De zaterdagavond wordt in Tivoli de Helling gevuld met Indie-optredens.  Het Belgische Intergalactic Lovers lijkt het duidelijk naar zijn zin te hebben op het podium in een goed gevulde zaal. Zangeres Lara Chedraoui knalt naast de mooie liedjes ook wat flauwe grappen tussendoor. Ze bleek namelijk vergeleken te zijn met de kip op het logo van dit evenement. Wanneer zij haar gitaar afdoet lijkt ze middels haar bewegingen af en toe ook op een kippetje.

Intergalactic Lovers

Daarna wordt door St. Paul, die tussen de optredens de beste soul- en indieliedjes draait, Loney Dear aangekondigd. Hij geeft aan erg uit te kijken naar deze act. Het doek wordt geopend en als eerste vallen de knalgele kousen van zanger Emil Svanängen op. Gedurende het optreden blijft hij zijn schoenen aan en uit trekken. Het optreden wordt gevuld met oude en nieuwe nummers. Enkele malen hoor je sssssht door de zaal, omdat het publiek blijkbaar niet het respect kan opbrengen zijn mond dicht te houden. Visueel is Loney, Dear niet sterk, naast de zanger die alles geeft lijken de muzikanten in een winterslaap te verkeren. Dit zorgt op enkele momenten voor wat verveling. Gelukkig is het verder een mooi en sfeervol optreden om van na te kunnen genieten.

Loney, Dear

We beginnen onze avond in de grote zaal van de Simplon, alwaar het Deense When Saints Go Machine voor een almaar voller wordende zaal mag spelen. Het viertal begint overtuigend en laat zien hoeveel potentie het heeft, maar de gekte slaat nog niet echt over naar het publiek. De falsetstem van Nikollaj Manuel Vonsild mag gerust uniek genoemd worden, maar juist wanneer hij gas terug geeft en de allerhande beats en percussie een geheel vormen met zijn zanglagen, weet de band indruk te maken. (JZ)

Indruk maken doet Eefje de Visser al langer. Zeg maar gerust imponeren. De jonge schone speelde een jaar geleden voor het eerst op Noorderslag en is dit weekend terug, niet alleen op Noorderslag (in de grote zaal!), maar ook op Eurosonic. Het optreden in de benedenzaal van De Spieghel mag bij voorbaat al ‘uniek’ en ‘intiem’ genoemd worden, want waar zie je Eefje nog in zo’n kleine ruimte spelen? Nergens. En hoe! De show is erg solide, het bandgeluid wordt erg goed uitgedragen en er is blijk van durf. Durf om de eigen, succesvolle, nummers om te bouwen naar iets anders. En dus zijn we getuige van variaties op de albumtracks van De Koek. Deze variaties zijn nóg rijker en Eefje is we simpelweg de leukste Nederlandstalige zangeres die we hebben. (JZ)

Van Eefje gaan we naar heel iemand anders: Dominik Wlodmierz Groot, oftewel Mr. Polska. In het Platform Theater is het niet druk, maar het is er wel gezellig vol. Polska bouwt tijdens deze korte set samen met Leo en Boaz v/d Beatz een mini Nouveau Riche-feestje. De voetjes gaan van de vloer en dat is de verdienste van Boaz, zijn beats zijn namelijk mokerhard. Leo en Polska vullen elkaar prima aan, hitje ‘Vinger op de Klitter’ wordt uit volle borst meegezongen en de show mondt uit in een duw en trek pit. Dit kan nog best wel groot worden. (JZ)

Via een omweg belanden we in de Stedelijke Muziekschool voor het Belgische Great Mountain Fire. Met ietwat vertraging beginnen onze Zuiderburen behoorlijk bombastisch, maar de Waalse heren verliezen in de eerste tien minuten ietwat grip, vooral door een verkeerde songkeuze. De nummers die volgen zijn echter wel bombastisch en beschikken over lekker rauw gitaarwerk en fijne, asymmetrische synthpartijen. Hier zit zeker potentie in. Over potentie beginnen we nog even niet als we daarna Honningbarna aanschouwen in rock-’n-roll-hol Vera. Deze jeugdige Noorse punkers komen nog het dichtst in de buurt van het zwakbegaafde neefje van Kvelertak. De toevoeging van een cello geeft het geheel iets extra’s, maar het optreden was voor het gebruik van dit instrument al een gelopen koers. (JZ)

Op naar een volgend hol: crackhol Vindicat. In deze studentensociëteit spelen de jeugdige Belgen van Steak Number Eight, maar deze jonkies zijn niet te vergelijken met voorgaande band. Het viertal laat zich beïnvloeden door bands als Sunn O))), ISIS en Pelican. We krijgen heerlijk atypische sludge metal voorgeschoteld, vers geserveerd door deze minderjarige Vlamingen. De muziek bevat veel dromerige, post-rock passages, snel drumwerk en een flinke doom metal saus, aangevuld met grommende vocalen. Vooral het afsluitende nummer is indrukwekkend: een lang epos, bestaande uit drie secties die elk wel elementen van elkaar bevatten, maar toch een eigen smoelwerk hebben. De krijsende vocals maken het plaatje compleet. Deze Belgen zouden het best wel ver kunnen schoppen. (JZ)

Deze donderdag beginnen we in Het Paleis, alwaar The Black Atlantic de nieuwe EP presenteert. Darkling, I Listen is al even uit, maar enkel digitaal en de vierkoppige band grijpt deze Eurosonic show aan om de fysieke release te vieren. Toeters en bellen om dit gegeven kracht bij te zetten ontbreken. Wat overblijft is een zeer solide show. Live klinken de nieuwe nummers ook nog eens stukken beter dan op plaat. Er zit geen rem op het gitaarwerk en de basgeluiden klinken vele malen dieper, waardoor de sound ietwat naar post-rock neigt. Het geluid is hierdoor warmer en dit slaat over naar de oudere nummers. The Black Atlantic laat zien dat het een band is om trots op te zijn als Nederlander. (JZ)

Als we vervolgens naar het Kruithuis willen voor Sóley, komen voor we een nare verrassing te staan: de zaal is afgeladen vol. We kiezen het hazenpad en nemen de vooringang van de Stadsschouwburg om een glimp op te vangen van Jamie N Commons. We zien meer dan een glimp, want de beste man is nog aan het soundchecken als we de zaal binnenstappen. Als de echte show dan begint weet Commons ons, met een stem die ergens tussen Tom Waits, Mark Lanegan en John Mayer hangt, gelijk in te pakken. Muzikaal is het allemaal wel érg veilig: het geheel is helaas net iets té Sky Radio. (JZ)

Dan doet uw recensent iets wat eigenlijk niet hoort: tijdens de avondprogrammering gaat hij zomaar naar een randprogrammering. Boekingskantoor Lezards heeft namelijk een showcase ingepland in rock-’n-roll bar Crowbar en ROAR E-zine zou ROAR E-zine niet zijn om hier het optreden van John Coffey mee te pakken. Vers terug uit Zweden geven de heren een korte show weg, eentje die in het teken staat van de onlangs met producer Pelle Gunnerfeldt opgenomen nieuwe plaat: zes van de acht nummers zijn hiervan afkomstig. Het is merkbaar dat er aan de sound gesleuteld is, maar het vijftal geeft een overtuigende show. (JZ)

Terug naar het officiële blokkenschema en op naar de bovenzaal van De Spieghel voor I Heart Sharks. Volgens de biografie spelen de Duitsers een mengelmoes van krautrock, techno en synth-pop, maar in praktijk blijkt dit weinig vernieuwende, maar op het eerste gehoor prima dansbare electro-indie te zijn. Naarmate de set vordert voelt het geheel meer en meer eentonig aan: de combinatie van gedateerde electro en steevast dezelfde gitaarsound en percussielijnen zijn dan ook niet echt spannend. Nee, dan Deathcrush in de benedenzaal van De Spieghel. Twee dames op gitaar en bas, gehuld in hotpants en een nét niet té kort topje, en een slungelige drummer. De uitkomst van deze optelsom is schreeuwerige stoeipoes noise rock. Spannend om naar te luisteren én om naar te kijken. Muzikaal gezien het kinderlijke halfzusje van Sleigh Bells, maar dan met minder stroboscoop. Wel met meer dansbewegingen: beide dames staan niet stil. Muzikaal is het niet altijd hoogstaand, vermakelijk is het zeker. Het drietal sluit af met sleazy, noise versie van The Bangles klassieker ‘Eternal Flame’. (JZ)

XMH

Implant

De show van Grendel pikt het stokje van XMH op en brengt een snelle en vooral harde show waarbij de meest bekende nummers voorbij komen. Zanger VLRK verwijst naar het vorige optreden in de 013, waarbij het geluid volledig uitviel. Deze show verloopt echter vlekkeloos. Het is een mooie opwarming voor het hoofdprogramma van de avond.

Grendel

Het publiek is gekomen voor Combichrist. Dat is overduidelijk. De band speelde begin 2011 in Tivoli tijdens de Summer Darkness Winter Editie en wist toen niet te overtuigen. Dat Andy LaPlegua er dit keer zin in heeft is overduidelijk. Ontdaan van alle schmink en andere industrial opsmuk rent en springt hij van links naar rechts over het podium. Niet overdreven stoer maar met aanstekelijk plezier. Combichrist sluit dit festival, maar ook zeker het concertjaar 2011 wervelend af.

Combichrist

Opener van de avond is het psychedelische Sunburned Hand of the Man. Een kwartier lang vraag je je af of de band al is begonnen aangezien we alleen maar wat gepriegel horen, maar wanneer de band eenmaal op gang begint te komen merk je hoe goed het in elkaar zit. De bizarre drumpartijen en willekeurige geluidjes die in het begin nergens heen lijken te gaan worden langzamerhand naar een climax gestuurd die ondanks zijn vaagheid toch erg coherent en intens overkomt. Het is dan ook de vraag hoeveel er nou ingestudeerd en hoeveel spontane jam is. In elk geval geeft de muziek soms de indruk dat elke muzikant op het podium knetterstoned is, maar als je goed luistert merk je dat het daar veel te goed voor is. Ondanks dat je jezelf bij tijd en wijlen afvraagt wat de band in godsnaam aan het doen is, klinkt het verrassend goed en is de manier waarop de band te werk gaat erg intrigerend. Een interessante liveband, waar helaas te weinig publiek op af is gekomen.

Aan het uit Canada afkomstige Duchess Says vervolgens om de Supermarkt eens goed wakker te schudden. De band omschrijft zichzelf als ‘moog rock’, maar we kunnen het vooral zien als een soort dansbare punk die steunt op harde synths en geschreeuw van vocaliste Annie-Claude Deschênes. En het is vooral deze Annie-Claude met haar capriolen die de show maken. Gretig danst ze met iedereen die vooraan staat, dan weer verstopt ze zich onder het podium om vervolgens op de banken achterin de bar te staan schreeuwen. Wat ze ook doet, het blijft een genot om naar te kijken en zo vergeet je eigenlijk dat het muzikaal niet eens al te geweldig is. Vooral op de nieuwe nummers van In a Fung DAY T moet ze een hoop uit de kast halen om dit te verhullen, maar met oude nummers zoals ‘Black Flag’ helpt het publiek haar een handje met het showelement. Zo wordt de zin ‘dancing on my knees’ letterlijk genomen en wordt de rest van het nummer op de knieën afgemaakt. Het is leuk om te zien hoe enthousiast Annie het publiek aanvankelijk wat sceptische publiek aan het eind van de set heeft gekregen met haar unieke podiumpresentatie.

In het Paard is vervolgens het Apparat Organ Quartet aan de gang, een naam die bijna helemaal de lading dekt, want naast vier mannen achter de keyboards is er ook een drummer aanwezig. Als je de vier mannen naast elkaar bezig ziet is het onmogelijk om de vergelijking met Kraftwerk niet te maken. Zowel qua geluid, als qua vervormde vocals, als qua aankleding is het een en al Kraftwerk. Maar de band, die gevormd is rond Jóhann Jóhannsson, weet het heerlijk te brengen door af en toe een beetje post-rock achtige dynamiek in de nummers te verwerken en daarmee de zaal compleet in vervoering te brengen.

Terug naar de Supermarkt voor de hoofdact van de avond: Das Racist. Het hip-hop trio, die vanavond ook een vierde man bij zich hebben, zijn aan het einde van hun twee maanden durende tour en dat is te merken. De mannen lijken er niet zoveel zin in te hebben en wanneer openingsnummer ‘Brand New Dance’ erin knalt blijkt al snel dat ze ook niet goed bij stem zijn. Daarbij komt ook dat alle leden maar wat door elkaar heen lijken te schreeuwen dus waar het op plaat nog zo goed uitgebalanceerd klinkt, wordt live alles opgevuld met willekeurige shouts. De vierde man heeft er duidelijk nog wel zin in, maar hier lijkt dat vooral te komen door een overvloed aan alcoholische consumpties. Voor het grootste deel staat hij dan ook aandacht te trekken achter zijn laptop en wanneer hij dan eindelijk mag rappen is het gezien zijn staat geen wonder dat dit ook tenenkrommend belabberd is. Tijdens afsluiters ‘Michael Jackson’ en ‘Rainbow in the Dark’ van het het nieuwste album Relax lijkt het eindelijk iets beter te gaan, maar is het eigenlijk al te laat om de show nog te redden. Een grotere deceptie heb ik in tijden niet meegemaakt.

