Dat laatste doet er vanavond echter maar weinig toe, want Red Fang past uitstekend in het voorprogramma van Mastodon en heeft alle ruimte om te schitteren. Relapse Records is tegenwoordig hun thuishaven, waarop vorig jaar Murder the Mountains werd uitgebracht. Een album dat qua sfeer wel wat wegheeft van het vroegere werk van Mastodon, dat werd uitgebracht op hetzelfde label. De drie baardige mannen en drummer John Sherman maken er in korte tijd een stevig feestje van tijdens hun tweede Europese tour en zijn hard op weg heel snel heel groot te worden. Helaas is de zaal en de band zelf aan het begin van hun set nogal tam. Maar aangezien het viertal enorm strakke, groovende stonerrock speelt beginnen er al snel steeds meer hoofden in de maat mee te bewegen. Beide zangers (gitarist Bryan Giles en bassist Aaron Beam) zijn goed bij stem, waarbij de cleane zang en het zwaardere geschreeuw ook live goed uit de verf komen. Het leeuwendeel van de set is van hun laatste langspeler, zoals ‘Malverde’ en ‘Into the Eye’ maar ook een oudje als ‘Humans Remain Human Remains’ van de gelijknamige EP komt voorbij. En natuurlijk worden de drie singles (bekijk ook eens de humoristische clips) ‘Prehistoric Dog’, ‘Wires’ en ‘Hank is Dead’ gespeeld, die uiteindelijk toch voor de meeste respons zorgen. Gelet op de drukte bij de merchandise heeft Red Fang vanavond goede zaken gedaan en terecht.

Tijdens hun vorige tour maakten de vier mannen van Mastodon er al een stevige show van, maar op The Hunter tour wordt het aantal nummers verhoogd naar drieëntwintig per show. De groep trapt af met de nieuwste single ‘Dry Bone Valley’. Het nieuwe album voert de boventoon op de setlist, terwijl Leviathan en Blood Mountain ook goed vertegenwoordigd zijn. Slechts twee nummers van het geweldige Crack the Skye komen voorbij. Ook debuutplaat Remission komt er karig vanaf, maar met publiekslieveling ‘March of the Fire Ants’ zal daar niemand om klagen. Zonder zichzelf rust te gunnen raast de band door de set heen. Zelfs voor de toegift nemen de heren slechts enkele seconden pauze. Gesproken wordt er niet, alleen vlak na de encore spreekt drummer Brann Tailor enkele oprechte woorden van dank. Dat maakt natuurlijk helemaal niets uit omdat het werk dat er gespeeld wordt van een uitzonderlijk hoog niveau is. De nieuwe plaat mag dan stilistisch een andere kant op gaan, live passen nummers als ‘Black Tongue’ of ‘Spectrelight’ uitstekend in de set. Zelfs het rare ‘The Creature Lives’ wordt met hulp van Red Fang en de zaal een gezellige meezinger. Muzikaal is de band niet op foutjes te betrappen en het geluid in de 013 is uitstekend. Afgezien van de zang van Troy Saunders, die in het begin nog wat op moet warmen, is dit concert het zoveelste feit dat we hier met een uitzonderlijke metalband te maken hebben. De weg naar de absolute top ligt, als het aan de schorgeschreeuwde kelen van de 013 ligt, wagenwijd open.

Setlist Mastodon:

• ‘Dry Bone Valley’
• ‘Black Tongue’
• ‘Chrystal Skull’
• ‘I Am Ahab’
• ‘Capillarian Crest’’
• ‘Colony of Birchmen’
• ‘Megalodon‘
• ‘Tickening’
• ‘Blasteroid’
• ‘Sleeping Giant’
• ‘Ghost of Karelia’
• ‘All the Heavy Lifting’
• ‘Spectrelight’
• ‘Curl of the Burl’
• ‘Bedazzled Fingernails’
• ‘Circle of Cysquatch’
• ‘Aqua Dementia’
• ‘Crack The Skye’
• ‘Where Strides the Behemoth’
• ‘Iron Tusk’
• ‘March of the Fire Ants’
• ‘Blood and Thunder’

Toegift:

Man(nen) inderdaad, want Radical Face bestaat eigenlijk maar uit één man: de uit Florida afkomstige Ben Cooper. Zoals hij vanavond te zien is, met zijn grote lijf, baard en houthakkershemd, zou je hem van een afstandje zonder blikken of blozen tussen de 25 en veertig kunnen schatten. In werkelijkheid is hij eind twintig, geboren in 1982. Gedurende de avond ontpopt hij zich als een zachtmoedige, oprecht ogende man die  niet vies is van een beetje zelfspot. Dat hij deze tour op een stoel zittend zijn tijd op het podium doorbrengt komt bijvoorbeeld doordat hij door zijn rug is gegaan tijdens het klussen, “because he’s stupid”. En zijn stemgeluid? Soms kan hij niet geloven dat dat uit zijn lichaam komt. Het publiek grinnikt wat, want op het eerste gezicht lijkt het inderdaad onwaarschijnlijk, maar het is fijn dat de schijn in dit geval bedriegt.

Samen met de twee vrienden die ‘aardig genoeg waren om al zijn stomme liedjes te leren’ weet hij gelaagde instrumentatie en meerstemmige zangpartijen beter te vertalen naar deze live-setting dan velen van tevoren gedacht moeten hebben. Tijdens ‘Welcome Home’, dat liedje van de Nikon-reclame, heeft hij wel even de hulp van het publiek nodig om het massale refrein neer te kunnen zetten. Het meezing-moment dat volgt is op zijn zachtst gezegd indrukwekkend. Net daarvoor bereikte de set als geheel in opbouw al zijn hoogtepunt met de combinatie van relatief oudje ‘Winter is Coming’, van Ghost (2007) en ‘Severus Stone’ van laatste album The Family Tree: The Roots (2011). Daarin komen de drijvende, dragende ritmes, die zich bij Radical Face altijd achter de melancholie verschuilen, nog eens extra duidelijk naar voren.

