Toegegeven, er is weinig nieuws te bekennen op Onwards To The Wall, maar dat neemt niet weg dat de boel ongepolijst is afgeleverd. De gebruikelijke bak herrie, in de volksmond ook wel noise rock genoemd, vliegt je om de oren al vanaf de eerste noten van ‘I Lost You’. Het lukt de band vervolgens met enige moeite de aandacht vast te houden. Zo maakt de titeltrack zich meester van je met dromerige stemmen, relaxte gitaarriffs en opzwepende drumpartijen. De locomotief dendert vervolgens voort met ‘Nothing Will Surprise Me’ en sluit af met het chaotische ‘Drill It Up’.

Het gevoel dat overheerst na een aantal luisterbeurten is dat van vertrouwdheid, maar geen vernieuwing. Vooral dat laatste is iets waar de heren de wereld in het begin mee wakker schudden. De ontwikkeling van de band lijkt sinds de laatste langspeler een beetje stil te staan en dat is in het geval van APTBS geen positief teken. Ben je bekend met eerder materiaal dan zal Onwards To The Wall weinig verrassingen bieden en vul je je collectie aan met een paar interessante tracks.

(Album – V2 Records)

De plaat begint met enkele Afrikaanse mannen die het intro verzorgen van een lekker dubstepnummer, ‘Never Le Nkemise 1’. Hier is het Ninja die een centrale rol speelt en rapt hij in een soort Rambo-stijl over zijn gangsterkwaliteiten. In ‘I Fink U Freeky’ horen we Yo-Landi voor het eerst. Dit nummer heeft af en toe wat weg van Benny Benassi’s ‘Satisfaction’. Heel toepasselijk is bij deze track een vrij freaky clip te zien op de website van de band. Ook ‘Fok Julle Naaiers’ is voorzien van een clip en vormt tevens de eerste single van het album.  Wat opvalt op deze plaat is dat er, naast de rap, vrij veel verschillende muziekinvloeden worden gebruikt. Op deze manier laat DJ Hi-tek zien veelzijdig te zijn met zijn beats. Zo kan Nelly nog wat leren van de Arabische sound in ‘Hey Sexy’ en lijkt het intro van ‘Fok Julle Naaiers’ zo van een Cradle of Filth album te komen. Net als op $O$ wordt er op dit album weer genoeg met geslachtsdelen gesmeten en komt in bijna elke zin wel een scheldwoord voor. De muziek is al met al niet van erg hoge kwaliteit; deze is vooral origineel, hard en eigenzinnig. De beste nummers van dit album zijn die met de meeste power en de beste flow: ‘Never Le Nkemise 1’, ‘U Make a Ninja Wanna Fuck’ en ‘Fok Julle Naaiers’. De gabbers onder ons kunnen bij het laatste nummer, ‘Never Le Nkemise 2’ nog even helemaal los gaan.

Ten$ion zit beter in elkaar dan zijn voorganger; alles is mooier afgewerkt, maar toch zal dit album waarschijnlijk niet hetzelfde losmaken bij het publiek. We kennen deze band inmiddels en zullen niet zo snel meer schrikken van de harde teksten. Het is een geinig album, maar het maakt geen grote indruk meer. Het is te verwachten dat liefhebbers van het debuutalbum ook kunnen lachen om Ten$ion, maar deze plaat zal waarschijnlijk niet vaak grijsgedraaid worden.

Het album begint met rustige synthpartijen in ‘System’, waarna het tempo opgevoerd wordt door middel van tribalachtig drumwerk en meer uptempo beats. De overgang naar ‘Meltdown’ klinkt prima en het aankleden van de breakdown zijn goed bedacht, alleen het neigt wel heel erg naar een goedkope dertien in een dozijn dubstep-beat. Eerste single ‘Sssnakepit’ bevat een stel gevoelloze beats en een redelijke breakdown, ware het niet dat de percussie niet lekker loopt met het beukende gitaarwerk. Tot zover het positieve gedeelte.

Enter Shikari is al jaren een band van veel ideeën. Teveel ideeën. De combinatie van post-hardcore en de upbeat elektronica had zo tof kunnen zijn, maar door de overload aan ideeën lijkt het wel alsof we met een vastloper te maken hebben. Komt ook nog eens bij dat de productie zó ontzettend vlak is, dat er geen sprake is van enige diepgang op het album. Zo zijn de kalme intro’s op ‘Stalemate’ en ‘Ghandi Mate, Ghandi’ nog prima te behappen, maar beide tracks verzanden in een onafgemaakte brei van geluiden.

