Een performer als DJ Shadow heeft eigenlijk geen introductie meer nodig, maar voor de onwetenden sla ik deze niet over: DJ Shadow, oftewel Josh Davis was de allereerste die een plaat afleverde die alleen maar uit samples bestond. Na ...Endtroducing volgde The Private Press, een plaat die nagenoeg in dezelfde sfeer opereerde. Z’n laatste full lenght was The Outsider, die het juist moest hebben van de ‘live’ bijdragen van diverse artiesten. Zo vinden we onder andere alle bandleden van Kasabian terug op deze plaat. ‘Shadow’ is op weg naar een nieuwe plaat, maar het uittesten doet hij eerst tijdens z’n nieuwe tour, waarmee hij onder andere Utrecht aandoet.

Waar hij tijdens 5 Days Off 2007 Dizzee Rascal als opwarmer had, moet hij het deze avond alleen doen. Niet alleen qua opwarmer, want die show deed hij samen met Cut Chemist, de dj van het legendarische Jurassic 5. Dat dit voor het publiek weinig uitmaakt, is direct al duidelijk. Al tijdens het wachten zit de sfeer er prima in en na veel ‘double checks’ is het eindelijk tijd voor de plaatjesdraaier.

Nouja, de benaming ‘plaatjesdraaier’ doet DJ Shadow te kort en niet zo’n beetje ook. Op het podium staat namelijk een grote witte bol genaamd de ‘Shadowsphere’ en hierin doet hij vanavond zijn werk. Hij begint direct met een oudje, waarna er genoeg nieuwe tracks de revue mogen passeren. Deze nieuwe tracks zorgen voor weinig herkenning en maken het eerste half uur vooral wat ‘lauw’.

Het zijn op dat moment vooral de visuals die de show maken. Waar DJ Shadow zichzelf bezigt houdt met z’n nieuwe tracks, wordt het publiek geëntertaind met prachtige visuals. De bol waarin hij z’n werk doet wordt verlicht in heldere felle kleuren en de backdrop kleurt hierbij juist donker. Met meerdere visuals achterelkaar, zoals een fabriek, een computerprogramma en verschillende wereldbollen is de show een lust voor het oog.

Nadat iedereen in de zaal gewend is geraakt aan de visuals, begint het pas echt te draaien. Pas dan volgen de echte krakers van de set, zoals een remix van ‘Blood On the Motorway’ met ‘Stem’ en een hele strakke versie van ‘Six Days’. De hele show door volgen er nieuwe visuals, en volgens hem is het vanavond echt een samenwerking tussen de muziek en de visuals. Naar mate het einde van de set in zicht komt hoort het publiek steeds meer bekende samples en kan men niet langer stilstaan. Een lange versie van ‘Organ Donor’ markeert het einde van de set, waarna hij nog eenmaal uit z’n ‘Shadowsphere’ komt om het toegestroomde publiek te bedanken en toe te geven dat hij een aantal fuck ups maakte. Dat hij dit toe durft te geven getuigt van respect voor z’n publiek en hierdoor neemt hij onder luid applaus afscheid van de volgestroomde zaal.

Dat lo-fi aan populariteit heeft gewonnen konden we al zien aan de belangstelling van optredende artiesten in het genre. Vanavond weet Wavves de bovenzaal van Paradiso op de valreep zelfs uit te verkopen, wat mede dankzij King of the Beach zal zijn. Door de immense rij die buiten staat, Wu-Tang Clan treedt in de benedenzaal op, duurt het iets langer voordat iedereen binnen is en dus begint het optreden iets later dan gepland.

Het drietal heeft er zin in en knalt er gelijk in met een paar stevige nummers. De meeste mensen kunnen niet stilstaan en dansen vrolijk mee, dit terwijl er kwalitatief een en ander aan te merken valt op de performance van Wavves. Ook als we de gitaar die iets te hard afgesteld staat wegwuiven als argument, krijg je nog steeds het idee dat je aanwezig bent bij een oefensessie in een brakke garage. De power en geliktheid van de albums komt hierdoor maar zelden over en wat overblijft is niet meer dan een 'aardig' bandje.

We herinneren ons allemaal de dood van Jay Reatard nog wel van afgelopen januari. Twee van zijn bandleden bezetten nu de drums en basgitaar in Wavves. Drummer Billy Hayes heeft de nare eigenschap om te denken dat hij erg grappig is en plaatst zo mogelijk op elk moment een matige grap, vervelend. Nummers als 'King of the Beach', 'Super Soaker' en 'To The Dregs' springen eruit, maar maken weinig goed in de set die nauwelijks drie kwartier duurt. Jammer, want King of the Beach zal hier nog veel gedraaid worden, ondanks het matige optreden.

Vanavond staat jaren tachtig new-wave cult icoon Anne Clark op de planken in Eindhoven. Dynamo heeft deze niche (want dat is het inmiddels geworden) act weten te strikken voor een exclusieve Nederlandse clubshow. ROAR E-Zine is erbij voor 'n fotoverslag.

Het is een goede show die Anne ons vanavond voorschotelt. De gehele set met zijn opbouw is perfect gedoseerd en wordt strak neergezet. Anne draagt haar donkerste gedichten voor, zowel begeleid door klassiek getinte breekbare muziek, als door stevige electro-beats. Ze zingt niet maar proclameert, met de haar zo kenmerkende Posh-Engelse tongval.Na decennia vol optredens kunnen we niet ontkennen dat er ook een mate van routine in de show geslopen is. Gelukkig dus dat gitarist Jeff Aug wel twinkelt en dartelt op het podium. Het spelplezier straalt van de man af en als we horen van Anne dat hij juist papa is geworden valt dat puzzelstukje direct op z’n plek.Als de band het podium afloopt weten we allemaal dat er een ‘encore’ komt. De hit 'Our Darkness' hebben we dan wel al gehoord, maar iedereen weet dat de dikke alternatieve 80’s hit 'Sleeper In Metropolis' nog zal volgen. Met dit hoogtepunt sluit Anne Clark een gedegen optreden af terwijl het nog lang donker blijft in Lightcity.