Tussendoor vindt Cooper ook nog de tijd om het één en ander toe te lichten, droog humoristische grappen te maken en gehoor te geven aan verzoeknummers. Donker en emotioneel als zijn muziek kan zijn, zorgt hij er daarom voor dat toch niemand gedeprimeerd naar huis hoeft te gaan. Een volgende keer is het echter misschien beter als dit wel gebeurt. De praatjes doorbreken de spanningsboog steeds weer, en doen de aandacht verslappen.

Vanavond is de zanger en multi-instrumentalist nog verwonderd over het feit dat er zo veel mensen aanwezig zijn, omdat hij ‘normaalgesproken voor veertig mensen in een achtertuin speelt’, en roept hij verbaasd uit dat Paradiso twee balkons heeft. Het is echter geen toeschouwer te veel. In de toekomst, met de opvolgers van The Roots op zak, mag hij best nog eens terugkomen. Met deze andere delen van het beoogde drieluik, The Branches en The Leaves, zal hij dan hopelijk nog eens onderstreept hebben dat experimentele, verhalende folk best spannend kan zijn.

Nadat Glamour of the Kill het binnenstromende publiek heeft verwelkomd, is het aan de vreemde eet in de bijt Iwrestledabearonce om de voetjes van de vloer te krijgen. Dit lukt de female fronted mathematische metalcoreband dan ook bijzonder goed. De experimentele muziek gecombineerd met relatief slecht geluid maakt het optreden van tijd tot tijd onnavolgbaar, maar de band maakt binnen een half uurtje een onuitwisbare indruk. De inhale en exhale screams van zangeres Krysta Cameron gaan door merg en been en laten het geschreeuw van haar mannelijke collega’s in het niet doen vallen. Een klein minpuntje is het feit dat er uiteraard moet worden gemeld dat de band zo stoned als een garnaal is – oh the joy of living in Holland – maar dit is niet af te merken aan de muziek. Met ‘Tastes Like Kevin Bacon’ wordt de setlist feestelijk afgesloten.

Een populaire band van de line-up is We Came As Romans. De melodieuze metalcoreband kan vanavond dan ook op de grootste respons rekenen. De geruchten gaan dat de band met enige vertraging aankwam bij de Melkweg en daarom ietwat gehaast en chaotisch aan de avond begon. Dit is af te merken aan het optreden. De cleane zanglijnen van Kyle Pavone zijn af en toe erg vals en de band als geheel is ongemakkelijk en onstrak. De geroutineerde en synchrone draaien van de bespelers van de snaarinstrumenten voelen niet spontaan, evenals de beide zangers die constant wisselen van plek. Er worden zo’n tweehonderd toegiften gegeven – telkens als het verwachte laatste nummer afloopt wordt er nog eentje ingeknald, en het optreden is hierdoor lichtelijk langdradig en saai. Toch zitten er een paar knallers in de set en beslaat de moshpit een groot gedeelte van de dansvloer. ‘To Move On Is To Grow On’ en ‘To Plant A Seed’ zorgen voor een kolkende massa in de Melkweg, want een feestje maakt de band er wél van.

De headliner Alesana betreedt het podium als een klein gedeelte van de bezoekers inmiddels al is vertrokken. De band trapt krachtig het optreden af en het podium van de Oude Zaal in de Melkweg lijkt prompt te klein voor het energieke optreden dat de bandleden geven. Het album A Place Where the Sun is Silent heeft de overhand in de setlist en toegegeven staan deze nummers sterker dan het oudere werk. Een ongemakkelijke facet van de avond is het feit dat de bandleden allemaal een jaartje ouder zijn geworden en dit in schel contrast staat met de zwarte oog make-up, haarlokken en thema’s uit tracks die enkel relevant zijn voor jongeren. Maar het publiek krijgt wel waar voor zijn geld, Alesana speelt goed, en voor menig persoon zal vanavond wellicht als sentiment aanvoelen.

Voordat deze jongens gaan knallen is het tijd voor de Rotterdamse Harry Merry.  Hij heeft ooit zijn podiumdebuut gemaakt in Rotown in 1996, dus de zaal is bekend terrein voor hem. Zijn keyboard is zijn grote vriend en zijn uitspraak de grote vijand. De muziek is zeer melodieus en de manier waarop Harry meehupst met de muziek maakt het leuk om naar te kijken. De manier van zingen is apart: aan zijn uitspraak hoor je dat het een oer Rotterdammer is en hij trekt gekke bekken tijdens het zingen, wat op geblaat lijkt. Al met al lijkt het erop dat hij zichzelf niet serieus neemt, maar deze Harry heeft al veel successen bereikt in zijn muzikale carrière. Zo stond hij eerder op Noorderslag, Metropolois in Rotterdam, deed hij ook mee aan de Popronde, en heeft hij veel getourd in het buitenland, waaronder Amerika. Je moet door je vrolijke bril naar Harry Merry kijken. De muziek is vrolijk, net zoals de performance. De muziek is apart, maar er is absoluut een markt voor deze muziek, anders konden de successen niet behaald worden. Je moet er van houden, net zoals bands als Spinvis en Roosbeef. De een vindt het geweldig, terwijl de anderen het liefst de hele tijd met zijn hoofd tegen de muur bonkt van frustratie.

