Shining

Wat het viertal op deze plaat doet is lastig uit te leggen, vandaar dat veel mensen de band het label avant-garde (metal) geven. De band combineert Ministry met The Dillinger Escape Plan maar heeft (zoals de albumtitel al doet vermoeden) ook een grote voorliefde voor jazz. In tegenstelling tot vorige platen is de jazz iets meer naar de achtergrond gegaan, terwijl de metal wat meer naar voren is gekomen. De potpourri van stijlen maakt het een afwisselende, genredoorbrekende plaat.

Zo zit er in ‘Exit Sun’ (de naam van zowel track nummer een als vier, lekker gek van ze) een polyritmisch middenstuk wanneer er plots een jazzy synth invalt. Bij veel bands zou dit clownesk kunnen uitpakken, bij Shining lijkt het bij de band te horen. ‘The Madness and the Damage Done’ opent de plaat woest en in your face en single ‘Fisheye’ hangt geregeld tegen nu metal aan maar blijft met name vanwege de toevoeging van een saxofoon aan de goede kant van de lijn.

Toegegeven, het moet wel je ding zijn. Deze muziek is niet voor iedereen, en weet waar je aan begint. Als je (polyritmische) metal en/of jazz niet kan waarderen is de kans dat je dit wat vindt heel erg klein. Als je op zoek bent naar experiment op het gebied van stevige metal is dit een fikse aanrader.

Score: 3.5 out of 5 stars

De eerste act op de mainstage was Empire Cheese, een Amsterdamse folk formatie die uit 5 personen bestaat. Het optreden zorgde voor een goed en sfeervol begin van de middag.

De pauzes tussen de optreden werden opgevuld door Harm Wierda die met zijn analoge orgels psychedelische muziek liet horen die soms deed denk aan de oude nummers van Pink Floyd.

Het Nederlandse Eklin maakt ritmische en hypnotiserende muziek met noise invloeden. In de kleine ruimte wisten ze een indrukwekkend en sfeervol optreden weg te geven.

Moon & Sun is een Amsterdamse band met een Zweedse zangeres die rustige luister nummers maakt. Het was een goed optreden waarbij vooral de mooie stem van de zangeres opviel.

En toen was het tijd voor iets heel anders, op het programma stond het IJslandse FM Belfast, een zestal dat er zeker bij moet zijn als er gefeest moet worden. Met de legendarische woorden “Imagine this is a disco” werd het optreden gestart en de band veranderde de Owsum is een disco. Het plezier straalde ervan af en het podium werd tot het uiterste getest.

I Am Oak, een folk band uit Utrecht, stond als volgende act op het programma. Het optreden begon rustig, maar bij het laatste nummer kwam het tot een lekkere climax met een paar harde schreeuwen.

ET Explore Me begon het optreden met de suggestieve opmerking: “Wij zijn een band zonder export potentie, maar we gaan toch ons best doen.”. En dat deden deze garage rockers uit Haarlem, met een eerste nummer dat zo uit het repertoire van Daily Bread zou kunnen komen. Het nummer met de drum solo was ook aangenaam en de band liet zien hiernaast ook een interesseante podium act te zijn.

De Letters EP heeft de nummers ’S Is For Salamander’, ‘D Is For Django The Bastard’, ‘B Is For B-Side’ en ‘K Is For Killing Spree ( An Ode To )’ meegekregen. Nu zijn we hier niet zo geweldig met scrabble maar met een S een D een B en een K maken wij geen bestaande Nederlandse woorden. De titels en de letters zullen vast een achterliggende gedachte en verhaal bezitten, maar zonder enige tekst in een nummer geven wij de moed snel op om deze gedachtes te doorgronden.

Wij laten ons liever meeslepen door de vier dromerige tracks. De kans is groot dat deze vier nummers nog over waren van het opnameproces van And So I Watch You From Afar. Feilloos sluit de muziek aan op zijn voorganger. Dromerige postrock met een uitermate catchyheid aan melodieën en gitaarriffs.

Wanneer voorganger And So I Watch You From Afar je kon bekommeren, is het bijna verplicht om Letters te gaan luisteren. Enig minpunt- en meteen de reden waarom deze EP geen vijf volle sterren krijgt, is het gegeven dat alleen ‘K Is For Killing Spree ( An Ode To )’ boven de vijf minuten uitstijgt. De andere drie nummers balanceren op de rand van drie minuten, een lengte dat toch net te kort is voor een postrock nummer dat kippenvel oplevert.

Score: 4.5 out of 5 stars

Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen. Op zijn zachtst gezegd ben ik geen fan van Nederlandse bandjes. De meesten klinken hetzelfde en qua niveau is het vaak om te huilen naar mijn mening. De zeikerige muziek van El Pino bevestigd dit. De originaliteit is ver te zoeken en de Plato staat vol bobo’s die waarschijnlijk in donkere hoekjes onder het genot van een speciaal biertje discussiëren over het gebruik van de instrumenten.

Tijdens The Madd is er in ieder geval een wat vrolijkere melodielijn te horen, maar goed dit genre is ook al zo uitgemolken. Het is dan ook echt doorbijten tijdens Audiotransparent. De zijige folk-achtige deuntjes zorgen bij mij voor dichtvallende oogleden, maar de obscure muziekliefhebber staat begripvol mee te deinen. Het zal de generatiekloof wel zijn.

Gelukkig is daar dan The Mad Trist. Het Nederlandse antwoord op bands als Queens Of The Stone Age lijkt een feit. Opbeurende rock met twee goede zangers aan het roer zorgen voor wat leven in de brouwerij en nummers van debuutplaat Pay The Piper doen hun best het dode publiek wakker te schudden.