Deze vrijdag stond Steve von Till met zijn project Harvestman in de Batcave van 013. Hierbij werd hij bijgestaan door het Microphonics project van Dirk Serries en de ambient klanken van Aidan Baker.

Dirk Serries mocht de aftrap verzorgen van de avond met zijn minimalistische Microphonics project. Dit project is inmiddels getekend door het bekende Tonefloat label. Met enkel een paar effectpedalen en gitaar, legt Serries een fraai gelaagd ambient geluid neer. Rustige opbouw zonder echte climax is een kenmerk van dit project. Aan het einde van de set loopt de artiest weg terwijl de muziek voorduurt. Als het ware een wezen op zichzelf.

Microphonics

Na het optreden van Dirk komt al vrij snel Aidan Baker aantreden met zijn drone-achtige soundscapes. Met een tafel vol met effectpedalen tovert Aidan een geluid tevoorschijn wat klinkt alsof je door mooie landschappen beweegt op een buitenaardse planeet. Groots, indrukwekkend en continu vervreemdend.

Aidan Baker

Na weer een korte ombouw komt Steve von Till dan uiteindelijk het podium op. Als enige deze avond vergezeld hij zijn drone-achtige geluiden van zang. Aan het begin van het optreden gebaart de beste man naar zijn indrukwekkende verzameling pedalen en hij verteld dat dit zijn cockpit is. Hij neemt ons mee op een reis die negentig minuten duurt.

Na een rustige opbouw met een fraaie soundscape begint Steve te zingen. Met zijn ruwe stem zet hij een sfeer neer die heel goed past bij de rest van de avond. Een groot deel van het publiek gaat er bij zitten wat de intieme sfeer bevorderd. Steve zing over van alles, van ademhalen, tot de spin die in zijn dromen voorkomt met zijn dodelijke gif. Een geweldig, sfeervol, optreden.

Steve von Till

Al sinds 1992 maakt Nada Surf ambachtelijke indie. Heel toegankelijk, maar onder het oppervlak melancholisch en gelaagd. Op het bekende hitje na is de band nooit doorgebroken tot de mainstream en wordt vaak gezien als een van de meest ondergewaardeerde bands van deze tijd. Eerder dit jaar werd het album If I Had A Hi-Fi uitgebracht. Aanvakelijk een project dat klein en goedkoop moest zijn, maar inmiddels heeft geleid tot een tour van drie maanden. In april stond de band nog in Tivoli de Helling. Deze keer speelt Nada Surf weer in de Melkweg, een plek die veertien jaar geleden voor het eerst werd bezocht.

Garcia Goodbye

Frontman Matthew Caws verwelkomt het publiek bij 'the best show ever'. Ondanks de spottende toon is het een boodschap die door de zaal met luid gejuich wordt beantwoord. In Tivoli had Caws nog last van zijn keel, maar is deze avond goed bij stem. Een nieuwe toevoeging deze tour is de aanwezigheid van Martin Wenk van Calexico. Hij is verantwoordelijk voor toetsen, vrolijke trompetsolo's en de bediening van een theremin. Sommige dingen veranderen echter nooit. Bassist Daniel Lorca negeert zoals altijd het rookverbod. Door de jaren heen heeft hij de techniek van zingen met sigaret in de mondhoek geperfectioneerd.

De band speelt een uitgebalanceerde set, met een lichte nadruk op Let Go. Vooral publiekslievelingen als 'Blonde On Blonde' en 'Always Love' krijgen de zaal mee. Van If I Had A Hi-Fi is 'Love Goes On' van The Go-Betweens een hoogtepunt. Het nummer sluit goed aan bij de vrolijke melancholie van Nada Surf. In de toegift wordt 'Popular' gespeeld, doorgaans de grote afwezige in de set. Eén van de sterke punten is dat de band en het publiek elkaar goed lijken te begrijpen. Dat maakt dat de grens tussen podium en zaal bijna afwezig is. Dit komt het duidelijkst naar voren als tijdens 'Blankest Year' het publiek het podium beklimt om samen met de band dansend de avond af te sluiten.

Nada Surf

Nadat de zaal is leeggelopen verschijnt Caws met een akoestische gitaar in de hal. De resterende mensen volgen hem met snelle pas en gaan in een kring om hem heen staan. Een extra toegift na een set van bijna twee uur getuigt wel van toewijding aan je fans en laat zien hoe sympathiek deze band werkelijk is. Verzoekjes als 'Hyperspace', 'Your Legs Grow', 'Paper Boats' en 'Amateur' worden beloond met ongetemde enthousiasme van de overgebleven mensen. Iedereen lijkt de teksten te kennen en zingt zachtjes mee. Opvallend zijn de vertederde blikken van het mannelijke deel van het kleine publiek en de term 'bromantic' spookt door het hoofd. Het is ook onmogelijk om niet geraakt te worden door de oprechtheid die van de band uitgaat. Misschien is dat het element dat Nada Surf al bijna twintig jaar relevant houdt.