Rats On Rafts

Dan is het tijd voor de band waar zoveel over gesproken wordt de laatste tijd. Rotown is bomvol nieuwsgierigen en vrienden van de band. Er wordt begonnen met het titelnummer van het album The Moon Is Big. De zanger klinkt af en toe als een weerwolf en de aanstekelijke refreinen zijn een feit. Als we niet beter zouden weten zouden we kunnen denken dat deze band van Engelse komaf is. Ze klinken in de verste verte niet Nederlands en als ze de lijn doortrekken in het buitenland kan dit nog wel eens een van de beste exportproducten van dit kikkerlandje worden.

Vanavond hebben ze er een gastmuzikant bij: Ger van Voorden (Ger Sax uit Kiem). Hij speelt op de plaat twee nummers mee en zal in de verdere tour nog twee optredens meespelen. Ger Sax en Rats On Rafts is een combinatie die je niet snel zou verwachten. Toch is het erg geslaagd en wellicht is er een nieuw concept geboren: een (oud)muzikant die met jong talent samenwerkt. Ger maakt plaats voor twee kinderen tijdens ‘God Is Dead’. In het begin komen de kinderen nog ietwat verlegen over, maar ze krijgen al gauw de smaak te pakken en swingen en luchtgitaren erop los. Met ‘Jazz’ sluiten ze hun set af, maar het publiek wil absoluut meer. Gelukkig komen ze terug om nog een aantal toegiften aan de set toe te voegen. Met de woorden “Welterusten” verlaat Rats On Rafts uiteindelijk het podium.

Een strak optreden van een band die een zeer rooskleurige toekomst tegemoet gaat. Gaat dat zien!

Rats On Rafts

Eenmaal binnen stroomt de zaal langzaam vol. Vooraan de trouwe fans die elkaar begroeten en de laatste nieuwtjes uitwisselen. Niet alleen fans van het eerste uur, maar ook jonge fans van een jaar of twaalf die met hun ouders meegegaan zijn.

Omnia

Zodra Steve Evans en zijn band het podium betreden, is het publiek de kou van buiten meteen vergeten en is iedereen direct gefocust op de muziek. Omnia laat zien dat het een band met variatie is. Vooral het gebruik van niet-alledaagse instrumenten blijft een genot om te zien en te horen. Diverse fluiten, een harp, de bodhrán, een bouzouki en een slideridoo, het komt allemaal voorbij.

Na zo’n twee uur is de show (helaas) voorbij en verlaten de fans de zaal. Een aantal gaat na afloop nog op de foto met de bandleden die maar al te graag tijd vrij maken voor de fans.

Omnia

Statik Sky

Het optreden van Eisenfunk is een perfecte inhaalslag voor iedereen die het optreden tijdens de 2011 editie van Summer Darkness gemist heeft. Het uit München afkomstige trio is deze avond gereduceerd tot een duo. Dat weerhoudt Eisenfunk er niet van een energieke show neer te zetten waarbij niet alleen nummers van hun recente album Pentafunk aan bod komen maar ook de computergame hits ‘Pong’ en ‘Space Invaders’. Halverwege de show krijgt het duo op het podium gezelschap van het publiek waardoor de hele zaal een grote dansende menigte wordt.

Eisenfunk

Vanaf de eerste noten van ‘Unite Society’ is het feest in ‘t Paard. De vrolijke reggae-pop van de muzikanten werkt op de dansspieren. Spelen voor thuispubliek is altijd makkelijker dan een uitwedstrijd, maar de Haagse concertgangers weten duidelijk van aanpakken. Er wordt gesprongen, gezongen en gestagedived. Connect Back To The Stars is in Nederland goed ontvangen en de elfkoppige band lijkt weer een treetje hoger te zijn geklommen op de ladder. Verschillende shows waren de afgelopen tour uitverkocht waaronder Tivoli en Paradiso, 3FM draait de band regelmatig en ook MTV pikte de single ‘Again’ op.

Splendid is al snel op stoom en dendert door de setlist heen. Titelnummer ‘Connect Back To The Stars’ en ‘Mr Clown’ worden gevolgd door ‘Open Up Your Eyes’. Het is een komen en gaan op het podium van publiek dat al crowdsurfend arriveert om met een snoekduik het podium weer te verlaten. De energie in de zaal is overweldigend: ondergetekenden hebben in tijden niet zo’n bruisende show gezien. Overal zijn mensen met een stralende lach en een verhit gezicht te zien. De saxofonist die op het einde van de avond al crowdsurfend een ereronde door de zaal maakt illustreert dit enthousiasme mooi.

Waar het allemaal iets dreigt in te zakken door generiek klinkende nummers, immers je kunt maar zoveel kanten op met reggae, zorgt frontman Patrick Schmitz dat iedereen bij de les blijft. Het is ook wat dit betreft duidelijk dat het een concert op bekend terrein is. Vrienden in het publiek worden enthousiast begroet, blikjes bier worden weggeven, en hij roept vol ongeloof uit dat er zelfs een docent uit zijn middelbare schooltijd aanwezig is. Zichtbaar genietend danst hij helemaal in zijn element over het podium. Zo’n in-ear monitor zit dan ook alleen maar in de weg, want dan krijg je minder mee van het zaalgeluid. ‘Weg ermee’, denkt hij dus al snel, waarna hij de set zonder oortjes, maar met nog meer energie, afmaakt. ‘Doen jullie mee?’ vraagt hij, en de zaal explodeert. Eigenlijk hoefde hij het niet eens te vragen.