Als Moss bezig is met hun set is voor mij de maat vol en besluit ik de waarschuwingen omtrent het weer in acht te nemen en Noorderslag vanavond over te slaan. De moeheid slaat ook flink toe en om nou zes uur in de kou te wachten om met honderden 3FM-fans inspiratieloze bagger te aanschouwen? Nee dank je de koekoek.

De Britse werd onlangs nog uitgeroepen tot winnaar van de BBC Sound of 2010, dus de verwachtingen zijn hoog gespannen. Zenuwachtig is ze niet, zo begint ze vol zelfvertrouwen aan haar optreden. Tracks als ‘Under the Sheets’ en ‘Wish I Stayed’ zijn fijn om aan te horen, maar of dit echt de meest veelbelovende act van 2010 gaat worden? Met ‘Starry Eyed’ zorgt de 23-jarige er in ieder geval voor dat we nog even vrolijk door neuriën als ze onder een verdiend applaus het podium verlaat.

In de bovenzaal van Simplon staat dan Post War Years klaar om te spelen. Dit trio uit Royal Leamington Spa, Engeland maakt een mix van jazz, britpop, ambient en eigenlijk nog wel meer. Wie goed luistert naar een nummer als ‘White Lies’ of ‘Whole World On Its Head’ hoort een sound die het dichtst in de buurt komt van die van Battles. Lekker fris, gevarieerd en bovenal goed uitgevoerd.

Los Campesinos! is hot en dat is te merken. De main zaal is afgeladen en het is flink zweten in Simplon. Ook Los Campesinos! krijgt helaas te maken met geluidsproblemen, iets waar de band duidelijk niet tevreden mee is. Toch komt ‘Romance Is Boring’ van het gelijknamige album redelijk goed uit de verf en ook de rest van de nummers kunnen op veel support rekenen. Het publiek lijkt alleen wat mat voor de toch wel opzwepende muziek.

Tijd voor een wandeling naar de Grote Markt, waar in Vindicat één van de opkomende namen in de metalcore scene zal spelen. Stipt om kwart over tien betreedt Glamour Of The Kill het podium. Het publiek lijkt echter niet helemaal klaar voor de heren, want hoewel de band alles geeft staan er maar een paar mensen mee te doen. De muziek doet sterk denken aan die van Bullet For My Valentine, al is het stemgeluid van zanger Davey Death een stuk aparter.

Hoewel ik vooraf wat sceptisch was over de slagingskans van Glamour Of The Kill, moet ik vaststellen dat het wel snor zit. Hier en daar slaat Davey een stukje over, maar dat zijn we wel gewend van dit soort bandjes en echt storend wordt het nooit. Er wordt bijna alleen maar nieuw materiaal gespeeld, zo horen we ‘Feeling Alive’ en ‘Rise From Your Grave’. Het is voor de band onverdiend dat er zo weinig respons uit de zaal komt, maar ach, ze zullen Nederland vast snel weer in het tourschema opnemen.

De electropop van Ou Est Le Swimming Pool moet blijkbaar nog groeien in Nederland. De zaal staat redelijk vol met mensen, die genieten van tracks als ‘Enough Ready’, ‘The Key’ en de toekomstige electrohit ‘Dance The Way I Feel’. Net als veel acts stopt ook Ou Est Le Swimming Pool eerder dan gepland staat, iets wat op de eerste dag een bijkomend nadeel was en nu uitgegroeid is tot grote irritatie. Op deze manier blijft er na snel heen en weer wandelen tussen de locaties vaak niet meer dan een minuutje of 20 over en kan je het optreden alleen nog achterin de zaal meemaken. Dit was ook het geval bij Crystal Fighters, waar Shadrak te klein voor bleek. Het geluid was achterin nauwelijks hoorbaar en al snel verdwenen een hoop bezoekers weer.

De vier Denen van Fagget Fairys weten wel hoe je een feestje moet bouwen. Onder leiding van MC Ena wordt de electroclash op de zaal afgevuurd. De zang is uitermate goed en het is dan ook schandalig dat slechts een handjevol mensen iets meer doen dan alleen hun hoofd op en neer bouncen. Na bijna vijftien jaar Peaches was het tijd voor vernieuwing, en die hebben we met Fagget Fairys gevonden. Persoonlijke favoriet “and I thank you for that Holland” is ‘Mary Jane’, maar echt los gaat het natuurlijk bij ‘Feed The Horse’. Eén van de leukste verrassingen op Eurosonic.

Gezien we van Simplon naar Vera moeten lopen en zo’n 20 minuten in de rij moeten wachten tot we naar binnen mogen zien we helaas maar een kwartier van And So I Watch You From Afar. De postrock is van een fenomenaal niveau en vooraan is een behoorlijke pit aan de gang. In tegenstelling tot andere zalen is de geluidskwaliteit in Vera prima te noemen. Jammer dat het zo afgeladen is, kwalitatief zeker één van de beste acts.

In Vindicat sluit Young Guns af en uit nieuwsgierigheid besluit ik een kijkje te nemen. Nou heb ik niet snel dat ik het idee heb dat ik de microfoon uit iemands handen wil rukken en het zelf beter kan dan degene op het podium, maar de zang bij deze band is echt om je ogen voor uit je kop te schamen. Niet alleen is het zoutloze muziek, kwalitatief is het een chaos. Blijkbaar denken veel mensen er net zo over want na twee nummers is de zaal alweer voor de helft leeggelopen. Als de zanger aangeeft na de show EP’s te verkopen is er een enkeling die waarschijnlijk uit medelijden een bemoedigend “Yeah!” schreeuwt.

