Tijdens Gang of Four praten we na over de eerste dag, ontmoeten wat gezellige festivalgangers en genieten van een lekker zonnetje. De eerste band die we goed onder de loep nemen is het Belgische Soulwax. Een aantal jaar geleden maakte het gezelschap naam vanwege de goede livereputatie en doen daar vandaag nog een schepje bovenop. Een gelaagde set die nummers vanuit de gehele carrière bevat (met natuurlijk hit ‘E Talking’) pakt het publiek goed in en geeft alvast veel zin in de rest van de dag.

Doordat de show van Neon Indian wat uitliep vanwege technische problemen is er voor de heren van Fang Island geen andere mogelijkheid dan iets later te beginnen. Dit heeft als groot nadeel dat we al na een paar nummers moeten verkassen naar de Hangar 4 stage. Er staat een handjevol mensen te kijken naar de band, waar weinig op aan te merken valt. Math rock die een beetje standaard is, maar live lekker overkomt.

Ex-Massive Attack lid Tricky werkt net als tijdens zijn show op Lowlands twee jaar geleden een hoop materiaal van zijn voorlaatste album Knowle West Boy af. Of beter gezegd: Tricky gaat om de vijf minuten even backstage om wat groen rookwaar te nuttigen en laat zijn zangeres het meeste werk doen. De band speelt superstrak, maar de zangeres mist dikwijls wat noten om over de zangkwaliteit van de grootmeester zelf nog maar te zwijgen. Dit is iets wat mensen die Tricky al eens gezien hebben vast herkennen. Gelukkig maakt de band een hoop goed, maar de liefhebbers zullen zich vooraf vast iets anders voorgesteld hebben.

Als we teruglopen naar de Mainstage vinden we een kolkende massa dansende mensen bij Boys Noize. De populaire dj werkt sinds een paar jaar zo’n beetje alle grote festivals af en bewijst vanavond maar weer eens waarom. De climaxerende electroclash zorgt minstens voor meedeinende hoofden en tovert bij iedereen een tevreden glimlach op zijn gezicht. Het geluid werkt goed mee en een ieder die zich in het publiek begeeft moet eigenlijk wel dansen. Na afloop klimt de dj zijn draaitafel op waarna een verdiend applaus dat tot achterop het terrein reikt klinkt.

Dan is het tijd om voor de afsluiter van de Mainstage, en voor ons voor het festival, te zoeken. We zagen de nerds van Hot Chip eerder dit jaar al in een bomvol Paradiso tijdens 5 Days Off, waar de show naar ons idee niet echt uit de verf kwam. Vandaag doet de band het ondanks het late begin een stuk beter. Duitsers bewezen al eerder goed te weten hoe je je tijdens een dance-act moet gedragen en in combinatie met de strakke set, de belichting en het decor van het terrein is Hot Chip de ideale slotact. De setlist kent veel vergelijking met die van Paradiso maar het lijkt alsof de magie van de geeks vanavond een stuk beter aankomt.

Na afloop kijken we terug op een succesvolle editie van Berlin Festival. Qua line-up was er weinig verbetering nodig, maar de wanprestatie van de organisatie tijdens de eerste nacht kan maar moeilijk vergeten worden. Desondanks zullen we volgend jaar waarschijnlijk weer op Berlin Festival te vinden.

We hebben Blood Red Shoes dit jaar eigenlijk al genoeg besproken op ROAR E-Zine en vandaag is geen uitzondering op de clubshows. Het tweetal werkt de hitjes van het laatste album weer af, maar mist nog steeds de kwaliteit en overtuiging om een groot publiek tevreden te stellen.

De indie van Adam Green doet het een stuk beter op de Mainstage. Waar de set in het begin nog veel saaie nummers bevat weet de zanger het publiek moeiteloos om zijn vinger te winden met sneller materiaal. We verkassen halverwege naar de Hangar 5-Stage waar Zola Jesus haar entree zal maken.

Hoewel de lo-fi op plaat goed overkomt, is het optreden een regelrechte catastrofe. De zangeres loopt over het podium heen en weer als een echte diva, terwijl haar stem constant overslaat. Al snel lopen er veel mensen weer weg om toch maar naar de Hangar 4-Stage te verhuizen.

Goose maakte furore in de electro rock scene met Bring It On. Dit album kwam uit in 2006 en tijdens de show vandaag blijkt dat veel mensen het Belgische gezelschap hier nog steeds van kennen. Nummers als ‘British Mode’ en ‘Black Gloves’ zorgen bij velen voor voldoende voetjes van de vloer en zoals we gewend zijn van Goose zit het met de kwaliteit meer dan goed. De laatste jaren hebben we weinig meer van de band gehoord maar dat ze nog alive and kicking zijn hebben ze meer dan bewezen.