In het Paard is het aan het 18-jarige wonderkind Canblaster om de avond af te sluiten. En hij mag dan misschien net zijn rijbewijs halen, de man is een machine zonder uit-knop en blijft maar draaien zonder kwaliteit in te leveren. Met een ongekende bekwaamheid draait hij harde dubstep, uk garage, techno en fidget aan elkaar. En anderhalf uur na de geplande sluitingstijd, dus met een set van bijna drie uur, staat Canblaster nog steeds te draaien voor een handjevol dansende mensen. Dit is een naam om in de gaten te houden en voorlopig een hele sterke afsluiter.

Opener van de avond is echter Jad Fair. Hij is bekend geworden met Half Japanese, maar heeft inmiddels zo’n indrukwekkende en onoverzichtelijke lijst met samenwerkingen en andere projecten opgebouwd dat hij op zichzelf al legendarisch is geworden. Vandaag is het slechts Jad op de gitaar en zijn vele pedalen samen met Gilles Rieder op de drums. We weten dat we van Jad van alles kunnen verwachten, maar hij blijft vanavond relatief binnen de lijntjes. We krijgen noise rock voorgeschoteld die vooral leunt op de interessante pedalen die Jads gitaar van fijne distortion weten te voorzien in combinatie met zang die soms meer op verhalen vertellen lijkt dan echt zingen. Het zijn de kortere nummers waarin de met distortion overladen gitaren heersen die het fijnste klinken, maar de lange verhalende nummers die met hun ontzettend aritmische instrumentatie, maar humoristische teksten, het meest memorabel blijken. Een uur lang speelt Jad stoïcijns door voor de toch wat matig gevulde zaal tot de hals van zijn gitaar steeds meer los lijkt te laten. In een overweldigende noise explosie rukt hij uiteindelijk de hals los en verlaat het podium. Uiteindelijk keert hij terug om zonder microfoon, zingend door de zaal te wandelen met achter zich drummer Gilles die met zijn stokjes over de grond tikt. Een intiem en onverwachts einde van een verder relatief brave, maar daarmee nog steeds bizarre en eigenzinnige set.

Even later staan in de grote zaal vier gitaristen, een bassist en een drummer voor hun versterker met de gezichten richting legende Glenn Branca die als dirigent voor zijn experimentele ensemble optreedt. Helaas is de zaal nog steeds niet optimaal gevuld, zelfs niet met het publiek van Dag in de Branding erbij waarmee het concert is gecoprogrammeerd. Maar als een echte schoolmeester spoort Glenn toch zijn ensemble aan zich klaar te maken voor het begin. Wat volgt is een vervolgalbum op zijn magistrale debuut The Ascension genaamd The Ascension: The Sequel. Een dappere onderneming, maar al snel blijkt dat wat we te horen krijgen een waardig vervolg is. Helemaal strak wordt er niet begonnen, maar als de climax in het tweede nummer ‘Carbon Monoxyde’ zijn hoogtepunt bereikt is dit allemaal te vergeven. Steeds sneller, steeds harder, stuurt Glenn zijn manschappen aan. Telkens wanneer je denkt dat de top is bereikt gaat het harder en sneller en als een minutenlang orgasme draaft het ensemble maar door. Ook in latere nummers wordt deze formule tot in perfectie uitgevoerd. Met name het nummer ‘Lesson No 3 (Tribute to Steve Reich)’ weet met zijn noise explosie op het einde de zaal omver te blazen.

Het is ook vooral op dit soort momenten dat de meerwaarde van Glenn als dirigent duidelijk wordt. Dit zijn de momenten dat hij zijn muzikanten opjaagt en ook de nuances aan kan brengen door bepaalde muzikanten aan te wijzen. Want eerlijk is eerlijk, in de beginstukken zijn de muzikanten toch met name bezig de noten op hun bladen na te spelen. Tijdens het begin van het laatste nummer betrappen we Glenn zelfs op het uitgebreid poetsen van zijn bril. Gelukkig weet hij er voor de rest wel een show van te maken met zijn overdreven gebaren en wazige uiterlijk. Op het einde worden we zelfs even verrast wanneer Glenn ineens alle houders en het drumstel omver gooit en driftig het podium afstormt. Toen de avond door de presentator al van tevoren op ambitieuze wijze als legendarisch werd bestempeld is hier toch niet teveel gezegd. De liveshow van Branca’s ensemble is een unieke ervaring die in luidheid en explosieve kracht door weinig overtroffen zal worden.

Van de ene dirigent naar de andere: Yuri Landman is in de kleine zaal bezig met een optreden waarin hij veertien man op zijn zelfgemaakte instrumenten begeleid. Zijn manier van werken verschilt echter flink van die van Branca. Als een warhoofd loopt hij heen en weer over het podium en probeert overal iedereen een beetje bij te sturen terwijl hij ook zelf af en toe een misvormde gitaar ter hand neemt. De instrumenten die Yuri gemaakt heeft zijn voornamelijk snaarinstrumenten op een tafel waar een hoop mee gepingeld kan worden, maar ook zien we nog ergens een boor terug en loopt er een snaar over de lengte van de zaal waar Yuri af en toe met drumstok op slaat. Wat we in het begin horen is vooral een kakofonie van geluiden die een duidelijke eenheid lijkt te missen. Vervolgens lijkt dit iets opgeknapt te worden, maar wordt het geheel verstoord door veel te gepolijste zang van de gitarist die helaas jammerlijk uit de toon valt. Wanneer Jad Fair echter het podium opkomt voor zijn gastoptreden komt het geheel goed los. Het klankgedicht dat Jad opleest uit zijn boekje combineert ontzettend goed met de nauwkeurig opgebouwde muziek die uit de pak-em-beet veertien instrumenten komt. Landmans concert mag dan misschien een geval lijken waarin het concept leuker is dan de uitwerking, toch blijkt uiteindelijk met de hulp van Jad Fair dat wanneer de nummers goed uitgewerkt zijn dat dit gigantische stel experimentele muzikanten een heel overtuigende set neer kan zetten.

Na de afronding van het avondprogramma is het even wachten op de overgang naar het nachtprogramma. Langzaamaan zie je de gemiddelde leeftijd van het publiek veranderen, want de doelgroep van de elektronische programmering zit hem meer in de jeugd. King Midas Sound opent de nacht en doet direct een gooi naar meest luidruchtige act van de avond. Oorverdovende, industriële basslines, volgestopt met distortion vullen de zaal en jagen daarmee ook een groot deel van het publiek weg. Jammer voor hen, want de waarschijnlijk illegaal harde muziek is overdonderd indrukwekkend. Aan radio DJ Mary Anne Hobbs van BBC Radio One de ondankbare taak om na deze oorverdovende set door te gaan. Met makkelijke zomerse muziek en rustige dubstep nummers op een veel lager volume kan het contrast niet groter zijn. Toch is het een lekkere afwisseling na de zware set van King Midas Sound en ondanks dat de mixkwaliteiten van Mary Ann Hobbs niet om over naar huis te schrijven zijn is dit toch een vermakelijke set. De man waar de meeste mensen voor gekomen zijn is echter SBTRKT (uitgesproken als subtract). Zoals altijd is Aaron Jerome uitgedost in zijn karakteristieke Afrikaanse masker. Het lijkt alsof SBTRKT een flinke populariteitsboost heeft gehad de laatste tijd en niet voor niets, want de verschillende stijlen als garage, dubstep en andere elektronica sluiten naadloos aan elkaar aan door de mixkwaliteiten van Aaron, waarin ook voor hitjes van Modeselektor, Mr. Oizo en eigen werk als ‘Wildfire’ de hand niet wordt omgedraaid. Een waardig afsluiter van State-X’s tweede dag.

Sommige onderdelen zijn via de zalen uitverkocht maar nog wel verkrijgbaar op de site van Dag In De Branding.

Mintzkov speelt vanavond een speciale akoestische set in verband met hun tienjarig jubileum. Gevaarlijk want in het geval van sommige bands (zie de laatste Make do and Mend EP) slaan de nummers volledig dood. In dit geval werkt het perfect want de band heeft veel energie gestoken om van hun theatertour meer te maken dan een reguliere akoestische set. Zo is er een strijkkwarter (dat via beeld bij ons is) om de rustigere variant wat meer kracht bij te zetten, iets dat heel goed werkt. Zeker de nieuwe single ‘Automat’ komt uitstekend uit de verf maar ook ouder werk als ‘Opening Fire’ (waarop we massaal moeten meezingen, wat helaas niet helemaal lukt) doet het goed. Bandleader Philip Bosschaerts praat ontspannen de nummers aan elkaar en als hij meer nodig heeft worden we getrakteerd op korte reportages over de geschiedenis van de band. Opvallend is hoe druk het is bij deze opening van de avond, een sterke zet van de organisatie, hierdoor zit de sfeer er al goed in.

Waar het nog drukker is, is in Top R bij Geppetto & The Whales en later Equinox, the Peacekeeper die met hun muziek het zaaltje zo vol krijgen, dat er bijna niemand meer bijpast. Jammer, want zeker de eerstgenoemde klinkt vanuit de gang erg mooi.

Waar het ook vol is en waar ROAR nog net bij kon is in het café tijdens de set van Yuko. Helaas krijgt deze band tijdens het eerste nummer veel praters nog niet stil. De nummers van As If We Were Dancing zijn dromerige popliedjes met af en toe een knallende post-rock passage of opgeleukt met onconventiele instrumenten als een klokkenspel, stofzuigerslang of een koffiemolen. Frontman Kristof, op blote voeten, heeft er in geval zin en weet het publiek uiteindelijk wel stil te krijgen. Soms lijkt het net iets te rustig te worden, maar dan schudt de band iedereen weer goed wakker.

Het powertrio Drums Are For Parades was het afgelopen jaar wel een van onze lievelingsbands op ROAR. Master doet het goed en de shows op Dour of Ieperfest liegen er niet om. De band was onlangs nog de opener voor Triggerfinger en stond in september ook al op Breda Barst. Zanger en guitarist Wim Reygaert verklapt al de nodige versnaperingen achter de kiezen te hebben en in combinatie met een veel te grote en lege Mezz zaal zorgt dat niet voor de meest ideale omstandigheden voor een show. Desalniettemin spelen de drie mannen een stevige show vol knallers van het album zoals ‘The Law’ (hoogtepuntje van de set), ‘Opium Den Idiot Check’, ‘I’m The Princess, You’re The Woods’ of ‘I’m Not Who You Think We Are’. Tussendoor worden er snaren gebroken, heeft Luc de Vos, voorman van Gorki het zwaar te verduren en worden er slechte opmerkingen gemaakt. Zeker niet de beste show van deze mannen van het jaar maar wel de moeite waard.

Afgezien van de bands doet Ik Zie U Graag haar best een toffe sfeer neer te zetten. Zo zijn er Belgische pinten en Vlaamse frietten verkrijgbaar, kan er tot de late uurtjes nog flink gedanst worden en zijn er diverse expo’s die tussendoor druk bezocht worden, met als absolute publiekstrekker de (oude) filmpjes van Kabouter Wesley. Op naar de vierde editie!

Omar Souleyman

Deze opvallende verschijning uit Syrië heeft dit jaar al op meerdere festivals in Nederland gestaan zoals Lowlands en Incubate en wist hier telkens aangenaam te versassen met zijn optreden: volgens 3voor12 zelfs de held van Lowlands. Zijn muziek zelf is moeilijk te classificeren maar met Arabische techno kom je een heel eind. Verwacht in elk geval snelle beats gemixt met Arabische folk die een onverwachts, maar ontzettend opzwepend en dansbaar resultaat opleveren. Dit in combinatie met Omars podiumpresentatie die niets minder verdient dan de classificatie van Eindbaas hebben hem dit jaar tot cultheld gepromoveerd.

Dinsdag 13 december 21:45 @ Paard van Troje

Glenn Branca

Deze legendarische gitarist geldt als inspiratiebron voor bands en artiesten als Swans, Sonic Youth, Lydia Lunch en meer, maar is zelf toch een iets andere richting in gegaan en later vooral bekend geworden met zijn avant-garde symfonieën. Glenn Branca zal dan ook optreden als componist van zijn dissonante muziekstukken en als dirigent van een collectief van zes muzikanten optreden. Op State-X zal hij een vervolg op zijn meesterwerk The Ascension uit 1981 ten gehore brengen.

