Ooit gestart met leden van onder andere Deep Purple transformeert zanger David Coverdale de muzikale richting van Whitesnake van bluesrock naar hardrock. In die transformatie is het een komen en gaan van muzikanten. Midden jaren tachtig was daaar dan het eerste mega succes met de komst van het album ‘1987’ waarop niemand minder dan onze eigen Adriaan van den Berg, Adje voor intimi, gitaar speelt. Hits als ‘Here I Go Again’ en ‘Is This Love’ zijn vast nog wel te vinden op een of andere greatest hits sampler in huis.

Opvolgende plaat Slip Of The Tongue wordt niet door Van den Berg ingespeeld in verband met een polsblessure. Upcoming man Steve Vai wordt door Coverdale gevraagd om de gitaarpartijen te doen. Tijdens de ondersteunende toernee, de meest succesvolle naar later blijkt, zijn zowel Van den Berg als Vai erbij, zo ook tijdens de gig op Monsters Of Rock in 1990.  Zaterdag 18 augustus 1990 was het motorcircuit in Donington klaargestoomd voor een line-up die het begrip hair metal gestalte deed geven. Niemand minder dan Aerosmith, Poison, Quireboys en Thunder gingen Whitesnake die dag voor.

Zo ongeveer eenentwintig jaar later ligt er dan eindelijk een DVD in de schappen met daarop de registratie van het memorabele optreden van de witte slang plus een bonus in de vorm van een slide show en een twintig minuten durende The Making Of Slip Of The Tongue. Geen super slicke productie maar voor die tijd aardige opnames en te beluisteren in Dolby 2.0 of 5.1, dat dan weer wel.

In ieder geval een audio en visuele registratie die je als true Whitesnake fan in de kast moet hebben staan. Ben je geen fan, geen ramp, kun je in ieder geval eens zien (en horen) hoe het rocken er ruim twee decennia geleden aan toe ging. Zonder meer een mooie toevoeging aan de catalogus.

Live At Donington 1990 DVD track listing:

1. Slip Of The Tongue
2. Slide It In
3. Judgement Day
4. Slow An Easy
5. Kitten’s Got Claws
6. Adagio For Strato
7. Flying Dutchman Boogie
8. Is This Love 09. Cheap An’ Nasty
10. Crying In The Rain (featuring Tommy Aldridge drum solo)
11. Fool For Your Loving
12. For The Love Of God
13. The Audience Is Listening
14. Here I Go Again
15. Bad Boys
16. Ain’t No Love In The Heart Of The City
17. Still Of The Night
18. Bonus: The Making of Slip of the Tongue
19. Bonus: Slide Show

[starreview tpl=16 style='plain']

In hun eerste Europese televisieoptreden joeg de band er maar liefst vijfentwintig nummers doorheen, in het dubbele aantal minuten. Het gehele optreden kan op de cd en de dvd afgespeeld worden. Hits als ‘Blitzkrieg Bop’, ‘Judy Is a Punk’, ‘Sheena Is a Punk Rocker’, ‘Teenage Lobotomy’, ‘Commando’ of ‘Pinhead’ komen moeiteloos voorbij, terwijl het publiek het gelaten ondergaat. Ik weet niet precies wat men verwacht had van de Amerikaanse punkrockers, maar afgezien van enkele mee schuddende fans is het enthusiastic audience waar de cover over rept, mij ontgaan. De show is wel mooi opgenomen, laat dat maar aan de Duitsers over die met Rockpalast nog steeds hoge ogen gooien. Het geluid is ook goed, met in het achterhoofd welke band er staat te spelen natuurlijk. Minder dan een maand na het optreden zou het vierde album, Road to Ruin uitkomen. Naast de eerste drie albums (Ramones, Leave Home en Rocket to Russia) worden er ook al enkele nieuwe nummers gespeeld.

Ondanks dat het publiek er als zoutzakken bijzitten en het enige extraatje een Duits interview met een medewerker van Musikladen is, is The Musikladen Recordings 1978een uitstekende weergave van een band op haar hoogtepunt. De dvd is overigens regiovrij, zodat importeurs op koopjesjacht kunnen.

Tekenfilms zijn al jaren dagelijkse kost voor kinderen. Vroeger kreeg ik bijvoorbeeld Semafor en Dommel voorgeschoteld, dat veranderde langzamerhand in populaire internationale tekenfilms als Dexter en Bugs Bunny. Momenteel  wordt de zendtijd van menig kinderzender gevuld met grote series als Pokémon.  Tot deze laatste categorie behoort Blue Dragon. De serie wordt beschreven als een samensmelting van de animeserie Dragon Ball en de videogamewereld van Final Fantasy, een ronduit merkwaardige samensmelting want de verhalen en doelgroepen van beide series verschillen hemelsbreed.

