Twee dvd’s en een cd-rom belooft de verpakking ons, via welke gewoon thuis een audiovisuele training gevolgd kan worden. De persoon die het ons allemaal haarfijn uit gaat leggen staat achterop de verpakking. Vincent J. van Dam heet hij, en deze meneer heeft aardig wat competenties: hij is zowel interimdirecteur, trainer/coach, als auteur. Misschien dat hij daarom ook geen tijd heeft gehad om het e-book op de cd-rom af te ronden alsof het inderdaad een echt e-book is. In plaats van een heldere, goed lopende tekst met functionele opmaak wordt ons nu een soort script voor een website voorgeschoteld. ‘Dit is de inleiding van deel [...]‘, staat er, ‘dit is de samenvatting van deel [...]‘, en ‘hier komt het filmpje’. Extra duidelijk, maar wel een beetje overbodig. En ja hoor: als de eerste les wordt opgestart vanaf de dvd, staat linksonder ‘ook op dvd’ in beeld. Volgens mij keken we daar al naar.

Jammer, want wat er daadwerkelijk gezegd wordt is de moeite waard. De methode moedigt je aan om terug te gaan naar de kern van wie je bent en waar je voor staat. Alleen vanuit daar kunnen weloverwogen beslissingen worden genomen met betrekking tot werk, opleiding, en vrijetijdsbesteding. Logisch misschien, maar een herinnering en een gestructureerde presentatie van wat dit nu in de praktijk kan betekenen, kan absoluut geen kwaad.

Wanneer de glimlachende meneer Van Dam uit beeld verdwijnt en de rest van de tekst langzaam en duidelijk voorgelezen wordt, komen de lessen prima over. Aan de hand van het vertelde wordt de kijker aangemoedigd uit te stippelen wat deze nu eigenlijk uit het leven wil halen, waar daadwerkelijk plezier aan beleefd wordt, en hoe deze abstracte concepten omgezet kunnen worden in concrete doelen. Niet alle aangeboden aanknopingspunten en oefeningen zullen iedereen daarbij aanspreken, maar het voordeel is dat dat ook niet hoeft: je volgt immers je eigen programma, en als je echt geen brood ziet in een bepaalde oefening, doe je die toch lekker niet?

Al met al is Mijn Leven in Balans daarom een thuiscursus die de moeite waard is. Iedereen zal er iets uit kunnen halen wat van nut is voor zijn/haar eigen situatie en wordt effectief aangemoedigd hier meteen werk van te maken. Jammer dus dat het geheel niet beter afgewerkt is, anders hadden de makers hiermee een prima product in handen gehad.

Moord en Brand draait om de moord op vooraanstaand politicus Pieter Korff. Korff is op gruwelijke wijze omgebracht in de kelder van het gebouw van de Tweede Kamer. Onderzoeken van politie en justitie lopen telkens dood. Daarom wordt Redouan Fouali, werkzaam bij de AIVD, ingeschakeld om op zoek te gaan naar de dader en hem in de val te lokken.

De schrijfstijl van Dittrich is erg direct en lijkt vaak non-fictief, waardoor je met regelmaat het gevoel hebt dat hetgene wat verteld wordt, ook daadwerkelijk gebeurd is. In Moord en Brand komen met name erg negatieve thema’s voorbij, zoals het gevaar van sensatiejournalistiek, een kabinetscrisis, machtsmisbruik van politici en onderhuids racisme tegen Fouali, die een Marokkaanse achtergrond heeft. Door de combinatie van deze thema’s en de realistische manier van schrijven lijkt het alsof er enkel negatieve dingen gebeuren in de wereld van de politiek. Mede doordat Dittrich zo lang deel is geweest van de Tweede Kamer, ga je je afvragen wat waar is en wat niet. Wellicht was een duidelijkere fictieve stijl sterker geweest om de focus te houden op het verhaal en de gedachten van de lezer niet constant te doen afdwalen naar de huidige politiek.

Het verhaal komt de eerste helft van het boek niet heel erg op gang, wat zorgt voor weinig spanning en vaak het gevoel geeft dat het boek ook minder lang hoefde te zijn. De vaart wordt er met name regelmatig uitgehaald door de gedachtegangen van Fouali, die menigmaal lang blijven hangen bij zaken die je als lezer al eerder door hebt.

Een groot pluspunt van Moord en Brand is het duidelijke taalgebruik. Zeker in een boek over politiek, wat velen toch niet het makkelijkste onderwerp vinden, is dit prettig. De Klare Taal-prijs die Dittrich won voor zijn begrijpelijke manier van spreken in de politiek, is zeker ook op zijn uitstap als fictieschrijver van toepassing.

Nico Dijkshoorn, beroepszeikert ten top, gooit het over een ietwat andere boeg. Geen absurdistische teksten vol met rare associaties en vreemde wendingen, neen: hij observeert. Natuurlijk is het lovenswaardig dat de beste man het eens over een andere boeg gooit, het absurdisme en ironische hadden we namelijk al vaak zat langs zien komen.

Natuurlijk is het lovenswaardig dat Dijkshoorn verder kijkt dan z’n neus lang is. Dat hij de tragiek in de kleine dingen van het leven ziet. Dat hij pracht in vergeten zaken ziet. Met de bij vlagen welhaast filosofische schetsen tracht Dijkshoorn de lezer op het verkeerde been te zetten, iets wat echter ten dele lukt. De eerste helft van Kleine Dingen, met onder andere het herkenbare ‘Bor de wolf’, het bizarre ‘Franse vrouw drie weken vast in badkamer’ en een briljante titelloze tekst, bestaat uit louter verhalen.

Naarmate het boek vordert neemt het verhalende af en het observerende toe, Hierdoor staat de humor op een laag pitje en als hij toch een poging tot doet, dan komt het zeer plichtmatig over. Op deze manier levert Nico Dijkshoort een ietwat halfgebakken gerecht af. Wat dat betreft is ‘schetsen’ inderdaad een juiste omschrijving: veel verhalen zijn schetsen en geen volledige schilderijen. Het voelt niet ‘af’ en bij vlagen zelfs gemakzuchtig. Beste Nico Dijkshoorn, ga alsjeblieft weer absurdistische verhalen schrijven!