Ondertussen is het bij de Mainstage bomvol voor LCD Soundsystem. De band heeft weer lekker rondgereisd deze zomer om het nieuwe album This Is Happening te promoten. Helaas blijf ik erbij dat James Murphy iets aan charisma mist om een act als LCD Soundsystem tot een topper te maken. Natuurlijk, je krijgt de menigte met de beats en melodieën goed mee, maar het is niet dankzij de performance dat we opgezweept worden.

De underdog in de vrouwelijke popwereld is toch wel Robyn. De zangeres tourt weer vrolijk rond en zal binnenkort ook op Iceland Airwaves en in Paradiso te bewonderen zijn. Hit ‘Cobrastyle’ komt al snel voorbij, maar ook materiaal van de nieuwe plaat Body Talk (Part 1) wordt niet overgeslagen. De band speelt strak en een betere frontvrouw dan Robyn is er niet. Een goede stem, dansbare muziek en goede interactie met het publiek kenmerken de beste show van Berlin Festival tot nu toe. Als afsluiter wordt uiteraard gekozen voor ‘With Every Heartbeat’, waarbij de menigte nog een keer helemaal losgaat, dit was een uur genieten.

Tja, wie Editors heeft gemist de afgelopen jaren leeft onder een steen. De muziek werd overal platgedraaid en het lijkt wel alsof het hele terrein naar de Mainstage is toegestroomd om een glimp op te vangen van de band. De show komt wat routineus over en hier en daar wordt een noot niet gehaald. Toch zingen de meeste mensen luidkeels mee en staat menigeen onbewogen, bijna geroerd, toe te kijken. Editors kan weinig fout doen, maar even stoppen met touren zou geen overbodige luxe zijn.

Dan begint het gedonder van de avond. Na de Loveparade zijn de veiligheidsmaatregelen in Duitsland bij grote evenementen enorm verscherpt. Als we 20 minuten in de rij staan voor Fever Ray bij de Hangar 4-Stage wordt er geroepen dat er niemand meer naar binnen mag. De reden? Overcapaciteit. We besluiten daarop om weg te gaan, want Fatboy Slim zal pas laat in de nacht draaien. Een goede keuze, zo blijkt achteraf. Meerdere acts zijn het podium niet meer opgekomen vanwege de overcapaciteit.

De onduidelijkheid en het niet geven wat de festivalbezoeker beloofd is geeft deze eerste dag van Berlin Festival een wrange nasmaak. Hoewel er genoeg goede acts voorbij zijn gekomen kun je het niet maken om zo onzorgvuldig te werk te gaan. De hele dag hebben we niet het gevoel gehad dat het superdruk was, integendeel. Desondanks kijken we wel heel erg uit naar morgen.

Line-up:

Editors, LCD Soundsystem, Tricky, Peaches, Soulwax, Boys Noize, Fever Ray, Caribou, Lali Puna, Blood Red Shoes, Adam Green, Seabear, The Wedding Present, Atari Teenage Riot, Gonzales, 2 Many DJ’s, Port O’Brien, Herman Düne, Superpunk, Junip, Erol Alkan, Housemeister, Les Petits Pilous, Das Glow, MIT, Djedjotronic, Strip Steve, Jesse, The Megaphonic Thrift, Zola Jesus, We Have Band, Le Corps Mince de Françoise, Hot Chip, Robyn, Baby Monster, Neon Indian, Barbara Panther, Norman Palm, Spleen United!, Goose, Fatboy Slim, De Staat, Cast of Cheers, Kimono, Boemklatsch, Yes Cadets, Rich Aucoin, Bon Homme, Fang Island, Shadow Dancer

Kaarten zijn te koop via de website van het festival en wie nu via de NS een retourtje voor het nachtnet koopt rond die datum is weinig kwijt. Tevens vindt in dezelfde week de Berlin Music Week plaats, dus een mooie gelegenheid om naar de hoofdstad van ons buurland af te reizen.

Bij het beluisteren van dit album valt gelijk op, dat bijna alle nummers een speelduur hebben van ruim 6 minuten. Een aantal nummers komt hiermee goed tot hun recht, vanwege een sterke opbouw. Maar vaak lijkt het toch alsof Murphy de tracks geforceerd heeft proberen te rekken – wat hier de reden voor is mag Joost weten.

This is Happening heeft een vliegende start met het uitstekende nummer Dance Yrself Clean. De lange intro creëert een intense spanningsboog die doet verlangen naar de drop. Na drie minuten gaat het nummer los en worden alle verwachtingen ingelost. Hierna volgt het minder sterke ‘Drunk Girls’, waar overigens wel al een clip voor is geschoten.