Blue Dragon draait om het jonge hoofdpersonage Shu. Doordat hij getekend wordt met grote ogen en pas veertien jaar is, lijkt de serie zich toe te spitsen op een jonge leeftijdsgroep. Het verhaal versterkt dat vermoeden: de wereld is ooit geschapen uit licht en schaduw – respectievelijk goed en slecht, heel simpel en makkelijk te behappen. Op het moment dat de wereld geschapen werd, werden ook zeven ridders van het licht aangesteld om de orde te bewaren. Dit is al eeuwen gaande en kort geleden is de wereld weer in wanorde geraakt. De boze man achter de wanorde is Nene, een paarsgetekend mannetje met een beestje op zijn schouder die fungeert als papegaai. Het verhaal begint met de klein Shu die met zijn vrienden aan het fantaseren is in het bos. De beste knul wil graag een wapenmeester worden en met die gedachten trekt hij het dorp in om zijn reis te beginnen. Om zijn leraar - de ware meester - te vinden, begint hij willekeurige mensen met een houten stok op het hoofd te slaan. Dit is het eerste moment dat de humor door begint te schemeren. Van deze – met vlagen erg slappe – humor moet je houden om het te waarderen. Als je een aflevering Dragon Ball hebt gekeken en er niet om kon lachen dan is deze serie ook niet voor je weggelegd. Nadat Shu verscheidene mensen knock-out geslagen heeft, ontdekt hij de wapenmeester. Tot dit moment kabbelt het allemaal langzaam voort en dit blijft de gehele eerste aflevering zo doorgaan. Pas tegen het eind ontdek je waarom de serie de titel Blue Dragon toebedeeld heeft gekregen en waar de kracht van de serie schuilt. Bepaalde begaafde personages bezitten namelijk een schaduw die ze op kunnen roepen op het strijdveld – het summonelement uit Final Fantasy kan je hierin herkennen. Elk personage heeft namelijk een bepaald soort schaduw: de ene heeft een minotaurus en de andere een vleermuis, etc.. Na de eerste – introductie – episode komt het verhaal echt op gang en beginnen de personages, zoals zovelen in anime-series, aan hun reis tegen het kwaad. Dit brengt ze langs veel locaties waaronder een groot fort en een pitoresk dorpje. Onderweg ontmoet het reisgenootschap ook de nodige personages zoals een sexy serveerster met een nijlpaard als schaduw en een slungelige militair met een afrokapsel.

Zoals ik al liet doorschemeren; lijkt de serie gericht op het jongere publiek. De manier waarop de personages getekend zijn – grote ogen en erg knuffelbaar – zorgt ervoor dat je tijdens het kijken van de serie soms tevergeefs opzoek bent naar het Nickelodeon logo boven in beeld. Gelukkig maakt het verhaal het één en ander goed. Natuurlijk is de strijd tussen licht en schaduw een voor de hand liggend onderwerp, maar de schaduwen van de personages in combinatie met de grappige personages en conversaties houden de serie fris. Op mijn leeftijd – twintig jaar – is de serie daarnaast ook een feest van herkenning. Ik ben opgegroeid met zowel Final Fantasy als Dragon Ball en veel aspecten in Blue Dragon verwijzen terug naar deze twee andere series. Zo rijden de personages in een bepaald shot op tweepotige dieren die erg veel overeenkomsten tonen met de chocobo’s van Final Fantasy(zie eerste plaatje) en als de personages met een schaduw een speciale actie activeren, ontstaat een forcefield om het personage dat te vergelijken is met van Dragon Ball(zie tweede plaatje). Nostalgie!

Helaas heeft Blue Dragon een nogal kinderlijk uiterlijk. Hierdoor is het voor bijna iedereen boven de leeftijd van vijftien niet geheel interessant. Wel leuk zijn de nostalgische gevoelens die je als Final Fantasy- en Dragon Ball-veteraan krijgt bij het herkennen van bepaalde aspecten. Maar als je beide series niet kent, is Blue Dragon een anime die je niet van je stoel zal blazen. Een animeserie als Cowboy Bebop is dan een beter alternatief door zijn volwassenkarakter en -tekenstijl. 

Zeker, want de nummers van Crack The Skye staan nog steeds als een huis overeind en dat valt bijna niet te betwisten. Het is misschien niet de richting waar de hardere fans van Mastodon het meest van houden, maar met dit progrock album heeft het viertal bewezen iets nieuws ten tafel te kunnen brengen in de metalwereld. De zeven nummers van het album komen integraal voorbij en ze zijn nog net zo imposant als maart 2009, toen het album uitkwam. Hiernaast komen ook wat oude nummers voorbij. ‘Circle Of Cysquatch’ van Blood Mountain, ‘Aqua Dementia’ van Leviathan en van het debuutalbum Remission ‘Where Strides The Behemoth’ en ‘Mother Puncher’ met als afsluiter een aardige cover van een van de grote inspiratiebronnen van de band, ‘The Bit’ van Melvins.

Maar het is helaas niet allemaal even grandioos als het studioalbum. Dat zit namelijk zo verschrikkelijk technisch in elkaar dat de band zich live maar met moeite staande weet te houden. Muzikaal gezien komt dit allemaal wel goed, mede dankzij de toevoeging van een toetsenist, maar vooral vocaal zijn er behoorlijk wat kanttekeningen te maken. Brent Hinds en Troy Sanders doen hun best maar met name als zij solo aan het zingen of schreeuwen zijn is het contrast met de studio opnames bij de Crack The Skye nummers erg groot. Bij het oudere werk valt dit minder op. Luister maar eens naar het begin van ‘Quintessence’ of het refrein van ‘Oblivion’. Ook de inbreng van Scott Kelly van Neurosis wordt gemist. Er is wel een goede show gekozen om als live album uit te brengen, op internet zwerven genoeg opnames rond van een minder strak spelende band, die zich door hun solo’s heen ploetert.