In Heerlijk Vals! keert de Britse miljonair Judd Harington na vijfentwintig jaar met zijn gezin terug naar Engeland. Hij doet dit met maar één doel voor ogen: wraak nemen op zijn aartsvijand Lochlin Maguire. Niet alleen komt het gezin Harrington in hetzelfde dorp te wonen als Lochlin, ze nemen zelfs intrek in het landgoed tegenover die van de Maguire familie. Judd probeert vanaf dat moment alles wat met Lochlin te maken heeft te manipuleren en kapot te maken. Van zijn platenmaatschappij tot aan zijn kinderen en vrouw. De grote vraag is: wat is er ooit gebeurd dat er zoveel haat is tussen Judd en Lochlin?

In de proloog wordt deze vraag gelijk aangewakkerd. Judd mijmert hier over iets wat op Oudejaarsnacht 1984 gebeurd is en smeedt plannen hoe hij alles af kan pakken wat Lochlin heeft. Dit terwijl er een blondine smachtend in zijn bed op hem ligt te wachten. Het is meteen duidelijk met wat voor karakter we te maken hebben. Judd is een directe man die weet wat hij wil, koste wat kost. Een agressieve bullebak.

Jammer genoeg wordt niet ieder personage vanaf het begin zo goed uitgebeeld. Vanaf het eerste hoofdstuk vliegen de nieuwe karakters in het rond. Uiteindelijk worden er zoveel personages achter elkaar geïntroduceerd, dat het lastig wordt om ze uit elkaar te houden. Hierbij helpt het ook niet dat er in het begin weinig diepgang in de karakters wordt gebracht. Er worden geen specifieke herkenbaarheden genoemd en niemand is echt herinneringswaardig. Gelukkig worden de personages halverwege het boek steeds verder ontwikkeld, maar in het begin zorgt het er voor dat je niet de behoefte hebt om door te lezen. Het is vervelend als je steeds weer terug moet zoeken in het boek om te bedenken wie wie ook alweer was.

Tegen het einde van Heerlijk Vals! zegt een personage die haar liefde betuigd dat ze het erg vindt dat ze zo in clichés praat. Dit is eigenlijk het gevoel wat over het hele boek heen hangt. Elke ‘plottwist’ zie je aankomen, er zijn weinig verrassingen en de personages hangen aan elkaar met stereotypes. Chicklits horen natuurlijk lekker weg te lezen zonder er veel bij na te hoeven denken, maar bij Heerlijk Vals! is dit misschien iets te ver doorgetrokken. Het boek doet denken aan een soap door alle bizarre en overdreven dingen die gebeuren, maar tegelijkertijd gebeurd er niets wat ook maar enigszins verrassend is. Als je het boek niet uit leest, zal je niet het gevoel hebben dat je iets mist. Een strandboek is Heerlijk Vals! zeker, maar ik zou hem niet verkiezen boven een fijne duik in de zee.

Het verhaal draait om de 24-jarige Daan, die na zijn evangelische jeugd een anoniem doch vervaarlijk bestaan (alles wat God verboden heeft?) leidt. Niets doen waar alles mag, terwijl dit in zijn jeugd nou precies omgekeerd was. Het boek begint met Daan naast Jezus in een bloedrode Cadillac, terwijl ze hun favoriete The Cure nummer bespreken, maar dit was slechts een droom. De realiteit is anders: verveeldheid in Utrecht, herinneringen aan vroeger, flashbacks.

Terug naar de kerk, of toch niet? Terug naar huis. Maar aan het doelloze bestaan komt abrupt een einde; onverwachts maakt Daan carrière als popmuzikant en dit voert hem naar allerlei poppodia en naar het buitenland. Naar Canada. Niet naar Ponoka (waar De Gier opgroeide), maar naar Vancouver. Op zeer luchtige wijze schept het boek een satirische blik op de evangelische cultuur. Waar het boek af en toe vragen overhoudt, komt het album weer in beeld: antwoorden!

En als je het echt niet meer weet moet je even doorbladeren, want de songteksten staan gewoon achterin het boek. Het boek hoort bij het album en het album hoort bij het boek, toch zet je het album eerder voor de tweede, derde of vierde keer op dan dat je voor de tweede keer het boek induikt. En dat geeft helemaal niets, want elke keer als je een nummer hoort beleef je het bijbehorende hoofdstuk ook weer.

Dylan was elf toen hij in 1968 veroordeeld werd voor de moord op zijn ouders en zijn tweejarige zusje. Dit maakte hem de jongste moordenaar in de staat Minnesota. Een gruwelijk lekker begin van dit nieuwe boek van Nevada Barr: 13 1/2. Dit schept verwachtingen. Ik hoopte heen en weer geslingerd te worden tussen afgrijzen, medeleven, sympathie, haat en verwarring.

Het boek wisselt af tussen de jaren die Dylan in de jeugdgevangenis doorbrengt en het New Orléans na orkaan Katrina. Zeker in de jeugdgevangenis dwalen we door de verwarrende gedachten die Dylan kwellen. Hij kan zich niets herinneren van de moorden die hij gepleegd heeft, door het trauma heeft hij deze herinnering geblokkeerd, zeggen de psychologen. Je deelt in zijn frustratie dat hij in zijn eerste jaar geen woord over zijn lippen krijgt, waardoor iedereen denkt dat hij een psychopaat is. Maar hij heeft tenslotte ook zijn familie vermoord, dus zo’n hele gekke conclusie is dat niet.

Het is smullen geblazen voor de persoon die ervan houdt om toch te sympathiseren met iemand die dat op het eerste oog niet verdient. Later in het verhaal verandert dit perspectief en gaat het meer over zijn vrouw, wanneer en of zij achter zijn duistere verleden komt. Van een psychologisch verwarrende roman verandert 13 ½ langzaam in een psychologische thriller. De spanning stijgt, al gaat dit wel ten koste van de diepgang van de personages.