Eurosonic heeft een hoop te bieden, maar de lange wandelingen, lange rijen en overvolle zalen zorgen voor veel irritatie. In de wandelgangen is dit een veelbesproken onderwerp, dus organisatie: doe hier iets aan! Uiteraard zijn er een hoop acts voorbijgekomen die we de komende maanden en/of jaren voor volle zalen zullen zien staan.

Nadat het programma meerdere keren overhoop was gegooid, werd er donderdagmiddag al op tijd begonnen. Na wat onduidelijkheid over The XX, eerst stonden ze op het programma, toen weer niet, toen weer wel en toen uiteindelijk weer niet, was het We Were Promised Jetpacks die het startsein hiervoor gaf. Het viertal Schotten weet een flinke indruk te maken op de volle platenzaak, alle handjes gaan op elkaar.

Wat later is het de beurt aan het trio van Pitchblond, waarvan elk lid uit een ander deel van het land komt, respectievelijk Den Haag, Amsterdam en Utrecht. De mannen en dame weten echter niet te overtuigen, de platenzaak stroomt langzaam maar zeker leeg.

Als afsluiter heeft de Plato John Coffey geregeld. De hoofdact van ROARFest is puur en alleen voor deze instore vanuit Utrecht naar het hoge Noorden vertrokken, iets wat getuigt van meer dan genoeg dedication. De band rockt als vanouds, maar moet zichtbaar inhouden omdat de platenzaak deze tweede verdieping graag heel wilt houden.

Nummers als ‘Vanity’ en ‘Vehicle’ komen voorbij op de ietwat lege platenzaak, iets wat vooral komt door het tijdstip. De eerste shows van Eursonic zelf zijn namelijk net begonnen. Desalniettemin staat de set van het vijftal als een huis. Na de set komen Alfred en Richard van Luttikhuizen nog even een praatje maken, ze hebben zin in ROARFest.

Dit jaar helaas geen Magic Mirror van 3voor12, waar we vorig jaar prima sessies van onder andere Hjaltalin, Dinosaur Pile Up en niet te vergeten Rolo Tomassi hebben gezien. Wel is er dit jaar gewoon weer een Altersonic showcase in de Drie Gezusters, waar we nog even kort het nederpowerpop viertal van Want Want meepakken. Helaas is het niveau hier ver te zoeken en slaan we snel een welverdiend biertje achterover. Op naar de volgende dag!

In Grand Theatre staan veelal wazige figuren naar het Noorse Wardruna te kijken en luisteren. Dit gezelschap maakt voornamelijk gebruik van historische instrumenten en brengt een mix van drone en Keltische klanken. Met glazige ogen staart de meest rechtse zanger op een demonische manier het publiek in alsof hij je wilt hypnotiseren.

Blijkbaar lukt dit bij een deel van het publiek want de meeste mensen vinden de saaie vertoning erg mooi. Wat mij betreft duurt het net iets te lang en hadden de watervalgeluiden weggelaten mogen worden. Lord of the Rings, maar dan net niet.

Het is na Wardruna snel doorlopen naar Huize Maas. De uit Wales akomstige Marina vormt samen met haar band Marina and the Diamonds. De 24-jarige heeft een apart stemgeluid en het lijkt er dan ook op dat deze nieuwe sensatie wat tijd nodig heeft voor ze onze harten verovert heeft.

Nummers als ‘I Am Not A Robot’ en ‘Oh No!’ passeren de revue, maar er gaat tijdens ‘Obsessions’ pas echt een belletje rinkelen. Helaas houdt de Engelse het na een krap half uurtje al voor gezien. Ondanks de populariteit van het genre zal Marina nog flink haar best moeten doen om Paradiso vol te kunnen krijgen.

We maken even een rondwandeling en houden een kleine eetpauze voordat we Simplon binnenstappen. Three Trapped Tigers is een noiserock bandje uit Londen en zorgt tijden de Vice party in het poppodium voor een volle bak. Al snel herken ik invloeden van Warp artiesten als Squarepusher en Battles. Helaas is het zo druk dat het eigenlijk niet meer prettig vertoeven is. Jammer, want de muziek is prima.

Op Iceland Airwaves was het al verrassend dat ze niet op de line-up stonden, vandaag staat Seabear in jazzcafé De Spieghel. Na de soundcheck begint de band om half twaalf al met spelen, een kwartier eerder dan gepland. De IJslandse formatie maakt een mix van indie en folk en weet ondanks de gebrekkige geluidskwaliteit te overtuigen. Ook hier is het al snel te vol, maar nummers als ‘Arms’ en ‘I Sing I Swim’ komen voorbij en de fijne muziek verdringt al snel de irritatie van de drukkende warmte.

Ondertussen geeft Meneo in Simplon een set weg waar nog lang over nagepraat zal worden. Het optreden begint met twee Spanjaarden die 8-bitliedjes maken met gameboys. De simpele, herkenbare deuntjes laten de meisjes dansen en de jongens goedkeurend hoofdknikken. Naar het einde toe trekken de Spanjaarden steeds meer kleren uit, en nadat ze tegen het einde van de show toe een kwartier in hun onderbroek hebben opgetreden gaat dit laatste kledingsstuk ook nog uit. Door deze actie zullen de meesten zich Meneo later herinneren als ‘die gekke blote mannetjes’ terwijl het optreden ook muzikaal aanstekelijk werkte.