Hebben de hierboven genoemde tracks nog momenten die blijven hangen, op de laatste vier tracks hebben de Britten “It’s all downhill from here” wel heel erg letterlijk genomen. Nergens ook maar een moment wat de moeite waard is om te beluisteren en na meerdere luisterbeurten heeft uw recensent niets, maar dan ook helemaal niets gevonden wat is blijven hangen. Ook dit komt door de vlakke productie, die niet alleen voor het gebrek aan diepgang zorgt, maar ook de voornaamste reden is van de ontzettend kille sound. Waar andere bands opteren voor een warme sound, kiest Enter Shikari voor het tegenovergestelde. Het geheel klinkt ontzettend afstandelijk en is op geen enkele manier serieus te nemen. A Flash Flood Of Colour mag je eigenlijk alleen luisteren als je zestien, naïef en onwetend bent.

(Album – Wichita Recordings)

Dit zorgt ervoor dat deze tweede plaat meer een ‘bandalbum’ is, terwijl debuutplaat The Big Black and the Blue wat akoestischer klinkt. Hierdoor ligt The Lion’s Roar wat fijner in het gehoor. Het is echter nog altijd de prachtige (samen)zang van de zusjes waar het album om draait. First Aid Kit doet hierdoor denken aan een vrouwelijke Fleet Foxes, waar ze al eens een nummer van coverden. Vrolijk is het echter allemaal niet. Zoals oudste zus Johanna al zegt: “A Song like ‘Emmylou’ sounds cheerful, but the lyrics are the saddest thing you ever heard”. Deze uitspraak is kenmerkend voor het album. Zeker in de eerste helft van het album klinken de nummers vrolijk, vaak zijn de teksten dat echter niet. Zoals in het nummer Blue:

And the only man you ever loved
You thought was gonna marry you
Died in a car accident when he was only 22
Then you just decided, love wasn’t for you
And every year since then
Has proved it to be true

Op The Lion’s Roar horen we een combinatie van vrolijk klinkende muziek en zware teksten. Dit zorgt ervoor dat het album interessant blijft en ook na meerdere luisterbeurten nieuwe ontdekkingen kent. Tussen de nummers onderling zit echter nooit veel verschil. Soms neemt de band wat gas terug of treden ze wat meer op de voorgrond maar de luisteraar wordt nooit echt verrast. Misschien gaat First Aid Kit later in hun carrière meer experimenteren, want zoals ze zelf zeggen: “We want to work in music forever. Our voices and songs could work in many genres. We don’t know how we’ll sound in tent years time”. We mogen blij zijn dat de zusjes Söderberg nog jong zijn, want we kunnen nog veel moois van ze verwachten. Dit album is in elk geval tot nu toe één van de mooiste releases van het jaar, en met ook een nieuwe plaat van Grizzly Bear in de maak zou het zomaar eens een zeer mooi jaar kunnen worden voor folkmuziek.

Het is een album geworden waarop PABH balans introduceert. Gitaren, bass, drum en vocalen: ieder bandlid heeft zijn momentje gekregen. En eerlijk is eerlijk, dat zal even wennen zijn voor fans van het eerste uur. Tough Love is strak, soms te strak. Het schiet nergens écht uit zijn slof. Maar er werd dan ook niet voor niets gewerkt met top producer Gil Norton. Om een band beter te maken moet soms de charme sneuvelen.

Want beter geworden, dat is PABH zonder twijfel. Hier hoor je een band vol zelfvertrouwen. Zelfvertrouwen waarmee de nummers langer zijn geworden, minder hoekiger, maar zeker niet minder inventief. Een nummer als ‘Epic Myth’ was eerder ondenkbaar geweest. Deze zomer hoor je Tom Hudson de track inclusief cleane vocalen uitgillen over de festivalweides. Afsluiter ‘Everything Dipped In Gold’ ademt de ouderwetse horrorsfeer en is tegelijkertijd een van de hardst jakkerende tracks op het album. Geen explosieve knallen meer, maar kwalitatieve rock.

Rock waar er te weinig van gemaakt wordt. Spierballenmuziek voor jongens die kotsen op de sportschool. Dat de dertig minuten aandacht vasthouden voor Tough Love lastig is zal ze de komende tours vergeven worden. Live is Pulled Apart By Horses immers al vier jaar een sensatie.