Zolang je er mee kan leven dat Mastodon geen perfecte weergave kan maken van hun weergaloze studiowerk is Live At The Aragon een fijne uitgave. Mede dankzij de dvd opnames als extraatje. Waarop de bijna een uur durende achtergrond visuals zeker genoemd moeten worden. Het album thuis luisteren met dit beeld erbij maakt de luisterervaring helemaal af.  Het wachten is nu op een nieuw studioalbum.

[starreview tpl=16 style='plain']

(Album/dvd- Sleep It Off)

De zonnige skapunk uit Florida doet het nog altijd prima live. Sterker nog, bijna alle favorieten van de fans komen van deze plaat. Dat begint al met opener ‘Last One Out Of Liberty City’, met die heerlijke basloopjes en natuurlijk de blazers die de vrolijkheid de nummers in pompen. ‘Help Save The Youth Of America From Exploding’ met de fijne teksten vol “teenage angst”.

Beetje jammer van deze release is wel dat het oorspronkelijke boekje alle teksten in comicformaat presenteerde. Dat is er bij deze release niet bij, dus voor het volledige avontuur raad ik graag de dubbel-cd versie uit 2000 aan (samen met het album Losing Streak). Mag ik even niet vergeten om ‘All My Best Friends Are Metalheads’ te noemen, wat de fijne morele boodschap van toen nog even sterk overbrengt.

En zo volgt een reeks favorieten, zoals ‘History Of  A Boring Town’ en ‘Nervous IN The Alley’. Grote plus van deze plaat is dat je een live uitvoering ervan op dvd er bij krijgt. Wie weet wordt deze plaat opnieuw een favoriet bij een nieuwe generatie.

[starreview tpl=16 style='plain']

Met The Whirlwind gingen de bandleden van Transatlantic verder waar ze gebleven waren en het album bestond daarom dus ook maar uit een nummer, wat tijdens het concert in zijn geheel uitgevoerd wordt. Hoewel er in totaal slechts zes nummers worden gespeeld, is het concert met een duur van drieënhalf uur wel iets waar je goed voor moet gaan zitten.

Het is heel verleidelijk om te vervallen in bombastische solo’s als je ’s werelds grootste prog-rock band bent. Transatlantic weet deze valkuil echter gemakkelijk te omzeilen door tomeloos enthousiasme te combineren met een fantastisch contact met het publiek. Toetsenist Neal Morse en drummer Mike Portnoy staan tegenover elkaar en dagen in hun spel elkaar en het publiek uit. De twee gitaristen Roine Stolt en Pete Trewavas balanceren met hun rustigere manier van doen de energie van hun medebandleden. Ook moet gezegd worden dat gastspeler Daniel Gildenlöw zeker niet onderdoet voor de rest van het gezelschap. De tijd vliegt voorbij tijdens het kijken naar deze dvd en als kijker krijg je het gevoel dat je er ook bij had willen zijn.

Als extra’s staan een optreden met Steve Hackett, een documentaire en een interview met de band op de tweede dvd. De documentaire is vooral een melige uiting van Morse die gedurende de hele tour met een camera achter zijn medebandleden aanloopt, grappig, maar twee uur is daar wel wat lang voor. Het interview geeft een interessante kijk op hoe de band na een lange pauze toch weer bij elkaar kwam en er wordt gehint naar een eventueel vervolgalbum.

Deze dvd is gemaakt voor liefhebbers, door liefhebbers en verbeeldt een geweldige avond. De bonusmaterialen zijn een leuke toevoeging en dit is een dvd waarbij je zeker waar voor je geld krijgt.

Rating [4,5]

Bassist en zanger Doug Pinnick, ‘hippie’ gitarist Ty Tabor en drummer Jerry Gaskil zijn al samen sinds de oprichting van King’s X. In 1989 wordt Gretchen Goes To Nebraska uitgebracht, het derde album. Volgens velen hét doorbraak album. De drie opvolgende albums Faith Hope Love, King’s X en Dogman zorgen voor verdere verankering van hun positie in de muziekscene. Hun tot nu toe meest creatieve periode.

De DVD is opgenomen in januari 2009 in The Electric Ballroom in Londen, naar eigen zeggen de stad waar King’s X voor het eerst werd ‘opgepikt’ door het grote publiek. Stonden ze voor lege zalen in thuisland Amerika, verkochten ze de Marquee in Londen uit. Sinds die tijd is het hard gegaan en blijft het gestaag doorgaan. In 2008 is het laatste studioalbum uitgebracht. Nu dan deze live registratie. Fijn voor de collectie maar wat mij betreft is nieuw studio materiaal van harte welkom.

Een verrassing bevat deze (tweede) live videoregistratie echter niet, en is met name voor de echte King’s X liefhebber bedoeld. Alle bekende nummers komen aan bod: ‘Lost In Germany’, ‘Dogman’ en ‘Black Flag’ om er een paar te noemen. Gespeeld door een energiek trio. Rijp maar nog lang niet bedorven.

Score: 3.5 out of 5 stars

Nu zijn er tal van bands die zichzelf heel erg bloedserieus nemen in dit genre. Immortal is daar niet één van, Abbath straalt namelijk de hele show lang plezier uit en babbelt als elke andere band vrolijk tegen het publiek zonder zich druk te maken of hij wel boosaardig genoeg overkomt. Gekke bekken en rare poses zijn hem niet vreemd. De koningen van de foute video’s, zoals dit stukje kunst, laten in ieder geval zien op hun eerste live dvd in het twintigjarige bestaan van de band dat ze nog steeds een heel goede live band zijn. Weinig echt spektakel overigens, behalve het vuur spuwen van Abbath.