Maar wees niet getreurd! Want tot drie keer toe zette het verhaal me compleet op het verkeerde been. De personages zijn misschien iets platter, maar zeker niet voorspelbaar. Bovendien is het een aardige pageturner. De spanningsboog blijft bijna het hele verhaal door strak staan en de sfeer in het verlaten en gehavende New Orléans voegt hier zeker aan toe. Het boek zet je misschien niet aan het denken over het al dan niet bestaan van goed en kwaad als elkaar uitsluitende tegenstellingen, maar het houdt wel je aandacht vast. Het heeft zeker mijn ogen geopend voor een genre waar ik normaal geen aandacht voor heb binnen de literatuur.

De vraag wat een jongen ertoe zet zijn familie uit te moorden blijft onbeantwoord, wat enerzijds onbevredigend en anderzijds misschien wel zo realistisch is. Sommige dingen zijn niet uit te leggen. Sommige mensen zijn gewoon gek, al was het ook erg interessant geweest om dieper in die gekte te gaan wroeten. Maar daarvoor worden thrillers niet geschreven, en als thriller is 13 1/2 uitermate geslaagd. Het is een spannend en verontrustend boek. Bovendien is het ontzettend knap hoe Barr sommige plottwists subtiel aankondigt, zodat je ze wel voelt aankomen, zonder dat je precies door hebt waar het vermoeden vandaan komt. Dit maakt de onaangekondigde plottwists des te verrassender.

Tekst door Dian van der Zande

“De hilarische nieuwe roman”, schalt het me tegemoet van de affiches die door heel Amsterdam hangen. Dat zou een verandering zijn ten opzichte van de tranentrekkers die Kluun daarvoor uitbracht. Hilarisch is een groot woord, bij hilarisch verwacht ik een schaterlach of op zijn minst te vaak een onverwachtse knorlach in de trein, waardoor ik dit boek alleen maar durf te lezen in een lege coupé. Dát is hilarisch. Haantjes is niet hilarisch. Haantjes is vermakelijk. Haantjes is bij vlagen best grappig, maar het is zeker niet hilarisch. Ik heb nog niet eens met een domme grijns op mijn gezicht zitten lezen.

Het moet gezegd worden: Haantjes is niet slecht. Het leest als een trein en geeft je geen tijd om verveeld te raken. Het is een vermakelijk verhaal over de zelfoverschatting van twee arrogante marketing bobo’s. Ze denken goud in handen te hebben met een plan om veel geld te verdienen tijdens de Gaygames. Dit plan houdt in dat ze van verschillende vlaggen een gayflag willen maken, door rood te vervangen door roze. Naarmate het verhaal vordert blijkt meer en meer dat ze te makkelijk in zee zijn gegaan met een flamboyante homo die eigenlijk te weinig te verliezen heeft bij dit project. Deze clichématige homo krijgt in Haantjes weinig eigenschappen meer toebedeeld dan luidheid, afgetraind-zijn en een sterk aangezette  homoseksualiteit. Maar omdat vrijwel alle personages diepgang missen, komt het niet als discriminerend over, maar eerder als een stijlkeuze.

Het is ook niet het doel van Kluun om diepgaande literatuur te creëren met ingewikkelde plotveranderingen en grote psychologische diepgang van zijn personages. Hij zegt hierover in een interview met De Pers: “Mijn grootste ambitie met Haantjes is een extreem vermakelijk en makkelijk leesbaar boek te produceren. De meeste mensen hebben stiekem een hekel aan lezen. Dat is het trauma van de literatuurlijst. Ik wil ze het plezier teruggeven.” – De Pers 21 januari 2011. Dit moet ik Kluun nageven, hij schrijft stuk voor stuk toegankelijke, en inderdaad makkelijk te lezen boeken.

Ik zou Haantjes dan ook willen omdopen tot gateway book. Zoals wiet en hasj een gateway-drug worden genoemd, een toegankelijk product dat de gebruiker, in dit geval de lezer, toegang geeft, om van daaruit zwaardere middelen te gaan proberen. Het boek leest uitermate makkelijk en plezierig, het nodigt uit om toch wat vaker een boek op te pakken, misschien pakt iemand na Haantjes ook wel eens een Kees van Kooten op. Of, als de thematiek van falende arrogantie je aanspreekt, Kaas van Willem Elschot. Haantjes is geen hogere literatuur, het is lichte proza. Nog steeds niet heel goede lichte proza, maar het vermaakt en als dat Kluuns intentie was dan is dit een geslaagde uitgave.

Door: Dian van der Zande

Verloren Zoon is een niet autobiografisch boek over een Somaliër die naar het westen vlucht. De schrijver van het boek, Sayadin Hersi, is ook een vluchteling uit Somalië waardoor men zou kunnen denken dat het boek non-fictie is. Bille speelt de hoofdrol in dit verhaal waarin hij op zoek gaat naar de waarheid achter zijn vader die hem op een bewuste donderdag niet op kwam halen van zijn school.

Bille woont in Mogadishu. Hij is een schoolgaande jongen en heeft een broertje en twee zussen. Op school moet hij elke ochtend beginnen met het zingen van een lovend lied over de dictator Siad. Dit wil hij echter niet en rebels als hij is, zorgt hij ervoor dat hij vaak te laat komt. Het is een voorbode voor de ontwikkeling van het personage tijdens dit verhaal, want Bille keert zich steeds meer af van de dictator en de autoriteit. Uiteindelijk wordt het zo gevaarlijk dat hij met zijn familie moet vluchten. Als oudste man van de familie regelt Bille dat iedereen de grens naar Nairobi kan passeren. Zelf blijft hij achter en raakt hij verwikkeld in een spannende situatie waarin hij moet vrezen voor zijn leven. Het lijkt allemaal nogal af te dwalen van het doel van het verhaal: de zoektocht naar de ware gebeurtenis omtrent Bille’s vader, maar tegen het einde worden de losse draadjes aan elkaar geknoopt en blijk het antwoord op de vraag rond zijn vader niet in Somalië te liggen, maar in Nederland.