Bij het nummer ‘All I want’ is de inspiratiebron meteen overduidelijk,met Bowie-esque klanken (Heroes) creëert hij een zweverige, licht melancholische, sfeer waar zeer goed naar te luisteren is. Bij het prima opgebouwde nummer ‘You wanted a hit’, laat Murphy zien dat hij niet bang is om zichzelf in de zeik te nemen. Jammer dat het en beetje geforceerd overkomt. ‘Pow Pow’ is mogelijk een aspirant hitje. Met de nerveuze opzwepende beat en de simpele pakkende vocals heeft een ingekorte versie wellicht potentie om een floorfiller te worden. ‘Somebody is calling’ is duidelijk geïnspireerd door ‘Nightclubbing’ van Iggy Pop. Dit ligt er tevens zo zwaar bovenop dat het enigszins irritant is.

Dit is derde studio album bezit weer dezelfde mix van punk, rock, disco en electro die de voorgaande twee zo goed maakte. Fans van voorgaande albums zullen dan ook weer flink in hun sas zijn met deze nieuwe plaat. Voor het grote publiek is dit album waarschijnlijk te langdradig. Voor wie houdt van muziek van Bowie, Velvet Underground en Iggy Pop zal dit een feest der herkenning zijn.

Score: 3 out of 5 stars

Door: Stephan Hogenboom

Het gebeurt niet vaak dat iemand een Ph. D. haalt in de wiskunde en vervolgens besluit rond te toeren met een bandje. Tijdens optredens kruipt Snaith vaak achter de drum kit om de exotisch klinkende deuntjes aan het publiek te presenteren. Zo trapt Swim gelijk al af met ‘Odessa’ en het jazzy ‘Sun’.

Wie verwacht dat Swim veel vocalen bevat komt bedrogen uit; tijdens ‘Bowls’ moeten we het helemaal zonder stemgeluid doen. Dit betekent niet dat het niveau van de plaat afzakt, integendeel. De negen tracks zorgen voor een rustgevend gevoel en de muziek past in een straatje met die van Four Tet en Bear in Heaven.

Mocht de opbouw van de meeste nummers je vervelen, schakel ‘Jamelia’ dan eens in. Hoewel de experimentele kanten hier en daar al opgezocht werden beleeft Caribou tijdens dit laatste nummer van het album een hoogtepunt. Naast de onverwachte violen krijg je het idee dat Snaith in een hoge, galmende ruimte staat te zingen.

Swim belooft veel goeds voor het aankomende optreden. Naast Caribou is ook Gold Panda in Paradiso te vinden als voorprogramma. We raden je aan even langs te komen als je van dromerige feel good muziek houdt, dit is ongetwijfeld een van de laatste keren dat Caribou in zo’n klein zaaltje zal staan.

Score: 4.5 out of 5 stars

Ze wisten alle Londense dansvloeren te veroveren en maakten remixes voor bijvoorbeeld Bloc Party – en waren tweemaal het onofficiële naprogramma in Paradiso Amsterdam. We Have Band brengt met WHB eindelijk een wapenfeit uit en vertrekt van minimalistische ritmes, en gaat op verkenning in alle uithoeken van de wereld van het geluid. Synthetische klanken worden vermengd met eighties-melodieën. Dat het niet alleen fijne dansmuziek is bewijst het rustige ‘Piano’, ‘Hero Knows’ en ‘Buffet’, wat veel donkerder en rustiger is dan de rest.

We Have Band is twee mannen, een vrouw maken en zwaar op de groove leunende discopunk. De muziek is erg dansbaar en in Engeland omschrijft de media de drie reeds als een nieuw pareltje – en hun eerste kindje kan dit alleen maar bevestigen. Misschien ken je ze van hun eerste single ‘Oh!’ of van het catchy ‘Honeytrap’, de twee zijn ook op de debuutplaat de grootste klappers. Hoewel ‘Hear It In The Cans’ en ‘Love, What You Doing?’ ook niet onopgemerkt mogen blijven.

Het electropoptrio stond vorig jaar al op het grote Glastonbury Festival, maar mag dit jaar ook naar London Calling en EXIT Festival. Hoewel de debuutplaat erg veel leuke nummers kent, blijft dit gewoonweg muziek die geschreven is voor de live-shows. Dit zijn heerlijke clubhits en We Have Band gaat voor veel geweldige festivalparty’s zorgen. Meeblèren en -klappen tot de laatste noot.

Score: 3.5 out of 5 stars

Het is na een krappe zeven minuten al duidelijk dat Blood Red Shoes veel mensen gaat overtuigen om hun muziek vaker te gaan luisteren. Degene die Box Of Secrets te blij vonden, en in eentonigheid vonden wegvallen kunnen met een gerust hart Fire Like This opzetten. Het overdreven blije geluid is verdwenen, en heeft plaats gemaakt voor een wat meer ingetogener blije band.