En als je een nummer hebt wat ‘Again’ heet, dan speel je het toch gewoon nog een keer! Splendid laat het Paard vanavond trillen op zijn grondvesten. Het is een waardige afsluiter van een mooie tour. Nu is het wachten tot de zomer echt losbarst en hopelijk zien we de band dan terug op de Nederlandse festivals.

Nog net niet met zijn rugzak om komt de man om ongeveer kwart over acht het podium op en brandt meteen los. De zaal luistert met een glimlach naar de prachtige verhalen en de tocht over de hele wereld waar Rollins zijn toehoorders op meeneemt. Dit keer begint het verhaal in Eindhoven, waar Henry een speciale band mee heeft naar eigen zeggen omdat er vroeger in de Effenaar gerepeteerd werd. Of dat waar is kunnen we zo snel niet achterhalen, maar het klinkt mooi en iedereen is meteen één en al oor.

Langs een spoor van vernietiging de wereld rond, is Henry vol zelfspot. Over zijn collega’s op het kantoor, met name één dame die hij “The Demon” noemt naar groothandel Costco en 25 kilo-zakken chocolate chip cookies. De spot mag gedreven worden met de Amerikaanse overheid en natuurlijk met George Bush en zijn taalbeheersing, een klassieker die hij niet voor de eerste keer gebruikt. Dan gaat het verder van huis, met ratten eten in India en dansen op rockmuziek met giftige slangen in gelovige gemeenschappen in de Verenigde Staten zelf.

Zijn werk voor National Geographic inspireert hem weer tot nieuwe verhalen en hij mag duidelijk weer op interessante plekken komen. Moppentappende Noord-Koreanen en andere maffe taferelen brengen ons tot slot bij de serieuze kant van Henry. De onverbeterlijke wereldverbeteraar en idealist die toch een hoop ziet in de wereld wat hem tegenstaat en pijn doet. Deze seated show duurt uiteindelijk twee uur en 45 minuten en zonder enig moment rust voor de bijna 51-jarige. Het blijft een beleving en een ongelooflijke motivatie om hem aan het werk te zien.

Al een half uur voordat de deuren openen strekt een lange rij zich uit tot voorbij de grote tourbus, en Chelsea Grin staat om acht uur dan ook voor een gevulde zaal op de bühne. Of het het enthousiasme van het jonge publiek – inclusief mezelf (weekend!) – is of het feit dat de band stukje bij beetje terrein wint in Europa is mij een raadsel, maar vanaf de eerste noten gaat het dak er af. Zoals gewoonlijk is het geluid bij voorprogramma’s niet om over naar huis te schrijven en door het vele low in de mix vallen de songstructuren in het gitaargeweld ietwat weg. Drie gitaristen en het tweaken van het basspedaal doen de deathcore qua geluid niet goed, maar zorgen er wel voor dat de band een flink overweldigend optreden neerzet. Alex Koehler is goed bij stem en brengt hoge evenals de lage screams rechttoe rechtaan over.

Blessthefall

Waar Blessthefall ons met gemengde gevoelens achterliet bij vorige optredens, maakt de band het vanavond goed met een groot showelement. Bij Chelsea Grin ging het vooral om de muziek, maar Blessthefall weet het publiek met name mee te krijgen door de sterke interactie onderling en met de zaal, en uiteraard ook de juiste moves – die van tijd tot tijd subtiel synchroon gaan. De tracklist bestaat vooral uit nummers van het laatste album Awakening, maar de hits van Witness misstaan niet. Een Wall Of Death wordt in de dertig minuten nog even ingepast en resulteert in een kolkende massa die al goed is opgewarmd voor de band waar iedereen al uren op heeft gewacht: Asking Alexandria.

Asking Alexandria

Wanneer de mannen van Asking Alexandria op epische wijze het podium betreden en als helden worden ontvangen, wordt duidelijk dat de band erg populair is onder de vijftienjarige bezoekers die vanavond voor het grootste gedeelte de zaal vullen. Maar de bezoekers komen helaas bedrogen uit: zet een cd van de band op, trek een zak chips open en je hebt nog een leukere avond dan vanavond in de Melkweg. Want ja, de band speelt even strak als op plaat en hetgeen dat vooral overtuigt is de strot van Danny Worsnop, met gemak perst hij namelijk hoge screams, lage growls en loepzuivere zanglijnen eruit. Meneer heeft flink lessen gevolgd en geoefend want het is allemaal maar routine, maar klaarblijkelijk daarom niet meer interessant. Ik vraag me ten zeerste af of de zanger nog wel lol heeft in optreden want flink verveeld en ongeïnteresseerd kwakkelt hij een beetje over het podium, erg jammer. Interactie met het publiek blijft uit, evenals interactie met andere bandleden. Iedereen zit in zijn eigen muzikale wereldje. De plaat Reckless & Relentless wordt er even doorheen gejast en daar gaan de Britten weer. Het was een optreden waar weinig meer over kan worden uitgeweid.

Asking Alexandria

Elk jaar zorgt bliksem voor honderden slachtoffers over de hele wereld. Velen overleven een inslag niet dus hoe gek zou je zijn om je vrijwillig te laten treffen? Daryn Kahn maakte een documentaire, genaamd Struck By Lightning, in een van de meest getroffen gebieden van de wereld: Florida. Dit begon als een onschuldige actie, maar eindigde als een gevaarlijk experiment.

In het filmpje zien we hoe Kahn begint met lage schokjes en langzaam uitbouwt naar echte blikseminslag. We zien we een lid van ArcAttack, een technische rock-act die wel vaker met bliksem-achtige taferelen te zien is, gitaar spelen met behulp van gesimuleerde bliksem (Tesla). Kahn probeert dit ook even uit en is klaar voor het echte werk, maar of hij hier ongeschonden vanaf komt?