Zaterdag 10 december 22:30 @ Paard van Troje

Jad Fair

Jad Fair doet graag wat hij zelf wilt en het is mede door deze instelling een soort underground cultfiguur geworden. Samen met zijn broer heeft hij de bescheiden cultband Half Japanese opgericht, maar het is vooral de lange lijst personen waar hij mee samen heeft gewerkt die indruk maakt. Denk hierbij aan namen als Thurston Moore, Moe Tucker, Daniel Johnston, Yo La Tengo en nog veel meer. Daarnaast is hij ook beeldend kunstenaar en ergens hoor je dit ook wel terug in de muziek, die naast experimenteel vooral erg creatief is. Op State-X zal hij tweemaal het podium betreden, eerst met Gilles Rieder en vervolgens zal hij zich voegen bij instrumentenmaker Yuri Landman en zijn vijftienkoppige ensemble.

Zaterdag 10 december 21:00 en 23:30 @ Paard van Troje

Black Lips

Black Lips mag dan als bands in 1999 zijn opgericht, ze klinken alsof ze rechtstreeks uit de ‘70s zijn gestapt. Zelf noemen ze het ‘flower punk’, maar het zijn vooral simpele doch ontzettend aanstekelijke garage rock liedjes die ze uitbrengen, inmiddels al te horen op zes full-length albums. Arabia Mountain, geproduceerd door Mark Ronson die ook werkte met onder andere de Kaiser Chiefs en Amy Winehouse, is het nieuwste, ijzersterke wapenfeit en zal ongetwijfeld ook op State-X goed vertegenwoordigd zijn in de setlist. Niet onbelangrijk om op te merken is dat deze avond gehost zal worden door niks minder dan het VICE! Magazine.

Donderdag 15 december 21:45 @ Paard van Troje

Broken Note

Dit Engelse duo, dat voor de helft bestaat uit dubstep-artiest 16bit, wist vooral met hun album Terminal Static op het Ad Noiseam label hoge ogen te gooien door de indrukwekkende mix van breakcore, door de mixer wordt gehaald met dubstep, resulterend in bizarre basslines. Hierdoor hebben ze in de studio samengewerkt met niemand minder dan Amon Tobin, SPL, Machinecode en meer. Verwacht harde beats, harde bass en een hard feest!

Donderdag 15 december 00:30 @ 330Live

Haunted Hall

State-X lijkt goed in te spelen op nieuwe ontwikkelingen, want het pas ontstane subgenre witch house (of haunted house, rape gaze, doom gaze, wat je maar wilt) krijgt een plekje met een speciale avond in de Adventistenkerk. Ingeleid met Häxän, een documentaire over hekserij waarbij Franse stem-artiest Ghédalia Tazartès de muzikale begeleiding zal verzorgen, zullen de slome, spookachtige witch house beats uiteindelijk verzorgd worden door †CRCKHEAD†, Cyndies en Mushy.

Woensdag 14 december 20:00 @ Adventistenkerk

Flying Lotus

Met Coltranes bloed in zijn aderen is het niet versassend wat een muzikaal talent er schuilt in Steven Ellison ofwel Flying Lotus, het alias waaronder hij vooral experimentele hip-hop produceert die flirt met van alles en nog wat zoals minimal, jazz en dubstep. Alles wat hij doet lijkt tegenwoordig in goud te veranderen: volgepropte zalen, lovende reacties op zijn werk en zijn succesvolle Brainfeeder label. Niet voor niets is hij dan ook een van de headliners van het State-X festival.

Vrijdag 9 december, 00:45 @ Paard van Troje

Duchess Says

Intens is het enige goede woord om de muziek van dit excentrieke kwartet uit Canada te beschrijven. De band haalt invloeden uit new-wave, no-wave en punk (getuige het nummer ‘Black Flag’), maar weet er een goede eigen draai aan te geven. Met gitaren en keyboards en een zangeres die met baarmoederlijke woede de longen uit haar lijf schreeuwt is een energiek live-optreden gegarandeerd. Ze doen nog een aantal shows in Nederland, maar ik heb uit betrouwbare bronnen vernomen dat ze op State-X extra hun best gaan doen.

Zaterdag 17 december 21:30 @ Supermarkt

Terzij de Horde

Ook aan liefhebbers van het stevigere gitaargeweld wordt gedacht op State-X. In de kelder van de Cremers zullen een aantal Nederlandse bands hun best doen zoveel mogelijk lawaai te maken. Hieronder ook het Utrechtste Terzij de Horde dat een dappere poging doet black metal met sludge te mixen en hier wonderwel goed in slaagt. Deze apocalyptische doemdenkers zijn een kracht om rekening mee te houden.

Zaterdag 10 december 23:30 @ 330Live

Dit is dan ook meteen een contrast met Marissa Nadler, die even later het podium in de Helling op komt gelopen. Ze is net aangekomen in Utrecht, zegt ze, en eigenlijk komt ze bijna rechtstreeks uit de auto. Dit is dan ook de eerste keer in jaren dat ze in een spijkerbroek en simpel shirtje op de planken staat. Ze hoopt dat we dat ok vinden. En als iemand voor een flesje water zou kunnen zorgen, zou ze dat ook prettig vinden. In werkelijkheid ziet ze er eigenlijk beter verzorgd uit dan de gemiddelde artiest die we de afgelopen dagen aan het werk gezien hebben. Bovendien is haar versie van ‘spijkerbroek en een truitje’ van het soort waardoor het vehikel waarmee ze arriveerde net zo goed een Europese ‘stick shift’ auto als een echte Amerikaanse mustang kan zijn. En dan wel van het soort dat vier benen heeft en hinnikt.

Marissa Nadler

Nu ze er toch is, komt ze vergezeld van haar gitaar wat liedjes spelen. Die zijn ongeveer zoals zijzelf: fragiel en vol spanning. Tussendoor deelt ze wat achtergronden van de verschillende nummers, waarbij ze het grootste deel van de tijd de microfoon vergeet te gebruiken. Zo zegt ze over het extra melancholische ‘In Your Lair, Bear’ van laatste album Marissa Nadler (2011) dat het geïnspireerd is door ‘hibernation, isolation, depression, and emerging from it’. De breekbare dame op het podium heeft dit waarschijnlijk allemaal aan den lijve ondervonden. Erg veel variatie zit verder helaas niet in haar werk met deze minimale begeleiding, waardoor het na een groot half uur wel iets te veel van hetzelfde dreigt te worden. Toch is de zaal muisstil, waarvoor Nadler erg dankbaar is. In haar carrière heeft ze namelijk al in heel wat rumoerige bars en koffiehuizen moeten spelen. Nee, dan is dit publiek duidelijk respectvoller. Als beloning wordt het verzoekje ‘Under An Old Umbrella’ gespeeld, afkomstig van The Saga of Mayflower May (2006). Er volgt ook nog een nieuw nummer. Zo nieuw zelfs, dat dit de tweede keer is dat een publiek het hoort. Dan is het tijd om weer weg te rijden, want vanavond heeft zij nog een show in Brussel op het programma te staan. Het publiek durft de ingehouden adem te laten gaan en haalt nog een kopje koffie.

Dan Haywood’s New Hawks

Van een heel ander kaliber is de komische act van Dan Haywood’s New Hawks. Hun optreden bestaat eigenlijk bijna geheel uit inleidingen en bijna willekeurige anekdotes. Vogelkenner Dan Haywood wilde bijvoorbeeld liever naar Texel, omdat daar meer bijzondere vogels rondvliegen, maar hij moest het maar doen met Utrecht. Niets aan te doen. Ook wordt de observatie gedeeld dat de autoharp zichzelf eigenlijk, heel misleidend, helemaal niet bespeelt. Net zoals de automobiel zichzelf niet rijdt, overigens. Voordat ‘Spade River’ wordt ingezet wordt ook nog een verkooppraatje gehouden voor het triple vinyl album dat de band te koop aanbiedt. ‘Feel the quality, ladies and gentlemen!’, roept Haywood uit als een volleerde marktkoopman en laat zijn product vervolgens rondgaan in het publiek.

Tussendoor wordt er ook nog wat muziek gemaakt. Dit blijkt om folk met flinke country invloeden te gaan. Hiervoor heeft hij onder andere een violist, mandoline-speler, en duizendpotige drummer meegenomen. Deze bespeelt naast zijn gedempte drumkit ook de lapsteel en bas-pedalen. Al te soepel gaat dit echter niet altijd, maar daar gaat het ook eigenlijk helemaal niet om. Dan en zijn New Hawks blijken een, met alle respect, vermakelijk tussendoortje voor op de zondagmiddag. En daar is ook helemaal niets mis mee.

Forest Fire

Het is aan Forest Fire om de aandacht ook daarna bij de les te houden. Helaas lukt dat minder goed. In eerste instantie klinkt het namelijk allemaal wel prima. De op folk leunende indie pop met een beetje elektronica en een klein bakje noise heeft de potentie om het verzamelde, nog steeds enorm respectvolle publiek te grijpen. Als bovengetekende echter al snel bedenkt dat ze honger heeft en zin krijgt in zo’n veganistische burger zoals die buiten de zaal verkocht wordt, is dat geen goed teken. Wanneer na de burger een tweede poging wordt gedaan, blijkt het allemaal best vol te houden. Blik op oneindig en bop bop gaat het hoofdje. De passieve, stijve presentatie van de band helpt echter niet, mede waardoor het nergens echt gaat boeien. Jammer. Dan had dus beter Seeljocht opgezocht kunnen worden. Dit gelegenheidscollectief met onder andere Nils Frahm, Greg Haines, Heather Broderick, en Peter Broderick werd gevormd voor Into the Great Wide Open, maar verzorgt vanavond nog één keer een bijzonder concert in Vredenburg Leeuwenbergh. Helaas moeten moeilijke keuzes gemaakt worden. Dit keer wordt gekozen om de neo-klassieke, minimalistische pracht te laten voor wat het is.

My Brightest Diamond

In de Helling is het namelijk al snel tijd voor My Brightest Diamond om haar prima optreden in de Spiegelbar, eerder die dag, te overtreffen. Shara Worden is een multi-instrumentaliste, klassiek geschoold zangeres, en kleinkunstenares. Dit alles combineert zij op het podium om een bij vlagen werkelijk wonderschone prestatie neer te zetten. Schijnbaar moeiteloos spreekt zij haar hogere register aan, terwijl zij rondspringt op het podium, acts met een masker en zwarte doeken opvoert, en verschillende instrumenten bespeelt. Alleen ondersteund door drummer Brian Wolfe zijn vandaag uitgeklede arrangementen te horen van nummers als ‘Everything is in Line’, ‘Escape Routes’ en ‘High Low Middle’, van laatste album All Things Will Unwind (2011). Op deze manier komen ze desondanks uitstekend tot hun recht. Met haar oprechte, open uitstraling en natuurlijk overdreven mimiek wordt het volle zaaltje moeiteloos verder ingepakt. Er is dan ook meer dan alleen, een plotseling als een bijenkorf zoemende gitaarversterker, voor nodig om dit optreden te verpesten. Als zij in reactie op dit toch wel irritante euvel vol overtuiging ‘yea, punk rock!’ schreeuwt en vervolgens heel zacht inzet, heeft zij ook de lachers op haar hand. My Brightest Diamond kan vandaag maar weinig fout doen en bewijst nog steeds van uitzonderlijke klasse te zijn.

My Brightest Diamond

In de zaal aan de Oudegracht is het vervolgens aan Bachelorette om het elektronische deel van de avond in te leiden. Alleen achter een tafel met haar apparatuur sampled zij zichzelf, om zo haar nummers laag voor laag op te bouwen. Helaas voor haar is de zaal eigenlijk zo goed als leeg als ze begint en gaat het in het eerste nummer meteen fout. Dan speelt ze namelijk een synthesizer-loopje verkeerd in, waardoor dit de rest van het nummer vals herhaald wordt. Jammer, want haar muziek is eigenlijk best aardig. Als een venijniger versie van Au Revoir Simone en een donkerder variant van The Secret Love Parade laat zij haar steeds hardere beats door de zaal schallen. Vooral ‘Blanket’ van het dit jaar verschenen Bachelorette doet zijn werk goed. Grensverleggend is het nergens en qua performance is het nog minder spannend, maar het blijkt een aardige opmaat voor wat nog komen gaat.

Bachelorette

Op de valreep is het toch nog eens kiezen geblazen. Dit keer gaat het om de keuze tussen de donkere synthpop van John Maus en de experimentele, door percussie gedreven electronica van Gang Gang Dance. Klaar om te dansen kiest ROAR voor deze laatste mogelijkheid. Als één van de favorieten van Animal Collective werd dit collectief eerder dit jaar ook al geprogrammeerd op de editie van All Tomorrow’s Parties waarover zij de scepter zwaaiden. Dit blijkt niet voor niets. Alhoewel de hippie-toestanden op het podium niet aan iedereen zijn besteed, is het geplande uurtje eigenlijk vrij kort voor de heftige trip waarop anderen heel overtuigend meegevoerd worden. De Japanse man met de stok die zorg moet dragen voor de positieve energie op het podium doet zijn werk blijkbaar goed, want het verloopt allemaal soepel. Zangeres en percussioniste Lizzi Bougatsos verzorgt zichtbaar genietend de soms bijna Indiaas aandoende vocalen, terwijl overal om haar heen allerlei instrumenten bespeeld worden. En dan blijken mensen echt helemaal op te kunnen gaan in de psychedelische muziek, die wordt gedreven door een eclectische verzameling ritmes en melodielijnen uit Afrika, het Midden-Oosten en ‘het westen’.