Er valt wat voor te zeggen dat er teveel “Live At Wacken” dvd’s zijn, maar dat is nu eenmaal een festival waar alle faciliteiten aanwezig zijn om betaalbaar een live optreden vast te leggen. De setlist zal ook goed in de smaak vallen bij de fans, die deze dvd/cd combi ongetwijfeld in hun kast willen hebben. ‘Sons Of Northern Darkness’, ‘Battles In The North’ en ‘The Sun No Longer Rises’ zijn een kleine greep hieruit. Er is dus wel gekozen voor het werk van de succesvollere platen. Afsluiter is uiteraard ‘Blashyrkh (Mighty Ravendark)’,

De jaren zijn wel af te zien aan de band, maar het is fijn dat het viertal (Demonaz die nog altijd als tekstschrijver fungeert meegerekend) hun fans op wat live materiaal trakteren. Wil je kennismaken met Immortal of ben je gewoon al eeuwen fan, dan moet je deze release niet missen. Een voorproefje kun je hier vinden.

Score: 3 out of 5 stars

Het concert vond plaats in Ancienne Belgique, sowieso een van de mooiere zaaltjes van onze zuiderburen. De nummers die de band speelt zijn dus in eerste instantie die van River Runs Red, de debuutplaat waarmee het allemaal begon. Er zit bij deze cd ook nog een DVD met beelden van het optreden, voorzien van alle moderne snufjes natuurlijk.De beuk zit er meteen in met opener ‘This Time’. Het geluid is een mix van loodzware bas en groovende gitaren, zoals het uiteindelijk ook live klinkt bij deze band. Life Of Agony heeft niet de moeite genomen om de plaat zo gelikt te laten klinken als een studio opname en dat komt toch zeker de plaat ten goede. Het logge geweld en de energie spatten bijna van het beeldscherm af. Dit is Life Of Agony, zoals je ze op het podium ziet staan. Dat die logischerwijs overslaat op de zaal mag geen verbazing zijn.

Keith Caputo is zoals hij altijd is, een merkwaardige mix van arrogantie van een podiumdier en de nederigheid naar het publiek toe. Joey Z lijkt alsmaar harder te willen en speelt gitaar met de uitdrukking van een houthakker op zijn gezicht. Er lijken overigens echt op alle hoeken camera’s te staan, wat een unieke weergave van het concert creeërt. De cd zelf is trouwens ook zeker de moeite waard. Goed, het is allemaal minder zuiver en gepolijst, maar dit is het ware Life Of Agony. Af en toe lijkt Caputo helemaal ondergesneeuwd te worden door de rest van de muziek en dat is een beetje jammer. Gelukkig neemt bij een show van deze heren, het publiek het dan wel eventjes over.

Maar zonder gekheid, voor wie is dit nu een leuke aankoop? Voor de fans natuurlijk, maar eigenlijk net zo goed voor de mensen die deze band nog niet ontdekt hebben. Goed, het is een deel van het werk van de band dat hier naar voren komt, maar wel wat van het fijnste spul.   Misschien is dat ook wel een van de grootste nadelen van River Runs Red, als we de woorden van Keith Caputo zelf mogen geloven. Misschien is dit het wel voor Life Of Agony, de plaat die ze op de kaart zette als band was ook het hoogtepunt. Desondanks, wat een prachtig hoogtepunt.

Score: 4 out of 5 stars

Openingsnummer ‘Smashed Into Pieces’ is een punkrockknaller van formaat. Het meezingen van het publiek is te horen op de achtergrond en je waant je direct alsof je er zelf middenin zit. De band is enthousiast en heeft er overduidelijk zin in. Tweede nummer ‘Red Light Pledge’ wordt praktisch nooit meer live gespeeld en is hier eigenlijk ook een beetje te langzaam voor. Aan de structuur is te horen dat dit een wat ouder liedje is. Silverstein heeft in die tien jaar een duidelijke ontwikkeling doorgemaakt. De nummers op de laatste twee studioplaten Arrivals And Departures en A Shipwreck In The Sand zijn gepolijster dan hun voorgangers.

Als Kyle Bishop mee komt doen op ‘When Broken Is Easily Fixed’ is duidelijk het verschil te horen tussen een echte screamer en de stem van Silvestein zanger Shane Todd. Hij doet alle vocalen nog altijd zelf, wat er live vaak in resulteert dat zowel het screamen als de cleane zang een stuk beter kan. Vooralsnog klinkt de Canadees echter opvallend sterk. Ook publiekslieveling “Your Sword Versus My Dagger’ wordt ondanks de gejaagde vocalen lekker uitgevoerd. De band speelt lekker strak en het gegil van het publiek maakt duidelijk dat zij er hetzelfde over denken.

Opvallend is dat juist als we bij de wat nieuwere nummers aanbelanden, Todd’s stem hem in de steek begint te laten. De openingsscream van ‘Sound Of The Sun’ is al niet zo lekker donker meer als hij op de studio versie is en halfverwege het liedje begint zijn geluid weg te vallen tussen de gitaren. Deze nummers, afkomstig van ‘Arrivals en Departures’, worden gek genoeg bijna nooit meer live gespeeld. Bij het concert dat de band afgelopen december in Den Bosch gaf stonden alleen de oudere klassiekers, nummers van het nieuwe album en de ‘Apologize’cover die ze voor Punk Goes Pop van het OneRepublic nummer hebben gemaakt op de setlist.