(Album- Universal)

De veel gedraaide single ‘Video Games,’ die vorig jaar inclusief retro videoclip uitkwam, is een van de nummers van het eerste album dat Grant uitbrengt onder de naam Lana Del Rey. Grant is voor dit nummer zelfs beschuldigd van plagiaat, aangezien ‘Video Games’ zou lijken op ‘Dromoi Pou Agapisa’, dat in 1991 gezongen werd door de Griekse zangeres Eleni Vitali. De critici lijkt het blijkbaar onmogelijk dat de ‘maakbare Grant’ deze muziek zelf zou maken. Indien de rest van het album compleet zou afwijken van ‘Video Games’ was hier wat voor te zeggen, maar dit is niet het geval. Born To Die staat vol met hetzelfde gevoel voor drama. Zo ook de waarschijnlijk al bekende titeltrack ‘Born To Die,’ waarin Grant met haar lage, zwoele stem op meeslepende wijze de dramatiek van de liefde verwoordt.

De liefde, of beter gezegd: de verloren liefde, de verlaten liefde en de beëindigde liefde, dat zijn de thema’s waar Grant graag over zingt – en soms bijna praat-zingt. Hierbij zijn de teksten absoluut niet hoogstaand en af en toe zelfs kinderlijk eenvoudig, zoals in ‘This Is What Makes Us Girls.’ Daarom wordt u bij deze aangeraden de teksten voornamelijk te negeren en te genieten van de melodieën die op het album te horen zijn. ‘Carmen,’ ‘National Anthem’ en ‘Off To The Races’ zijn tracks die meteen duidelijk maken wat hiermee bedoeld wordt. Grant zingt hier met een vorm van desinteresse en hooghartigheid, die wordt ondersteund door droevige instrumentatie. Aan de andere kant zijn er ook vlagen van hiphop te horen, waardoor de diversiteit van Grant naar voren komt.

Aan het eind van dit album zijn er twee vragen die bij uw recensent opkomen: Zou Elizabeth Grant zo veel pech hebben in de liefde, of misschien een fantastisch geloof in de ware hebben? En hoe kan het dat de liveoptredens niet zo in de smaak zijn gevallen, terwijl wanneer je deze instrumentatie omzet in een liveband, het prachtig en dramatisch zou moeten klinken. Misschien moet Grant simpelweg nog groeien in het waarmaken van haar potentie. De andere kant van de medaille is dat ze inderdaad een maakbaar product is en ze live nooit wat zal worden. Hopelijk is het eerste het geval en groeit Grant uit tot een vamp die de podia verslindt om zo haar muziek eer aan te doen. Born To Die is namelijk een prima debuutalbum, met simpele teksten en meeslepende melodieën.

Een deel van de band speelt al jaren samen en dat is te horen. Het ontbrak de muzikanten in het verleden nogal aan een duidelijke missie, maar daar is verandering in gekomen. De heren maken post-grunge en werken er hard aan om hun eerste succes te boeken. De ingrediënten zijn er in ieder geval met vier nummers die zo op de radio zouden passen, qua lengte, maar ook vanwege de hitpotentie.

De zangstem moet bij post-grunge vaak in vele uitersten kunnen presteren. Op de track ‘Say It’ moet zanger Erik Lindeman dan ook het achterste van z’n tong laten zien. Kenmerkend zijn de technische aspecten die goed samensmelten met aanstekelijke melodieën. Dit geldt voor elk nummer maar niet een heeft dit zo sterk als ‘Terribly Incredible’.

De EP is met een krap kwartiertje wel een beetje aan de korte kant en het is niet te verbloemen dat de boel in eigen beheer is opgenomen. Wat duidelijk naar voren komt is dat Chasing Faith een band is die live moet knallen. De vraag is of de heren de power van de opnames mee kunnen nemen naar het podium. Als er meer nummers in deze lijn worden geschreven en ze zichzelf blijven verbeteren tijdens de liveshows ligt het plafond op flinke hoogte.

Naast het schrijven van muziek heeft Wilson waarschijnlijk ook veel muziek geluisterd in het ziekenhuis, waarbij bands als Coldplay, Elbow en Grizzly Bear ongetwijfeld voorbij gekomen zullen zijn. Nu zullen deze bands niet vaak in eenzelfde rijtje voorkomen, maar op Glowing Mouth zijn van deze bands veel duidelijke (en minder duidelijke) referenties te horen. Op albumopener ‘Halfway’ lijkt de stem van Wilson zo nu en dan vrij veel op die van Guy Garvey, wat door het instrumentale deel van het nummer nog eens aangescherpt wordt, omdat ook dit het een en ander van Elbow lijkt weg te hebben. Ook Coldplay (vooral ten tijde van X&Y en daarvoor) lijkt af en toe een uitgangspunt geweest te zijn voor Milagres en het pianoriedeltje van ‘Here to Stay’ lijkt bijna een versnelde kopie van die van ‘Two Weeks’ van mede-New Yorkers Grizzly Bear. Naast deze drie invloeden zal een luisterbeurt van Milagres’ ‘tweede debuutalbum’ nog meer referenties naar andere bands oproepen. De vraag is nu dus; is Glowing Mouth een onorigineel album?

