowhere is puur. Lieflijke geluiden komen uit de goed op elkaar afgestemde instrumenten. Zonder enige vorm van twijfel worden de nummers van hun eerste, en tot nu toe enige, album Alas My Love gespeeld. Waar het nummer 'Taxidream' bij het publiek de meeste aansluiting vindt, is het hoogtepunt van de avond voor mij bereikt tijdens het nummer 'My Invasions'. De intensiteit in de nummers en de kunst om dit over te brengen tot ver achter in de zaal, is iets wat maar weinig bands in zich hebben.

Gezien het feit dat het eerste album alweer bijna een jaar oud is, heeft de zanger Bram Vanparys genoeg ander materiaal om tussen de oude nummers door te spelen. De nieuwe nummers verschillen in veel opzichten van de oude, al zijn de verschillen erg subtiel. Het geluid van de band begint meer naar artiesten als Neil Young en The Beatles te neigen, geeft Vanparys na het optreden aan. De singer-songwriter sound is er een beetje uitgefilterd en de nummers zouden kwalitatief beter in elkaar zitten. Eind dit jaar moet dit nieuwe album verschijnen. Vanavond heeft de band een mooi voorproefje gegeven en er mag met smart naar worden uitgekeken.

The Bony King of Nowhere doet eind februari nog twee shows in Den Haag en Haarlem.

Regen. Heel veel regen. Het is van dat weer waarvan je vooraf hoopt dat het dat niet wordt. Chronische regen en dan ook nog eens niet warm. Ronduit koud zelfs. Het is de laatste festival dag van Dour 2009. Het is elf uur ’s ochtends en het regent. Nu al. Weer. Nog steeds. Ondanks het feit dat alles nat is, onze partytenten op de camping kapot gewaaid zijn en de beruchte ‘Dour geur’ nu ook op het achterste gedeelte van camping A begint door te dringen, is er geen reden om chagrijnig te worden. Het is en blijft Dour en Dour staat gelijk aan genieten. Is het niet dankzij het Belgische klimaat of de sanitaire voorziening, dan is het wel door het publiek en de artiesten.

Op haar website wordt de eerste band van vandaag als volgt beschreven: Sleepy Sun is one of those rare slabs of rock and roll that will wake you up in the morning, and send you off to sleep at night. Een hele goede binnenkomer na een avondje hard stappen. Met vreemde, psychedelische overgangen en interludes is het een moeilijk te bevatten sound, maar prima om gewoon over je heen te laten komen.

Sleepy Sun

Na afloop lopen we door naar de Magic Tent, waar de Jeugd van Tegenwoordig bezig is. De meningen zijn verschillend en aan het publiek te zien zijn er genoeg mensen die het ontzettend goed trekken, maar ik vind er niets aan. De nummers zelf zitten niet eens zo slecht in elkaar en kunnen best lekker klinken, maar de act die deze heren neer zetten is geheel niet mijn ding. Misschien ligt het ook wel aan het feit dat ik ze, als Nederlander, iedere maand wel een keertje tegenkom op een random festival en de Belgische en Franse bezoekers van Dour de Jeugd van Tegenwoordig nog als origineel en leuk zien. Na een aantal keer die bezopen gasten op het podium te hebben gezien, gaat de lol er snel genoeg af.

In het kader van de veelzijdigheid van Dour neem ik een kijkje bij de franse Reggae act Positive Roots Band. Muzikaal niet van een heel hoog niveau, maar het publiek deint lekker mee en de zon komt zelfs af en toe nog even kijken.

Als vervanger van Late Of The Pier heeft de organisatie van Dour de expirimentele grindcore band Rolo Tomassi weten te strikken. Het was dan ook wel even schrikken voor alle Late Of The Pier fans toen deze vervaging begon met spelen; van een gelijksoortig genre was geen sprake. Het feit dat de bandnaam niets kwaads in zich heeft en dat er een klein, schattig ogend meisje de vocals doet, zegt helemaal niets over de chaos die zij weet te brengen. Een bizarre show, waar veel mensen met open mond naar hebben staan kijken. De fans werden getrakteerd op een memorabel live optreden en de mensen die Rolo Tomassi nog niet kenden, zullen de naam in ieder geval nog wel even onthouden.

Om negen uur is het tijd voor Crystal Castles, een new-rave electro act uit Canada. Hoeveel drugs er bij het creëren van de nummers gebruikt is, blijft me een raadsel, maar muziek maken kunnen ze wel. De complete Magic Tent wordt op de kop gezet en het tweetal gaat bijna net zo hard als het complete publiek. Niet dat dit veel over het publiek zegt; zeker zangeres Alice Glass staat er om bekend om kei- en keihard te gaan tijdens haar optreden. Ik had ze liever later op de avond gezien, omdat veel mensen nu nog in hun after-diner-pre-party-dip verkeerde en dus nog op non-actief stonden.

Een goede manier om uit deze dip te komen, was een bezoekje te plegen aan Jamie Lidell. Een aparte naam, een apart tijdstip en een aparte dag om deze pop/soul artiest uit het Verenigd Koninkrijk in te plannen, dacht ik. Niets bleek minder waar. Tot ieders grote verbazing zet Jamie Lidell, met zijn band, een compleet bizarre, experimentele electronica show neer, met invloeden die overlopen van jazz tot soul. Diep onder de indruk sta ik er naar te kijken, dit had ik nooit verwacht. Pas op het moment dat de hitsingle ‘Another Day’ wordt ingezet, besef ik weer dat dit werkelijk de Jamie Lidell is die je om de zoveel minuten op TMF ziet langs komen. Gelukkig hebben zelfs de artiesten met populaire mainstream nummers een rauwe, intressante, Dour-waardige kant.