Ook nu worden ze afgewisseld met de oudere nummers. De vier nummers van het in 2009 uitgebrachte ‘A Shipwreck In The Sand’ worden wel achter elkaar gespeeld, met alleen nog klassieker ‘My Heroine’ er achter als terechte afsluiter. De vier nieuwste tracks zijn hard en ook hier gaat de zang niet overal even soepel. Het blijven echter wel stuk voor stuk verschrikkelijk lekkere nummers. Silverstein is zeker niet de beste live band, terwijl dit eigenlijk wel muziek is die je live moet beleven.

Als ‘My Heroine’ dan eindelijk akoestisch ingezet wordt zorgt dit alsnog voor een klein kippenvel momentje. Het refrein wordt luidkeels meegezongen. Dit is het jubileum dat deze hardwerkende band verdient. Hij geeft een goede dwarsdoorsnede van de carrière van de heren tot nu toe, maar kan kwalitatief gezien gewoon beter. Of ze dat live überhaupt kunnen is de vraag. Het plezier spat hier in ieder geval vanaf en als punkrock-met-dramatische-elementen liefhebber is dit een plaat die je moet hebben.

Score: 3 out of 5 stars

Haar best blijft ze in ieder geval onverminderd doen. Er is alleen maar respect op te brengen voor de manier waarop de zangeres zichzelf blijft vernieuwen. Dit live album is echter wat minder imposant. Het is logisch dat de oude hits niet voortdurend gerycled hoeven te worden, maar een registratie zonder de echte knallers is hoe dan ook een beetje kaal. Openingsnummer ‘Candy Shop’, afkomstig van het in 2008 uitgebrachte Hard Candy kan ondanks het hysterische publiek niet overtuigen. Ditzelfde geldt voor nummer twee ‘Beat Goes On’ samen met Kanye West. Opvallend is dat dit ook de openingsnummers op de DVD zijn en ze hiermee dus daadwerkelijk het concert opende.

Pas bij nummer vier, een bewerking van het oudere ‘Vogue’, komt de plaat een beetje los. De zangeres praat tegen het publiek en jut ze op. Haar stem lijkt het geschreeuw niet goed aan te kunnen en hier en daar is het niet allemaal zuiver. Dat is gelukkig ook niet de reden om naar een concert van Madonna te gaan. Men komt in de eerste plaats voor de show. Dit verklaart ook het grootste manco van dit album. De liedjes klinken veelal een beetje te gehaast. Zonder het showelement, wat de DVD gelukkig wel bevat alsmede een handvol echte hits, blijft er niet veel meer over dan een ‘wel leuke’ registratie. Sticky and Sweet Tour is ongetwijfeld wat voor degenen die een van de tourconcerten bezocht hebben en de verzamelaars, maar verder is dit zeker geen hoogtepunt in Madonna’s grootse oeuvre.

Score: 2 out of 5 stars

De maakster van de documentaire Aillis O’Neill heeft schijnbaar al een hoop kritiek mogen verwerken voordat het ding zelfs klaar was, althans volgens de inleiding die gegeven wordt. De hardcorescene in Nederland heeft schijnbaar toch nogal te kampen met negativiteit en zelfs een soort conservatisme, dus heel erg verbazend is het niet. Het opene en vrije van punkrock is wel een beetje weg bij deze stroming. Althans, dat is zo’n beetje wat de geïnterviewden in de documentaire vertellen. Het gaat dan om de grote namen uit de Nederlandse scene zoals Backfire!, Born From Pain en No Turning Back.

Grote namen uit de scene vertellen hun verhaal en vooral hoe het vroeger beter was toen ze nog zelf met kleurpotloden hoesjes maakten. Onno Cro-Mag, Jeps Salfischberger, Scott Vogel, Serge van Uden en Johan ‘Reflections’ komen onder andere aan het woord. Ook heren van Madball en Agnostic Front mogen hun woordje doen. Het is een leuke documentaire maar echte conclusies worden niet getrokken behalve dat het vroeger anders was, het internet nog niet bestond en dat nu de jonkies het over moeten nemen. Desondanks mooi dat er eens aandacht aan de scene gegeven wordt. Bloodtrial staat ondertussen al te trappelen en mag als eerste een half uur vlammen.

Vervolgens mogen New Morality en Cornered met een bruut en zwaar soort hardcore geïnspireerd door het New Yorkse geluid. Volgens de mannen van Madball is die van grote invloed op de Nederlandes scene. Natuurlijk kunnen de bands het hele evenement niet zo aan zich voorbij laten gaan en er wordt wat gebrabbelt tussen het gehijg van de zangers door over de scene. Veel echt zinnigs komt er niet uit, maar het komt de sfeer ten goede. Tegen de tijd dat Human Demise het podium aan gort staat te spelen bemerk je enige drukte in de zaal. De bezoekersaantallen zijn namelijk niet echt heel indrukwekkend.

Om het feestje af te sluiten is nationale trots Born From Pain ook nog opgetrommeld. Zoals de frontman zo mooi zegt: “Het maakt niks uit of je voor drie, driehonderd of drieduizend man staat te spelen! Dat is hardcore!” Waarmee hij voor vandaag de spijker op z’n kop slaat. Zijn woorden mogen ook meerdere keren op applaus rekenen. Gelukkig is ook deze show een hardcore show, dus wordt er ook een stevige set gespeeld met de onvervalste metalcore van deze mannen. Helaas is de sfeer er niet echt ingekomen, maar toch een leuke middag gehad.