De documentaire is gemaakt met medewerking van het Nederlandse Wenneker en mede mogelijk gemaakt door Jägermeister.

Dit artikel wordt gesponsord door Wenneker.

McCulloch en Co grijpen ook qua podiumpresentatie terug naar de jaren tachtig. Het podium is door camouflagenetten en rook omgeven, de band gestoken in bijbehorende outfits. Op een enkele spotlight en wat stroboscoopeffecten na blijft het angstvallig donker. Van zanger Ian McCulloch zien we vanavond grotendeels dan ook niet meer dan alleen de contouren. Het doet allemaal wat statisch aan, maar werkt boven verwachting goed.

Het openingssalvo van ‘Going Up’, ‘Stars Are Stars’ en ‘Pride’ klinkt verwachtingsvol. Het geluid is meer dan goed en het humeur van McCulloch – die zelfs op zijn beste dagen aan de chagrijnige kant is – is tegen het opgewekte aan. Tussen de nummers door richt de zanger zich haast onverstaanbaar – zijn Liverpoolse accent hierin niet meewerkend – tot zijn publiek. McCulloch deelt mee ooit in slaap te zijn gevallen in de poptempel mogelijk onder invloed van het een of ander, om vervolgens de eerste sigaret van de avond op te steken. ‘Rescue’ wordt vanavond fenomenaal neergezet; de stem van McCulloch klinkt wat rasperiger dan dertig jaar geleden, maar hij haalt nog steeds de kermende uithalen op het nummer. Het zijn echter vooral de gitaarpartijen en drums (petje af voor drummer Nick Kilroe) die dit tot een succesnummer maken. ‘Villiers Terrace’ gaat over in ‘Roadhouse Blues’ van The Doors, op ‘All That Jazz’ lijken zanger en band nog een tandje bij te zetten. Het publiek staart als gehypnotiseerd richting het podium, met een gelukzalige glimlach op het gezicht.

McCulloch kondigt na ‘Happy Death Men’ een pauze van tien minuten aan, waarna de band het optreden met het album Heaven Up Here zal hervatten. En daar sta je dan, uit een roes ontwakend, biertje in de hand, een beetje suf om je heen te kijken met een pauzemuziekje op de achtergrond. De Bunnymen hadden beter moeten weten. Met ‘Show Of Strength’ probeert de band de draad weer op te pakken maar het publiek lijkt niet erg gewillig te volgen. ‘Over the Wall’ klinkt broeierig en sleept voort. Het is het staccato intro van ‘Heaven Up Here’ dat de mensen weer bij de les krijgt. De gitaar klinkt als een afvurende mitrailleur. Wat de band vervolgens beweegt om van koers te veranderen en het podium na ‘All My Colours’ te verlaten blijft een raadsel. Met de aankondiging je album integraal te spelen pretendeer je toch alle nummers ten gehore te brengen? ‘No Dark Things’, ‘Turquoise Days’ en ‘All I Want’ houden we zeker nog te goed. McCulloch lapt de regels aan zijn laars en komt na een aanhoudend applaus terug voor ‘The Killing Moon’ en ‘The Cutter’. Ook voor een tweede toegift is de zanger niet te beroerd, maar na een energieke versie van ‘Lips Like Sugar’ houdt de band het voor gezien.

In conclusie; Echo & The Bunnymen laat zien dat hun muziek dertig jaar na dato nog altijd staat als een huis. Daar waar McCulloch vanavond de teugels strak in handen had moeten houden, liet hij ze vieren. Hierdoor bereikt het concert vanavond nooit magische hoogtes en blijft haken op bovengemiddeld goed. The Bunnymen anno 2012 lijkt nog steeds alle ingrediënten in huis te hebben maar liet deze vanavond jammer genoeg ten dele onbenut.

Na vorig jaar al in een verre van volle Trouw te hebben gestaan, is het ook in Utrecht niet gelukt om de zaal helemaal te vullen. Alhoewel het de enige show in Nederland is, zijn er nog gewoon kaarten te verkrijgen aan de deur. Tijdens voorprogramma April blijft de zaal zelfs angstvallig leeg. Jammer voor het duo, dat na door technische problemen gekenmerkte optredens tijdens Le Guess Who? en in het voorprogramma van Amatorski bewijst dat het ook een stuk beter uit de verf kan komen.

Het is vervolgens aan de hoofdact om de intussen gelukkig redelijk volle zaal aan het bewegen te krijgen. Op papier ziet het er goed voor ze uit. Hoewel Belong enorm gepolijst klinkt in vergelijking met het debuut, blijft het natuurlijk een mogelijkheid dat het viertal er in deze live-setting voor kiest om het geheel met een flinke bak noise te overgieten. Zo niet is veel van het nieuwe werk zo aanstekelijk, en zijn de keyboardriedeltjes zo goed fout, dat er eigenlijk maar weinig mis kan gaan. Probeer bijvoorbeeld maar eens niet mee te zingen met het refrein van ‘The Heart in Your Heartbreak’. Praktisch onmogelijk.

Toch pakt het allemaal minder goed uit dan gehoopt. De band oogt uitgeblust en speelt rommelig. Peggy Wang lijkt haar meest ongeïnteresseerde uitdrukkingen te willen oefenen, terwijl zanger Kip de enige is die echt beweegt op het podium. Helaas kan dit niet verbloemen dat zijn stem kracht mist en zijn vocalen niet altijd even zuiver zijn. Alhoewel het allemaal zeker niet slecht genoemd kan worden, is het resultaat van dit alles dat de verwachte dansende toeschouwers grotendeels uitblijven. Wanneer ‘My Terrible Friend’ wordt ingezet, in stijl nog het meest verwant aan het oudere werk, en er toch nog een aardige lading distorted gitaarwerk te horen is, voelt dit daarom te veel als een verademing.