Gang Gang Dance

Aan alle goede dingen komt een eind en dus is het aan Panda Bear om deze vier prachtige dagen af te sluiten. Met zijn dromerige, maar concrete nummers worden de toegestroomde mensen langzaam gehypnotiseerd. Als helpende hand heeft hij Peter Kember meegenomen, die ook al verantwoordelijk was voor de productie van Tomboy (2011). Het is vanavond dan ook aan Kember om de elektronische context te verzorgen met behulp van een indrukwekkende batterij aan apparatuur, terwijl Noah Lennox (Animal Collective) zelf zich concentreert op zijn spaarzame gitaarspel en Beach Boys-achtige vocalen. Dat concentreren blijkt nog een understatement, want zelfs de overuren draaiende rookmachine kan niet verbloemen dat de mannen er wel heel erg stoïcijns bij staan. Het publiek wordt amper opgemerkt. ‘Hoeft ook niet’, zullen velen zeggen, en inderdaad; hier is een uniek, bijna organisch aanvoelend optreden te horen. Veel verder dan in eerste instantie naar de trippy visuals kijken en vervolgens met de ogen al dan niet dicht heen en weer wiegen komt men vanavond echter niet.

Panda Bear

Zo eindigt het officiële programma van Le Guess Who? 2011 op een wat vreemde manier. Het zeldzame optreden van Panda Bear voelt door het ontbreken van enige vorm van uitgelatenheid bijna als een mis, of bedevaart, waardoor de mensen enigszins gelaten naar huis gaan. Tevreden zijn ze grotendeels wel, maar euforisch is maar een klein deel. Maakt dat het een slechte afsluiter? Zeker niet. Anders dan anders, dat wel, maar dat is precies waar Le Guess Who? op mikt. En Kember? Die is later gewoon te vinden in de hal, tijdens de afterparty. Ook dat is Le Guess Who?: een plaats waar artiesten graag naar andere artiesten komen kijken, en zich onder de mensen begeven. Zo kijkt de organisatie terug op een geslaagde vijfde editie, en het publiek alvast uit naar volgend jaar. ROAR is dan zeker ook weer van de partij.

Panda Bear

Als er muziek is die omschreven kan worden als een geluidslandschap, of ‘soundscape’, is dit het; een uur lang sombere, dromerige neo-klassieke ambient. Zonder ook maar enige vorm van beat, overigens, maar wel met elektronische drones en minimalistische pianomelodieën. Het verzamelde publiek is grotendeels muisstil, op diegenen die hoogstwaarschijnlijk te vroeg zijn voor het hierna aantredende Summer Camp na. Sterker nog, mensen sluiten hun ogen, gaan soms zitten, en vergeten naar de geprojecteerde beelden van kleurige wolken, de maan, en natuur te kijken. Als de melodielijnen van het meegebrachte Amsterdamse strijkensemble steeds meer op de voorgrond treden, weten we dat het einde nadert. Er is nog tijd voor één extra nummer, maar helaas roept de plicht. Schoorvoetend wordt de zaal verlaten. Dit soort schoonheid tref je zelden.

In Tivoli de Helling is het intussen aan The Besnard Lakes om hun met psychedelische pop doorspekte space rock te laten horen. Helaas wordt slechts een klein deel van dit optreden meegemaakt, maar dit smaakt zeker naar meer. Alhoewel de samenzang tussen het echtpaar uit Montréal minder hartverwarmend, bijna engelachtig mooi is als in opgenomen vorm, blijft er genoeg over om van te genieten. Op bijvoorbeeld ‘Albatross’ van album The Besnard Lakes are the Roaring Night (2010) is het de gelaagde zang in het refrein dat het nummer openbreekt en laat leven. Live zijn het ook de gitaarsolo’s die plotseling heel clean naar voren komen in de mix, waardoor voorkomen wordt dat het optreden verzandt in een heleboel distorted dromerigheid zonder spanningsbogen. De volle zaal is dan ook meer dan verdiend, of deze mensen er nu alvast stonden voor de volgende act of niet.

Deze act is namelijk Okkervil River, de indie rock band uit Austin, Texas die al heel wat uren op het podium heeft doorgebracht. Van tevoren was het nog moeilijk kiezen tussen deze heren en dame en het in het gebouw aan de Oudegracht geprogrammeerde Zola Jesus. Ongeacht de kwaliteit van dit laatste optreden, is het echter geen slecht idee om in de Helling te blijven. Okkervil River blijkt een vrij onbeholpen verzameling muzikanten die barst van de energie. Vooral zanger Will Sheff is het schoolvoorbeeld van de overenthousiaste, drijvende vaste kracht. Hij schreeuw-zingt met enorm veel passie zijn teksten, schreeuwt onversterkt de zaal in om te vragen of we het leuk hebben, en trekt tijdens één van zijn capriolen de microfoonstandaard om, waarna hij zich vervolgens in het snoer wikkelt.

Het meest recent toegevoegde vaste bandlid, gitariste Lauren Gurgiolo, staat intussen vooral in het begin vanachter haar naar voren vallende haar in haar witte hemdjurk riffjes te ontlokken aan haar gitaar, waarbij de tremolo een veelgebruikt hulpmiddel is. Dat zij zowel deze tremolo als haar klem laat vallen, die laatste zelfs tijdens het enige echt rustige moment dat de set rijk is, is kenmerkend voor deze verzameling muzikanten. Al te netjes hoeft het allemaal niet. Met maracas drummen kan dus bijvoorbeeld ook best. Met veel energie en overtuigende vreugde moet dat dan weer wel. De laatste show van deze tour wordt zo een hyperactief succes, waarin zowel de persoonlijke favoriet van Sheff, ‘We Need a Myth’ van laatste album I Am Very Far (2011), als oudere nummers als ‘Black’ van Black Sheep Boy (2005) aan bod komen. Voor de luisterliedjes die ook nog in de catalogus voorkomen zijn de bezoekers vandaag echter echt aan het verkeerde adres. En na afloop? Dan helpen de bandleden gewoon zelf weer mee met afbreken en inpakken. Prachtig.

Terwijl in dB’s de laatste voorbereidingen getroffen worden voor het duistere ritueel dat onder leiding van The Devil’s Blood voltrokken gaat worden, is het Suuns dat de Oudegracht op stelten mag gaan zetten. Met deze formatie is het behoorlijk hard gegaan. In februari waren ze nog te bewonderen in het Amsterdamse Occii, maar de gang naar de grote festivals was daarna snel gemaakt. Hierdoor waren ze onder andere te bewonderen in de X-Ray op Lowlands en staan ze nu als één van de headliners op Le Guess Who? Terecht, want het optreden blijkt uiteindelijk pakkend en bijna hypnotiserend. De repeterende, simpele beats en ditto basloopjes brengen het publiek langzaam in vervoering, al gaat dit niet zonder slag of stoot. Vooral in het begin blijft de beoogde euforie uit en praten mensen vrolijk verder. ‘Is dit nu dat Suuns? Moet supergoed zijn toch?’ Inderdaad; het kan (en moet) heel goed zijn, maar dat is het vanavond soms ook net niet. Het niet al te beste geluid dat deze zaal gedurende het hele festival heeft geplaagd is daar natuurlijk op zijn minst gedeeltelijk schuldig aan, maar het is te makkelijk om daar alles op af te schuiven. Misschien komt het doordat de opbouw net iets te voorzichtig is voor zo’n prominent festival-slot, of anders is het wellicht toch het gebrek aan een echte, verstaanbaar gezongen hit waardoor deze mannen vandaag net niet helemaal fantastisch zijn. Uiteindelijk komt het alsnog goed, want als ‘Arena’ voorbij is gekomen gaan overal ogen dicht, handjes de lucht in, en boppen hoofden op en neer. De stevige ontlading volgt daarna bij ‘Sweet Nothing’, die live voorzien wordt van een extra lange climax van het type gitaar-bijna-op-de-grond. Hierna zijn de mensen overtuigd: een toegift moet er komen. De heren zijn de beroerdste niet en komen daarom, inderdaad, nog eens terug.

Suuns blijkt daarmee een prima opmaat voor de lange nacht die nog op het programma staat. In de Helling is het een speciale editie van Swipe met enfant terrible Zomby die de massa in beweging moet krijgen. Volgens de overlevering is het altijd maar de vraag of dit productie-genie op komt dagen, maar hij is er dus wel degelijk. Mooi op tijd ook nog. Maar is het hem wel echt? Zijn set bestaat vanavond vooral uit heel veel hiphop. Naar de verwachte dubstep, rave, en grime is het hard zoeken. Nummer afgelopen? Dan even stilte. Misschien een luchthoorn. Dan het volgende nummer. Het blijkt allemaal zo slecht dat het eigenlijk weer grappig wordt. De sfeer is er niet minder om, maar teleurstellend is het wel. Dan doet het daarna aantredende Om Unit het toch een stuk beter. Dat heet; qua daadwerkelijke dansbaarheid van zijn set. En daar kom je toch echt voor op een Swipe-avond, Le Guess Who? of niet. Die laatste consumeert ook geen champagne bij de fles en heeft ook niet continu een joint bij de hand, wat er natuurlijk het één en ander mee te maken kan hebben.

Terwijl het feest in de Helling nog doorgaat met Doshy en Author, is het in de Oudegracht aan Boemklatsch om het veel jongere publiek te vermaken. Voorzien van een nieuwe podiumopstelling, waardoor het hele gebeuren nu de naam Boemklatsch Equalizer meekrijgt, moet dat nu nog iets makkelijker lukken. En warempel, de zaalhoge videozuilen maken duidelijk indruk. In ieder geval tijdensde eerste tientallen minuten. Dan wordt het tijd om eens serieus te gaan dansen, maar blijkt de muziek nog steeds wat diepgang te missen. Het feit dat het collectief ook bijna niet zichtbaar is tussen al die schermen maakt het er niet beter op. Voor diegenen voor wie Boemklatsch altijd al een geslaagd avondje uit is geweest, is het dat nog steeds. De nieuwe presentatie is dan een leuke toevoeging. Nieuwe zieltjes zullen er echter niet mee gewonnen worden. Gezien de populariteit van eigen avond Dum Dum is dat gelukkig ook eigenlijk helemaal niet nodig.

Zo eindigt ook deze derde dag van Le Guess Who? 2011. De lichten gaan aan en de mensen moeten naar huis. Maar goed ook, want op de afsluitende zondag begint het reguliere programma alweer iets na tweeën. Dat zal voor velen nog een hele opgave blijken.

Terwijl Other Lives in Tivoli de Helling een prachtig optreden staat te verzorgen op de grote verscheidenheid aan instrumenten die ze hebben meegenomen op hun tour, is het Netherfriends die het festival in ACU mag aftrappen. Gewapend met microfoon, gitaar, synthesizer, drumpads en sample-machine doet deze beste man het gewoon lekker allemaal zelf. Samplen, samplen en nog eens samplen dus, om zo aardige psych-pop in elkaar te knutselen. De catchy gitaarlijnen en met behulp van stem en drumpads live gecreëerde beats doen hun werk uitstekend. Zijn knullige opkomst, inclusief telefoon, is hem dan ook snel vergeven. Een paar dagen geleden meldde hij nog dat hij en zijn reisgenoten hun iPhones zonder 3G moesten gebruiken, ‘and [are] using google maps when we get wifi’. Misschien moet hij dus nog even nakijken of hij wel op het juiste podium staat. Hoe dan ook, hij gaat goed los, inclusief geïmproviseerde, soms Elvis-achtige danspasjes. Als merchandise heeft hij zelfs tapes meegenomen, naast goedkoop (!) vinyl en gratis (!) posters. Zieltjes zijn dan ook snel gewonnen.

Pink Mountaintops

In Ekko is het intussen aan het wat onwaarschijnlijke duo Pink Mountaintops om hun gruizige, rootsy postrock te laten horen. Dit is weer zo’n typisch voorbeeld van een band die de grenzen van een genre opzoekt. Zo kan het gebeuren dat een strakke beat uit de drumcomputer in combinatie met het orgel door de vele effecten wel heel erg op electro gaat lijken. Dan zet Stephen McBean (Black Mountain) weer in met zijn prachtige gitaar, type ‘gaat al even mee’, en denkt het publiek ‘o nee, toch niet’. De vrij clean ingemixte zang van toetsenist Gregg Foreman vormt een mooi contrast met de met reverb en distortion overgoten vocalen van McBean. De prachtige, dromerige stem van Ashley Webber op Outside Love‘s ‘While We Were Dreaming’ was een nog mooiere toevoeging aan het geheel geweest, maar Pink Mountaintops is ook zonder deze zangeres meer dan de moeite waard. Live wordt het publiek getrakteerd op een nog veel voller, wolliger shoegaze-geluid dan te horen is in opgenomen vorm. Ook klassiekers worden heruitgevonden met deze dikke bak distortion en reverb en klinken daardoor eigenlijk nog een stukje beter. Dat zegt eigenlijk al wel genoeg; dit is genieten geblazen.