Het verhaal en de ontwikkeling van het hoofdpersonage zijn goed in beeld gebracht door Hersi. Hiervoor heeft hij gekozen voor uitgebreide karakterschetsen en een heel sterk omschreven ontwikkeling van hoofdpersonage Bille, die getekend raakt door het conflict in zijn thuisland. Door de groei die je meemaakt met het hoofdpersonage, kan je je gemakkelijk inleven in zowel de jonge als de oudere Bille. Het boek bezorgt je weliswaar een stortvloed aan namen van mensen en stammen en het lijkt in eerste instantie heel onoverzichtelijk, maar de auteur zorgt ervoor dat de belangrijkste (stam)namen meer dan eens voorbij komen waardoor deze uiteindelijk op subtiele wijze blijven hangen.

Naast dat het verhaal erg mooi is, schetst Hersi door de ogen van zijn hoofdpersonage ook een realistisch beeld van het bureaucratische, Nederlandse immigratiebeleid. Voor een geboren en getogen Nederlander is het verfrissend om eens de blik van een immigrant aan te nemen in dit proces. Het is daarnaast een groot contrast met de gedeelten van het verhaal die zich afspelen in Somalië, want die laten vooral een mooi land zien dat leeft in een conflict. In ieder geval is de afwisseling tussen Nederland en Somalië, waarmee ook de afwisseling in Bille’s leeftijd gepaard gaat, erg boeiend. De beelden die Hersi voor je schetst zijn de sterkste punten van het boek maar helaas heeft het boek ook mindere punten. Zo lijkt het middenstuk van het verhaal stil te vallen. De snelheid is er op dat moment uit en er gebeurt te weinig om je als lezer echt geboeid te houden, dit komt mede doordat er gekozen is om heel lang bij één tijd te blijven hangen terwijl de wisseling tussen heden en verleden het verhaal juist die extra spanning gaven.

Met Verloren Zoon schrijft Hersi een boek dat een verfrissende blik werpt op Nederland en Somalië. De conflicten in de gebieden worden op een persoonlijke manier beschreven, waardoor ze realistisch aanvoelen. Verloren Zoon is een goed verhaal geworden over het moeilijke leven van een immigrant.

Uren kan je in dit boek kijken naar prachtige portretten van bekende en minder bekende Nederlanders. De portretten waren allemaal onderdeel van artikelen of een fotoserie. Hierdoor zou je aanvankelijk denken dat de beelden losgerukt uit het verband van het artikel nu leeg zijn en niet op zichzelf staand een verhaal kunnen vertellen. Niets is minder waar. Alle foto’s zijn ook los prachtig en hebben genoeg in zich om steeds naar te willen blijven kijken. LINDA. het boek is een mooie aanwinst voor op je salontafel. Iedereen die het boek ziet liggen zal er even in willen bladeren. Met dit boek kun je je uren vermaken. Blader hier maar eens door het boek voor een indruk.

Het meer dan 400 pagina’s tellende document is allereerst prachtig vormgegeven. De harde cover is voorzien van een eigentijds en boeiend design. Iets dat past bij het karakter waarop Dessing haar programma’s presenteert: eigentijds. Maar het is niet alleen de buitenkant wat telt. Ook de inhoud is aantrekkelijk. Het boek biedt een doorlopend reisverslag van bezoeken aan talloze landen en volgt Dessing gedurende de maanden januari tot en met december, voorzien van de nodige foto’s.

Elke maand bevat een zogenaamde long trip: een langer verblijf, een short trip: een kort verblijf, een bezoek aan een festival, een verblijf in een bijzonder hotel en praktische reistips. Van onder andere Iran, India, de Seychelllen, Ethiopië en Oslo naar het mooie Sint-Maarten en het ‘Pole of Cold’-festival in Jakoetsk in de winter. Het voorjaar brengt haar naar Argentinië, het Deir Mar Musa hotel in Syrië en naar een Inuit fetival in Canada. In de zomer is er tijd voor Bhutan, Rome, Sarajevo en Alaska. Ook Nederland wordt niet vergeten en is er zelfs, helaas erg actueel, een bezoek gewaagd aan Tsjernobyl waar een kijkje wordt genomen in het desolate gebied rondom de plaats des onheils.

Een verslag van een boek met reisverslagen is lastig te schrijven. Gelukkig is er meer. Naast de persoonlijke beleving komen ook praktische tips en wetenswaardigheden van de bezochte plaatsen en gebieden aan bod. Zie het boek dan ook meer als een reisgids met boeiende verhalen en anekdotes, lekker luchtig opgezet. Een mooi document met als pluspunt dat je het snel nog eens uit de kast pakt omdat het niet gebonden is aan seizoen of land. Risico van dit boek is wel dat je als lezer heel snel opgaat in de verhalen. Uitlezen is wat mij betreft dus gegarandeerd.

Score: 4 out of 5 stars

Deze psychologische thriller geeft de lezer inzicht in een volwassen vriendengroep van acht personen. Drie stellen, met kinderen, een vrijgezelle man en vrouw. Deze hechte groep raakt helemaal uit balans als Delphine vanuit het niets met de noorderzon vertrokken is. Alle volwassenen worden ongeveer een maand gevolgd waarna een ijzersterk einde laat zien hoe makkelijk het is om met woorden de lezer te bespelen en voor de gek te houden.

Delphine is verdwenen en laat haar twee dochtertjes en man (Kick) achter. Zij is een sterke vrouw en wordt door iedereen in de vriendengroep bewonderd, met liefde, haat of afgunst. Haar beste vriendin Nina, moeder van een tweeling en getrouwd, gelooft er heilig in dat er iets met Delphine gebeurd moet zijn, want uit haar vrije wil vertrekken is in haar ogen niets voor haar beste vriendin. Tegen de wil van al haar vrienden in, graaft zij in het leven van Delphine, en komt dingen te weten, waar maar weinig mensen op zitten te wachten. Zal ze Delphine vinden, of zal ze rust vinden?