Zoals het hoort bij de mix van streetpunk en Ierse folk, wordt er dus een mooi feestje van gemaakt. Dit kun je ook zien op de live dvd die bij het pakketje hoort. Boston houd van deze band en deze band houd van Boston wat ook wel blijkt uit het aantal nummers over de stad en haar sportploegen dat op deze plaat staat. De nummers die dit keer langskomen zijn echter totaal anders dan wat op de vorige liveplaat te vinden was. Kijk, zo maak je als bandje platen nog interessant ook. De band knalt er meteen tegenaan met ‘Famous for Nothing’ en ‘The State of Massachusets’, wat vooral dankzij de banjo heel leuk klinkt. De Boston Bruins komen natuurlijk ook weer aan bod met ‘Time to Go’, want deze heren zijn zeker gek op hun ijshockeyteam. Danseressen, doedelzakbands en noem maar op, alles wordt live uit de kast gehaald om van deze dagen een succes te maken. Dit kun je allemaal mooi meekijken op de dvd, die een zeer directe, ongekunstelde show weer geeft. Dat past ook wel bij de band, gewoon recht door zee, podium op en knallen! Op ‘The Dirty Glass’ doet Civet zangeres Lisa Graves ook nog een stukje mee, altijd een favoriet live nummer.

De nummers zijn vooral van de laatste drie platen, met een uitzondering voor ‘Caught in a jar’ en ‘Forever’. Dat is eigenlijk wel een beetje jammer, want hierdoor ontbreken toch een aantal van de knallers die de band groot gemaakt hebben. Maar goed, er is een tijd voor alles en deze mannen zijn erin geslaagd om op elk nummer genoeg materiaal te presenteren dat live net zo succesvol is. Iedereen danst mee op ‘Flannigan’s Ball’ (opgenomen met de inmiddels overleden Dubliners frontman Ronnie Drew), schreeuwt mee op ‘Fields of Athenry’ en hangt aan elkaar op ‘Kiss me I’m shitfaced’. Leuk is ook dat het opnieuw leven in geblazen clublied van de Red Sox honkbalploeg ‘Tessie’ ten gehore wordt gebracht.  De band sluit af met ‘Shipping up to Boston’(bekend van de film The Departed natuurlijk), wat samen met stadsgenoten The Mighty Mighty Bosstones ten gehore gebracht wordt.

Wederom een plaat vol feest en vermaak, waar het enige minpuntje van is dat met zeven shows je natuurlijk een prachtige live plaat kunt knippen en plakken. Toch zijn de mannen erin geslaagd het spontaan en eerlijk te houden. Voor alle fans, maar ook als je een introductie zoekt voor deze band, zeker een aanrader!

Score: 4 out of 5 stars

Om meteen maar met de deur in huis te vallen: het opgenomen optreden is ontzettend gaaf om naar te kijken, met als hoogtepunt ‘The Drowning’ en ‘Trenches’. De band zet een sterke set neer, praat niet teveel, het geluid is heerlijk en de dynamische montage zorgt voor een perfect passend geheel. Dus zowel een lust voor de oren als voor de ogen. Naast dit optreden in de Melkweg bevat het schijfje ook nog zes officiële clips van de band en een soort documentaire over de band en hun belevingen op tour, dat lijkt mij genoeg voer voor elke Haunted fan.

De bijbehorende cd biedt een audioversie van het optreden in de Melkweg zodat je hem op je MP3 kan zetten, en daarnaast vijf extra bonusnummers. De bonustracks passen mooi in het rijtje van The Haunted nummers die al reeds beschikbaar zijn. En zoals ik eerder al zei is de live opname ontzettend gaaf, al moet ik toegeven dat bij het beluisteren van cd toch het bijbehorende beeld mist. Op momenten dat de zanger de zaal aanspreekt valt de muziek stil wat minder prettig is als je de cd in de auto luistert of ergens op de fiets, de praatjes die sfeer creëren in een zaal creëren niet direct sfeer in de auto op weg naar huis van je werk. Maar dit blijf je houden bij elke live cd. Het is leuk dat de cd direct met de dvd komt, daardoor kun je het optreden lekker in de auto luisteren, maar de dvd is toch het pareltje van dit pakketje.

Het optreden in de Melkweg is energiek en een genot om vanuit je luie stoel onder het genot van een biertje naar te kijken. De mannen weten het publiek mee te krijgen, de teksten zijn goed te verstaan en de muziek klinkt al met al fenomenaal. De cd is meer een gimmick dan een must-have, de gewone versie van de nummers zijn fijner om te horen en de praatjes op de cd zijn niet altijd gewenst. Dit pakketje is een aanrader voor iedereen die van metal houdt en niet vies is van een goed optreden, de extra’s zijn niet uitermate bijzonder voor de niet-fans van The Haunted.

Score: 4 out of 5 stars

‘Reconstruction Site’ zorgt voor een punkerige doorstart van de set, een tempo nog even wordt doorgezet, tot het langzame, doch sfeervolle ‘Bigfoot!’. Aan het einde van het vanuit het perspectief van een kat van een depressief persoon geschreven ‘Plea from a Cat Named Virtute’, mag John zelfs even klooien met z’n gitaar. Dat is iets waar de band bekend om staat, teksten schrijven uit het perspectief van een bepaald persoon. Zo is ‘Sun in an Empty Room’ vanuit het perspectief van een persoon die tijdens het verhuizen kijkt naar z’n lege woonkamer, welke eerder nog vol met meubels stond.