Vervolgens gaat de avond als een nachtkaars uit. Nadat Joensuu 1685 in Vera eerst de hooggespannen verwachtingen niet waarmaken met een relatief eenzijdig en saai optreden is I Was A Teenage Satan Worshipper bovenin De Spieghel ook niet in vorm. Ondanks dat de band op plaat heel leuk klinkt kunnen ze opnieuw live niet overtuigen. Er worden veel nieuwe nummers gespeeld waarbij de catchy electrodeuntjes van het eerdere werk hebben plaats moeten maken voor industrial invloeden. De wat zwaarder op de maag liggende nummers zijn rond dit tijdstip (kwart over twee) duidelijk niet waar het publiek op zit te wachten en het bij aanvang bomvolle zaaltje begint al na een paar nummers leeg te stromen.

We laten de laatste noten nog even goed doordringen en tevreden verruilen we de koude natte straten voor een warm bed. Morgen weer een dag!

Voor de psychedelica en stoner zijn het goede tijden, ook in ons nuchtere landje. Opener ‘Electric Ghost’ is stampende stoner, zoals we kennen van Queens of the Stone Age. Op ‘Chaos in iets heart’ komt daar een wat rauwer grunge geluid bij wat meer doet denken aan een Alice in Chains of Soundgarden. Een fijne combinatie van rammelende, jakkerende stoner en vuige grunge dus. Maar laat je niet te snel afschepen, want Hooghwater heeft meer in het aanbod. Het trage, jankende ‘Humble Eyes’ bijvoorbeeld, of het van hippe “Oowoohoo!” voorziene ‘DQ’. Er is niet veel te horen van de achtergrond van de bandleden die toch vooral in de hardcore en rock ’n’roll ligt.

Vervolgens klinkt de band weer fijn als een lekker stonerbandje op ‘Dead & Gone’, wat een broeiend zuiders geluid heeft. Een Brant Bjork en Kyuss invloed is niet weg te denken, maar ook wat verder terug kijken mag bij deze band met het spacende geluid dat bijvoorbeeld op titeltrack ‘Echos’ en het jazzy, instrumentale ‘Blue Drag’ te horen is. Tussendoor verrassen de heren nog even met ‘Keelhauling’ , wat dankzij de strijkers die halverwege het nummer de muziek naar een hogere sfeer tillen wellicht het meesterwerkje van de plaat is. Heerlijk wegdromen is geen onmogelijkheid bij dat nummer. Op ‘Black Lungs’ moet de band zo nodig even rocken in de Eagles of Deathmetal stijl, maar dat is ze vergeven. Al met al is het album een beetje rommelig en de band lijkt niet helemaal een rechte koers te varen, maar dat komt wellicht in de toekomst goed. Zo zie je maar dat je geen woestijn nodig hebt om goede stoner te maken. Brabant is zanderig genoeg voor Hooghwater.

Leuk artwork trouwens.

Score: 3.5 out of 5 stars

De mannen zijn in elk geval goed op dreef tijdens deze twee shows, opgenomen in Madison Square Garden en Radio City Music Hall in New York. Eindelijk een schijfje van de band waarop de muziek klinkt zoals het moet klinken. Op plaat klonk het altijd wat klinisch, alsof of de band op de een of andere manier geremd werd, terwijl de band live behoorlijk machtig klinkt. Daar hoorden we de allesvernietigende energie pas echt. Dit alleen al maakt het schijfje al meer dan de moeite waard van eenieder die de band ook maar een beetje leuk vind, want de band is hier op z’n best.

Bijgeleverd zit de dvd ‘65doc: A Road Movie’, waar alle intensiteit ook visueel is vastgelegd. Niet altijd in even bijster goede kwaliteit, maar wel zeer krachtig gemonteerd geven de livebeelden de juiste indruk aan hoe het er op het podium aan toe gaat bij een show van dit kwartet. De interviews tussendoor bieden een blik op de band zelf: dat bijvoorbeeld de mindere ontvangst van The Destruction of Small Ideals bijna destructief was voor de band en dat dit hun zelfvertrouwen heeft aangetast. Ook horen we wat toekomstplannen: het moet vooral minder moeilijk en juist weer dansbaarder zijn. Het is even afwachten of deze richting zo blijft, Escape From New York is in ieder geval een zeer puik tussendoortje!

Score: 4.5 out of 5 stars

2562

Verwacht bij 2562 geen dubstep met dikke basslines, zoals een Rusko of Bar 9. Nee, Dave focust meer op de atmosfeer. Hij maakt dubstep met veel minimal invloeden en er zijn veele subtiele technodeuntjes te vinden. Het is dan ook vergelijkbaar met die andere Nederlandse dubstep dj Martyn, die eerder dit jaar ook veel internationale aandacht kreeg.

Door de vele invloeden uit andere genres weet Dave wederom een kleurrijk en dromerig geluid te creëren. Het is een geluid waar je als leek zeker aan zal moeten wennen aangezien het vooral de subtiliteiten zijn die dit album tot een bijzonder geheel maken. Een album voor de fijnproefers.

Unbalanced is een plaat die vergeleken met Aerial wat minder origineel klinkt, maar ondanks dat toch een hele fijne vibe heeft. Flink minpunt is dat de plaat met zijn speeltijd van ruim een uur wel erg lang doorjakkert waardoor de concentratie tegen het einde wat verslapt. Maar na de plaat van Martyn eerder dit jaar, wordt hier nogmaals bewezen dat Nederland wel degelijk goede dubstep kan afleveren.

Score: 3 out of 5 stars

Steve Cradock is natuurlijk niet de doorsnee singer-songwriter, na al redelijk lang mee te draaien heef hij vast het nodige te vertellen. Als gitarist wordt hij gezien als een bijzonder getalenteerde met een retro jaren zestig geluid, beïnvloed door de Beatles en de Rolling Stones. Liam Gallagher is in ieder geval al fan.