Het boek schakelt tussen perioden waarin steeds iemand aan de beurt is, of soms een aantal mensen. Hierdoor ziet de lezer alle gebeurtenissen vanuit verschillende perspectieven en verschillende lagen. De lezer krijgt een emotionele binding met alle personen uit de vriendengroep. Hierdoor is tot einde toe onduidelijk wat er nu gebeurd is en welke geheimen alle vrienden voor elkaar hebben. De psychologische waarde van deze thriller is groot, echt enge of verschrikkelijke dingen gebeuren er niet, maar psychologisch speelt er een hoop af binnen elk persoon en binnen de relaties tussen alle personen.

De spanning in de laatste hoofdstukken neemt opeens een vaart, hierdoor leg je het boek niet meer weg, al missen er ook wat details die beter uitgewerkt hadden kunnen worden, waardoor het einde niet zo versneld had hoeven worden. Een bladzijde of tien extra om bepaalde relaties uit te leggen had wat mij betreft wel gemogen. Niettemin is dit een geweldige psychologische thriller waar je als lezer nog lang over kan napraten en denken.

Het boek vertelt het verhaal van enkele adellijke families in Rusland, die door hun eigen worstelingen gaan. Dit allemaal tegen de achtergrond van de Napoleontische oorlogen in Europa, waar een groot Russisch leger met de zonen van deze families in meevechten. De lezer slingert op en neer tussen de frontlinies, diverse salons en de dwalingen van de karakters.

Om het boek te volgen zou je al bijna een extra boek met de karakters er op naast moeten houden. Het is wel zo dat we niet diep in de gedachten van deze figuren kijken. We dwalen mee van salon naar salon, waar we meegezogen worden in een reis door de tijd. Een tijd van decorum en etiquette, die we niet meer kennen. Dat zorgt misschien voor wat verwarring in het begin van het boek, maar als je er eenmaal in zit komt dat helemaal goed.

Tolstoj heeft in zijn grote verhaal een filosofie verweven die de oplettende lezer op zal pikken. Het zijn de massa’s die de geschiedenis bepalen en de individuen zijn slechts spelers in dit grote verhaal. Er zijn ook meerdere versies van het verhaal, met daarin kleine wijzigingen conform deze filosofie. Dit is de oerversie, zoals men dat mooi noemt.

Het formaat van dit boek is enorm handig natuurlijk, gezien het normaal nogal een kolos is. Je verwacht dat de flinterdunne pagina’s toch wel heel dun moeten zijn, maar dat valt nog best mee. Ga alsjeblieft dit boek niet lezen in de regen, want dat overleeft het dan weer niet. Nog altijd erg jammer dat het leeslint ontbreekt.

[starreview tpl=16 style='plain']

Schlosser wordt beschuldigd van een medische fout, maar de vraag is of deze fout met opzet of per ongeluk is gemaakt. Je stapt tegen het einde van het verhaal in, dus Post Rem – om er even een term aan te hangen. Om de achtergrond duidelijk te maken wordt je na de opening meegenomen naar het moment dat Ralph Meier, de ‘vermoorde’ patient, op het spreekuur van Schlosser verschijnt en volg je Marc als hij op vakantie gaat naar het zomerhuis met zwembad waar Meier ook vakantie viert. Tussendoor worden de door Schlosser gevolgde hoorcolleges van professor Aaron Herzl menigmaal beschreven en krijg je als lezer een kijkje in het studentenleven van een arts in opleiding. Maar naast wat professor Herzl vertelt, denkt Schlosser zelf ook menigmaal vrijuit over medische zaken, soms tot het ranzige aan toe. In eerste instantie lijkt het alsof Koch je hier alleen maar mee wil shockeren, maar naar verloop van tijd vallen de puzzelstukjes samen in een passend plot.

Koch schrijft op een wijze die je nergens anders aantreft. Met vlagen ongenuanceerd en grof, echter wel passend bij de overdreven gedachten en mening van zijn personage Marc. De gedachten en meningen zijn, ondanks dat ze als tijdsvertraging aanvoelen, gelukkig wel vermakelijk en geen straf om te lezen. Koch is echter uitermate cynisch over huisartsen, want de manier waarop hij alle kwaaltjes van de patiënten beschrijft is erg grof. Als hij vervolgens begint uit te wijden over hoe vervelend hoofdpersonage Schlosser al die ‘aanstellers’ wel niet vindt en dat de huisarts eigenlijk een ‘voorstopper’ is die alleen maar in het leven geroepen is om de specialisten niet om te laten komen in het werk, dan is wel duidelijk dat Koch niet zo’n hoge pet op heeft van deze medische tak. Hierdoor is het soms moeilijk om sympathie op te wekken voor de hoofdrolspeler in deze roman.

De personages die Koch voor je schetst zijn erg sterk neergezet. De manier waarop hij de personages zich laat ontwikkelen door elk hun eigen leven te laten leiden is heel sterk. Het is niet zo dat alleen Schlosser dingen doet en gevoelens heeft, maar je krijgt ook inkijk in de belevingswereld van de andere personages, door de aandacht voor de handelingen die zij verrichten. Daarnaast is de manier waarop Koch de traumatische ervaring van één van de dochters van Schlosser op papier heeft gezet erg overtuigend. Helaas is deze ervaring ook direct de aanleiding voor een onzuiverheid in het beeld dat je van hoofdpersonage Schlosser hebt. De altijd grove en ongenuanceerde gedachten van Marc worden redelijk plots verwisseld voor gedachten die vervuld zijn van taboe. Het is een wending in de ontwikkeling van het personage die niet erg passend is.

Zomerhuis met Zwembad is misschien het populairste geschenk om aan huisartsen te geven, maar het is door de grote hoeveelheid cynisme niet het meest gepaste geschenk. Het verhaal is – mede door de grove manier van schrijven, erg vermakelijk. Koch laat je als lezer dwalen tussen een medische fout of een slimme moord, een leuke nieuwe invalshoek ten opzichte van de standaard moordromans waarin iemand neergestoken of neergeschoten wordt.