Wat we op de dvd zien is een band, normaal gesproken opererend als viertal maar vandaag op z’n minst als vijftal, die vooral heel veel plezier heeft tijdens het spelen. En het toegestroomde publiek in de volle zaal beleefd plezier aan de gespeelde nummers. Debuutplaat Fallow komt er met alleen ‘Wellington’s Wednesdays’ een beetje karig van af, maar dit nummer is zonder meer een van de hoogtepunten van de dvd. Vooral omdat we John halverwege het nummer met de voorste rij in gesprek gaat we even later Ernesto, een Mexicaanse jongen, op het podium zien. Hij mag op John’s gitaar de solo na het jamgedeelte spelen, en doet dit onder luid gejuich van het publiek in hun hometown.

Tijdens ‘Benediction’ krijgt de band hulp van Christine Fellows, de vrouw van John. Hij doet zelf ‘One Great City!’ helemaal in z’n eentje en dit nummer, welke over de haat-liefde verhouding tussen hem en Winnipeg gaat, staat het voltallige publiek achter de sympathieke frontman. Als afsluiter, het andere nummer geschreven vanuit het perspectief van Virtute, de kat van een depressief persoon: ‘Virtute the Cat Explains Her Departure’. De montage ziet er prima uit en ook over het geluid valt na het eerste nummer niet meer te klagen. Helaas doet de verlichting op het podium wat flets aan, maar afgezien van dat is deze dvd heel erg geslaagd. Een aanrader voor alle fans en voor iedereen die de band niet kent een goede instapper!

Score: 4.5 out of 5 stars

Parkway Drive

THE DVD laat je een negentig minuten durende documentaire zien over hoe het allemaal is begonnen en verlopen voor Parkway Drive. Deze dvd toont aan hoe hard de jongens hebben gewerkt en zonder hulp van management wereldroem hebben verkregen. Dit varieert dan ook van eigen tours plannen aan de andere kant van de wereld, tot aan vijf maanden op straat slapen. Bij de DVD zit een liveshow van de band op Sweatfest, in Roundhouse te Sydney inbegrepen. Dit is één van de grootste tours voor Parkway Drive in Australië geweest.

De band speelt een set van elf nummers, bestaande uit een mooie afweging tussen oudere en nieuwere nummers. Vanaf moment één krijgt de band het publiek volledig mee en menig circle pits beslaan de halve zaal. Afgezien van popartiesten en die hele rits aan neppe herrie, zal het vrijwel geen één band zijn gelukt om de strakheid van hun platen live te kunnen evenaren, maar Parkway Drive komt heel dichtbij. Winston McCall krijgt het publiek volledig van de grond door zijn enorme keel en interactie met het publiek. In de arena wordt volop meegezongen en het publiek reageert massaal op alle verzoeken tot circle pits.

Helaas is er wel een enkel punt van kritiek. De gitaren en bas zijn volledig strak gespeeld, echter vertraagt drummer Ben Gordon af en toe, en dan met name bij de breakdowns.  Soms lijkt het ook alsof hij het niet kan bijhouden. Vanaf ‘The Siren’s Song’ merk je dat Winston schoor wordt en hij de eerste noten niet meer begint te halen. Vanaf dat punt zie je dat hij meer moeite met schreeuwen heeft. Ondanks deze punten is de show ontzettend energiek en strak. Om eerlijk toe te geven, Parkway Drive is met hun show op Groezrock 2008 in mijn lijst gekomen van favoriete optredens aller tijden, en als ze dit jaar weer zo’n show geven, is mijn Groezrock helemaal gemaakt.

Score: 4 out of 5 stars

De mannen zijn in elk geval goed op dreef tijdens deze twee shows, opgenomen in Madison Square Garden en Radio City Music Hall in New York. Eindelijk een schijfje van de band waarop de muziek klinkt zoals het moet klinken. Op plaat klonk het altijd wat klinisch, alsof of de band op de een of andere manier geremd werd, terwijl de band live behoorlijk machtig klinkt. Daar hoorden we de allesvernietigende energie pas echt. Dit alleen al maakt het schijfje al meer dan de moeite waard van eenieder die de band ook maar een beetje leuk vind, want de band is hier op z’n best.

Bijgeleverd zit de dvd ‘65doc: A Road Movie’, waar alle intensiteit ook visueel is vastgelegd. Niet altijd in even bijster goede kwaliteit, maar wel zeer krachtig gemonteerd geven de livebeelden de juiste indruk aan hoe het er op het podium aan toe gaat bij een show van dit kwartet. De interviews tussendoor bieden een blik op de band zelf: dat bijvoorbeeld de mindere ontvangst van The Destruction of Small Ideals bijna destructief was voor de band en dat dit hun zelfvertrouwen heeft aangetast. Ook horen we wat toekomstplannen: het moet vooral minder moeilijk en juist weer dansbaarder zijn. Het is even afwachten of deze richting zo blijft, Escape From New York is in ieder geval een zeer puik tussendoortje!