Foto's door Niels Watermulder

Het is nog maar een jaar geleden dat School of Seven Bells voor het eerst in de Paradiso speelde. Toen was de set wat kort. Niet vreemd aangezien er toentertijd slechts één album was om uit te putten. Nu brengt de band een nieuwe plaat uit met de titel Disconnect from Desire. Een nieuw album leidt tot een nieuw Europees tournee en brengt het trio terug naar Paradiso. Nog voor aanvang is de zaal al redelijk gevuld. De zusjes Deheza en gitarist/producer Benjamin Curtis betreden het podium. Maar wie is die vierde man die volgt en plaats neemt achter een drumstel?

De band begint met 'Half Asleep'. Op plaat worden de breekbare vocalen begeleidt door elektronische beats. Dat maakt het nummer luchtig en een beetje zweverig. Het is dan ook meteen merkbaar dat het toevoegen van live drums de sfeer van de nummers compleet verandert. De etherische sfeer is zowat verdwenen en maakt plaats voor een standaard bandjes gevoel. Ook krijgen hierdoor de tweestemmige zanglijnen minder ruimte om indruk te maken. De harmonieën van School of Seven Bells zijn heel bijzonder, omdat Alejandra en Claudia een eeneiige tweeling zijn en daardoor hele identieke stemmen hebben, die in stereo extra indringend en spookachtig klinken. Dit komt mooi naar voren bij het nieuwe nummer 'Dust Devil', waarin de synths vaag de herinnering ophalen aan jaren tachtig electrobands als Kraftwerk.

Hoewel de muziek heel dansbaar is, staat het publiek roerloos te kijken. Dit heeft wellicht te maken met dat de band vrijwel geen contact zoekt met de zaal. Tussen de nummers door wordt weinig gesproken, wat erg shoegaze aandoet. Ook onderling wordt er bijna niet gecommuniceerd. De tweelingzusjes zien er net zo delicaat uit als ze klinken, maar door zich zo terughoudend op te stellen blijft het optreden een beetje clean en koeltjes. Toch roept het publiek de band terug voor een toegift. Met 'Sempiternal' komt er een einde aan een set van dik een uur.

Met twee goede albums heeft School of Seven Bells al wat meer te bieden dan vorig jaar. Toch moet er nog eens goed worden nagedacht over hoe de magie van de nummers ook live kan worden overgebracht. Hopelijk is dit opgelost tegen de tijd dat de band weer terugkomt naar Nederland en zijn ze dan klaar voor de grote zaal.

Doornroosje is vanavond stijf uitverkocht voor het concert van de Australische multi-instrumentalist Xavier Rudd. Vanwege de warmte buiten, is het meerendeel van het publiek op komen dagen op teenslippers. Het geeft meteen de juiste sfeer weer die bij concerten van Xavier Rudd horen: relaxed.

De avond wordt geopend door de Ierse singer-songwriter John Carrie.  Getooid met een muts en een gitaar om zijn nek opent hij met ‘Today’. Het nummer zet meteen de toon van de avond: een heerlijk nummer wat catchy klinkt, maar toch relaxte ondertoon heeft. Al snel volgen nummers als ‘Leaving Now’ en ‘Cleaning Air’. Cleaning Air is tegelijk het titelnummer van zijn tweede album dat eerder dit jaar uitkwam.

Zijn laatste nummer ‘Here Comes The Big One’ is een waardige afsluiter van zijn optreden deze avond. Het knalt en rockt alle kanten op. Zo af en toe heeft John wat raakvlakken met bijvoorbeeld Damien Rice, alleen met dit verschil dat de muziek van John Carrie wat steviger klinkt.

John Carrie

Hierna is het de beurt aan Xavier Rudd om het podium te betreden en achter de gereedstaande didgeridoos te kruipen.  Uiteraard doet hij dit blootsvoets. Normaliter staat hij alleen op het podium, maar tijdens deze tour is hij vergezeld van  Tio Moloantoa op bas en Andile Nqubezelo op drums/djembe. Het openingsnummer ‘To Let’ wordt behoorlijk uitgerekt. Net zoals de daaropvolgende nummers ‘Footprint’  en ‘Fresh Green’. Het geeft aan dat hij er vandaag enorm veel zin in heeft. Ook  bassist Tio beweegt veel en heeft er zin in.

De temperatuur in Doornroosje is inmiddels behoorlijk opgelopen, maar dat kan het publiek niet deren. Het zingt, klapt en danst mee op de muziek. Een enkeling heeft zelfs een Australisch vlaggetje meegenomen om Xavier Rudd er mee te begroeten. Andile komt halverwege de show het podium op met zijn djembe. Ondanks dat het geluid af en toe wegvalt door een ‘onwillig’ stekkertje, showt hij zijn kunsten aan het publiek, om vervolgens samen met Tio en Xavier bij elkaar te gaan staan en gezamelijk te jammen.

Xavier Rudd

Na de toegift loopt Xavier nog enkele malen het podium op en neer om afscheid te nemen van het enthousiaste publiek. Een publiek dat luidkeels schreeuwt om een tweede toegift. Maar daar wordt helaas geen gehoor aan gegeven.

Op vrijdagavond 9 juli speelde Everlast in de Oude Zaal van de Melkweg. Everlast (Eric Schrody) is vooral bekend als frontman van de rappers van House Of Pain, echter timmert hij al enige jaren succesvol aan de weg als solo-artiest. Als solist kiest hij het blues pad maar verloochent zijn rap achtergrond niet en dit is in zijn nummers terug te horen. Ook bij het publiek dat die avond aanwezig was, is deze mengeling duidelijk terug te zien. Je ziet zowel de hiphop- als bluesliefhebbers in de goed gevulde zaal. Everlast speelt met zijn band een goede set weg en het publiek weet dit duidelijk te waarderen. Wij waren erbij voor een fotoverslag.