[starreview tpl=16 style='plain']

Het boek wisselt af tussen de jaren die Dylan in de jeugdgevangenis doorbrengt en 2007, in het New Orleans na orkaan Katrina. Zeker in de jeugdgevangenis dwalen we door de verwarrende gedachten die Dylan kwellen. Dylan kan zich niets herinneren van de moorden die hij heeft gepleegd. Door het trauma heeft hij deze herinnering geblokkeerd, zeggen de psychologen. Je deelt in zijn frustratie dat hij in zijn eerste jaar geen woord over zijn lippen krijgt, waardoor iedereen denkt dat hij een psychopaat is. Maar hij heeft ook zijn familie vermoord, dus een hele gekke conclusie is dat niet.

Het is smullen geblazen voor de persoon die ervan houdt om toch te sympathiseren met iemand die dat op het eerste oog niet verdient. Later in het verhaal verandert dit perspectief en gaat het meer over zijn vrouw, wanneer en of zij achter zijn duistere verleden komt en of zij en haar kinderen gevaar lopen. Van een psychologisch verwarrende roman verandert het langzaam in een psychologische thriller. De spanning stijgt, al gaat dit ten koste van de diepgang van de personages.

Maar wees niet getreurd, want tot drie keer toe zette het verhaal me compleet op het verkeerde been. De personages zijn misschien iets platter, maar zeker niet voorspelbaar. Bovendien is het een aardige pageturner. De spanningsboog blijft bijna het hele verhaal door strak staan en de sfeer in het verlaten en gehavende New Orleans voegt hier zeker iets aan toe. Het boek zet je misschien niet aan het denken over het al dan niet bestaan van goed en kwaad als elkaar uitsluitende tegenstellingen, maar het houdt wel je aandacht vast. Het heeft zeker mijn ogen geopend voor een genre waar ik normaal geen aandacht voor heb binnen de literatuur.

De vraag wat een jongen ertoe zet zijn familie uit te moorden blijft onbeantwoord, wat enerzijds onbevredigend en anderzijds misschien wel zo realistisch is. Sommige dingen zijn niet uit te leggen. Sommige mensen zijn gewoon gek, al was het ook erg interessant geweest om dieper in die gekte te gaan wroeten. Maar daarvoor worden thrillers niet geschreven, en als thriller is 13 1/2 uitermate geslaagd. Het is een spannend en verontrustend boek. Bovendien is het ontzettend knap hoe Nevada Barr sommige plottwists subtiel aankondigt, zodat je ze wel voelt aankomen, zonder dat je precies door hebt waar het vermoeden vandaan komt. Dit maakt ze des te verrassender.

Tekst: Dian van der Zande

Als een bom sloeg de film in: BAM! En nu is er ook een boek van voor de liefhebber. Eentje voor op de boekenplank in het zuiden van ons land dus naast de Bijbel. Maar wat heeft een boek uit over de mafketels uit Maaskantje nog aan extra’s te bieden? Nou, toch nog aardig wat met het New Kids Turboboek.

Gesprek van de dag zijn ze inmiddels, de New Kids. In Eindhoven geeft de burgervader ze zelfs de schuld van gesloopte fietsen bij de bioscoop en meer. Als we het mooie boek doorbladeren komen je er achter hoe veel impact de mannen hebben. Niet alleen een filmscript en foto’s komen langs, maar ook enorm veel andere dingetjes. Fotoshoots, e-mails van fans en vooral heel erg veel flauwekul.

Het verhaal wordt naverteld op een raar soort mix van beeld en tekst, maar constant onderbroken door achtergrondinfo en de beleving van acteurs en producers. Wat echt hilarisch is, zijn de foto’s van fans verkleed als de New Kids, inclusief fake tattoos en pruiken. Heerlijk, zijn de e-mails van mensen die alles willen doen om in de film te komen. “Twentsche Zwaffelaar nodig?” Interviews met Rikkert, Richard, Gerrie, Barrie, Robbie en hun dorpsgenoten komen nog langs. Compleet feest dus.

Het boek is samengesteld door reclamebureau Habbekrats en het is al aan zijn derde druk toe. Als je niks met de New Kids hebt moet je er niet aan beginnen, anders is het een gaaf hebbedingetje om op de salontafel te leggen- let wel, de foto’s van de Foxy staan er ook in.

[starreview tpl=16 style='plain']

Krijn Peter Hesselink, misschien zegt het je helemaal niks of misschien ken je hem al. Hij publiceerde onder andere in Hollands Maandblad, Tzum, de Poëziekrant en Het Liegend Konijn. Hesselink is een dichter en brengt na de bundels Als Geen Ander en Stil Alarm, zijn derde gedichtenbundel uit: De Uitputting Voorbij.

De poëzie die je treft in De Uitputting Voorbij is een heel vermakelijke. De bundel is, naar mijn mening, het leukst om te lezen zonder eerst de titels van de gedichten te bekijken. Neerlandica zullen me voor gek verklaren, maar dat even daargelaten. De gedichten die Hesselink schrijft slaan allemaal op dagelijkse dingetjes en het is vermakelijk om eerst het gedicht te lezen en daarna te kijken waar Hesselink op doelde. In andere woorden: de titel zou de verassing van het gedicht minder vermakelijk maken.

Bijvoorbeeld het gedicht ‘Callcenterblues’. Hesselink schrijft in dit gedicht over een ergernis die we waarschijnlijk allemaal delen: callcenters. Deze ergernis wordt op zo’n vermakelijke manier beschreven dat je bijna niet zou herkennen waar het gedicht om draait, als je achteraf naar de titel kijkt, begin je de link echter pas te leggen. Als je het gedicht dan voor een tweede of derde keer leest, begrijp je de schoonheid pas echt.