Helaas vergeten mensen wel eens dat Liam Gallagher niet zoheel veel om muziek geeft en zelf zelden een goed nummer heeft neergepend. Opener ‘Something Better’ mag er best zijn, het is echter niet een nummer van eigen hand. Het nummer dat ergens in 1968 door Marianne Faithfull gezongen werd krijgt nu niet echt nieuw fut ingeblazen door Cradock. Op ‘The Apple’ staat zijn vrouw hem bij als zangeres. Het nummer klinkt eigenlijk wel heel erg als iets van the Beatles. Ook ‘On and On’ en ‘Running Away’ zijn van die nummertjes die wel aardig klinken. Cradock klinkt alsof hij voor zijn lol maar een plaatje opgenomen heeft en dat is jammer. Maar eigenlijk niet zo gek in het geval van iemand die al 20 jaar in bands speelt en nooit meer dan achtergrondzang voor zijn rekening nam. Zingen kan Cradock namelijk niet zo geweldig, dat hoor je wel bij ‘Ask the Sound’ en ‘Beware of Falling Rocks’. Het is niet dat hij er helemaal naast zit, maar het is gewoon matig zonder ook maar ergens interesse op te wekken.

‘You point the picture’ en ‘Still Trying’ doen een beetje denken aan Rod Stewart of Paul Weller zelf, nostalgisch en fijn getokkel. Met ‘The Clothes They Stood Up In’ krijgen we nog een upbeat nummertje in precies de Britse traditie waar de hele plaat in blijft hangen. Met ‘Its Trancedental’ drijgt het nog filosofisch te worden, maar gelukkig blijft dit laag bij de gronds. Slotnummer Kundalini’s target is een compilatie van de hele plaat en eigenlijk onluisterbaar.

Kundalini is in voor yogi het woord voor een energiestroom, maar gelukkig gaat Cradock nergens een zweverige kant op. De plaat is niet wat je noemt iets nieuws of spectaculair, maar dat pretendeert Cradock ook niet. Het is gewoon zijn plaatje dat hij opgenomen heeft in de studio van zijn maat. Nergens gaat hij buiten wat hij kan en zelf graag doet. Steve Cradock doet gewoon zijn ding en dat is eigenlijk ook gewoon prima.

Score: 2.5 out of 5 stars

Normaal is een opener met de titel ‘intro’ een beetje een afknapper. De Durutti Column-achtige intro ondersteund met lekkere beats is meteen al iets wat je interesse trekt. Wellicht heeft de Nederlandse luisteraar het nummer eerder gehoord in promotiefilmpjes op Net 5. Vervolgens spits je je oren naar het vrolijke keyboard introotje van ‘VCR’. De trage, smeulende bas in dit nummer is een constante factor op de plaat. Ook het samenspel tussen zangeres Romy Madley Croft en zanger Oliver Sim, wat vooral op single ‘Crystalised’ heerlijk werkt. Het ingetogen nummer met toch een stuwende bas is misschien wel het toegankelijkste nummer van de plaat, maar zeker niet het meest interessante. ‘Islands’ en ‘Heart Skipped A Beat’ zijn lekker luchtig klinkende nummers met een cripsy geluid. Dit mag niet verhullen dat de lading niet zit in het krachtige, maar in het ingetogen van de band wat ook na intermezzo ‘Fantasy’ weer op ‘Shelter’ te horen is. Hunkerend en smachtend naar iets, obsessief en intiem als een prille liefde en natuurlijk ook sex. De fluisterende zang gecombineerd met de fijne muziek maakt dat de The xx enorm sexy klinken.

“Can I make it better, with the lights turned on” zingt Croft kermend en onzeker. ‘Basic Space’ is dan weer iets luchtiger en zwoeler. Dat zwoele wordt doorgezet in ‘Infinity’ wat meteen doet denken aan ‘Wicked Games’ van Chris Isaak, maar dan zonder de gepassioneerde pieken. De laatste twee nummers, ‘Stars’ en ‘Night time’, spreken over de onzekerheid van een prille relatie en de twijfels. Wat een plaat is dit toch. Misschien is het enige kritiekpuntje wel dat de muziek van The xx dat een liefde ook vervliegt. Dus of dit trucje herhaalt kan worden is nog maar de vraag, maar nu heeft dit vriendenbandje een van de mooiste platen van het jaar uitgebracht. Het gevoel dat de band overbrengt maakt dat je stil voor je uit wil staren naar het maagdelijk witte landschap buiten, de plaat op repeat zetten en heerlijk wegdromen.

Score: 5 out of 5 stars

Nederlandse bandjes doen al langer niet onder voor die uit Engeland (of Amerika natuurlijk), ook voor Rigby geldt dit. Als je niet beter zou weten, zou je zo zeggen dat het een bandje is van over de Noordzee. De bandnaam verwijst naar ‘Eleanor Rigby’ van de Beatles, dus het signaal mag duidelijk zijn.

Everything Must Go bevat ook de vier singles die de band uitgebracht heeft. Dat ene nummer hoeven we het niet meer over te hebben, dat is gewoon een hit. De andere drie waren ook zeker niet mis. Het titelnummer ‘Everything Must Go’ is ook een fijne plaat, een vakkundig stukje popmuziek dat in de top 40 thuis hoort. ‘Parade’ klinkt als een nummer dat live het publiek wel aan het stuiteren zal krijgen.