Foto's: Niels Watermulder

Het is alweer tien jaar geleden dat de poppunkers van Good Charlotte hun eerste self-titled album uitbrachten. Met de grote hits ‘Lifestyles of the Rich and Famous’ en ‘I Just Wanna Live’ braken ze door bij het grote publiek. Daarna is er weinig opzienbarends meer uit hun getatoeëerde handen gekomen, of het moeten de pogingen tot rap en dance zijn die steeds meer de overhand kregen boven hun oude skate geluid. Vanavond terug in 013, met het Groningse MakeBelieve als voorprogramma.

Stipt om acht uur openen zij de show. Het geluid staat jammer genoeg heel dof afgesteld. Het enthousiasme van de heren is leuk, maar kan niet verhullen dat ze vanavond geen top show weggeven. MakeBelieve klinkt als Destine maar de bewegingen van de frontman doen soms vermoeden dat ze een pure hardcore band denken te zijn. De zang en gitaar zijn hier en daar behoorlijk vals en ook het ritme tandem komt niet altijd even lekker uit de verf. Toch zullen ze vanavond best weer een paar zieltjes gewonnen hebben. Knappe jongens met meezing liedjes, die er zeker meer uit zouden kunnen halen dan dat ze vandaag in Tilburg laten zien.

MakeBelieve

Veel gesoundchecked wordt er niet in het half uur tussen de bands. Het drumstel staat er al, het spandoek hangt al en er wordt wat heen en weer gelopen met gitaren. Dat dit beter had gekunt merk je direct als hoofdact Good Charlotte onder luid gejuich het podium betreedt met het oude ‘The Anthem.’ Een lekker, krachtig nummer dat nu volledig wegvalt in de opnieuw dof afgestelde apparatuur. Gelukkig merkt zanger Joël Madden het zelf ook en er wordt een aantal keer opzichtig naar de geluidstafel gebaard. De eerste drie nummers komt het geheel in ieder geval nog niet erg uit de verf. Zijn dit nou onze jeugdhelden, met een gek petje en speknekken?

Maar na een half uur ergeren begin je tegen je eigen wil in weer te begrijpen waarom Good Charlotte zo leuk is. De grapjes van Joël en het “I love you Holland”! zijn afgezaagd, maar daarom niet minder schattig. De band zelf lijkt nu ook eindelijk ontwaakt te zijn en begint lekker en lachend te spelen. Jammer genoeg horen we vanavond maar één nieuw nummer en dat is zeker geen pareltje: ‘Like it’s her birthday’. De langverwachte nieuwe plaat Cardiology, komt als het goed is in september uit. Vanavond spelen ze echter een show met alleen de bekendere en geliefde nummers.

Good Charlotte

Als toegift krijgen we verrassend genoeg ‘The Story of My Old Man’ voorgeschoteld. Een lekker hoekig en vlug nummer. De fans van het eerste uur gaan uit hun dak en ook de nieuwe generatie veertienjarigen heeft het naar zijn zin. Geen hoogstandjes vanavond, maar uiteindelijk wel een leuke show. In de herfst komt Good Charlotte naar eigen zeggen terug naar Nederland.

De band Toots & The Maytals loopt al heel wat jaartjes mee. Sinds 1962 om precies te zijn. Uiteraard niet meer in de orginele bezetting, maar zanger Frederick “Toots” Hibbert is nog steeds van de partij.

Vanavond staat deze reggae en ska formatie in het Arnhemse Luxor Live. De zaal is zeer goed gevuld en twee dj’s brengen het publiek in de juiste stemming met een aantal klassieke reggae en ska platen. Links en rechts wordt er al voorzichtig wat geskanked.

Zodra een van de roadies het podium opkomt om nog even een gitaar te stemmen klinkt al een groot gejuich op. Een paar minuten later komt de gehele band het podium op en barst het feest direct los. Frederick kent een paar kleine probleempjes met zijn geluid en microfoon, maar de rest van de band speelt, terwijl dit probleem vakkundig verholpen wordt, professioneel door.

Klassiekers als ‘Funcky Kingston’, ‘Monkey Man’ en ‘Pressure Drop’ komen uiteraard voorbij en laten het publiek volledig uit zijn dak gaan. Behalve het publiek gaat ook ‘Toots’ uit zijn dak. Hij mag dan wel de gevorderde leeftijd bereikt hebben, toch staat hij nog te dansen op het podium. En hij heeft er zin in…

Waar in het begin het geluid het soms liet afweten, kunnen ze aan het einde geen genoeg krijgen. Tijdens een aantal nummers wordt flink gefreestyled. Het lijkt er overigens op dat Frederick van iedereen persoonlijk afscheid wil nemen. De gehele voorste rij gaat hij persoonlijk een handje schudden, wat weer als resultaat heeft dat mensen die iets verder naar achteren staan, naar voren komen om ‘Toots’ een handje te schudden.

Toots & The Maytals

Na de toegift blijft het publiek schreeuwen om meer, maar helaas blijven de heren en dames dit keer in de kleedruimte.

Als iets wel duidelijk is gemaakt deze avond, dan is het dat reggae is nog lang niet dood is…

Deze woensdag stond Cypress Hill in 013 te Tilburg. Deze raplegendes van de andere kant van het grote water maakten furore in het verleden met vele hits die ze ook aan het gulzige publiek ten gehore brachten. De zaal werd vanavond opgewarmd door Fresku. Wij waren erbij voor een fotoverslag.

Fresku

Cypress Hill

Of het aan de temperatuur ligt die vandaag ongeveer 35 graden is, of dat het de overwinning van het Nederlands Elftal op Brazilië is, is moeilijk te zeggen. Maar Doornroosje is bij lange na niet vol bij de ‘aftrap’  van het metalfestival Fortarock. De overwinning van Oranje zorgt er wel voor dat een enkele bezoeker het aandurft om in een oranje shirt of een shirt van het Nederlands Elftal te verschijnen i.p.v. een zwart metal shirt.