Krijn Peter Hesselink schrijft op zeer doordachte en vermakelijke wijze over hedendaagse zaken. In de bundel zal je onder andere een gedicht tegen komen over een trein voor een rood sein en over een ontruiming. De bundel is hedendaags en begrijpelijk maar toch ook cryptisch en doordacht; een erg vermakelijke verzameling poëzie.

Op de cover van het boek pronkt een zeer gedurfde quote: “weinig schrijvers kunnen tippen aan Stephen King, maar Koryta kan het.” De quote is van de succesvolle auteur Dennis Lehane en gaat over de schrijver Michael Koryta. Eerder bracht Koryta al Begraven, Erfenis en Het Stille Uur uit en nu brengt hij zijn vierde boek uit: Koude Rivier, een ijzingwekkende thriller.

Het boek gaat over Eric Shaw, een filmmaker uit Chicago wiens filmcarrière geflopt is. De creatieveling verdient zijn brood met het maken van gelegenheidsfilms – met als focus in-memoriamfilms voor begrafenissen. Tijdens één van deze begrafenissen stuit hij op Alyssa Bradford die hem een zeer bijzondere opdracht geeft. Shaw wordt gevraagd om naar de dorpjes French Lick en West Baden af te reizen om het verleden van haar vader in beeld te brengen. Voordat hij gaat krijgt hij een rare groene fles mee waarin de Romeinse mythologische god van de onderwereld: Pluto, gegraveerd is. Als hij begint aan het project ontdekt hij mondjesmaat dat deze fles niet zomaar een fles is. Het is namelijk een geneesmiddel voor Shaws hoofdpijn, maar op de bijwerkingen die ermee gepaard gaan had Eric niet gerekend.

Spoiler alert! Het verhaal wordt in eerste instantie vanuit Eric Shaw vertelt, maar rond hoofdstuk drie introduceert Koryta een nieuw beeld: Josiah Bradford. Kort daarna wordt ook de visie van Anne McKinney toegevoegd. Koryta maakt gebruik van deze drie visies om uitermate spannende cliffhangers te creëren. Zowel Eric als Josiah hebben last van de visioenen, maar beiden op een andere manier. De ontwikkelingen die de personages doormaken door deze visioenen zijn werkelijk fenomenaal. De spanning komt helemaal los als Josiah de grootste vijand van Eric blijkt te zijn. Vanuit het oogpunt van Anne wordt een zeer belangrijk onderdeel van het verhaal toegevoegd: het weer. Het weer veranderd namelijk naar mate het verhaal vordert om uiteindelijk uit te monden in een storm van epische proporties. Het zijn de kleine onderdelen die samen een zeer sterk verhaal maken.

De manier van schrijven die Koryta gebruikt is erg sterk. Elk personage heeft zijn/haar eigen woordgebruik en eigen handelingen. De tweestrijd tussen Josiah en Eric komt mede daardoor fenomenaal uit de verf. Een ander interessant onderdeel is de manier hoe Koryta realiteit met visioenen weeft en zo de spanning opbouwt. Je wordt meegetrokken in het blikveld van Eric en voelt de spanning oplopen als Bradford het speelvlak betreed, heerlijk!

Einde spoiler alert. Het speelvlak van het verhaal is gefocust rond de stadjes West Baden en French Lick. Het angstaanjagende eraan is dat deze twee plekken in het echt ook bestaan. Koryta is opgegroeid rond deze stadjes en legt achterin zijn boek ook uit dat de twee grote hotels, die veelvuldig terugkeren, echt bestaan. Een leuke verrassing als je denkt dat het boek uit is.

De quote op de voorkant van het boek is niet overdreven. Michael Koryta heeft de kwaliteiten om in de voetsporen van wereldsucces Stephen King te treden. Het verhaal is ijzersterk en de spanning is om te snijden door onder andere de toegepaste schrijftechnieken, magnifieke personages en een verhaal dat niet staat als een huis, maar als een bunker van gewapend beton. IJzersterk!

Het vervolg op Baantjer is er. Met in de hoofdrol de neef van De Cock: rechercheur Hendrick Zijlstra. Liefhebbers van Baantjer moeten misschien even slikken, want dit is toch echt iets anders dan Baantjer.

De kick-off van de serie Baantjer Inc. schrijft Ed van Eeden in samenwerking en met toestemming van Appie Baantjer als vervolg op Baantjer. In Moord met een strijdbijl moeten de 28-jarige rechercheur Hendrick Zijlstra en zijn partner rechercheur Oscar Graanoogst een moord op een Nederlandse Wit-Rus uitzoeken, die zoals de titel al doet vermoeden door middel van een strijdbijl om het leven is gekomen.

Zijlstra is echt een nieuweling in het vak en werkt samen met de ervaren Graanoogst op het Amsterdamse politiebureau De Pijp aan de Ferdinand Bolstraat. In dit eerste boek leer je alle personages redelijk snel kennen. Voor de echte Baantjer liefhebbers is dit vervolg wellicht een slap aftreksel, omdat niks nog echt uitgewerkt is.

Het boek bevat 25 hoofdstukken en leest heel makkelijk weg en de verhaallijn is niet ingewikkeld. De twee rechercheurs moeten met vallen en opstaan een moord oplossen. Door bemoeienissen van het hoofdbureau, omdat de Russische maffia er wellicht bij betrokken is, wordt het werk niet gemakkelijker. Ook onderlinge relaties worden in de koffiekamer uitgediept. Het is een te kort boek om diep op alle collega’s en relaties onderling in te gaan. Er zijn geen fantastische plottwisten en humor, toch is Moord met een strijdbijl vermakelijk om te lezen. Het boek an sich is van deze tijd. Zijlstra is namelijk heel erg 2.0 en post continu op Facebook grappige en herkenbare updates.

Dit is een serie met heel veel potentie. Hopelijk worden in de volgende boeken de personages en de relaties onderling uitgediept zodat het geheel interessanter is om te lezen. Als je de personages leert kennen, zoals we Prins, Vledder en De Cock kennen, maakt Baantjer Inc. zeker een kans om net zo populair als Baantjer te worden.