‘Pass You By’ is toch wel de single die de vergelijking met Oasis oproept, net als ‘One Song’ overigens. De band klinkt dan wel iets zuiverder en zanger Christon Kloosterboer heeft in vergelijking met Liam Gallagher een gouden keeltje (die hem nog een deelname aan Idols op leverde), maar dat maakt de band eigenlijk niet meer dan een gepolijste versie van de Britten.

Van de nummers die niet op single uitkwamen zijn vooral ‘High Life’ en ‘New Day (Hello This Is Me)’ de leukere plaatjes. Hoe meer je echter luistert naar de plaat, hoe meer nummers als ‘Dead men walking’ naar Oasis gaan klinken. Nu is de vraag naar Oasis coverbands vast toegenomen, dus dat is altijd nog een optie, maar als de band het van eigen werk wil hebben is dit wel echt een tekortkoming. Rigby is qua geluid echt een middle of the road bandje, de idealeschoonzoonrockenrollband van het moment misschien wel, maar dat maakt het allemaal iets te veilig om spannend te zijn.

Rigby meest een beetje het pit om aantrekkelijk te zijn, al met al is het gewoon te gladjes ten poppy. Brutale mensen hebben de halve wereld, dus iets meer kapsones mag wel. Toch is Everything must go zeker een mooi eerste wapenfeit en zoeken naar een eigen geluid kan lastig zijn. Rigby komt er wel, daar werken ze hard genoeg voor.

Score: 2.5 out of 5 stars

‘In Your Arms’ mag het spits afbijten en kan worden bestempeld als de meest pakkende song van de plaat. Het refrein is een echte meezinger en dat maakt deze song een goed intronummer. Geen wonder dat dit hun eerste single is geworden. De hardheid van ‘In Your Arms’ en ‘Burn’ wordt afgewisseld met het vrolijke sausje van ‘Forget About Me’ en het meeslepende refrein van ‘Wake Me’. Stuk voor stuk zijn het goed opgebouwde songs, welke allemaal de rest van de dag in je hoofd blijven hangen. Catchy nummers schrijven is een kunst die Destine zeker onder de knie heeft.

Muzikaal gezien doet Destine zeker niet onder voor Amerikaanse bands als All Time Low en Mayday Parade. Echter kan dit ook nadelig zijn, deze EP is toch een beetje een dertien in een dozijn – geval. Wat betreft de songs wordt er namelijk niets nieuws gedaan. Daarnaast is het Nederlandse accent van de zanger een tikkeltje irritant. Toch is de prestatie om je los te rukken van het Nederlandse niveau al moeilijk genoeg, maar het is Destine gelukt. Destine is een van de weinige Nederlandse poppunk bands die je nu betreffende songs en sound kan vergelijken met internationale topbands, en dat is op zich al een staande ovatie waard.

Score: 4 out of 5 stars

“I wear my heart on my sleeve/ but keep a lock on my soul”

Naast Lady Sovereign is een duidelijke vergelijking ook te maken met de scherpe hakkende muziek van Dizzee Rascal. Zelfs het dikke accent is terug te horen op deze plaat. Dat is apart, gezien mevrouw niet echt Brits is, maar een Deense van Zambiaanse komaf. Op Lucy Love zelf valt niet veel aan te merken als het over deze EP gaat en haar kappende grime. Eigenlijk kunnen we meteen met de deur in huis vallen over wat er wel mist aan deze EP: er staat eigenlijk niet veel op. Een intronummer dat niet al te verheffend is gevolgd door de “Ten Steps”, wat koud en aggressief klinkt. Het slotnummer op deze EP die inclusief intro een zestal tracks kent is nog een instrumentale versie hiervan. Nummer drie is ‘No (VIP)’, waar in die typische grimestijl met een flink tempo gerapt wordt op stevig klappende beats. Het nummer haalt flink uit naar de moderne vipcultuur.

De overige twee nummers zijn remixes van ‘No (VIP)’. Eigenlijk valt daar niet veel interessants over te zeggen, want de enige bijdrage is dat het nummer wat opgerekt wordt qua lengte. Jammer, want Lucy Love heeft wel degelijk meer te zeggen dan deze twee nummers. Wellicht is de MySpace een betere kennismaking met het werk van deze jongedame. Tekstueel zit het allemaal goed in elkaar overigens, Lucy Love heeft wel degelijk wat te zeggen dat gehoord mag worden. Het is een scherpe en directe aanpak die Lucy Love hanteert, want de muziek komt voorop, niet het sterrendom. Helaas laat deze EP iets te weinig horen van wat ze allemaal kan, maar we zullen zien. Roskilde mocht in ieder geval al van haar genieten en spoedig is ook Nederland aan de beurt op Eurosonic/Noorderslag 2010.

Score: 2 out of 5 stars

Nederland
De band staat bekend om de live-optredens en gaat zijn vijfde show geven in Groningen, wat kunnen we verwachten op EuroSonic? ‘Ik denk dat mensen het ongebruikelijke kunnen verwachten, we gaan een erg atmosperische show geven. Een Wardruna-concert is niet zoals een normaal concert, het moet gezien worden als een ritueel met muziek. Het gaat een optreden worden die je niet snel zult gaan vergeten, dat is zeker. Verder ben ik niet erg bekend met het festival, maar ik ga zeker wat andere bands kijken wanneer er tijd is. Ik heb wel gehoord dat het een belangrijk festival is om je muziek ten gehore te brengen en dat er veel mensen binnen de muziekindustrie zijn. We hebben er zin in!’