Het antwoord hierop is een beetje tweezijdig. Aan de ene kant zijn de invloeden wel erg groot en duidelijk, maar toch staan er op het album genoeg nummers die dit argument weer van tafel vegen. Er zit ook erg veel variatie in het album. Het ene nummer klinkt erg vrolijk (bijvoorbeeld ‘Here to Stay’), waarna een ander nummer weer rustig en ietwat duister kan klinken (zoals het titelnummer van de cd). Het hoogtepunt van Glowing Mouth heeft Milagres te pakken met één van de latere nummers van het album: ‘Gone’. In dit nummer is de ideale balans gevonden tussen het opgewekte en het duistere dat op de cd te vinden is. Het nummer erna, ‘For Disposal’, begint erg saai, maar ontpopt zich toch snel tot een ander hoogtepunt, waarna ‘To Be Imagined’, die voortgetrokken wordt door een pianoloopje en ietwat aparte percussie, het beste drieluik van Glowing Mouth afmaakt. ‘Doubted’, dat deze drie tracks opvolgt en ook het album afsluit is dan weer wat overbodig. Deze piano ballad wordt nergens spannend en is dan ook geen waardige afsluiter van het album. Al met al is Glowing Mouth geen album van topkwaliteit, daarvoor is het niet origineel genoeg, maar is het ook zeer zeker geen totale misser.

Om stilistische redenen werd de eerste EP † gedoopt, waarna deze tweede EP de titel †† mag dragen. Geruchten gaan dat de komende full length ††† gaat heten, maar dat terzijde. De eerder genoemde eerste EP werd met weinig buzz onder de aandacht gebracht, maar de reacties waren louter positief. Hierdoor werd de aandacht gevestigd op deze nieuwe EP, die met meer tromgeroffel het wereldwijde web op kwam zetten.

Chino Moreno ging eerder al op de experimente tour met Team Sleep, maar Crosses is toch een heel ander verhaal. Op deze tweede EP zet Crosses de lijn van de eerste EP door, dus: de melodieuze, doch bij vlagen spookachtige en angstaanjagend kalme zangpartijen van Moreno over laidback beats, up-tempo elektronische percussie, diverse synthesizer-lagen en andere hoogstaande elektronica. Hoogtepunt is zonder twijfel ‘Prurien†’,* met z’n afwachtende intro, upbeat middensectie (met studiodrums!) en een snerpende gitaarsolo.

‘†rophys’ en ‘1987’ zijn wat meer downtempo en klinken stukken dromeriger in vergelijking met de andere tracks. Door de enigszins afwachtende sound hebben de tracks iets minder body, wat niet voor slechte muziek zorgt, maar gewoon voor net wat anders. De overige twee tracks zijn opgewekter en hebben meer om het lijf: er zit net weer wat meer bezieling en gevoel in. Crosses laat op deze tweede EP meer een eigen gezicht zien en ondanks twee enigszins lege tracks kan dit project een prima toekomst tegemoet zien. Daarom is uw recensent ook zeer benieuwd naar de sfeer die de band op een eventuele full length brengt.

*‘Prurien†’ is het eerste nummer wat te luisteren is in onze nieuwe feature “Track van de week”. Luister het nummer hier.

(Album – Island Records)

De eerste indruk van het album is zijn veelzijdige karakter: warme, opzwepende gitaarriedeltjes worden afgewisseld met ronkende gitaren, waarbij Dave Hosking de vocalen voor zijn rekening neemt. Hosking heeft een aangenaam stemgeluid, waarmee niet veel wordt geëxperimenteerd, maar dat heeft de muziek ook niet nodig. De nummers vertellen korte verhalen, met veel oeh’s en aah’s, zoals je die in folkmuziek kunt verwachten.