Bill Callahan

Toch loopt het zaaltje al tijdens het optreden leeg en na aankomst bij Tivoli wordt duidelijk waar al die mensen zijn gebleven. Bij Bill Callahan is het namelijk afgeladen vol. Opvallend, aangezien het niet de meest toegankelijke artiest is. Als een minimalistischer, somberder Johnny Cash van een latere generatie is hij als geen ander in staat om beelden van lange ritten in Amerikaanse oldtimers langs uitgestrekte ranches op te roepen. Of, zo je wilt, beelden van nachten vol overpeinzingen, of goede gesprekken bij het kampvuur of in de bar. Goed voorzien van een bedachtzaam gedronken glas bourbon uiteraard. Geheel in stijl van zijn zich traag voortbewegende, beklemmende muziek staat hij het grootste deel van het optreden op het oog zo onbeweeglijk mogelijk verscholen achter zijn microfoon. De scènes uit The Godfather die op de achtergrond vertoond worden zijn in visueel opzicht dan ook een stuk vermakelijker. ‘This is one anniversary / you spend it with me’, zingt Callahan in het zacht groovende ‘Our Anniversary’. Een kalm hoogtepunt van zijn optreden, waar de liefhebbers met genoegen op terug zullen kijken. Voor de mensen die minder gecharmeerd zijn van Callahan’s klein gehouden, langzaam voortbewegende werk blijft het vooral een beetje saai.

I Break Horses

Snel door naar de Helling dan maar, in de hoop weer wakker geschud te worden door het Zweedse I Break Horses. De ruimtelijke composities op debuut Hearts hebben iets koels, iets winters. Dit komt door de fuzzy, dik aangezette synthesizers en gitaren, etherische, gelaagde zang en kristalhelder ingemixte, geloopte synthesizer-samples. Live staan er vijf mensen op het podium, met een centraal opgesteld duo van drummer (op drumpads) en zangeres (in cape). Vooral deze laatste heeft het soort onbevangen onschuld over zich die mensen nog wel eens heel gemakkelijk in wil pakken. De korte set van een dik half uur die de band vandaag verzorgt blijkt toereikend, maar niet uitstekend. Daarvoor ontbreekt het deze live-setting namelijk aan zowel perfectie als daadwerkelijk toegevoegde waarde. Het zijn dan ook vooral de mensen die al bekend zijn met het materiaal die er in op kunnen gaan. Afsluiter ‘Winter Beats’ verraadt echter de potentie van deze band. In opgenomen vorm zijn ze al meer dan de moeite waard. Hopelijk gaan ze dat weldra ook live nog duidelijker worden.

Low

Intussen staat Low in het gebouw aan de Oudegracht het verzamelde publiek in slaap te wiegen. Meteen na binnenkomst worden de eerste mensen al aangetroffen die de zaal gaan verlaten. ‘Ja, het is wel mooi, maar het is me allemaal een beetje te veel van het goede’. Een beetje zoals William Fitzsimmons de week tevoren op Crossing Border dus. Low maakt namelijk slowcore, een extreem trage, donkere vorm van rock, die op zijn best enorm intens kan zijn en op zijn slechtst dodelijk saai. Vanavond blijkt de band slechts voor de voorste paar rijen in de zaal daadwerkelijk de beoogde intensiteit op te wekken. Het beklemmende ‘In The Drugs of Sunflower’ wordt door deze fans enthousiast juichend ontvangen. Intussen wordt er achterin rustig bijgepraat en gaan mensen er op het balkon maar eens rustig bij zitten. ‘Try To Sleep’, zingt Alan Sparhawk in samenzang met zijn drumster en vrouw Mimi Parker. ‘Am trying to stay awake!’, denken deze zittende mensen terwijl ze hun hoofd op de railing laten rusten. Overtuigen doet Low vanavond dan ook niet, ondanks het warme geluid en het rustige, natuurlijk aanvoelende ritme dat hun optreden kenmerkt.

Om weer wakker te worden is het kiezen geblazen tussen Roll the Dice in de Helling en Slugabed in Ekko. Omdat de ‘??’-act ook op de eerste locatie zal staan, ligt deze keuze voor ROAR voor de hand. Het blijkt om twee fervent knoppendraaiende Zweden te gaan, die bezwerende ambient electronica aan hun machines ontlokken. De flinke baarden van het duo zijn in dit geval dus duidelijk geen voorbode van droevige, droevige navelstaarderij. Toch is wat achter het opgehangen doek in elkaar geknutseld wordt niet helemaal waar op gehoopt werd. De ‘langzaam opbouwende, hypnotiserende pianomelodieën’ die het programmaboekje belooft, pakken in het echt uit als vooral veel van hetzelfde.

Wat ook uit blijkt te pakken als meer van hetzelfde, is het waanzinnige optreden dat Nisennenmondai als dagafsluiter van deze locatie weg komt geven. De set is precies hetzelfde als de dag tevoren in de Oudegracht, maar later op de avond en in een intiemere setting blijkt het pas echt te knallen. De drumster zwaait nog steeds heftig heen en weer en springt in de climax van het optreden zelfs een aantal keren op om echt alles te kunnen geven. De bassiste en gitariste/casio-pingelaarster spelen nog steeds strak in de maat. De versnelling op het einde verloopt deze keer vlekkeloos en de zaal kijkt vol ongeloof en fanatiek meeknikkend naar het schouwspel dat zich voor hun ogen voltrekt. Een betere dagafsluiter kan Le Guess Who? zich eigenlijk niet wensen, ook gezien de brede grijnzen en pretoogjes van de mensen achteraf. Dat sci-fi dubsteppers Baconhead dan nog moeten beginnen in Ekko lijkt slechts een bijkomstigheid, al blijkt het zeker geen slecht idee om de opgebouwde adrenaline er nog even uit te dansen.

Terwijl Braids het festival in Ekko mag openen, staat Nisennenmondai in Tivoli. Deze drie Japanse dames maken sterk ritmisch gedreven, instrumentale krautrock op (bas)gitaar, drums en een heel klein Casio-keyboardje. Laag na laag wordt aangebracht, waarbij de stoïcijnse bassiste vooral in het begin van de set soms een heel nummer lang letterlijk één snaar en één akkoord gebruikt. Strak in de maat is het echter wel. Dat geldt ook zeker voor de prestaties van de drumster, die tevens de meest energieke component van het trio vormt. Gebogen over haar drumstel lijkt ze compleet vertrokken naar een andere dimensie, het ene na het andere drumsalvo met militaire precisie de zaal inslingerend. Als de versnelling op het einde niet helemaal vlekkeloos verloopt wordt dat haar dan ook graag vergeven. De muziek van het trio is tegen die tijd ontaard in een hectisch geheel van gelaagde ritmes, repetitieve korte gitaarriffjes, en een Casio-bliepje of wat. Smaakt naar meer en de gitariste veraadt in haar afsluitende praatje dat dat ook gaat gebeuren. Morgen geven ze in Tivoli de Helling invulling aan de ‘??’ in het blokkenschema. Fijn ook dat ze nog even het woord tot ons richten, moeizaam als dat gaat in gebroken Engels met een heel dik Japans accent. Hebben ze ons dus toch gezien. Dankjewel voor het luisteren, arigato en of we ook even wat merchandise willen kopen, hartelijk dank. Schattig.

Toch maar even heel snel een uitstapje naar Ekko maken dan, waar Nurses intussen aan hun optreden begonnen is. De Subbacultcha!-publiciteitsmachine blijkt zijn werk goed gedaan te hebben, want het zaaltje barst bijna uit zijn voegen met ingezetenen van hip binnen- en buitenland. Wat te horen is, is vrij aardig, maar niet vreselijk spannend. De licht psychedelische poppy rock blijft allemaal een beetje op de vlakte. Live blijkt Aaron Chapman’s stem in de vollere zanglijnen af en toe ineens te doen denken aan Suede’s Brett Anderson. Grappig, maar niet genoeg om de gang terug naar de Oudegracht te voorkomen.

Hier begint Endless Boogie namelijk net aan een jam-set die hoogstwaarschijnlijk niet geëvenaard gaat worden de aankomende paar dagen. Te zien is een bonte verzameling oudere rockers, eentje zelfs voorzien van (zo te zien dan wel weer frisgewassen) lang haar, houthakkersblouseje, en beginnend buikje. Hij bazelt iets over dat ze op hun derde bananen probeerden te roken, ‘but that just made them slip up’ en dat we allemaal welkom zijn om bij hem thuis te komen ‘smoken’. Geen bananen, denken we dan. Het publiek lijkt voornamelijk ‘eh, wat?’ te denken, dus het is maar goed dat de band beter blijkt te zijn in het maken van muziek dan in het houden van informatieve praatjes. De klassieke bluesrock met een psychedelisch sausje van repetitieve gitaarriffjes en zwaar gefilterde, onbegrijpelijke vocalen slaat redelijk aan. Deze mannen nemen zichzelf niet zo serieus, maar zijn hier om lekker te jammen. Hun naam wordt eer aan gedaan: ellenlange nummers zonder duidelijke structuur volgen. En dan doet Stephen Malkmus toch gewoon even mee? Of dan komt Matt Sweeney toch gewoon even lekker een nummer zingen? Op het podium volgen de onbeholpen dansjes en duidelijk genietende gezichten al snel.

Snel naar oefenstudio en concertzaal dB’s, waar de Utrechtse belofte April op de planken staat. Een drumcomputer die een mars-ritme produceert, een mannelijk en vrouwelijk bandlid, gitaren; check. Opener ‘Marching Song’ doet sterk denken aan The Kills, terwijl ‘Always a Good Night’ duidelijk beïnvloed is door The xx; nooit een slecht ding. Wel slecht is, zoals helaas praktisch altijd, het erbarmelijke geluid in het zaaltje. De op EP April nog zo lekker jengelende gitaren klinken daarom vanavond eerder als een doffe brij geluid. De vocalen die op de EP strak en passend ‘streng’ naar voren komen verdrinken hier een beetje in. Het helpt ook niet dat zanger Jorn Mathijssen, misschien mede door de technische problemen, klinkt alsof hij continu eigenlijk onder zijn bereik zingt. Jammer, want dit is een band met veel potentie, die aardig aan de weg timmert. Hopelijk zien we ze de volgende keer daarom terug in een setting waarin het geluid net zo tot in de puntjes verzorgd is als de styling van de band.

Haasten is het vervolgens naar Stephen Malkmus & The Jicks met onder andere, de naam zegt het al, Stephen Malkmus, de indie-held die bekend werd met Pavement. Anno 2011 speelt hij met zijn band The Jicks zijn indie pop liedjes op het oog zo even uit de losse pols. Helaas betekent dit ook dat lang niet alles even goed uit de verf komt. Waar Endless Boogie eerder deze avond nog tijden kon jammen zonder dat het echt ontspoorde, willen de jams van Malkmus & band nog wel eens verzanden in veel te lang uitgesponnen, bijna inspiratieloze herriesessies die nergens heen gaan. Jammer, want de subtiele gitaarlijntjes die deze inluiden zijn uitmuntend en de band schittert wanneer deze inderdaad ‘liedjes’ aan het spelen is. Vooral single ‘Tiger’ van laatste album Mirror Traffic wordt dan ook enthousiast onthaald, waarschijnlijk mede doordat deze ook al opgenomen werd in de Le Guess Who? speellijsten van Tivoli zelf. Dat Stephen demonstratief links op het podium staat, in plaats van centraal in het midden van de aandacht en dat hij terugkomt voor een toegift wanneer het publiek daar om vraagt, siert hem. Echt spannend blijft het echter helaas, wederom, niet.

Tijd voor wat leven in de brouwerij, zo net na middernacht. Het is tijd voor een portie hiphop in Tivoli de Helling. In het geval van Shabazz Palaces wordt dit op lovend ontvangen album Black Up gecombineerd met spookachtige koortjes, jazzy samples, geloopte ruispatroontjes en hele, hele diepe bassen. Tel daar teksten bij op die ook daadwerkelijk ergens over gaan en het is niet verwonderlijk dat deze creaties over het algemeen als interessant bestempeld worden. Jammer alleen dat van het gros van deze samples en van de diepe bas bedroevend weinig overeind blijft tijdens deze set. Hartstikke leuk dus, dat die Palazeer Lazaro al zwetend in zijn warme rode jas dikke beats probeert te toveren en met effecten goochelt, terwijl muzikale partner in crime Ishmael Butler de boel inkleurt met zijn percussie. Ook heel vermakelijk is dat er hele handchoreografietjes ingestudeerd zijn. Het kan echter allemaal niet voorkomen dat de set dodelijk saai wordt en de zaal steeds leger loopt, omdat het in het café toch makkelijker bijpraten is.

Het is dan aan Com Truise, Pursuit Grooves, en Free the Robots om de avond af te sluiten. Voor ROAR is het na een tijdje zwaar op synths leunende electro, inclusief drummer op het podium, tijd om al met al dik tevreden huiswaarts te keren. Morgen is er weer een dag.