[starreview tpl=16 style='plain']

Het verhaal over King is, zoals de titel al verraad, een komedie. Een komedie die vooral leunt op leedvermaak, want King heeft het niet makkelijk. Hij heeft overgewicht, is paranoia en dan gaat hij ook nog eens per ongeluk twee keer op het hondje van één van zijn buren staan. Het verhaal ontpopt zich in een achtbaan van ongeluk naar ongeluk, waarbij het taalgebruik van Aat Ceelen, de soms belachelijke gebeurtenissen en de grappige personages een glimlach op je gezicht zullen toveren. Verwacht echter geen uitgebreide personages maar juist karakters in dit boek.

Zoals je verwacht bij proza is een diepere laag te onderscheiden, maar deze is niet feitelijk te benoemen. Dat houdt in dat iedere lezer iets anders kan zien als onderliggende boodschap en dat dit niet goed of fout is. Zo zal het koude weer gedurende het gehele verhaal een belangrijke factor spelen, deels omdat het zich in de winter afspeelt maar ook vanwege King’s passie: Nova Zembla. Naast deze passie bezit King nog een passie namelijk Bach, ook dit thema komt veelvuldig terug en kan op meerdere manieren geïnterpreteerd worden.

Mocht dit je allemaal niks uitmaken en lijkt het boek je gewoon een ‘leuk’ verhaal, dan is dat geen probleem. Aat Ceelen bezit namelijk een bijzondere schrijfstijl die balanceert op de lijn van wat kan en wat niet. De soms vunzige beschrijvingen wisselen zich af met zeer creatief taalgebruik. Hierdoor ontstaat een heerlijke afwisseling tussen ordinaire stukken en literaire stukken en dat maakt het boek erg leuk om gewoon tussendoor even te lezen.

King, een Komedie biedt een vermakelijk stuk proza dat lekker weg leest. Het boekje geeft de ruimte tot meerdere interpretaties, maar dwingt de lezer daar niet toe. De vijf bonusverhalen zijn weliswaar allemaal al eerder gepubliceerd in de bundels Hotel Kramoesie, De Kachelman en Ivan en Rosa, maar dat maakt ze nog niet minder vermakelijk. Met King, een Komedie heb je een leuk prozaverhaal in de hand.

Score: 4 out of 5 stars

Het eerste dat je op zal vallen aan het boek is de aparte schrijfstijl van Kramp. Hoofdpersoon Hollak laat meer dan eens zijn mening over dingen weten, ook als deze totaal niet van toepassing is. Zo kom je ergens in het begin te weten dat Paul Hollak een hotel aan ’t IJ liever ‘Hotel De Gemiste Kans’ had genoemd. De meningen van Hollak lijken vooral bedoeld om jou, als lezer, een grijns te geven, maar dit lukt niet altijd. Na verloop van tijd wordt je de herhaaldelijke meningen van Hollak zat en als ze veranderen in midlifecrisis-gedachten over vrouwen bereikt dit zo’n beetje z’n hoogtepunt. De seksuele gedachten zijn redelijk dubieus omdat Hollak samen met compagnon Magdalena Moons aan het strijden is tegen vrouwenhandel en dus vóór de rechten van de vrouw.

Het verhaal draait dus om Paul Hollak die halsoverkop in een wereld terecht komt waar hij niet in zou willen zitten. Hij raakt onverhoeds betrokken bij de wereld van de vrouwenhandel, een zeer interessant onderwerp, maar Kramp lijkt zich meer bezig te houden met de reclamewereld. Tot in den treure wordt geschreven over de opnamen van een 60 seconden commercial en alles – dan bedoel ik ook echt álles – dat daarbij komt kijken. Daarnaast beschrijft hij zijn hoofdpersonage als een perverse man die dolgraag iets met bij-personage Magdalena Moons zou willen, maar zo gauw hij een andere vrouw ziet, wil hij daar eigenlijk ook wel de liefde mee bedrijven of in de stijl van het boek: neuken. Deze obsessie van Hollak lijkt net zo belangrijk als de reclamewereld en zij overschaduwen samen al het andere dat aan bod komt. In het begin van het boek kon ik de humor nog wel waarderen, maar meer als een opvulling totdat het boek spannend zou worden. Dit werd het echter niet en de humor kwam me na het halve boek finaal me strot uit. De spanning rond de vrouwenhandel lijkt niet het middelpunt van het verhaal te zijn, maar meer een bijzaak. Het gaat vooral om het oeverloze ge-ouwehoer over het leven van een man van 35 die bij zijn moeder leeft, alleen een driejarige ‘seks-relatie’ heeft gehad met een collega en voor de rest nooit echt iets heeft bereikt met vrouwen – waarschijnlijk omdat hij gewoon zeer onhandig is met vrouwen en daarnaast ook nog eens respectloos, sneu.

Kramp schrijft op een wijze die je tien pagina’s geboeid houdt en je daarna erg gaat vervelen. Woorden als blozen en giechelen geven het boek een nogal puberaal gevoel. De inhoud lijkt nergens naar toe te gaan, de spanning van een goede thriller blijft achterwege en hoofdpersonage Paul Hollak lijkt er vooral op uit om het bloed onder je nagels vandaan te halen. Gedurende het verhaal ontwikkeld niemand zich, waardoor je als lezer een beetje het gevoel hebt vast te zitten bij één plaatje uit een stripverhaal.

De Commercial is een boek over vrouwenhandel, maar nog meer over de reclamewereld vanuit een de ogen van een man met een vroege midlifecrisis. Mocht je daar interesse in hebben, dan is dit boek misschien leuk, maar normale mensen kunnen hun vrije tijd beter besteden aan wél spannende boeken. Harry Kramp doet met dit boek een grote poging – maar liefst 432 pagina’s – tot het schrijven van een leuk boek, maar de reclameschrijver heeft hier alleen maar mee aangetoond dat hij niet langer dan een paar zinnen interessant blijft.

Score: 1 out of 5 stars