Een van de andere vijf prijzen die Boy & Bear in Australië won is “Breakthrough Artist Single,” voor ‘Feeding Line.’ Een prijs die terecht lijkt te zijn. Het is niet per definitie het sterkste nummer van het album, zo weet ‘Beach’ in ruim zes minuten namelijk ook te verrassen met een aangenaam muzikaal intermezzo, maar het laat wel zien van wat voor hout Boy & Bear is gesneden. ‘Feeding Line’ heeft een strakke drumline, energieke gitaren en samenzang, waarmee het naar een hoogtepunt toewerkt. Iets wat deze band in bijna elk nummer op het album weet te bereiken. De uitzonderingen zijn de rustige, korte folknummers ‘The Village’ en ‘Percy Warner Park’, die als een zomerbriesje door de energieke melodieën heen waaien.

Om de voorgaande lofrede een halt toe te roepen, bij deze ook nog een aanmerking: ‘Golden Jubilee’ is aan het eind net iets te langdradig en ‘My Only Love’ hier en daar misschien ook iets te eentonig. Maar dat is mierenneukerij. Deze folkrock-heren hebben hun persoonlijkheid in het album gelegd en dat is te horen. De gewonnen prijzen zijn zeker verdiend.

(Album – Memphis Industries)

Het album begint sterk met ‘Realize It’s Not the Sun’, dat langzaam begint, maar na een minuut uitpakt met een fijne drumbeat. Het daaropvolgende nummer, ‘Last Minute’, is gelijk al wat opzwepender. Dat Heroux een multi-instrumentalist is, is hier al goed te horen; naast de drums en bas van de overige twee bandleden valt het arsenaal aan niet-standaard instrumenten erg op. Dit houdt de rest van het album aan, wat een spannend randje aan het True Loves geeft. Hooray for Earth is door het instrumentgebruik goed te plaatsen in het rijtje waarin ook onder andere Yeasayer te vinden is. Het hoogtepunt dient zich ongeveer halverwege het album aan in de vorm van het titelnummer ‘True Loves’. Vooral hier is de sound van het eerdergenoemde Yeasayer te horen. Het enige hier is de iets te hoge piep die gedurende het hele nummer terugkomt en zeker geen streling voor de oren is. Met ‘No Love’ heeft Hooray for Earth een goede nummer twee gemaakt. De rest van het album doet echter totaal niet onder voor deze twee toppers.

Hoewel True Loves in de VS al ruim een half jaar uit is (ondergetekende kwam in de zomer van 2011 in aanraking met het titelnummer en vervolgens het hele album), moet Europa toch nog tot februari 2012 wachten op de fysieke release. Het feit dat het album vooralsnog niet is uitgegeven in Europa, zal hoogstwaarschijnlijk ook hebben bijgedragen aan het ontbreken van liveshows van de band op het continent. Gelukkig begint hier nu langzaam verandering in te komen; een aantal Europese shows zijn al aan het tourschema toegevoegd. Daarbij is het nog even wachten geblazen op een datum in ons eigen land.

De naam ‘Big Pink’ is afkomstig van de albumtitel van The Band’s debuut. Een band is The Big Pink echter niet, het duo bestaat uit Robbie Furze en Milo Cordell. Toch weten de heren een vette sound rond zich op te trekken. Iedere song van het tweede album is voorzien van dikke lagen geluid.

Hoewel het gevaar altijd aanwezig is om voort te borduren op het succes van je grootste hit, valt het tweetal enkel bij het begin in herhaling. Opener ‘Stay Gold’ gaat verder waar de klapper uit 2009 ophield. De gierende beats en schreeuwerige vocalen werken ook nu zeer hitgevoelig maar vernieuwend is het niet. Voor de nieuwe single ‘Hit the Ground (Superman)’ lijkt het duo opnieuw op safe te spelen. Net als zijn voorganger klinkt het daarom niet minder aanstekelijk.

Gelukkig hebben de twee Britten nog genoeg muzikale verrassingen voor ons in petto. Vanaf ‘Give it Up’ speelt het album iets rustiger en zijn de ritmes wat meer verdeeld. De sound vloeit van trage drumslagen in ‘Give it Up’ naar dromerige synths in ‘The Palace’. Het keyboard blijft aanwezig in de bijna zes minuten durende ‘1313’ maar staat in de schaduw van enkele zware distortions.

Na het energieke centerpiece is het tijd voor wat luchtige ontspanning met de passende titel ‘Rubbernecking’, waarna we getrakteerd worden op een drieluik in de stijl van Depeche Mode en The Cure. ‘Jump Music’, ‘Lose Your Mind’ en ‘Future this’ bezitten elk duidelijke jaren tachtig invloeden. Hoewel het new wave sausje op de hele plaat aanwezig is, zijn deze hier nog beter te herkennen.