Local heroes Victimizer openen de avond. Voor het eerst sinds lange tijd staan de heren weer op het podium. De afgelopen periode was men druk bezig met de nieuwe cd. Zanger Niels Feekes heeft er zin in. Stilstaan is er bij hem niet bij. Tijdens het nummer trekt hij flink van leer, tussen de nummers door loopt hij het podium een paar maal over van links naar rechts. Er wordt veel nieuw materiaal gespeeld, wat ook goed aanslaat bij het publiek.  De nieuwe nummers klinken ook vertrouwd. Dit alles maakt de nieuwsgierigheid naar het nieuwe album in september alleen maar groter.

Victimizer

De tweede band van de avond is de death metalband The Lucifer Prinicple. Deze band borduurt verder op het pad dat begaanbaar is gemaakt door Victimizer: enthousiasme van de band dat snel wordt opgepikt door het publiek. Zelfs een mosh pit begint te onstaan halverwege het optreden…

De metal van The Lucifer Principle wordt gekenmerkt door een strak ritme en een stevig basgeluid. Dit maakt tevens dat het wat breder toegankelijker is.

The Lucifer Principle

De laatste band van de avond speelt niet zo heel vaak in ons land: Dååth. Ze zijn sowieso maar een week je in Europa en in dat weekje doen ze maar een stad in Nederland aan: Nijmegen. Het is dus een unicum om deze heren in levende lijve te kunnen bewonderen.

Gedurende het tweede nummer is de drumsolo al gepland. Op zich wel vroeg, maar aan het einde van de solo hangt Kevin Talley, tot groot enthousiasme van het publiek, een oranje krans om zijn hals om te laten zien dat hij het Nederlands Elftal support deze dagen.

Halverwege het optreden verdwijnen de bandleden van het podium en blijft gitarist Emil Westler alleen over. De solo die hij even daarvoor ingezet had, gaat langzaam over in het nummer ‘Nederland, O Nederland’  van André Hazes. Ook dit werd met groot applaus door het publiek begroet.

Dååth

Deze avond betekend een mooie opstap naar het Fortarock festival.  Muzikaal zit het goed in elkaar, helaas dat de publieke belangstelling nogal tegenvalt.

In samenwerking met het Patronaat organiseert openluchttheater Caprera ook deze zomer weer een aantal bijzondere avonden. Hoge naaldbomen en overvliegende vogels vormen het decor voor de dromerige lo-fi van Beach House en verfijnde folkpop van Midlake. In deze idyllische omgeving ziet alles er sprookjesachtig uit. Als Beach House het podium betreedt, opent zangeres Victoria Legrand met de zin ‘Welcome in the best time of your life.’ Als dat niet beloftevol is?

Beach House bracht eerder dit jaar hun derde album Teen Dream uit, dat gekenmerkt wordt door een sfeervol en gelaagd geluid. Live wordt het duo bijgestaan door een drummer, maar zelfs met een derde muzikant oogt de band vanavond klein en verloren op het grote podium. De prachtige vijver met waterlelies en kikkervisjes creëert nog een grotere afstand tussen podium en publiek, waardoor de intieme popliedjes een beetje doodslaan. Onverwachts werkt de bijzondere omgeving de band tegen. Om het geheel wat voller te maken wordt er flink wat galm aan de vocalen toegevoegd. Dit blaast de stem van Legrand echter erg uit proportie.

Het is al snel duidelijk dat deze setting niet voor iedere band geschikt is. Als gitarist Alex Scally ook nog een gedeelte van de nummers gaat zitten, dwalen de blikken van de mensen af naar de toppen van de bomen. De band speelt voornamelijk nummers van Teen Dream. Achter elkaar komen ‘Used To Be’, ‘Walk In The Park’ en ‘Norway’ voorbij. Legrand vraagt of er veel geliefden in het publiek zitten en spoort aan om lekker tegen elkaar aan te kruipen. De romantiek van Beach House komt echter niet over en de band laat Bloemendaal verveeld achter.

Het contrast met het minimalisme van Beach House had bijna niet groter kunnen zijn. Midlake telt zeven leden en met vier gitaristen is het podium een stuk voller. De band opent met ‘Winter Dies’ en het geluid is nu duidelijk veel beter dan eerder op de avond. De akoestische en elektrische gitaren klinken uitgebalanceerd. De dwarsfluiten en de prachtige harmonieën betoveren het publiek. ‘Bandits’ en titeltrack van het nieuwe album ‘The Courage of Others’ worden live verder uitgebouwd. Wat op plaat ingetogen klinkt, is live bijna episch. De band voelt elkaar goed aan en doet niets te veel.

Als de zon helemaal onder is, bereikt de magie van de avond zijn hoogtepunt. ‘Acts of Man’ vloeit prachtig en vooral de tweede stem van Eric Pulido bezorgt kippenvel. Het geheel doet in deze setting extra jaren zeventig aan. De voor de hand liggende vergelijking met Fleetwood Mac of Crosby, Stills & Nash is zeker toepasselijk, maar meer nog doet Midlake denken aan hoe Pink Floyd zou klinken als ze folk hadden gespeeld. ‘Head Home’ is een mooie afsluiter. Na een staande ovatie keert de band echter terug voor een toegift. Omdat het al zo laat is, is ze wel verzocht om extra stil te zijn. Pulido stelt dus voor om het laatste nummer als ‘interpretive dance’ uit te voeren. Na ‘Fortune’ verdwijnt Midlake dan toch echt in de nacht en moet Bloemendaal ontwaken uit deze droom. Dit was het dan, ‘the best time of your life’. Jammer dat het zo snel voorbij vloog.