Zo blijkt het gebrek aan onverdeelde liefde helaas niet minder dan terecht te zijn. The Pains of Being Pure at Heart voert de sterke nummers vanavond slechts middelmatig uit, en gooit daarmee zijn eigen glazen in.

Al bij het betreden van het podium in Merleyn (Nijmegen) valt op dat Baxter een ongelofelijk joviale kerel is. Ook tijdens het optreden komt dit enkele keren naar voren. Rustig babbelend met het publiek, onderwijl wat drinkend uit z’n flesje bier.

Baxter Dury

Wanneer je tijdens zijn zang je ogen even dicht doet, hoor je exact dezelfde stem als zijn vader Ian Dury had. Bijna beangstigend, zo sterk is de gelijkenis. Naast een oudje als ‘Cocaine Man’ horen we ook materiaal van zijn laatste album Happy Soup in de vorm van ‘Isabel’ en ‘Claire’. Baxter maakt nog een grapje naar iemand die voortijdig de zaal verlaat, en na ‘Love In The Garden’ is de avond helaas ten einde.

Baxter Dury

Baxter Dury is duidelijk iemand die helder voor ogen heeft wat hij wil en het ziet er naar uit dat hij binnen niet al te lange tijd gaat doorbreken op de grotere podia. Zijn muziek is makkelijk toegankelijk waardoor het niet moeilijk moet zijn dit jaar een aantal grote stappen te kunnen maken.

Baxter Dury

De Melkweg wordt opgewarmd door Valentin Stip. Het duurt een tijd voordat hij zijn apparatuur aangesloten heeft, waardoor het publiek afwachtend richting het podium kijkt. Valentin is gedurende zijn optreden gericht naar zijn laptop en maakt geen contact met het publiek.

De Melkweg begint langzaam vol te stromen en er is weinig ruimte om je vrij te kunnen bewegen. Zeker wanneer Nicolas Jaar het podium betreedt. Het publiek stroomt naar voren. Al vrij snel is het duidelijk dat je van dichtbij weinig van Nicolas kunt zien. Het podium is hoog waardoor je afstand van het podium moet nemen om de jongeheer aan het werk te zien. Daarnaast is het vrij donker op het podium waardoor hij niet goed uitgelicht is. Op de twee schermen op de achtergrond worden onder andere vormen van bomen geïllustreerd.

Nicolas Jaar

Nicolas biedt voor het oog geen spanning, wel is het leuk om te zien dat hij druk bezig is met het maken van zijn muziek en ondanks dat hij geen contact met het publiek maakt het naar zijn zin lijkt te hebben. Er zit weinig spanningsopbouw in zijn muziek maar hier lijkt het publiek geen moeite mee te hebben. Nicolas Jaar staat vanavond in totaal twee uur op de planken. Een volgende keer zou hij het beste kunnen optreden aan de begin avond van een dance gerichte nachtprogrammering.

De zanger heeft een wat moeilijke start met technische haperingen. Meer specifiek, zijn gitaarversterker doet het niet. McMorrow kijkt wat hulpeloos in het rond en weet geen raad met de situatie. “Could someone help…anyone, please?” Als uiteindelijk blijkt dat het probleem bij de zanger zelf ligt (pedaaltje niet ingedrukt) kan de show alsnog van start. In tegenstelling tot de concerten die McMorrow vorig jaar in ons land gaf staat hij vanavond op het podium met een volledige band.

De band, en daarmee voornamelijk doelende op de ritmesectie en gitarist, bewijzen hun meerwaarde al direct bij het eerste nummer ‘Sparrow & The Wolf’. De langzame opbouw van het nummer, welke uitmondt in voortstuwende drums en een jakkerende bas, daaroverheen de zanger met een toonvaste en heldere stem, zijn een veelbelovend begin van de avond.

Dat het album Early In The Morning James McMorrows debuutplaat is kan niemand ontgaan zijn. Van openingsnummer ‘If I Had A Boat’ tot afsluiter ‘Early In the Morning, I’ll Come Calling’ is het album een aaneenschakeling van prachtige liedjes. Vanavond weet de Ier hier echter een laag aan toe te voegen. De urgentie van de muziek komt beter over en het lijkt of de zanger een missie heeft. Nummers kinken zwaarder en intenser, minder lieflijk dan op de plaat. Met daarbij de kanttekening dat de soms feeërieke samenzang wat teruggeschroefd kan worden. Want hoe mooi ook, McMorrow heeft al die koortjes helemaal niet nodig. Juist de wat rauwere kant die we vanavond zien op nummers als ‘This Old Dark Machine’ en ‘We Don’t Eat’ doen uitkijken naar wat de Ier in de toekomst voor ons in petto heeft.

De zanger lijkt de Antony Hegarty cover ‘Hope There’s Someone’ zonder moeite uit zijn mouw te schudden en ook Chris Isaaks ‘Wicked Game’ (“The best song ever written, I challenge you to find a better one”) weet McMorrow zich geheel eigen te maken. Vanavond krijgt het Rotterdamse publiek een niet minder dan indrukwekkende show voorgeschoteld. Het mooiste is nog dat deze artiest niets van dit alles bereikt heeft via een internethype, een televisieshow of via andersoortige nieuwe media. Maar gewoon door ouderwets heel hard te werken en heel veel en heel goed te spelen. Na afloop liet hij ons weten dat zijn volgende plaat voortborduurt op het rauwere geluid wat hij vanavond met band ten gehore bracht. Ons klinkt dat als muziek in de oren.