Afsluiter ‘77’ is eigenlijk het enige rustpunt op de plaat en zorgt met zijn triphop beat voor een passend einde. Zelfs de stembanden worden wat in toom gehouden. Na drie kwartier zit de luistersessie er op en kunnen we spreken van een blijvertje. Een hit als ‘Dominos’ staat misschien niet op Future This maar de tien aanwezige nummers verzekeren The Big Pink van een mooie toekomst.

Tekst: Lodewijk Hoebens

Waar de teksten over gaan weet ik niet, maar een titel als ‘Love Like Honey’ doet na het horen van de opener van de plaat, wat meer folky dan space aan. Het klinkt in ieder geval mierzoet. De hoes wordt gesierd door traditionele afbeeldingen en olijke foto’s van de band, het is al met al een warm en gezellig plaatje.

Het jankende gitaargeluid van de jaren zeventig stijl die de band aanhangt horen we wel op ‘Wait 10 Months More’. De titel op de hoes is overigens ‘Chom 10 Kae Theav’, voor het geval iemand Cambodjaans begrijpt en ons kan vertellen dat de band ons in de maling neemt.

Een tikje sarcasme spreekt wel uit een titel als ‘Have Visa, No Have Rice’, wat ondanks dat toch vrolijk en upbeat klinkt. De vocalen van Srey Thy dragen de muziek en geven het een heerlijk positief gevoel. De vergelijking is wellicht helemaal mis, maar als niet-kenner krijg ik van ‘I’m Sixteen’ toch een beetje het Bollywood-gevoel.

Het laat zich het best omschrijven als olijke jaren zeventig bluesrock met eclectische invloeden en het is hartstikke leuk. Als het nou ook nog een boekje met teksten zou hebben, zou het compleet zijn!

En dat zou jammer zijn, want de pure American metal van deze mannen is wel degelijk beter geworden sinds 2004, hoewel daar wel wat concessies gedaan zijn aan de furie en woede van de begindagen. Dat wil zeker niet zeggen dat Resolution geen metalalbum meer is om je frustraties op kwijt te kunnen. Sterker nog, er zijn meer ruige dan minder ruige momenten. Maar een nummer als ‘Insurrection’, met zijn cleane zang, zal je in de eerste instantie terugvoeren naar begin vorig decennium, de hoogtijdagen van de nu-metal. Want Lamb of God doet een klein stapje terug wat betreft techniek en furie op sommige nummers. Dit doet de band op hun kwalitatief sterke manier, maar je moet er wel van houden. De stoomwals wordt ook op genoeg andere momenten onderbroken met variatie zoals de sludge uit ‘To the End’, het intermezzo ‘Barbarosa’ of de fenomenale afsluiter ‘King Me’, waarop alle registers opengetrokken worden, strijkers, vrouwelijke zang, noem het maar op.

Randy Blythe is nog steeds een geweldige zanger en Chris Adler lijkt alleen maar beter te gaan drummen. Helaas lijken de gitaarlijnen over het algemeen dit keer wat minder spannend (afgezien van ‘Terminally Unique’ dan). Desalniettemin laat de band horen een logische volgende stap in zijn carrière naar de top van de metalwereld gezet te hebben.

In een kleine drie kwartier knalt het vijftal er dertien nummers uit, waarvan we er al drie kenden van Coronary Reconstruction: het titelnummer, ‘From a Tepid Whiff’ en ‘Grime’. Deze nummers zijn echter wel in een nieuw jasje gestoken, dat weinig verschilt van het vorige maar hierdoor gaan deze oudjes moeiteloos op tussen de nieuwe knallers. En op ‘Grime’ horen we nu Jason Netherton, beroepsbruller uit Misery Index. Ook Keijo Niinimaa van Rotten Sound (‘Our Father, Who Art of Feces’) en Trevor Strnad van The Black Dahlia Murder (‘Vermicular, Obscene, Obese’) doen een duit in het zakje.

Speelde de band in het verleden nog wel eens met lichte deathcore invloeden, de brutal death metal/deathgrind heeft gelukkig weer de overhand op Global Flatline. Zonder dat de band gigantisch anders klinkt, is dit album een verfrissing van de band. Strychnine.213 is op deze manier makkelijk te vergeten. Keihard, extreem snel maar zo intens beukend als death metal moet zijn, de band is weer terug aan het front van de Europese scene. En om niet drie kwartier lang te verzanden in steeds sneller, harder en bruter staan ook ‘Expurgation Euphoria’ en ‘Endstille’ op de tracklist. Langzamere, zwaardere tracks die zonder terug te zakken in de eerste versnelling, wel een doomy sfeertje oproepen.