Bij een duo denkt men al vrij snel aan minimal, want hoe kan je in hemelsnaam groots klinken als je band maar uit twee leden bestaat? Het Canadese Japandroids bewijst dat dit absoluut niet het geval hoeft te zijn. Als je de band beluistert dan krijg je het gevoel dat de band uit minimaal vijf leden moet bestaan, zoveel lawaai krijg je als luisteraar op je afgevuurd. Hoe dit live klinkt ondervonden we niet alleen op het Metropolis Festival, de band stond een dag later namelijk ook nog in Vera te Groningen.

Afgeladen is anders, een half uur voor aanvang van de show. Een aantal minuten voordat het tweetal het podium betreedt druppelen toch nog aardig wat bezoekers binnen en zo staat de band niet voor een lege zaal te spelen. Met alleen drum en gitaar wisten ze op plaat al menigeen te overtuigen, maar een liveshow is natuurlijk van een heel ander kaliber. Dit is namelijk voor genoeg duo’s een valkuil, aangezien je op cd nog wel zo grotesk of lawaaierig kan klinken, maar vaak is dan de livesound te mager.

Vanaf de allereerste noot is het duidelijk dat deze vlieger niet opgaat voor het tweetal, de energie spat er werkelijk van af. Op een enkele misser in de beginfase na staat het geluid prima afgesteld en horen we de kolkende golf aan lawaai van begin af aan op ons afkomen. Gelukkig met de nodige melodie, iets waar het tweetal de nodige kracht uit put. De sound ligt in het verlengde van A Place To Bury Strangers, maar ook vergelijkingen met 65daysofstatic werden gemaakt. Enerzijds terecht, want het klinkt energiek en opzwepend, anderzijds allesbehalve terecht aangezien Japandroids minder gelaagd en complex, maar vooral minder dansbaar klinkt.

Zo vangt het publiek de band ook op, her en der in de zaal dansen enkele in streepjes shirt gehulde meisjes voorzichtig, terwijl dit niet verder gaat dan deze vooral rustige bewegingen. Toch kan het duo rekenen op genoeg publieksrespons, de handen gaan als vanzelfsprekend na elk nummer op elkaar en aan het einde van de set zwelt het gejuich ook meer en meer aan.

Japandroids speelt alles van hun vorig jaar uitgebrachte full lenght, Post-Nothing. Nummers als ‘Rockers East Vancouver’, ‘The Boys Are Leaving Town’ en ‘Sovereignty’ passeren op deze manier de revue, maar de band slaat ook andere tracks, zoals bijvoorbeeld ‘Art Czars’, niet over. Het tweetal sluit af met een cover van het inmiddels ter ziele gegane Welshe trio Mclusky, te weten ‘To Hell With Good Intentions’ van het in 2002 uitgebrachtte Mclusky Do Dallas. Hiermee komt een einde aan een prima show, maar niet voordat het duo uitgebreid het publiek bedankt en belooft om in de kelderbar wat te gaan drinken met wie dat maar wil.

Rockte Death By Stereo de avond ervoor nog in Amsterdam, vandaag is de party in Eindhoven toch een stuk ruiger volgens frontman Efrem Schulz. “Drie jaar geleden ben ik gestopt met drinken, deze tour ben ik weer begonnen!” Maar voordat deze energieke frontman zijn woorden kon laten weerklinken in de Aloys, zaten er al twee bands op. Het uit Utrecht afkomstige This Routine Is Hell, en de opener van de avond, My City Burning.

Vanavond nog in een kleine zaal zoals de Aloys, maar over ruim twee weken in een tent op het Dour festival. Het zit My City Burning dan ook goed mee dit jaar. Tekenen bij I Scream Records en M.A.D. Tourbooking en dus steeds vaker grotere shows en op festivals spelen. De vier Amsterdammers laten ook zien waarom zij zijn getekend. De hardcore is doordrenkt met invloeden uit de metal en punk, iets dat niet origineel is, maar wel heerlijk om naar te luisteren, en wakker door geschud te worden.

My City Burning

Na twintig minuten is het alweer tijd voor This Routine Is Hell. Ook zij maken een super jaar door. Het debuut The Verve Crusade is uitgekomen via Shield Recordings, en klagen over shows doen zij evenmin. Vandaag bijna alle nummers van de eerste langspeler van de band. Er wordt hoog ingezet met opener ‘Weight Of Defeat’, waarna halverwege de set nummers zoals ‘Tied Down (but comfortable enough)’ en ‘The Gate’ voorbij komen. Frontman Noam laat merken dat de band ook daadwerkelijk iets te melden heeft, en neemt voor bijna elk nummer een paar seconden de tijd om uit te leggen wat er in zijn hoofd omgaat.

 This Routine Is Hell

Afsluiten doen we vanavond in stijl met Death By Stereo. In muziekland een vreemde eend in de bijt, want in welk hokje moet deze band geplaatst worden? Nou, in het ‘feestmuziek-hokje’. De mannen kampen nog met een kater, maar vanavond het eerste moment zorgt de energieke uitstraling van de band voor een feestvibe in de Aloys. Alle Death By Stereo klassiekers komen voorbij. Denk aan ‘Forever And A Day’, ‘Wasted Words’, ‘Entombed We Collide’ en ‘I Give My Life’. Op de bar, op de grond, op het podium en op het publiek Efrem gaat gewoon verder. De gigantisch foute snor van gitarist Dan Palmer leidt af en toe wel de aandacht af, maar na vijf kwartier drijft de band van het zweet van het podium af. Geslaagd feest in Eindhoven, beter dan in Amsterdam, ha-ha.