Toch zijn ze niet snel onder de indruk, vooral met eerdere project hebben ze al erg grote podia aangedaan. ‘Het grootste optreden was voor mij met Gorgoroth, het was tijdens With Full Force in Duitsland met 15.000 mensen aan publiek. Maar het liefst zou ik ooit een show willen geven op een bergtop ergens in het westen van Noorwegen, de muziek van Wardruna is simpelweg niet geschikt voor grote festivals. Hoewel we in gesprek zijn met een aantal. Ook ons eerste optreden was erg speciaal, het was op een heel oud Vikingschip en het was een grote eer om daar te mogen staan.

Invloeden
De band is een project van veel ex-leden uit andere bands en sommige zitten al achttien jaar in de muziek. ‘We zullen altijd beïnvloed blijven door onze eerdere project en ons verleden, maar op muzikaalvlak is Wardruna totaal anders dan wat we ooit hebben gedaan. Dus eigenlijk zou ik kunnen zeggen dat Wardruna onbeïnvloed is gebleven. ‘

De muziek wordt omschreven als metal, volk, ambient, triban, pagan en post-rock. Een hele mond vol. ‘Daar ben ik het totaal niet over eens. Iemand die ooit onze muziek heeft gehoord zal gelijk zeggen dat het geen rock- noch metalmuziek is. Al de muziek wordt gespeeld op oude Noorse instrumenten en ook op niet-instrumenten als bomen, stenen en met vuur. Het is erg moeilijk om onze muziek goed te omschrijven, maar het is simpelweg wereldmuziek met Noorse thematiek.’

De band heeft niet echt een doel, maar het belangrijkste is vooral het uiten van creativiteit. De heren willen vooral de muziek laten spreken en dat is ook wat er in Groningen gaat gebeuren.

Veel denken dat Gaëtan zelf op de hoes staat, maar het verhaal is anders. ‘Mensen reageren vaak teleurgesteld wanneer ik het echte verhaal vertel. Het is een Turks kunstwerk die we hadden gevonden op eBay. De rechten ervan waren al verlopen en we hebben het kunnen gebruiken voor de plaat. Dit en het ontbreken van bandfoto’s was overigens totaal niet om het extra mysterieus te houden. Het is gewoon zo gelopen. Maar ook staat mijn naam niet op het album, ik vond het te arrogant overkomen om het op te sommen op de hoes. Gitaar: Gaëtan Vandewoude. Tekst: Gaëtan Vandewoude. Producer: Gaëtan Vandewoude. Studio: Gaëtan Vandewoude. En zo kunnen we een hele lijst maken.’

Bon Iver
De recensies over de debuutplaat zijn zeer lovend, maar telkens komt er dezelfde naam boven drijven: Bon Iver. De muziek van de Amerikaanse singer-songwriter lijkt inderdaad erg veel op die van de Vlaming. Een goede inspiratiebron? ‘Ik hoor het inderdaad vaker. Mensen vinden de plaat een perfecte timing, dat het precies wordt uitgebracht tijdens die hele folkrevival, met inderdaad Bon Iver en Fleet Foxes. Maar ik had eigenlijk nog nooit van deze artiesten gehoord voordat iedereen erover begon. Ik ben het uiteindelijk maar eens gaan beluisteren en het is inderdaad erg leuke muziek.’

Maar niet alleen de muziek, ook de zetting komt overeen met Bon Iver. De Belgische singer-songwriter besloot zich namelijk in een stal op te sluiten en ’s nachts de plaat op te nemen. Iets wat toch minder romantisch blijkt dan veel mensen denken. ‘Het was echt puur een financiële kwestie, met mijn gezin woonde we in de stad, maar we moesten verhuizen. We kochten een boerderij en hierbij stond ook een stal. En dat het ’s nachts is opgenomen komt gewoonweg omdat mijn vrouw dan sliep. Ik werkte vervolgens lang genoeg om mijn dochter weer naar school te kunnen brengen. Het is ook ‘s nachts opgenomen omdat het dan stil is, er komt dan niemand de studio inrennen en ik heb geen last van straatgeluiden. Alsnog zijn er was toeterende auto’s en is mijn dochter op de plaat te horen, maar dat vind ik wel iets hebben.’

Hoewel de leegte op het schijfje doet denken aan een koude winterplaat, is de release hiervoor zeker niet tegengehouden. ‘Ik had rond de zomer een paar samples op het internet staan en iemand van Konkurrent België had het geluisterd. Hij wilde een album van me uitbrengen en ik ben gelijk aan de slag gegaan. Opvallend is dat het tijdens een warme zomer was, dus eigenlijk is het meer een zomerplaat. Want ironisch genoeg heb ik hem afgelopen zomer opgenomen, ik vind het dan eigenlijk ook geen typische winterplaat.’

Live
Op de plaat speelt Gaëtan een aantal instrumenten, maar hij beweerd ze eigenlijk helemaal niet goed te kunnen spelen. ‘Ik heb wat dingen uitgeprobeerd, maar eigenlijk kan ik bijvoorbeeld helemaal geen trompet spelen. Ik weet hoe ik er een paar mooie noten uit kan krijgen, maar dat is het. Dat is live natuurlijk een groot probleem, maar op het podium zijn we dan ook een viertal. Het gaat er erg leuk uitzien, want omdat we geen drummer hebben, zitten we allen op een rijtje met ons gezicht naar het podium. Ik heb al wat live-foto’s gezien en het ziet er best tof uit.’