Revolutionair is het album zeker niet. Maar dat hoeft ook niet. Luisteraars kunnen al gelukkig zijn dat de kwaliteit op de EP van vorig jaar moeiteloos geëvenaard wordt. Aborted is terug!

[starreview tpl=16 style='plain']

(EP – V2 Records)

De vijf nummers van de EP (het zesde en laatste nummer is een remix van ‘King Complex’, het eerste nummer van de EP) hebben op ‘XI’ na een vrijwel identieke opbouw. De nummers beginnen allemaal langzaam en zacht, met de zang van Ryan James en werken langzaam naar een climax, ingezet door Tomas Greenhalf.  ‘XI’ is dan een te lange instrumentale outro. Dit ruim zes minuten durende nummer kabbelt te langzaam voort en wordt nergens spannend. Het is dan ook niet echt op z’n plaats als outro, maar had beter (verkort) als intro of tussennummer gebruikt kunnen worden. Het laatste nummer, dat in feite als een bonusnummer gezien kan worden is dan wel weer fijn. ‘King Complex – Sei A Remix’ is eigenlijk wat overbodig, omdat het origineel toch wel beter is, maar Sei A heeft het nummer wel zo geremixt, dat het weinig meer met het origineel te maken heeft en dus prima op de EP past.

De King Complex EP is zeker niet slecht en als je zin hebt in een rustiger variant van Delphic is het zelfs zeer aan te raden. Ik zou dan alleen wel enkel de eerste vier nummers luisteren. Als Man Without Country een boeiend debuutalbum wil uitbrengen, zullen ze wel wat meer variatie in hun nummers doen zodat de muziek langer dan een kwartiertje interessant blijft. Vooralsnog is King Complex EP een leuk tussendoortje, maar de twee heren zijn als ze op dezelfde voet doorgaan voorlopig nog niet klaar voor het echte werk.

Deze band doet best sterk denken aan Trapped Under Ice en Your Demise, maar een tikje innovatiever. Opener ‘B.C.H.C.’, wat staat voor Bristol City Hardcore, is een ferm groovende intro. ‘The Burn’ knalt er vervolgens lekker in met duidelijke invloeden van voorgenoemde artiesten. Knallende lyrics en een explosieve sound zorgen voor een energiek gevoel bij de muziek van deze heren. Gangshouts en een rockende finale maken van ‘Strike Back’ wel het hoogtepunt van de plaat overigens, dat is er eentje om mee te brullen.

Nummers als ‘No Vision’ en ‘No Unity’ dragen ook een boodschap uit, wat altijd goed is bij zo’n band. De vocalen worden afgewisseld door de bandleden, wat voor veel dynamiek zorgt in de nummers. De band klinkt boos maar blijft melodieus en ritmisch strak. Het resultaat is een erg fijne EP geworden die wel laat horen dat de band niet onderdoet voor grotere namen in de scene. Zwaar riffend en met gelaagde partijen sluit de titeltrack de plaat af. Dit is goed! Download de plaat hier.

[starreview tpl=16 style='plain']

‘Tot Hier!’ is meteen met de deur in huis, de boodschap is duidelijk met tekst over einde en nieuw begin. Het is de punkrock zoals we die gewend zijn van onze Limburgse vrienden. Ook in het wat weemoedige ‘Weg Van De Meeste Weerstand’ klinkt dezelfde boodschap door. Je wordt er zelf bijna verdrietig van op deze vooral Nederlandstalige plaat. Het is een Heideroosjes dat terugblikt en moeite heeft met een punt te zetten achter hun mooie tijd als band.

De hele melodie van elk nummer heeft dat melancholische tintje, zo ook ‘Tussen De Liefde En De Leeftijd’, wat de plaat ook meer een luisterplaat maakt. Goed, het blijft energiek en opzwepend, maar echt knallers zoals ze eerder maakten zitten er niet tussen. ‘Dansen Met De Dood’ doet meer denken aan iets van BLØF. ‘Knetterhard’ zet eigenlijk ook geen tandje bij, maar het verhaal is hierin juist dat de band vroeger zoveel harder ging.