Death By Stereo

Fotografie: Paul Verhagen - www.achromemoments.nl

The Gaslight Anthem is misschien wel de zomerband van 2010. Met het fabeleuze nieuwe album American Slang bewijst de band de meest prachtige nummers te kunnen schrijven. De Amerikanen komen in de Melkweg vast een voorproefje geven van wat wij op onder andere Lowlands kunnen verwachten.

Twin Atlantic

The Gaslight Anthem

De Canadezen van Chromeo timmeren al een aantal jaren aan de weg en zullen in september hun derde langspeler uitbrengen. Vanavond staan ze voor een goedgevulde Paradiso om het publiek flink te laten dansen op de hippe vorm van funk. Het is binnen in elk geval niet koeler dan buiten zolang de heren op het podium staan.

Chromeo bestaat uit P-Thugg, de forse kerel die de toetsen en talkbox bedient en Dave 1, de gitarist en zanger. Tijdens het optreden komen gemengd nummers van debuutalbum She's In Control en opvolger Fancy Footwork voorbij. Het duurt even voor de energie van de eerste rijen overslaat naar de rest van de zaal, maar dan is er geen houden meer aan. Overal dansen, bewegen en funken mensen alsof we even terug zijn in de jaren tachtig.

De talkbox is anno 2010 niet vaak meer te zien en horen, P-Thugg heeft er zijn handelsmerk van gemaakt. Hij spreekt de dansende massa een aantal keren toe met de slang in zijn mond, wat erg grappig en opzwepend overkomt. De zweetdruppels vliegen in het rond en meermaals probeert iemand verkoeling te zoeken door bier door de lucht te gooien.

Als kers op de taart krijgen we een paar nieuwe nummers te horen, die overigens ook al op de MySpace van het duo te bewonderen vielen. 'Night By Night' en 'Don't Turn The Lights On' vallen allebei goed in de smaak, maar het is de eerste die als potentiële hit genoteerd kan worden. Dave 1 is goed bij stem en het samenspel van de heren is fantastisch, iets wat ook wel moet om de muziek van Chromeo tot zijn recht te laten komen.

Het duo heeft een prima show weggegeven en voor de mensen die naar Exit, Balaton Sound, Dour, Melt! of Lovebox afreizen om deze band mee te pakken. Prima festival-act die nog wel een stukje groter mag groeien.

Ondanks dat het buiten zeer goed toeven is in zomerse sferen, barst Dynamo zowat uit zijn voegen voor de stijf uitverkochte show van ene briljante multimuzikale Canadese gek genaamd Devin Townsend. Er staat ook wat te gebeuren vanavond want al aangekondigd is dat ons eigen Anneke van Giersbergen (Aqua de Annique, ex-The Gathering) een aandeel zal leveren in de show. Bekend is natuurlijk al haar dikke vocale bijdrage voor diverse songs op Devin's nieuwste wapenfeit Addicted.

Behalve dat Anneke tijdens de hoofschotel dus samen met Devin ten tonele verschijnt, is ook de appetizer toebedeeld aan ons brabants nachtegaaltje. Anneke verzorgt 'n akoestische set die zeer goed ontvangen wordt door het publiek. Eigenlijk is deze uitzonderlijke positieve publieke reactie toch bijzonder te noemen aangezien de ingetogen en lieflijke liedjes vet contrasteren met het latere beukwerk van Devin. 

Anneke van Giersbergen

Devin Townsend en ROAR E-Zine zijn inmiddels al goeie vrienden. Vanavond is duidelijk dat Anneke ook opgenomen is in de Townsend- familie en fanschare. Ze kan deze avond niks fout doen. De sfeer is grandioos en meteen als het hoofdgerecht wordt gepresenteerd is duidelijk dat er we getuige zijn van een bijzonder optreden. Devin Townsend Project zet de zaal uiterst vakkundig volledig op zijn kop. Dynamo geeft zich gewillig over aan de grappen en grillen van dit multitalent. Ja, dit is zo'n show waar nog lang over nagepraat wordt. De gelukkige fans die een kaartje hebben weten te bemachtigen kunnen weer een tijd lang teren op deze metalen tyfoon die Dynamo op z'n grondvesten heeft doen (hoofd)schudden. Dat Devin als muzikant voor zo'n olijke chaos kan zorgen op een verstikkend hete zomeravond als deze, bewijst zijn ongekende klasse. Ziltoid kwam, zag en overwon.

Devin Townsend Project

Fotografie: Paul Verhagen - www.achromemoments.nl

Een jaar of zeven geleden kwam ik in aanraking met Coheed and Cambria. Tijdens Reading Festival zag ik de band voor het eerst en net als de rest van het publiek was ik overdonderd. Vanavond staat de band in de Melkweg en staat de Oude Zaal goed gevuld.

Het is aan HORSE the band om de avond te beginnen. Aan de reacties te zien lijken weinig mensen deze energieke band te kennen. Volgens de bandleden moeten we de muziekstijl als nintendocore omschrijven, wat misschien nog wel het dichtst in de buurt komt ook. "Hi we are HORSE the band and we play songs" is een van de vele flauwe opmerkingen die zanger Nathan Winneke maakt. Een groepje fans gaat flink los en gedurende het hele optreden zien we een kleine pit tussen de eerste rijen. Kwalitatief is HORSE the band geen hoogstandje, maar voor een grote glimlach en energie zorgen de heren zeker. Misschien een beetje misplaatst bij Coheed and Cambria.