Maar degene die Box Of Secrets juist door deze blijheid leuk vonden, moeten even doorbijten. Fire Like This is simpelweg een volwassener album dan Box Of Secrets, een plaat die enigszins moet groeien en niet zo gemakkelijk in het gehoor ligt dan het debuut. Bewijs: afsluiter ‘Colours Fade’. Een nummer zo lang als drie nummers bij elkaar opgeteld van Box Of Secrets, maar alles is gelukkig bewust gedaan, mogen we zangeres/gitariste Laura-Mary Carter geloven.

Niet alleen maar hippe indiekinderen in het publiek, maar zelfs de ouders, zullen het leuk gaan vinden. De band is genoeg te zien in Nederland, pak je kans, want met twee topplaten op zak, en ongeëvenaarde wil om live hetzelfde te doen als op plaat, is de Blood Red Shoes een van de betere bands in het genre op dit moment.

Score: 4.5 out of 5 stars

De 28-jarige maakt electro, funk, disco, maar wist met zijn voorganger vooral heerlijk experimenteel te zijn. Het ging er erg gek en vernieuwend aan toe, zolang het maar heerlijk dansbaar bleef voor de clubs. De toegankelijkheid is echter iets te ver doorgeslagen op zijn nieuwe kindje. Het is vooral subtiele en makkelijke electro die we voorgeschoteld krijgen op Power. Wat een misleidende titel dan ook.

Het talent heeft zichzelf willen overtreffen en verbeteren, maar de vraag is of het de goede kant opgaat. We herkennen de stop/start beats, lange intro’s, robotstemmetjes en rave-stabs, maar waar is de seks, drugs en rock ‘n roll gebleven? De debuutplaat was vooral een grote verrassing, maar helaas lukt het niet om hetzelfde te doen met de twee plaat. Eigenlijk weten we al wat te verwachten. De twaalf nummers staan voor leuke en zeker goede muziek, maar zoveel indruk als de voorganger maakt hij niet. De plaat kent een aantal goede floorfillers voor de dansliefhebbers, maar helaas zijn ook deze erg fijn geschaafd.

Het is voor de artiest waarschijnlijk erg moeilijk geweest om de studio in te gaan duiken. Een climax zoals we van Ridha gewend zijn blijft helaas uit en de vijftig minuten vallen lichtjes tegen. Maar of hij live nog voor een groot feest kan zorgen? Daar twijvel ik geen moment aan.

Score: 3.5 out of 5 stars

Veckatimest

Dat het derde schijfje van Editors totaal anders zou gaan klinken, wisten we allemaal. Ze gaven reeds een voorproefje op verschillende festivals en ook op YouTube kwamen er wat verhullende filmpjes voorbij. De band zou een meer elektronische kant opgaan, ‘pursuing a new and rawer sound’ vertelde zanger Tom Smith al in een interview. Ze zijn niemand iets verplicht, wat ze al bewezen met single ‘Papillon’ die het album vooraf ging. Dit met een vervelende videoclip en met bijna zes minuten op de teller, niet erg geschikt voor de radiozenders zul je denken. Het maakt de Britten echter niks uit.

Door de hoge verwachtingen en de grote muzikale zwaai, zullen de eerste luisterbeurten zeker tegen gaan vallen. Zo ook bij mij.

Het titelnummer waarmee de plaat opent kent nog iets van het donkere en zware Editors-geluid, maar met ‘Bricks And Mortar’ wordt het gelijk al iets vrolijker en het swingt zelfs bijna. We horen kerkachtige zang, orgelgeluiden en veel ondefinieerbare gebeurtenissen. Het is wennen, maar na meerdere keren luisteren, blijkt het een van de mooiste nummers die het album kent. Dit ondanks de vaak herhalende stukken tekst, wat kenmerkend is voor de groep, maar nu opvallender doordat de nummers gemiddeld iets langer duren.

Het blijkt dat Smith meerdere kanten van zijn stem wilt en kan laten zien, maar ook juist de muziek meer laat spreken. Zo hebben veel nummers een lang en instrumentaal intro. Dat de band toch niet volledig zijn rug heeft gekeerd naar het verleden, bewijzen de teksten. Ook in In This Light And On This Evening zijn deze namelijk zeer dramatisch en druipt de depressiviteit er bijna vanaf. Dit was geen goede zomerplaat geweest en dat er netjes gewacht is tot het seizoen met vallende bladeren en hevige regenval, snap ik goed. De heren van Editors hebben een lastige race moeten afleggen, maar wat mij betreft hebben ze gewonnen. Net zoals in 2007.

Score: 5 out of 5 stars