Goed, het rap voortschrijdende ‘Ten Years’ is dan even wat sneller, hoewel ook hier het melodieuze de boventoon voert. De Heideroosjes zijn verdomme volwassen geworden en klinken inderdaad meer en meer als een band die in theaters thuis hoort. De plaat is eigenlijk één lang afscheid van de band. Ik heb toch wel erg sterk het gevoel dat we Marco Roelofs als een Nederlandse Frank Turner terug zullen zien. Die heeft nog teveel woorden over om er nu een punt achter te zetten.

[starreview tpl=16 style='plain']

Na een ruwe en korte intro ‘vliegen’ we door naar de gangmaker van het album; ‘Waar is Kraan?’ Ik voel een hit aankomen… Deze track heeft een vlot tempo en een soort van clubsound. De ietwat ordinaire tekst haalt het niveau een beetje naar beneden, wat vervolgens echter weer wordt gecompenseerd door zijn scherpe en originele delivery. Toch laat Kraantje een stukje van zijn gevoelige kant zien. De track ‘Wat Nou Als Het lukt’ is eigenlijk een ode aan zijn moeder. Uit dit nummer valt  op te maken dat zijn moeder twijfels had bij zijn keuze voor het maken van muziek. Bij het luisteren hiervan voel je dat Kraantje Pappie heeft gevochten voor zijn plaats in de Nederlandse hiphopscene. En terecht, hij heeft zijn plek verdiend. Dat bewijst hij meermaals op deze plaat met sterke typische Kraan-tracks zoals ‘Ze Volgen’ en ‘Blitzkikker’. Laatstgenoemde is een funky uptempo track en duurt -helaas- maar één minuut.

Het is te merken dat Kraantje naast de nodige brag ‘n boast ook de nodige frustraties kwijt wil op zijn eerste album. De tracks ‘Het Is Over’ en ‘Van God Los’ brengen verschillende emoties met zich mee. Het Groningse producerstrio Noisia heeft hierbij een scala aan heerlijke vernieuwende geluiden geproduceerd en vormen daardoor zonder twijfel een noemenswaardig en onmisbaar onderdeel van dit album.De tracks ‘Crane’ en ‘Van God los’ laten horen dat Noisia ervaren is in het maken van het zogenaamde dubstepsound maar dat weerhoudt ze er niet van een volledig album te produceren. De afsluitende track ‘Onderweg’ bewijst dat Noisia niet alleen goed is in dubstep, ze kunnen ook prima hiphop produceren. Kraantje Pappie vult het geheel goed aan en dat maakt deze verhalende track tot een prima afsluiter!

[starreview tpl=16 style='plain']

De albumopener van Still Mind Still is ‘It’s Just The Night,’ een bemoedigend nummer over de liefde, want dat is nu eenmaal een onderwerp dat geen singer-songwriter onbenoemd kan laten. Zijn bijna fluisterende stem en de simpele gitaardeuntjes die opzwepen richting het refrein maken dit een van de sterkste nummers van het album. Want waar hij op de rest van Still Mind Still af en toe afglijdt in dramatiek, blijft het hier hoopvol en muzikaal afwisselend. Katz heeft een stem zoals vele folk-zangers die ook hebben, en met de simpele melodieën en gitaarpartijen maakt dit de muziek niet erg vernieuwend, soms zelfs een beetje langdradig.

Door de rustige ritmes en Katz’ zachte stem zijn de nummers op Still Mind Still geschikt voor een luie zondagmorgen, wanneer je wilt meedruilen in melancholie. Stuk voor stuk uiten de nummers een vorm van treurigheid die alleen verdwijnt wanneer Katz het tempo opvoert. Zo doet hij dat in ‘Dear’, ‘This Town’ en ‘Days and Nights’ voortreffelijk, maar blijft dit met name in ‘Little One’ en ‘Your Worry and Your Dress’ achterwege. Dan is er nog wel de tekst om je in te verliezen. Zo zingt Katz lieflijk: “One day I’ll win your heart”. Het mag gezegd worden, het is knap dat Katz zo persoonlijk durft te zijn in de nummers die hij schrijft.

Al met al zal Peter Katz met dit album weinig nieuwe zieltjes voor zich winnen. De nummers lijken vaak een verlengde van elkaar en Katz weet hierdoor niet het gehele album door te boeien. De paar pareltjes die het album wel kent weten dit niet op de achtergrond te drukken. Mogelijk vinden de huidige fans het werk wel perfect aansluiten bij zijn debuutalbum, en voor hen is het dan ook vast fijn dat dit album uitkwam, en Katz vanaf 14 februari vijf maal in Nederland speelt. Voor de  rest van muzieklievend Nederland is het waarschijnlijk geen must-have voor de platenkast.