De ombouwpauze duurt, zoals we gewend zijn bij de Melkweg, lang en als de lichten uitgaan horen we door de portofoon bij de geluidstafel "Fuck, they're still outside, play some music!" De lichten gaan weer aan en na nog eens vijf minuten komen Claudio Sanchez en de rest van de band op het podium. Er is een poging gedaan om leuke visuals achter de band te projecteren, maar dit is van zulke erbarmelijke kwaliteit dat het beter weggelaten had kunnen worden.

Gelukkig horen we al snel wat oudere nummers en wordt er naar verhouding weinig van het laatste album Year of the Black Rainbow gespeeld. Dit nieuwste album vertelt de prequel van de vier reeds uitgebrachte hoofdstukken van de comic-serie The Armory Wars. Het geluid is een stuk anders dan we gewend zijn en het is aan de reactie van het publiek te zien dat nummers als 'Welcome Home' en 'A Favor House Atlantic' op de meeste respons kunnen rekenen.

Waar wel nog steeds iets over valt te zeggen is de podiumpresentatie. Ooit stuiterde Claudio als een ongeleid projectiel over het podium, nu doet hij zijn haarband af en toe om even oogcontact te maken. Daarnaast worden veel hoge noten aan het publiek overgelaten, oude truc maar bij de muziek van Coheed and Cambria werken deze stukken juist als climax. Desondanks is het voor velen een ruime anderhalf uur van meezingen en genieten, want instrumentaal zit het na al die jaren nog steeds prima in elkaar.

Een van de grootse punkrock bands ter wereld speelde op 27 en 28 juni een tweetal shows in de Melkweg. ROAR E-Zine was bij beide uitverkochte optredens van NOFX terwijl de rest van Nederland van het warme weer genoot. Het warme weer was de oorzaak van het missen van beide eerste voorprogramma’s. Het tweede voorprogramma was beide avonden Scheisse Minelli, een Duitse hardcore punkband. Het blijft lastig, openen als onbekende groep voor een gigantisch populaire band.

Maar beide avonden staan er redelijk veel mensen te kijken naar Scheisse Minelli en kan de band op aardig wat respons rekenen met hun energieke show en nummers die uit de jaren negentig lijken te komen. Het was geen bijzondere band, maar als opwarmer zeker wel aardig. Hun versie van ‘Berserker’ uit de briljante film Clerks was opvallend te noemen, maar de rest van hun set bestond meer uit rechttoe, rechtaan stampers.

Het is warm en vol in de Melkweg, maar als NOFX de eerste noten begint te spelen betekent dat niet dat mensen wat rustiger aan doen. Vooral de tweede avond gaat het gigantisch hard los vooraan en is de pit op sommige momenten tot aan de geluidstafel. De ene na de andere crowdsurfer valt het publiek in, meestal dezelfde mensen, wat erg vervelend is. De band vond het na een tijdje ook niet zo leuk meer. Natuurlijk zijn de meningen verdeeld welke show beter was. De eerste avond bevatte meer hits (die keihard meegezongen werden) terwijl de band iets tammer was. De tweede avond was de band feller en werden er ook een aantal minder bekende nummers gespeeld. Beide avonden werden ‘Fuck The Kids’, ‘Murder The Government’, ‘We Called It America’ met gelijk erachteraan ‘The Quitter’, ‘Kill All The White Man’, ‘Linoleum’, ‘Cokie the Clown’, ‘Eat The Meek’, ‘Leave It Alone’, ‘Mattersville’, ‘Stickin' In My Eye’, ‘Seeing Double At Triple Rock’ en Bob’ gespeeld.

Op zondag opende de band keihard (na een intro) met ‘Dinosaurs Will Die’ en kwamen verder ‘Louise’, ‘Franco Un-American’ ‘I’m Telling Tim’, ‘Champs Elysées’, ‘Reeko’,  het matige ‘Creeping Out Sara’ (dieptepunt van de avond), ‘Drugs Are Good’, ‘Fleas’, 'It’s My Job to Keep Punkrock Elite’ en ‘Arming the Prolatarian’ voorbij. Helaas werden bij dat laatste nummers geen nieuwe grappen verteld maar het was het allemaal al eerder eens voorbij gekomen. De band sloot af met ‘Theme from a NOFX Album’, waarna Melvin nog een aantal wijsjes met zijn accordeon bleef spelen.

Maandag was de setlist iets anders, waaronder 'Perfect Government' (als opener) ‘New Happy Birthday Song’ (voor een Zuid-Afrikaanse fan), ‘My Orphan Year’ (helaas niet de akoestische versie van de laatste EP), ‘Pharmacist’s Daughter’, ‘Bottles To The Ground’, ‘Quart In Session’, Fat Mike’s favoriete nummer ‘Separation Of Church And Skate’, ‘Herb’, ‘Soul Doubt’, de Rancid cover ‘Radio’ en ‘Leaving Jesusland’. De band sloot in stijl af met het uitbeelden van het nummer ‘Everybody is a Little Bit Racist’.

Voor de fans was het zeker de moeite waard bij beide shows aanwezig geweest te zijn. De band was de tweede avond iets losser, de eerste avond werd er weinig gepraat en stampten ze door de greatest hits set heen. De tweede avond waren er meer flauwe grappen, moest het publiek het meer ontgelden maar was de show een stuk feller. Beide avonden ging alles niet vlekkeloos, maar dat hoort erbij. Helaas was waar ik stond het gepraat tussen de nummers door niet altijd even goed te verstaan, hoewel dat ook met de dubbele tong van enkele bandleden te maken kon hebben. Op maandag was Sick of it All op bezoek, helaas bleven de heren aan de zijkant van het podium genieten en speelden ze niet even een stukje mee. Het is altijd maar afwachten wanneer de band terugkomt maar na twee uitverkochte Melkweg shows werden de Nederlandse fans zeer tevreden gesteld.

Accelerators