De keuze tussen het energieke bandje Splendid en Spinvis is voor velen snel gemaakt. Alhoewel de zonnige muziek van Splendid absoluut de moeite waard is, is het moeilijk concurreren met Spinvis. Na onder andere het prima optreden in De Wereld Draait Door en de lovende recensies voor laatste album Tot Ziens, Justine Keller, waarop inderdaad prachtige nummers te vinden zijn, is de nieuwsgierigheid gewekt. Op naar het Nationaal Toneel dus, om in grootste zaal Buchanan te gaan luisteren naar Erik de Jong en zijn begeleidingsband.

Spinvis

Openend met ‘De Grote Zon’ en het, voor Spinvis-begrippen, bijna uitzinnige ‘Heel Goed Nieuws’ is de toon meteen gezet. Dit gaat een karakteristiek terughoudend, maar gedreven optreden worden. Kort maar krachtig, zullen we maar zeggen, want het geplande uur wordt niet helemaal benut. Toch is er voldoende tijd om een aanzienlijke hoeveelheid nieuw werk te spelen, waardoor het publiek geprikkeld wordt nog eens te overwegen of de albumpresentatie (dinsdag 22 november in Tivoli, helaas al uitverkocht) en één van de clubshows niet bezocht moeten worden. Nummers als ‘Oostende’ en het beklemmende ‘Club Insomnia’ zijn prima ankerpunten, terwijl Ronnie een rode draad vormt. Hij gaat eerst naar huis (‘Ronnie Gaat Naar Huis’ van Spinvis uit 2002) en knipt vervolgens zijn haar (‘Ronnie Knipt Zijn Haar’ van Tot Ziens, Justine Keller). De goede vriend die hij naar eigen zeggen ‘eigenlijk helemaal niet zo erg mag’ komt nog even langs in ‘Koning Alcohol’, voordat afsluiter ‘Kom Terug’ een onbetwist hoogtepunt blijkt, zowel muzikaal als tekstueel. Als antwoord op kernzin ‘reis ver, drink wijn, denk na, lach hard, duik diep, kom terug’ kan het publiek alleen maar denken ‘Tot Ziens, Erik Spinvis’. (NtV)

Tijdens deze show is Splendid, zoals gezegd, het alternatief. De heren en dames (we tellen elf muzikanten op het kleine podium, een prestatie op zich), brachten afgelopen jaar album Connect Back to the Stars uit. Een terechte doorbraak lijkt eindelijk ophanden. De band staat aan het begin van de bijbehorende clubtour en waar dan beter te beginnen dan in de eigen voortuin? De vrolijke mengelmoes van ska en reggae zal voor sommigen in ieder geval een welkome afwisseling zijn met de vele singer-songwriters en akoestische gitaren die het festival vandaag te bieden heeft. Alhoewel Spinvis geduchte concurrentie blijkt, loopt de zaal gaandeweg het optreden vol, worden tafels en stoelen aan de kant geschoven en gaat het (tent)dak er alsnog af. De singles ‘Mr Clown’, ‘Again’ en het geweldige ‘Rise Up’ zorgen voor een zomers sfeertje op deze najaarsdag. Aan het einde van de show kun je vrolijk de avond in opzoek naar melancholische liedjes gezongen door mannen met baarden. (LP)

Bij het na Spinvis verlaten van de Buchanan is de sessie op het 3VOOR12 podium nog bezig. Geluk bij een ongeluk dus, dat Spinvis zijn uur niet vulde. In het café van het toneelgebouw is namelijk een heleboel muzikaal geweld losgebarsten. Een blik op het programma leert dat dit Wye Oak moet zijn, het indie rock-folk-dream pop duo dat even later in de bovenzaal nog een, naar verluid, prachtig optreden weg zal geven. Een blik op het podium verraadt echter dat dit niet klopt. We blijken de noisy freakfolk van Islet te horen. Al meteen staat zo goed als vast dat dit de meest verrassende ervaring van deze festivaldag is. Heel veel percussie, bandleden die rondspringen en ietwat bezeten uit hun ogen kijken, een spichtig mannetje met minimaal snorretje dat met eenzelfde blik ineens opduikt in het publiek… Dit kwartet is energiek, hectisch, en eigenlijk best wel spannend. (NtV)

William Fitzsimmons

Toch maar snel door naar de Duitse Kerk, waar man-met-baard William Fitzsimmons het publiek in deze magistrale setting aan het betoveren is met zijn droevige, droevige muziek. Aanvoelend dat zijn optreden wel eens wat al te zwaar wil worden zo vroeg op de avond doet hij zijn best op gezette tijden wat gepaste humor toe te voegen. Lachend om het enthousiasme van een aanwezige fan merkt hij op dat zijn vader vandaag aanwezig is. Het publiek applaudisseert, want snapt de grap niet, en William vervolgt: “You guys are clapping for my dad?! I’m just kidding… he’s not really here”. Voordat ‘Beautiful Girl’ van laatste album Gold in the Shadow (2011) wordt ingezet, volgt de aankondiging dat dit iets luchtiger is. “But hey, it’s me, so it’s about something sad as well”. De eenzame fan juicht. “Thanks again dad”, zegt Fitzsimmons. Het publiek lacht, want snapt de grap nu wel. Toch kan dit niet voorkomen dat er een exodus volgt, over de lawaaierige planken vloer en door de piepende kerkdeur. Het blijkt allemaal iets te veel van het goede. (NtV)

Intussen is Jonathan Wilson in prachtige theaterzaal The Royal ook bezig aan zijn optreden. Laatste album Gentle Spirit beloofde al veel goeds in de cd-speler, maar live weet de Amerikaan nog meer diepgang in zijn nummers te leggen. Zijn muziek is rauw en klinkt bij tijden als een combinatie tussen Crosby, Stills & Nash en Pink Floyd (ten tijde van David Gilmour). De gitaarpartijen op nummers als ‘Desert Raven’ en ‘Valley Of The Silver Moon’ transporteren je naar verlaten valleien of snellend in een oude mustang over lege Amerikaanse snelwegen. Jonathan Wilson is een absoluut hoogtepunt op dit festival. (LP)

Jonathan Wilson

Om op tijd te zijn voor de solo-sessie van James Vincent McMorrow moet het publiek zich haasten op de korte weg terug naar het Nationaal Toneel. Hier leert het inleidende praatje de aanwezigen dat de ingetogen, gevoelige muziek die de Ierse singer-songwriter nu maakt een tijdje geleden nog niet te voorspellen was geweest. Vroeger hield de beste man namelijk meer van snoeiharde hardcore  en hiphop. En of we de duinpan waar hij afgelopen zomer tijdens Into the Great Wide Open een sessie verzorgde er maar even bij willen denken voor een perfecte, intieme setting. Geen probleem, want wat hij onder het genot van een plastic bekertje rode wijn ten gehore brengt is werkelijk prachtig. Wel moet hij nog even werken aan bondige songtitels, want alhoewel ‘We Don’t Eat’ nog alleszins schappelijk is, zijn titels als ‘Hear the Noise that Moves So Soft and Low’ en ‘Follow You Down to the Red Oak Tree’ al bijna een songtekst op zich. Het publiek klaagt niet en zal later op de avond graag nog eens komen kijken, wanneer hij in de kerk speelt die hij zelf ‘lovely’ vindt. “I’ve got a lot to live up to”, zegt hij, “because I hear great things about the concerts that go on there”. (NtV)

James Vincent McMorrow

Keuzes, keuzes, keuzes. Door de keuze om James Vincent helemaal uit te luisteren staat al een flinke rij voor bovenzaaltje Waterloo, waar Wye Oak met hun set bezig zijn. Het Amerikaanse duo bestaat uit Jenn Wasner op gitaar en vocalen en Andy Stack die drumt, maar tegelijk ook keyboard speelt en de achtergrondvocalen verzorgt. Het volle geluid dat dit tweetal weet te creëren doet je bijna denken dat er een voltallige band op het podium staat. En hoewel Wye Oak weinig spraakzaam is vandaag en de tour kilometers duidelijk zichtbaar zijn, staat dit optreden muzikaal gezien als een huis. De geweldige titel track van het laatste album Civilian alleen al maakt de moeite van het langskomen meer dan waard en doet de haren op je armen overeind staan. (LP)

Wye Oak

Niet verbazend dus, dat niet iedereen naar binnen kan bij deze band. Op weg terug naar beneden wordt de wild uit haar ogen kijkende drumster/bassiste van Islet aangetroffen, die onzeker oogcontact maakt, iets mompelt over “awesome festival” en schichtig haar weg vervolgt. Dan begint The Low Anthem alweer bijna in de grote zaal van de schouwburg. Snel daarheen dus om een goed plaatsje te bemachtigen. Amy Lavere, toch ook een interessante dame, het hyperenergieke Islet en belofte Marcus Foster vallen hierdoor helaas buiten de boot. (NtV)

Bij het erg Amerikaanse The Low Anthem, banjo gratis meegeleverd, weet het publiek wat het kan verwachten. Alhoewel niet al hun werk even spannend is, is dit optreden als geheel dat zeker wel. Daarnaast betreft het ook nog eens een set die zowel nummers van What the Crow Brings (2007), Oh My God, Charlie Darwin (2009) als Smart Flesh (2011) omvat.

The Low Anthem

Prachtige opener ‘Ghost Woman Blues’ wordt uiterst ingetogen gebracht rond een, in eerste instantie verkeerd om, centraal opgestelde microfoon. Hierbij wordt meteen duidelijk dat Ben Knox Miller het voortouw neemt en de klarinet van Jocie Adams een prachtige toevoeging is aan het toch al niet onaanzienlijke arsenaal instrumenten van het viertal. Later zal het ensemble nog terugkeren naar deze centrale positie om meer ingetogen nummers te brengen. Tussendoor worden ook bijvoorbeeld het meer uptempo ‘Yellowed by the Sea’ en ‘Hey, All You Hippies!’ gespeeld. Het inmiddels bekende kunstje met de mobiele telefoons mag nogmaals, succesvol, op herhaling. Door dit alles wordt de aandacht uitstekend vastgehouden.

Waarom de bandleden er dan toch zo ongeïnteresseerd en soms bijna versufd bij staan blijft een raadsel, totdat Miller meldt dat ze al veel te lang onafgebroken aan het touren zijn, “and [they're] all getting a little crazy”. Daarom is het tijd om terug naar Rhode Island te gaan voor een korte pauze. Daarna is het weer tijd voor een nieuw album. Voorlopig zien we ze dus helaas niet terug. Gelukkig kunnen we nog wel even teren op het prima optreden van vanavond, waarin ook prachtige uitvoeringen van ‘To Ohio’ en het afsluitende ‘Charlie Darwin’ absolute hoogtepunten blijken. Een verdiende staande ovatie volgt. (NtV)

The Low Anthem

Het uitstapje naar NewVillager dat tussendoor nog even gemaakt wordt is dan ook snel vergeten. Trots staat er aangekondigd dat het hier om een kunstenaarscollectief gaat dat zich naast het maken van ‘energieke pop en grimy electro’ ook bezig houdt met onder andere installatiekunst. Vandaag is er van dat laatste niets terug te zien en blijft de act maar moeizaam overeind in festivaltent Cuatro. Sterker nog, deze loopt angstvallig leeg naarmate het optreden vordert. Verdrinkend in een zee van effecten kan alle inzet van de wereld deze act niet redden en wordt ‘The Lighthouse’, in opgenomen vorm toch zo’n fijn nummer, niet afgewacht. (NtV)

Voor het kleine Paradise-zaaltje, hoog bovenin de schouwburg, is het vervolgens wachten geblazen. Hier staat de Schotse folkband Admiral Fallow hun tweede show buiten Groot-Brittannië ooit weg te geven. Als we niet beter wisten, zouden we echter denken hier met een door de wol geverfde band te maken te hebben. Een nog steeds enorm enthousiaste en zichtbaar genietende door de wol geverfde band dan wel, wat een zeldzame combinatie is, maar toch. De formatie rond Louis Abbott, die geheel in stijl ook een aanzienlijke baard heeft, weet sterk te overtuigen. Hoe vaak krijgt zo’n vrij onbekend bandje het overgrote deel van het publiek aan het meezingen? Niet vaak dus, maar Admiral Fallow wel. Jammer dat de sublieme samenzang met Sarah Hayes niet overal even goed uit de verf komt, want dit tilt bijvoorbeeld ‘Squealing Pigs’ op debuutalbum Boots Met My Face definitief naar een hoger niveau. Toch is het publiek muisstil, ook tijdens het onversterkt gebachte ‘Four Bulbs’. Als wordt aangekondigd dat het nieuwe album volgend jaar uit gaat komen en de band daar zelf enorm blij mee is, zijn er ook in het publiek vrolijke gezichten te zien. Het voorgenomen uitstapje naar het eerder op een editie van het Utrechtse Klub Radar nog als vrij goed bevonden Pinkunoizu, wordt dan ook spontaan vergeten. (NtV)

Admiral Fallow

De laatste keuze van de avond blijkt ook meteen de moeilijkste. Wordt het jeugdsentiment bij Cake, theatrale virtuositeit bij Patrick Wolf, of toch nog maar een keer James Vincent McMorrow, maar dan nu in de mooie setting van de kerk? De festival organisatie heeft dus duidelijk lering getrokken uit het The National debakel van vorige editie. Daar waar men zich toen massaal naar de Buchanan begaf om deze Amerikaanse indie band te zien, heeft de organisatie ditmaal meerdere aantrekkelijke artiesten naast elkaar geprogrammeerd. De extravagante Patrick Wolf gooide afgelopen jaar hogen ogen met het album Lupercalia, met daarop het enorm aanstekelijke ‘The City’. Dit laatste nummer is niet helemaal tekenend voor de Brit, want het grootste gedeelte van zijn oeuvre bestaat uit prachtige liedjes die tegen het depressieve aanhangen. Vanavond een combinatie van dit alles wat voor een zeer geslaagde afsluiter zorgt voor diegenen die voor hem kiezen. (LP en NtV)

Patrick Wolf

Op weg naar James Vincent McMorrow wordt door degenen die deze alternatieve keuze maken in het voorbijgaan een glimp opgevangen van een volgepakt café in het toneelgebouw, waar ‘self made man’ Ed Sheeran enorm energiek onder andere zijn radio-hitje ‘The A Team’ staat te vertolken. De gang naar de kerk blijkt echter geen vergissing, want hier slaat James zich moedig door een optreden dat vocaal toch enorm lastig moet zijn. Dit keer ondersteund door een begeleidingsband blijkt de Ierse meester van de ingetogen pracht ook nog best aardig uit te kunnen halen. Getuige hiervan is een nummer als ‘From the Woods’, waar McMorrow ook even dat andere aspect van zijn muzikale kwaliteiten laat zien.