Popcentrum 013 is volgepakt met – veelal kale – vaders, eindelijk eens een avondje op pad zonder vrouwlief en dat is ook wel te zien aan de bewegingen van velen. Desondanks hangt er allesbehalve een ‘ouwe lullen’-sfeertje in Tilburg, integendeel. De fysiotherapeuten zullen de komende dagen hun handen vol hebben aan het kraken van nekken en ruggen. Met Kenny Aronoff (inclusief Bono-esque zonnebril) op drums heeft Chickenfoot een waardige vervanging voor Smith (op tour met de Peppers) gehaald. Aronoff, in het verleden drummend voor, ja, wie niet eigenlijk? Onder meer The Rolling Stones, Joe Cocker, Lynyrd Skynyrd en Johnny Cash schitteren op zijn cv.

Tel daar het werkelijk waanzinnige gitaarspel van Joe Satriani bij op en het optreden is eigenlijk al compleet. Je vergeet zo nu en dan dat er ook nog twee ex-leden van Van Halen op het podium staan, die evenwel op een behoorlijke staat van dienst kunnen rekenen. Een superband in de puurste zin van het woord dus, en dat is vanavond ook wel te merken. De mannen hebben er zichtbaar veel plezier in, zwepen het publiek op waar nodig, rollen er zo nu en dan eens een aardige anekdote uit, maar zetten bovenal gewoon een hele sterke set neer. Of het nu het vrij rustige ‘Different Devil’, het briljant rockende ‘Soap On A Rope’ is, of de Jimi Hendrix-cover (en afsluiter) ‘Foxy Lady’, de nummers worden stuk voor stuk even sterk gebracht. En dat is wellicht ook wel het sterke aan de performance, het kakt geen seconde in.

Ondanks dat er voor zo’n 225 jaar aan (levens)ervaring op het podium staat, weten de mannen toch een ruime vijf kwartier vol te jammen. Het is niet zomaar een projectje, en dat is maar goed ook. Op naar die derde plaat.

Fotografie: Paul Verhagen – www.AchromeMoments.nl

Solomun staat vanavond voor de zesde keer in Studio 80. Het is dan ook niet vreemd dat vanwege zijn populariteit de avond al lang en breed uitverkocht is. Er zijn nog ongeveer 200 kaarten aan de deur en als Studio 80 om 23.00 uur haar poorten opent, neemt de rij zo’n beetje heel het Rembrandtplein in beslag. Het feit dat mensen uren in de winterkou wachten op één van de laatste kaartjes zegt genoeg over de verwachtingen die deze dj schept.

Rond de klok van elven klinkt het startsein voor de show en zal Solomun de eerstvolgende zes uur niet meer achter de draaitafel vandaan komen. Het komt niet vaak voor dat een dj zo’n lange set draait. Hij begint rustig met af en toe wat oldskool hiphop, maar bouwt langzaam op. Rond 01.00 uur is de Studio bomvol en wordt er eersteklas house gedraaid. Een van de hoogtepunten van de avond is het moment waarop hij zijn mix van ‘Noir and Haze – Around’ aan het publiek laat horen.

In de andere zaal is vanaf 00.00 uur de Nederlandse Tom Trago begonnen. Tom is een van de betere Nederlandse house dj’s maar dat is nu helaas niet te zien. De hele avond is er bij Trago genoeg ruimte om te dansen terwijl het publiek bij Solomun als een sardientje in een blik op elkaar gepakt staat. In de set van de dj is geen enkel saai moment te vinden. De kwaliteit blijft de hele nacht goed. Solomun zegt later via zijn Facebook-pagina dat hij de sfeer geweldig vond en dat hij genoten heeft van elke minuut van de zes uur durende set. Ik denk dat ik voor geheel Studio 80 spreek als ik zeg dat wij dat ook vonden.

De geplande supportact, het Franse Neeskens, is ziek. De oorinfectie, die hem tijdens de Utrechtse show een dag eerder zo plaagde, was hem teveel geworden. Dat optreden was dan ook niet om over naar huis te schrijven en daarom vertrok de beste man de ochtend na de show dan ook maar naar huis. Het scheelde hem dus een stukje schrijven. Hierdoor is het tijdschema omgegooid: James zou om half tien de bühne betreden, maar omdat de Fransman wegviel is dit verschoven naar negen uur. James koos echter voor de gulden middenweg en zodoende gaan om kwart over negen de lichten uit.

De Ierse liedjessmid is zo onderhand al een ruime week in Nederland en dat is te zien: hij kijkt verlegen en oogt moe. Hij zegt ook niet zo veel tussen de nummers door, althans niet in woorden. Zijn ogen schreeuwen het echter uit: ‘Dankjewel’. Pas naarmate de show vordert zoekt hij meer contact met het toegestroomde publiek, maar niet alles wat hij zegt heeft een meerwaarde. Zo zou ongetwijfeld niemand het nodig gevonden hebben om te weten welke kleur sokken de beste man draagt.

Het gaf wel wat extra sfeer aan een verder behoorlijk breekbaar optreden. James krijgt de hulp van vijf andere muzikanten en hierdoor klinkt de sound een stuk voller, er zit meer livefeel bij. De voorgedragen nummers komen hierdoor beter uit de verf, maar James is niet in staat om alles te hallen. Wellicht wel door die vermoeidheid. Tijdens de eerste helft van de show zegt hij dus niets tussen de nummers door, iets wat niet alleen de vaart uit de show haalt, maar ook iets wat uitnodigt voor gesprekken in het publiek. Dan is het natuurlijk jammer dat er een vijfkoppige band door dat gesprek heen staat te spelen, dat snapt natuurlijk iedereen.