Na deze aangename verrassing breekt de tijd van wachten aan. Wachten op een artiest waar ik enorm naar uit kijk; Aphex Twin. Alleen maar goede verhalen over gehoord, alleen maar goede nummers van gehoord; dit wordt een heel bijzondere show. Om middernacht is het dan zover, de set van Aphex Twin en Hecker wordt geopend. Met een IDM achtige opening neemt hij zijn publiek mee naar een andere wereld. De wereld waar alleen digitale muziek bestaat, daar waar alleen de lichtshow op het podium er nog toe doet, daar waar niemand meer stil kan staan. Naast ons staat een gast met een pet op, waar aan een knipperend fiets lampje is bevestigd. Hij vertelt dat hij net een zegeltje LSD heeft weggewerkt en dat hij nog niets voelt. De muziek van Aphex Twin is naar mijn idee een van de ziekste plekken om zo’n trip te activeren en ik geloof dat mijn buurman dat ook heeft mogen ervaren. Keihard stond hij te spacen, op het ritme van zijn knipperende pet. De set ging langzaam aan over naar harde elektronische ambient en aan het einde van het uur was het puur en alleen nog maar snoeiharde breakcore. De lichtshow was ontzettend vet, daar heeft iemand met verstand heel veel tijd in gestopt en de verwachtingen die ik van Aphex Twin had zijn zeker bevestigd. Toch denk ik dat zijn muziek, zijn show en het gehele pakket in een overdekte zaal – zoals laatst op het STRP festival in Eindhoven – beter tot zijn recht komt.

Om over ditzelfde STRP festival door te gaan; we verhuizen ons na afloop van de set van Aphex Twin naar Club-Circuit Marquee, waar het de beurt is aan Tim Exile om verkregen status in Eindhoven hoog te houden. Alleen maar lof kreeg Exile toen, waar zijn set bestempeld werd als een van de gaafste van die avond. Met grootse verwachtingen kom ik de tent binnen, maar helaas viel het allemaal tegen. De beloofde breakcore en noise bleef afwezig en met de softe, bijna saaie electronica set moesten we het genoegen nemen. Een gevoel van ‘goh, wat jammer’ kan ik niet ontkennen.

Voor het einde van de set zijn we naar de Magic Tent gelopen om nog een stuk van Huoratron mee te pakken. Deze Finse dark electro act laat in ieder geval niets liggen, want dit is heel erg vet. Met een naam die niemand weet te onthouden, werd er maar weinig aandacht aan besteed. Degene die hier wel bij zijn geweest hebben sowieso een van de mooiere momenten op Dour mee gemaakt. Een aparte, harde set zonder veel extra’s – gewoon omdat het zo ook al goed is.

Ik was het liefst tot het einde gebleven, maar er stond nog een must-see op mijn lijstje. Het is namelijk tijd voor Venetian Snares. Een van de grootste namen in de breakcore industrie van tegenwoordig, deze man uit Canada weet hoe hij zijn publiek gek kan krijgen. Niets voor gemixte setjes, geen kant en klare nummers, met een camera op zijn mix paneel en een scherm achter hem kunnen we als publiek iedere beweging van hem volgen. En dat zijn er veel. Want deze man ziet er dan misschien niet uit als een frisse, snelle en actieve DJ, hard draaien kan hij als de beste. Een uur lang complete chaos, waarbij maar weinig mensen er echt iets van begrijpen.

Na Venetian Snares bezoek ik nog voor een laatste keer de Magic Tent, waar Meneo het podium heeft beklommen. Twee jongens met een gameboy, die compleet uit hun dak gaan. Niet veel later zijn het twee naakte jongens met een gameboy, die nog steeds even hard uit hun dak gaan. Het klinkt raarder dan het is, binnen een aantal seconden heb je het al verwerkt. Na een weekend Dour is niets meer raar. Hooguit apart of lichtelijk weerzinwekkend. Geweldig om te zien hoe het ontbreken van kleren als een kostuum gebruikt kan worden, zonder dat het als offensief of storend wordt ervaren door het publiek.

Als allerlaatste act bezoeken we Missill, die met een DJ set de Dance Hall voor de laatste keer het publiek mag vermaken. Het ging los, maar het had nog veel harder los gekund. Met slechte hitjes en een vooraf gemaakte playlist (!) was het in mijn ogen een heel vreemde afsluiting van een festival. Mogelijkerwijs heeft de organisatie het expres gedaan, zodat iedereen extra vroeg naar bed zou gaan en de volgende dag zo snel mogelijk vertrokken zou zijn. In dat geval was het een goede zet. Om half vijf vertrok iedereen naar de camping en behalve nog even hangen bij de tent, was er geen mogelijkheid meer tot een afterparty.

Dour Festival laat zijn sporen achter op de camping

Om half twaalf ‘s ochtends worden we onze tent uitgeroepen, omdat iedereen om twaalf uur van de camping af moet zijn. Rond een uur of twee vertrekken we dan ook op ons gemak richting de supermarkt om nog even een goed ontbijtje te regelen voor in de bus. Terug naar huis, terug naar de normale wereld. Een weekend voor bizarre, leuke, fijne, intense, relaxte en vooral harde momenten. Dour Festival 2009, ik heb genoten.