James Vincent McMorrow

Het regelmatige gebruik van zijn falsetto maakt dat vergelijkingen met Bon Iver voor de hand liggen. Waar deze laatste zijn geluid echter steeds verder uitbouwt en de intieme, bijna claustrofobische gevoeligheid van zijn debuut verloren lijkt te zijn, is McMorrow nog op en top de ingetogen, gevoelige jongeman. Prachtige vertolkingen van ‘Breaking Hearts’, ‘We Don’t Eat’, ‘If I Had a Boat’ en ‘And If My Heart Should Somehow Stop’ lijken dit nog eens te willen onderstrepen.

James zegt verbaasd te zijn dat er zoveel mensen zijn, omdat hij zichzelf steeds mentaal voorbereidt op slechts een handjevol publiek als hij ergens speelt. Toch komen wij in Nederland vaak massaal voor hem opdraven. Terecht, want alhoewel zijn muziek niet voor iedereen is weggelegd, getuige ook het gegniffel achterin, is zowel zijn debuut Early in the Morning als zijn optreden vanavond onmisbaar voor liefhebbers. Zo eindigt ook het reguliere programma van deze laatste festivaldag uitermate bevredigend en kunnen we terugkijken op een prachtige editie. Tot volgend jaar! (NtV)

Laura Marling

Terwijl Laura Marling de sterren van de hemel speelt in de grote zaal van de Schouwburg staat in het Nationale Toneel gebouw Stevie Jackson. Deze Schotse muzikant kennen we beter als onderdeel van de band Belle & Sebastian. Dat dit laatste in het programma vermeldt staat is waarschijnlijk maar goed ook, want bij aanvang dreigt Jackson op te moeten treden voor een handjevol mensen. De zanger, die net zo goed stand-up comedian had kunnen worden, grapt zich door zijn set heen. Van een Elton John impressie, want alleen dan kan hij zingen en pianospelen tegelijk, tot hilarische inleidingen, “This song is called Richie Now about my best friend in high school, everyone should have a best friend in high school!”. .Stevie Jackson heeft vanavond de lachers op zijn hand. Hoewel het vooral tekstueel veel van het zelfde is, ‘jongen vind meisje leuk, meisje jongen niet’ komen er een paar prachtige liedjes voorbij. Stevie Jackson is niet briljant wel uiterst vermakelijk.

Stevie Jackson

Het Britse duo Trevor Moss & Hannah-Lou bracht afgelopen jaar hun tweede album Quality First, Last & Forever uit. Het echtpaar zegt een voorliefde te hebben voor oude gebouwen, dat ze in de Union staan met al haar pracht en praal moet ze dan ook goed doen. De muziek van het duo is uiterst breekbaar, twee gitaren soms een mondharmonica en hun stemmen. De falset stem van Trevor gaat wonderschoon samen met de warme stem van Hannah. Deze uiterst minimale muzikale setting zorgt er wel voor dat veel van de nummers op elkaar gaan lijken. Wellicht is dit ook de reden voor een constante aan -en vooral ook afvoer van bezoekers. Helemaal terecht is dit niet want de feeërieke liedjes van het duo zorgen voor een dromerige sfeer en transporteren je, als je ze daarvoor de kans geeft, naar een wereld buiten de realiteit.

Trevor Moss & Hannah-Lou

Het is moeilijk kiezen rond de klok van 21:00 uur. Word het Other Lives, Lanterns On The Lake, Frank Turner & The Sleeping Souls of toch Heather Nova? Laatst genoemde staat in de grote zaal van de Schouwburg, naar eigen zeggen “a beautiful venue”. Eind vorig jaar nog maakte de Britse zangeres een theater tour door ons land onder de noemer “a special acoustic evening’ vanavond staat ze met band en elektrische gitaar op het podium. Naast het laatste album 300 Days At Sea welke afgelopen jaar uitkwam heeft Nova een indrukwekkend oeuvre om uit te kiezen. Vanavond een mengelmoes hieruit, zo komen ondermeer oudere nummers als ‘Heart and Shoulder’, ‘Island’ en ‘Winterblue’ aan bod. Verder uiteraard veel aandacht voor haar laatste werk welke meer geënt is op haar jaren 90 planten dan voorgaande albums. Heather Nova heeft nog altijd die fenomenale stem en ook vanavond draagt ze haar liedjes met een loep zuivere stem voor. Maar hoe mooi ook, het optreden grijpt je nergens naar de strot en afgezien van wat jeugdsentiment houd weinig anders ons in de zaal.

Heather Nova

Inmiddels staan de mensen buiten voor het NT-gebouw in de rij voor dEUS. Dit zorgt bij St. Vincent in de Buchanan voor een half lege zaal. Pas als de deuren opnieuw opengaan om het wachtende publiek binnen te laten, stromen er meer concertgangers de Waterloo binnen. En terecht, eerder al tipten we St. Vincent voor dit festival en wat blijkt de Amerikaanse lost de belofte moeiteloos in. Met een wat moeizame start weet deze dame gaande weg haar concert het publiek voor zich te winnen. De subtiliteiten in de muziek die St. Vincent zo geweldig maken gaan live absoluut niet verloren. Goed gespeelde keyboardpartijen, achtergrondzang en vooral een sublieme timing van zangeres Annie Clark maken dit optreden tot een bijzonder geslaagde ervaring.

St. Vincent

Bij dEUS staan de mensen inmiddels als haringen in een ton, het is het type druk waarvan je bij binnenkomst denkt “en nu, waarheen?”. Tom Barman als doorgewinterde frontman wind het publiek zonder enkele moeite om zijn vinger en vanaf de eerste tonen van ‘Final Blast’ is het feest in de Buchanan. De Vlaamingen hebben altijd garant gestaan voor energieke shows en vanavond is dat niet minder. Wie voor het dEUS van voor het album Pocket Revolution komt, komt er bekaaid vanaf vanavond. De heren spelen vooral nieuw werk, of dit een slimme zet is op een festival vraag je je af maar Tom Barman is er nooit het type naar geweest om ook maar met iets of iemand rekening te houden dan met zichzelf. Ook vanavond vaart dEUS daarom zijn eigen koers. Het nieuwe werk klinkt gestructureerd en melodieus een heel verschil met de eerste paar platen. Deze ommezwaai wordt onderstreept wanneer oude nummers als ‘Instant Street’, ‘Magdelana’ en Sister Dew voorbij komen. Deze halen de vaart wat uit het optreden en lijken niet meer te passen bij de huidige bezetting. Hierom is vooral het eerste gedeelte van de set erg sterk en zwakt het later wat af. Dit alles neemt niet weg dat de bezoeker in de Bachanan en uitstekende avond met onze zuiderburen beleven.

Gavin Friday

De Ierse avant-gardist Gavin Friday is de laatste jaren niet bepaald productief te noemen. Zijn laatste album Catholic, welke dit jaar uitkwam, is zijn vijfde solo album sinds het uitkomen van het debuut album Each Man Kills the Thing He Loves in 1989. Friday heeft een rijke muzikale geschiedenis maar zijn muziek vergt wel enige aandacht en is wellicht meer besteed aan de fijnproever dan het gemiddelde festival publiek. De zanger is nogal theatraal zijn muziek gaat gepaard met grote gebaren, gezwiep van armen of knielend aan de rand van het podium. Hier moet je als bezoeker tegen kunnen. Als Friday het nummer ‘Angel’ inzet (inclusief gigantische discobal) zie je bij een hoop mensen het kwartje vallen, “Ah hij die van de Romeo & Julia soundtrack.” Het optreden wordt verder geplaagd door technische mankementen en gepiep van de microfoon wat de zanger niet ten goede komt. Uiteindelijk weet Friday zijn fans tevreden te stellen en de gemiddelde festival bezoeker kan weer een icoon van het lijstje schrappen. Want hoewel het vanavond soms aanvoelt alsof je naar een showmaster aan het kijken bent, heeft het optreden toch iets bijzonders.

Patrick Wolf

Eerder al berichtten we over dit wonderkind toen hij een uitverkochte show in de Melkweg gaf. Vanavond heeft hij stevige competitie van onder andere James Vincent McMorrow. Voor iedereen die van folk, pop of electro houd is deze artiest echter een absolute must.

Zaterdag, 23:00, The Royale.

St. Vincent

Het laatste album Strange Mercy van Pitchfork lieveling St. Vincent kreeg maar liefst een 9.0. Dit alleen al zou de nieuwsgierigheid moeten aanwakkeren. Gelukkig is deze lofzang van het Amerikaanse blad niet geheel onterecht. De prachtige stem en de energieke muzikale omlijsting maken dit album meer dan de moeite waard. Vrijdag is er voor iedereen de mogelijkheid om dit live te gaan aanschouwen.

Vrijdag, 22:15, Waterloo.

Spinvis

De laatste release Tot Ziens, Justine Keller van Spinvis mastermind Erik de Jong is pas sinds enkele weken een feit. Nu al loopt muziekminnend Nederland met het album weg. Reden te meer om de zaterdag avond te beginnen in de Buchanan.

Zaterdag, 19:00, Buchanan.

Wye Oak

Dit Amerikaanse duo uit Baltimore maakt muziek met een bite. Soms kabbelt het voort dan weer beland je in een stroomversnelling. De stem van Jenn Wasner is op tijden niet minder dan wonderschoon.

Zaterdag, 20:45, Buchanan.

Lanterns Of The Lake

Deze Britse band maakt passende muziek voor bij de tijd van het jaar. Lieflijke liedjes om bij weg te dromen in donkere en regenachtige dagen. In verschillende Britse media worden ze uitgeroepen tot de belofte voor komend jaar, gaat dat zien.

Vrijdag, 19:00, Buchanan.

Er is veel gesleuteld aan de line-up van Sinner’s Day. Enkele weken geleden cancelde The Psychedelic Furs het festival en een paar dagen geleden had ook John Foxx zich afgemeld, omdat hij momenteel met een hoofdwond in het ziekenhuis ligt. (Bij de infostand zijn gratis kaarten verkrijgbaar voor een optreden van John Foxx in februari 2012 elders in België) Oftewel: het programma is een chaos en het is niet echt duidelijk wat het nieuwe tijdschema is. Daarom hebben we helaas geen recensie van KMFDM kunnen maken.

Op het podium zijn grote schermen te zien en er lijkt een gewone dj-set gaande te zijn in de zaal. Het blijkt niet om een gewone dj-set te gaan, want links, in een hoekje van het podium, is Recoil bezig met hun set. Roadies zijn inmiddels bezig om alvast om te bouwen voor de volgende band, wat ontzettend storend is. Eigenlijk let je meer op de roadies dan op de verstopte Recoil. Zonde, want ex-Depeche bandlid Vince Clarke is te bewonderen. Recoil draait remixen van new wave nummers, maar de zaal gaat niet los. Deze set hadden ze beter op een later tijdstip kunnen plannen. Bij de laatste remix, ‘Personal Jesus’, wordt het publiek een beetje wakker, maar daar blijft het bij. Geen heftige danspassen die uit de kast worden getrokken.

The Exploited

Gelukkig is het juiste tijdschema aangegeven op een scherm op het podium. De volgende band is de punkband The Exploited. Met rode hanenkam vliegt de frontman het podium op en trakteert de band het publiek op een stevig portie punk. Onverstaanbare teksten en het standaard punk drum- en gitaarwerk. Het publiek is eindelijk wakker deze middag. Nummers als ‘Dead Cites’, ‘I Believe In Anarchy’ en ‘Sex And Violence’ worden op de ‘punk manier’ ontvangen. Vuist in de lucht en meeblèren maar. Een ouderwets lekker punkfeestje.