Het blijkt dat Isbells bekend is met de reputatie van het praatgrage Nederland. ‘Ik ben erg benieuwd hoe onze shows in Nederland zullen verlopen. In België is het publiek gelukkig altijd erg stil en goed voor ons geweest. Wel hebben we ooit in een koffiezaak opgetreden en dat was ook erg luidruchtig, de nummers werden telkens overstemd door het cappuccino-apparaat. In het begin is dit vervelend, maar tijdens het spelen leer je er mee om te gaan.’ Gelukkig is de Belg gemotiveerd en enthousiast genoeg om te weten dat het goed zal gaan: ‘Ik heb erg veel vertrouwen in de plaat en in onze optredens, ik denk dat we koffiezaken snel ontgroeid zullen zijn…’

Met You Need Pony Pony Run Run ging het verhaal verder. Het album kwam al snel in het thuisland in de hitlijst op nummer 78 staan. Het was de single ‘Hey You’ dat goed scoorde. Dit nummer werd grijsgedraaid in België en stond wekenlang op nummer 8. Wat maakt de band dan zo hitgevoelig? Zijn de aanstekelijke synth en de bekende eighties-invloeden? Of het zomerse tintje dat elk nummer heeft?

Wanneer je naar het album luistert, merk je dat elk nummer wel heel erg op elkaar lijkt. Pas bij het zesde nummer genaamd ‘First Date Mullet’ lijkt het of je wat meer diversiteit krijgt. Toch is dit de enige uitschieter van het hele album. De rest is nogal monotoon te noemen. Of de band een vast palet gebruikt aan geluid, maar veilig blijft schilderen met drie basiskleuren. Dit hoeft verder geen minpunt te zijn, want hiermee geven ze hun sound wel een stempel.

Waarschijnlijk had de band het al vrij snel door dat ze teveel spelen met synths en meer kunnen dan aanstekelijke electro maken. Een paar maanden later kwamen ze met een special edition. Zij voegden zich samen met Crystal Fighters, maakten een dance remix en worden we aangenaam verrast met maar liefst drie akoestische versies van de nummers ‘Girl I Know’, ‘Hey You’ en ‘Music Sounds Better With You’. Helaas geven de drie nummers geen extra waarde aan de cd. De akoestische nummers zijn erg vlak en alles behalve krachtig. Daarnaast is de stem van Gaëtan Réchin Lê Ky-Huong hiervoor niet gemaakt.

Pony Pony Run Run mag dan wel een band zijn dat de jaren tachtig terug haalt en de zomer in huis brengt, maar lang zonnig blijft het echter niet. Less is more blijkt niet altijd het sterkste middel te zijn, het gaat op den duur vervelen. Zo geldt dit ook voor You Need Pony Pony Run Run.

Score: 2 out of 5 stars

Noorderslag:
One Trick Pony, Anne Soldaat, Anton Pieëte (live), Applescal, Aux Raus Deluxe, Benjamin Herman, Bettie Serveert, Caro Emerald, Charlene, Daily Bread, De Staat, DeWolff, Diggy Dex, Dio, Drive Like Maria, Elske DeWall, Eric Vloeimans, Flinke Namen, Go Back To The Zoo, Juju & Jordasch, Knalpot, Kraantje Pappie, Laura Jansen, Lola Kite, Makam, Mdungu, Moke, Moss, Promo (live) & Guests, Rigby, Shaking Godspeed, Skinto, The Madd, The Mad Trist, Tim Knol, Typhoon feat. New Cool Collective, Valerius, Want Want, Waylon, Wende Awkward I, Destine, Knobsticker, Noah’s Ark, Zwart Licht

Eurosonic:
Adam Tenstra, Adiam Dymott, Agent Fresco, And So I Watch You From Afar, Annie, Audrey Horne, Bernhoft, Beth Jeans Houghton, Calibro 35, Catpeople, Chapel Club, Choir of Young Believers, Clara Clara, Customs, Daniel Norgren, De Läb, Deolinda, donkeyboy, Ellie Goulding, Everything Everything, Fagget Fairys, FM Belfast, Frittenbude, Glamour of the Kill, Gösta Berlings Saga, Imelda May, I Was A King, Izia, Jasper Erkens, Jesse, Joensuu 1685, Keep of Kalessin, Kilians, Kill The Dandies!, Kirtana Rasa, Kreisky, Lee Everton, Long Distance Calling , Los Campesinos, Lucy Love, Major Parkinson, Maria Timm, Mazgani, MeNeO, Monolithic, MVSC, Name The Pet, Negrita, Nive Nielsen & The Deer Children, Óriás, Orka, Pegasus, Pony the Pirate, Pony Pony Run Run, Post War Years, Robin Tom Rink, Rockettothesky, Schlachthofbronx, Shining, Serena Maneesh, Soma, Sivert Höyem, Sliimy, Stevans, Svjata Vatra, The Chapman Family, The Hickey Underworld, The Leisure Society, The Low Frequency in Stereo, The Megaphonic Thrift, Turzi, Ungdomskulen, VUK, Wardruna, Wareika, We Were Promised Jetpacks, Wickeda, Young Guns, The Bookhouse Boys, CALLmeKAT, Cosmo Jarvis, Crystal Fighters, Delorentos, Grant Campbell, Heike has the Giggles, Hokie Joint, Isbells, Jaakko & Jay, Jamaica, Jaw Lesson, Mari Boine, Maskinen, Mintzkov, Noora Noor, Ou Est Le Swimming Pool, Piano Club , Pintandwefall, The Popopopops, Royal Republic, Sometree, Stornoway, We Can’t Sleep at Night, Jenny Wilson, Charlie Winston, Broken Records, C-Mon & Kypski, De Staat, Isbells, Jamaica, Jenny Lane, Joe Worricker, Marit Larsen, Rox, The XX, Vice Verzen, The Cosmic Carnival, Wouter Hamel

Meer info over het festival vindt je natuurlijk op de website.