De rest van het ruim 300 man sterke publiek eet echter uit de hand van James. Halverwege de show is het tijd voor James om twee songs in zijn eentje voor ons te spelen, te weten de Steve Winwood cover ‘Higher Love’ en het nieuwe nummer ‘We Are Ghosts’. Aan het einde van de set, als James meer op z’n gemak is en het tijd is voor z’n beste songs (‘From The Woods’, ‘We Don’t Eat’ en ‘If I Had A Boat’) zit de sfeer er het beste in en komen alle puzzelstukjes op hun plaats. Fijn optreden.

Het eerste dat opvalt is dat de band zeker tien minuten te vroeg begint. Daarmee beginnen de drie jongens gelijk goed, want we zien dit wel eens anders. Never Shout Never lijkt op het podium vooral een one man show te zijn. Zanger Christofer Drew Ingle neemt het voortouw en de bassist en drummer lijken haast wel ingehuurde muzikanten te zijn. Het voornamelijk vrouwelijke (of moet ik zeggen: meisjes-) publiek vind dit geen probleem, voor hen gaat het ook vooral om Chris, die met elk woord of beweging wel een aantal meisjes aan het gillen krijgt.

Die zanger is vooral een entertainer, een eigenschap die kenmerkend is voor het concert dat de band geeft. Het maakt natuurlijk niet uit als je er alles aan doet om het je publiek naar de zin te maken, maar bij een concert zou dit eigenlijk niet ten koste moeten gaan van de muziek. Bij Never Shout Never is dit vanavond echter wel het geval. We horen een drummer die af en toe buiten de maat valt. Daarnaast zien we tussen de nummers door zowel Chris als de bassist over de setlist gebogen staan en niet weten waar ze ook al weer waren. Het absolute dieptepunt: wanneer een fan een nummer aanvraagt valt de band tot twee keer toe stil en moet het publiek luidkeels de volgende lyrics roepen om de band weer te laten weten hoe ze verder moeten. Dit soort incidenten zouden echt niet meer moeten gebeuren, zeker omdat de band al meer dan drie jaar samen is.

Never Shout Never heeft zeker wel een aantal leuke nummers, maar zal nooit veel verder komen als ze niet wat meer hun best doen. Eerst moet de band zijn liveact op orde zien te krijgen. Ze moeten zorgen dat ze hun huidige nummers een stuk strakker kunnen spelen. Dan kunnen ze gaan werken aan een nieuw album, want die nieuwe nummers die ze vanavond laten horen spreken niet echt tot de verbeelding. Vanavond staat Never Shout Never in een nog niet uitverkochte oude zaal van de Melkweg, als ze zo’n zaal een keer willen uitverkopen dan is er nog een lange weg te gaan.

Nadat het publiek collectief door de door een oorinfectie geplaagde Neeskens heen is geslapen, zijn maar een paar seconden van opener ‘Sparrow and the Wolf’ nodig om iedereen weer bij de les te krijgen. De sinds Crossing Border nog verder uitgebreide band telt intussen maar liefst vijf muzikanten. Vooral de recent toegevoegde dame valt in positieve zin op. Niet omdat zij meer op de voorgrond treedt dan de overige bandleden, maar omdat haar stem de samenzang in de hogere regionen net het beetje extra kracht geeft dat het kon gebruiken. Waar James Vincent’s zachte, loepzuivere falsetto eerder nog eenzaam over de door de overige heren gelegde fundering heen ijlde, krijgt deze nu in de groter gearrangeerde nummers gezelschap van een al even kristalheldere sopraan.

Aan deze grotere band kleven echter ook wat nadelen. Of het nu is omdat men alvast in de stemming aan het komen is voor het later op de avond plaatsvindende Rauw of niet; de bas is vooral in het begin van de avond wat te prominent aanwezig. Hierdoor dreigen de in opgenomen vorm zo breekbare singer-songwriter liedjes verloren te gaan in een wat al te massaal geluid. Ook een meer uptempo versie van ‘We Don’t Eat’ lijkt iets te veel van het goede. Gelukkig krijgt deze door een intense finale uiteindelijk alsnog het niveau waarop gehoopt wordt.

Alhoewel het optreden van vanavond nergens de magische sfeer van dat in de Duitse Kerk evenaart, zal niemand ontevreden huiswaarts keren. De nieuwe arrangementen zijn fris en spannend. Het wat knullige ventje met de zware spreekstem en hoge lach weet van begin tot eind te boeien. De uitvoering van ‘From the Woods’ is intens, waarbij hij nu ook eens echt vol uit durft te halen. ‘Follow You Down to the Red Oak Tree’ is daarentegen weer heel intiem. De variatie in de setlist is perfect, waardoor de mensen aan zijn lippen hangen. Wanneer ook de voor het goede doel uitgebrachte cover van ‘Higher Love’ van eenzame klasse blijkt te zijn, kan niemand er meer omheen. Dit is echt heel erg goed.

James Vincent doet niet aan voorkeursbehandelingen en stelt zijn hele band in één keer voor. Hij sluit af met “…and I’m James McMorrow”, alsof hij nog introductie behoeft. Vanavond was aan de Oudegracht een muzikant van eenzame klasse te zien, die zichzelf niet heeft verloren in het circus dat om hem heen is ontstaan. Snel gaan zien dus, voordat dat in veel te grote zalen moet, of deze artiest zijn onbeholpen charme verliest.