Score: 4.5 out of 5 stars

Goed, voor ik iemand ga vervelen met een review van The Seldom Seen Kid, die komt hier gelukkig niet. Die prachtplaat kennen we natuurlijk al. Heel de plaat is hierop ook aanwezig, met uitzondering van bonustrack We’re Away, maar die stond ook niet op elke versie van de plaat. Wat krijgen we dan wel?

De sympathieke, charismatische frontman Guy Garvey als aankondiger van de set. Prachtige uitvoeringen van de plaat en dan vooral de nummers ‘Grounds for Divorce’, ‘The Loneliness Of A Tower Crane Driver’ en het kippenvelnummer ‘One Day Like This’. Het orkest en koor geven de al prachtige plaat heel veel extra en tillen de plaat naar een eigen niveau.

Bijgeleverd zit een dvd van de volledige set, met erg goed camerawerk en beeld en geluidskwaliteit. De dvd krijgt uiteraard de voorkeur en brengt meer dan eens kippenvel. Dit is geen simpele cash’n grab, dit is een prachtige plaat op z’n best. Subliem.

Score: 5 out of 5 stars

Annihilator bestaat eigenlijk maar uit twee man tegenwoordig. Er is Jeff Waters, het meesterbrein van de band die al sinds het oprichten van Annihilator eigenlijk min of meer alle beslissingen maakt, en er is de jonge Dave Padden, gitarist en voor het grootste gedeelte de vocalist (Jeff Waters neemt ook een klein deel voor zijn rekening). Natuurlijk, er zijn ook nog een drummer en een bassist, maar deze doen er eigenlijk relatief weinig toe – dat weet iedereen. Niet dat ze minder in het licht staan, maar het is wel zo dat ze minder in beeld zijn gebracht.

Het videomateriaal voor de dvd is uitstekend. Met vijf camera’s kan dat ook niet anders, want daardoor is er op elk moment wel genoeg materiaal. Heel soms zijn er momenten dat de camera’s niet helemaal scherp gesteld zijn op de bandleden, maar over het algemeen is alles prima te zien. Ook het publiek, dat gaandeweg steeds uitzinniger wordt. Hier en daar is een moshpit te zien, en alle handen zijn in de lucht. Dit is wat een dvd nodig heeft: een goede sfeer die goed overkomt. Daarbij helpen ook de intermezzo’s tussen de nummers, waarbij Dave of Jeff het publiek toespreekt. Of bijvoorbeeld het moment na ‘I Am In Command’ wanneer Jeff Waters de rode neon-verlichting op zijn gitaar aan zet.

Ook met de nummers zelf is er genoeg te beleven. Annihilator is een van de weinige bands die lekker technische heavy metal combineren met het rauwe thrash metal zonder daarbij elk album in herhaling te vallen. Er zitten maar liefst drie nummers op van het oudste album Alice In Hell, wat deze release extra glans geeft voor de echt oude fans, maar de meeste albums komen wel even onder de aandacht. Neem bijvoorbeeld het uitstekende ‘Blackest Day’ van het album Waking The Fury, of het stevige riffmonster ‘Operation Annihilation’ van het recentste studioalbum Metal. Simpel gezegd: alle nummers zijn prima, Annihilator laat zichzelf en de technische thrash metal van zijn beste kant zien op een release waarbij de energie en het gevoel van een live-optreden zeer goed overkomt. Kijk uit dat je zelf niet mee gaat moshen als Dave Padden vraagt om een circle-pit from hell voor ‘Phantasmagoria’ begint.

Score: 4.5 out of 5 stars

We schrijven zomer 2009. Opgenomen in de Axis Mundi in thuisstad New York. Alle Gogol Bordello hits komen langs. ‘Sally’, ‘Not A Crime’,’Dogs Were Barking’ en ‘Start Wearing Purple’ zorgen voor een mooi feest. Voor velen zal dit een feest van herkenning zijn. De piraatachtige vioolspeler Sergey, de brede zwarte bassist ‘Tommy T’, de over het podium schuivende accordeonist Yury aangevuld met de rest van de band. Op de achtergrond wordt de band vergezeld door de zigeunermeisjes die voor wat achtergrondzang zorgen, interactie met het publiek en een extra boost vol energie. Het springende publiek, steeds natter wordend, geplet tegen de dranghekken vooraan smult ervan.

Als extra krijg je er nog een mooie cd bij. Hierop vind je de BBC Sessions van Gogol Bordello, twee demo’s, één nummer van de Gypsy Punk Sessions en een instrumentaal nummer- handig voor de karaoke? Verwacht hier niet de bekendere nummers, maar nummers die niet vaak live worden gespeeld. Voorbeelden hiervan zijn ‘Ultimate’, ‘American Wedding’ en ‘You Gave Up’.

Het hoogtepunt blijft toch echter de DVD. Frontman Eugene weet de kracht en de energie met zijn medezigeuners vast te houden tot het einde. Mocht je Gogol Bordello dus al kennen, dan is het een feest van herkenning. Mocht je de muziek niks vinden, laat je dan overtuigen door de show die dit gezelschap neerzet. Mocht je de Gogol Bordello nog helemaal niet kennen, laat het dan een feest zijn ze te leren kennen op deze manier.

Tegenwoordig leent een band zijn bekendheid aan zijn live shows, niet aan deze cd’s die de band maakt. Een cd is alleen een excuus om te gaan touren. Ook al is deze DVD en cd uitgave heerlijk, kom maar weer mooi deze kant uit om een feestje te bouwen.

Score: 4 out of 5 stars