Visage

Een Boy George look-a-like verschijnt op het podium. Visage heeft  in de jaren tachtig enige bekendheid gehad met ‘Fade To Grey.’ The Exploited had het publiek wakker geschud, maar er is nu weer sprake van een inkak moment. De band krijgt geen response als ze iets vragen. Het is zelfs een beetje zielig als de zangeres enthousiast vraagt: “Do you like it?” en het publiek zwijgt. De zang is vals en het lijkt alsof je naar een amateur band kijkt die voor het eerst op de planken staat. Gelukkig (voor de band) reageert het publiek wel enthousiast wanneer de eerste tonen van ‘Fade To Grey’ klinken, maar ook dit nummer weet de band slecht te brengen. Het enige goede aan het optreden is dat ze de definitie van vals zingen 100% begrijpen.

The Mission

The Mission heelt de wonden van Visage. The Mission geeft het strakste optreden tot nu toe. Deze band viert hun 25 jarig bestaan en het bijzondere is dat ze in de originele line-up op de bühne staan. Zij weten de zaal helemaal vol te krijgen. De heren zijn nogal vol van zichzelf, want vooraf ‘Butterfly On The Wheel’ zegt zanger Wayne Hussey: “This is probably the best song you hear tonight“. The Mission geeft een vermakelijk optreden en trakteert het publiek op nummers als Neil Young cover ‘Like A Hurricane’ en ’1969′ van Iggy & The Stooges.

De absolute ramp van de dag is Diamanda Galás. Diamanda klinkt kortweg als een pauw die wordt vermoord, een verkrachtte indiaan en een kat die net vijftien keer is overreden door een vrachtwagen. Niet meer en niet minder. Mocht iemand denken dat dit overdreven is, dan wordt diegene helaas teleurgesteld.

Patti Smith wordt ook wel ‘The queen of new wave‘ genoemd. Ze heeft veel bekende klassiekes op haar naam staan die vanavond ongetwijfeld aan bod komen. Deze 65-jarige queen laat met haar band horen dat ze nog klinken als vroeger. Smith is erg goed bij stem en beweegt nog soepel. Al vrij vroeg komt de meezinger ‘Gloria’ voorbij van Them. Smith bespeelt af en toe de akoestische gitaar en deze 65-jarige hoef je nog lang niet bij de geraniums te zetten. Het publiek zingt met volle borst mee met de klassieker ‘Because The Night’. Bij afsluiter ‘Rock ‘N Roll Nigger’ maakt Smith haar gitaarsnaren kapot. Niet door deze kapot te spelen, maar ze trekt ze letterlijk van haar gitaar. Patti Smith is niet alleen the queen of new wave, maar ook the queen van Sinner’s Day 2011.

The Cult

The Cult doet alle mindere bands van het festival vergeten. Deze band levert kwaliteit door middel van ijzersterke songs en gitaarrifs. Het eerste gedeelte van de set is nog maar een warming up van wat komen gaat. Niet alleen stevige rocknummers komen voorbij, maar ook nummers die wat tandjes lager zijn. ‘Sweet Soul Sister’ volgt de ballade op en ze hebben het rockniveau weer behaald. Het publiek krijgt ook nog een nummer van de nieuwe plaat voorgeschoteld, die in de lente of zomer uitkomt, genaamd ‘Embers’. Nadat ze hit ‘She Sells Sanctuary’ hebben gespeeld maken zij het podium vrij voor de laatste act. The Cult, wellicht de beste band van de avond.

De afsluiter van de derde editie van Sinner’s Day is de meest invloedrijke band van België: Front 242. Ook zij hebben wat te vieren, namelijk het dertig jarig bestaan van de band.

Er waren helaas een aantal minpunten aan deze editie van Sinner’s Day. Hopelijk heeft de organisatie ervan geleerd en wordt Sinner’s Day 2012 weer een onvergetelijk festijn. De editie van dit jaar trok ruim 8000 bezoekers.

Sinner’s Day

Vanavond wordt de release van het nieuwe album Currents gevierd in samenwerking met organisatoren Vage Gasten en Drie Keer Niks. Dat dit evenement opgenomen is in het officiële programma van Amsterdam Dance Event moet goed voelen voor de heren. Ze zijn dan ook niet te beroerd om hun plekje in de spotlights te delen met Henzel & Disco Nova en Baskerville, die hun split-EP GIMME 5 komen presenteren in één van de andere zalen van Studio K. De hoofdgasten zullen er echter niet bij stilgestaan hebben dat ze de hulp van de extra genodigden nog wel eens hard nodig zouden kunnen hebben.

De try-out, eerder dit jaar in Tivoli de Helling, was ook al geen onverdeeld succes. Alhoewel hier uiteraard nieuw werk gepresenteerd werd, kon de imposante installatie van acht schermen die als achtergrond voor de show moet dienen niet verhullen dat er wat problemen aan de show kleefden. Niet alleen liepen de beelden niet altijd synchroon met de muziek, ook werd de set geplaagd door onnodig lang uitgesponnen rustmomenten en onkarakteristiek softe beats. Hierdoor viel het publiek met enige regelmaat stil. Voor een collectief als dit is dat natuurlijk niet de bedoeling, want dansen moeten we. Na een hele serie optredens op onder andere verschillende festivals zijn deze problemen jammer genoeg, zo blijkt vanavond, nog geen verleden tijd. Dat de stroom op ongeveer een derde van het optreden een tijdje uitvalt helpt natuurlijk niet, maar ook als er geen technische mankementen zijn staat een groot deel van het publiek er, terecht, een beetje verveeld bij te kijken, terwijl het een krampachtige poging tot dansen doet. De dynamiek waarover de heren vol trots spreken vertaalt zich niet in een lekker dansbaar optreden, en meer dan één overgang verloopt stroef. Door de grote schermen en felle lichten wordt de zaal van tijd tot tijd veel te fel verlicht, waardoor de twijfelende meisjes ongemakkelijk verstijven en de rest van het publiek domweg verblind wordt.

Nee, alhoewel Nobody Beats the Drum als vanouds enthousiast is, wordt vandaag slechts een klein deel van het publiek effectief vermaakt. Jammer, want ook het nieuwe album bevat prima werk waarin de moddervette, brute beats te horen zijn die mensen willen horen als ze naar één van hun shows gaan. Daarnaast is het inderdaad voorzien van meer nuance en dynamiek, wat het geheel een hogere mate van luisterbaarheid thuis geeft. Vannacht zoeken de mensen in het uitverkochte Studio K echter hun heil in de andere zaal, die wel prettig donker blijft en wordt voorzien van sets van Henzel & Disco Nova en Baskerville. Volgende keer dus, hopelijk, beter.

Het is half één als we de uitverkochte club binnenkomen. En dat zie je, want het is stampvol. Dit in tegenstelling tot eerdere, reguliere edities, waarbij het soms pas tegen 2 uur drukker wil worden. Julio Bashmore is al een half uurtje aan het draaien en is aardig op dreef. Van zijn doorbraak-EP Everybody Needs A Theme Tune komt naast  ‘Ask Yourself’ ook überhit ‘Battle For Middle You’, die vanavond beiden worden gedraaid. En dan heeft Trouw geluk, want tijdens Incubate vorige maand draaide Bashmore ‘Battle’ heel eigenwijs níet. Het meest los gaat het bij Mosca’s ‘Bax’. Mosca staat volgende maand overigens op Colors.

Om 01:30 neemt Martyn plaats achter de dj-booth. Al na een paar minuten komt ‘Masks’ voorbij, misschien wel de grootste hit van zijn nieuwe plaat Ghost People. Vanavond in vakkundig iets omhoog gepitchede versie, wat de dansbaarheid ten goede komt. Tracks als ‘Popgun’ werken live erg goed en met ‘We Are You In The Future’ eert hij zijn oude ik (Martyn is destijds begonnen als drum ’n bass dj).

Vanavond eist Martyn zijn plek op. Het is een zeer goede liveset en het is mooi dat hij de stap heeft kunnen maken. We denken niet langer ‘hee, da’s Martyn, die Nederlander’, maar dankzij die goede nieuwe plaat beginnen we eindelijk in te zien dat Martyn headlinerwaardig is. Het plaatje klopt en de set is beter dan bijvoorbeeld deze zomer op Source, toen hij zijn debuut maakte. Het kapsel, de diepe hals, de uitstraling: onze eigen Nederlandse Richie Hawtin.

Addison Groove geeft zijn eerste plaat, Dead Prez’ ‘Hip Hop’ al na twee seconden een rewind. Een record in Trouw? Het zet in ieder geval de toon. In het eerste kwartier komen verder nog Detroit Grand Pubahs ‘Sandwiches’ voorbij en heel veel 808. Daarna lijkt de focus voor ruim een half uur lang kwijt. Hij lijkt even op een dood spoor te zitten en zelfs een track als Joy O’s ‘Ellipsis’ doet het bij het publiek maar matig.

Vanaf het moment dat hij iets na half 4 de Claude Vonstroke remix van Girl Unit’s ‘Wut’ oplegt, gaat het weer de goede kant op. Juke, opgefokte house en versnelde dubstep zorgen ervoor dat de vlam wederom in de pan slaat. Addison Groove draait een half uur langer door dan de bedoeling was, maar als hij om 4:30 dan als toegift zijn eigen remix van Martha & the Vandellas – Jimmy Mack draait, is daarna het feest afgelopen. Het was ook wel mooi geweest zo. Sterke avond.

Waar de Pul-Fiction tent gisteren nog enkel voor coverbands bedoeld was, daar trapt vandaag meteen een van de hoogtepunten van dag twee af: Guild Of Stags. Laat je niet afschrikken door de omschrijving: ‘Met ex-bandleden van Krezip’, want deze vier mannen maken een onvervalst Led Zeppelin geluid inclusief een flinke bos krullen om mee te bouncen. Podiumpresentatie is ruim voldoende, de sound is top en de nummers zijn verrassend catchy. Krijgen we hier meer van te horen? Let’s hope. 

The Opposites

Boef en de Gelogeerde Aap

The Opposites hebben het een stuk moeilijker. Na twintig minuten zijn ze pas bij het derde nummer van de set, want ondertussen hebben Twan en Willie tien minuten lang staan zeveren dat mensen meer stapjes naar voren moeten zetten. Ja, dat doen ze niet zo maar. Misschien dan gewoon opkomen met een fatsoenlijk nummer dat meteen de toon zet en de geluidsman een schop onder zijn kont geven? Dat is iets wat Boef en de Gelogeerde Aap wel snappen. Na het rustige openingsnummer is het duidelijk dat die beats harder moeten in de zaal. Tijdens ‘Vossenjacht’ staat het dan ook acceptabel, want in de Spektakulair is er duidelijk geen juiste geluidsvoorziening voor dit soort shows. Boef en de Aap werken enkele mixtapes af en sluiten af met ‘Echte Helden’, waarvoor we ‘Goudkoorts’, ‘Vind Ons’ en ‘Neem ze Mee’ langs hoorden stuiteren.

Destine

Krystl

Na het hiphopoffensief op Festyland is het in de Pul-Fiction tent tijd voor de het emo-uurtje met Destine. Het is voortaan steeds minder en minder een meisjes band te noemen. Vele gelakte lokken zijn ingewisseld voor vlotte kapsels en de tent staat ook nog eens vol met veelal oudere mensen- lees: boven de twintig. Destine doet waar ze goed in zijn, zoet sappige liedjes brengen en het publiek af en toe proberen laten te springen. Krystl slaagt er na Destine toch beter in om wat ambience in de Pul-Fiction tent te pompen. Ook al komt de band af en toe net ietsjes te gemaakt over, de performance en liedjes steken goed in mekaar. Het is niet enkel bij de hits ‘Bottles’ en ‘Golden Days’ dat mensen met open mond staan te kijken. Wat dachten we van de cover ‘Let It Be’ en ‘Fool For You’, allen extra kracht bijgezet door een vlotte intro.

Chef’Special

Russkaja

Heideroosjes

Feesten doen we hierna met Russkaja en Chef’Special, waarna het tranen wegpinken is tijdens de Heideroosjes. Deze band stopt er namelijk mee na 22 jaar actief te zijn geweest. Festyland heeft de eer om ze nog op hun festival te hebben staan, en wat doen de Limburgers? Veel nummers knallen, een vol uur lang. Genieten toch? Hierna neemt de Jupiler Stage wat gas terug met Miss Montreal, waarna er elf uur ’s avonds de meeste raarste programmering ooit staat. Zowel Baskerville, Michel De Hey, Don Diablo en Kees van Hondt staan tegelijkertijd te draaien. Het grootste minpunt van dag één doet Festyland vandaag weer de das om, er is te veel. Want deze vier acts tegelijk plannen, vier haast identieke feestbands, dat is op zijn zachtst genoemd apart te noemen.

Baskerville

Kees van Hondt