Daar zijn ze dan, de echte bikkels in Nijmegen. De mensen die al zeven dagen lang rondlopen en feesten in het Valkhofpark op de Affaire. Helaas voor hun geen medaille en grandioos onthaal, maar des te meer mooie herinneringen, blaren, katers en nieuwe vrienden. 

Shearwater

Mark Boombastic

De laatste dag van de Affaire is een redelijk rustige qua muziek, maar aan de bezoekers te zien, de drukste. De Nederlandse jongens en dame van Daily Bread zorgen voor een klein feestje, waarna Thus: Owls de mensen dieper meeneemt. Mark Boombastic zorgt hierna voor een knalfeest, waar Shearwater eerder voor intimiteit zorgde.

Daily Bread

Thus: Owls

Foto's door Daniel de Borger

Alle de Affaire-medewerkers zijn vandaag weer volop aan het werken geslagen. Maar één iemand heeft wel een hele vervelende taak meegekregen. Hij is de Sjaak om het terrein vol te beplakken met A-4tjes waarop staat: “De Staat gaat helaas niet door.” De surprise act zou voor te veel mensen in het Valkhofpark zorgen, waardoor de veiligheid niet gegarandeerd kan worden. Iets dat op internet af wordt gedaan als lariekoek, maar het Valkhofpark puilt nu ook zonder het optreden van De Staat uit.

En komt dit door de Australische Sarah Blasko? Of toch door de mensen die hopen dat De Staat alsnog het podium beklimt? Het zal Sarah Blasko waarschijnlijk niks uitmaken. Het is namelijk druk bij de Saddlespan, waar de artiest van 2010 staat volgens vele Australische media. Maar wanneer het begint te regenen blijft mevrouw Blasko toch nuchter, en heeft ook zij in de gaten dat de meeste mensen hier gewoon zijn om bij te praten met vrienden en bekenden, en vooraan staan om zo droog mogelijk te blijven.

Sarah Blasko

Na Sarah Blasko is het de beurt aan Gaby Young & Other Animals. De opvallende verschijning van Gaby Young zorgt voor veel bekijks. Kleine meisjes kijken hun ogen uit naar de prachtige jurk waarin de zangeres is gehuld en mannen proberen iets van haar contouren te ontdekken. Maar haar Other Animals staan er wat ongeïnspireerd bij, waardoor de show nergens een piekmoment heeft, en blijft steken op vermakelijk.

Gaby Young & Other Animals

Op de Barbarossa Ruïne is het dan aan Dum Dum Girls om de avond te redden. De shoegaze muziek, doordrenkt met noise-invloeden, overtuigt, laat velen staan kijken en laat de hoofden bewegen. Aan het oog is gelukkig ook gedacht, en zoals de bandnaam doet vermoeden, staat er genoeg schoons op het podium. Mede dankzij dit feit, en de meeslepende muziek zorgt Dum Dum Girls ervoor dat de donderdag van de Affaire niet helemaal in het water valt met de regen, het afzeggen van De Staat en de gigantische drukte.

Dum Dum Girls

Foto's door Daniel de Borger

De vierdaagselopers gaan vandaag hun tweede dag in, maar wij op de Affaire strepen vandaag onze vijfde dag af. Jammer genoeg geen knipkaartje, want dat was de enige manier om de die-hardbezoekers te onderscheiden van de toevallig binnenlopende bezoekers. En het is moeilijk om te zien wie er al meerdere dagen rondhangt, en wie niet. Iedereen ziet er een stuk frisser uit dan op een festivalcamping. Kennelijk doet goede nachtrust, een heerlijke douche en een stevig ontbijt wonderen voor festivalgangers.  Op deze vijfde dag is de programmering ietwat minder dan de voorgaande dagen, maar met The Morning Benders, Junip, The Crookes en de I Feel Luv avond op Club Voerweg gaat het helemaal goed komen.

Als eerst worden we vergezeld door Holly Miranda. Terwijl iedereen nog rustig rondstruint, een heerlijke Mongozo-biertje bestelt en een zitplek zoekt, bespeelt deze mooie vrouw uit de Verenigde Staten ons met haar experimentele pop. Door de niet zo intieme setting van het Saddlespan-podium raken weinig mensen in hogere sferen, iets dat in een kleine, zweterige zaal zeker gebeurt bij Holly Miranda.

Holly Miranda

Imler

The Morning Benders mogen hierna dan wel iets toegankelijkere muziek maken, na een half uur is het vooral de eentonigheid die opvalt. Ook de podiumpresentatie is slapjes, ligt dit aan het feit dat de Affaire het laatste optreden is in Europa voordat deze jongens terugkeren naar hun thuisland? Zij zijn namelijk al weken op tour om hun nieuwste album Big Echo te promoten, vanavond zal niemand overtuigt zijn gokken wij.

 The Morning Benders

Inmiddels is het donker, het terrein van de Affaire wordt steeds voller, gezelliger en mensen raken steeds verder in de feeststemming in plaats van de relaxstemming. Afdalen naar Club Voerweg is dan ook wat er gebeurt. Heel de avond staat in het teken van de thema-avonden georganiseerd door het Doornroosje onder de naam I Feel Luv. Onder andere Maga Bo, Scrambled en Schlachthofbronx draaien hier de avond aan mekaar met fijne dubstep, techno, drum’n’base. Geen hoogstaande kunstjes, maar gewoon lekkere feestmuziek. Ideaal om de nacht in de te dansen, en daarna door te gaan naar nog een avond Merleyn.

The Crookes

Foto's door Daniel de Borger

De vierde en laatste dag van het Dour festival is inmiddels aangebroken en de meeste mensen hebben het steeds moeilijker met uit hun tent  te komen. Helaas zit uitslapen er niet echt in met de brandende zon op je tent. En eigenlijk maar goed ook, want met acts als Shining, Monotonix, Devendra Banhart en Calvin Harris op het programma valt er weer genoeg te zien.

Shining maakte begin dit jaar indruk met Blackjazz. Een plaat die extreme metal combineert met jazz, zonder dat het ergens geforceerd aandoet. De behoorlijk lege tent krijgt een geoliede band voor zich die de plaat indrukwekkend strak vertaalt naar het podium. Nummers beginnen vaak nog niet eens zo heel vreemd, totdat in de brug zanger/gitarist Jørgen Munkeby zijn gitaar wegzet en zijn saxofoon erbij pakt. Op zo'n moment verandert een nummer in een free jazz/avant-garde spektakel om je vingers bij af te likken. De lichtman heeft goed begrepen dat deze momenten wat ondersteuning nodig hebben en is niet zuinig met de stroboscoop. Dour is wakker.

Het is inmiddels misschien niet meer aan hem af te zien, maar Brother Ali is in de hip-hop terecht gekomen door breakdancen. Inmiddels heeft hij dat achter zich gelaten en is hij een begenadigd rapper geworden. In eerste instantie al een opvallende verschijning vanwege het feit dat hij een albino is, maar daarnaast ook de grootste allemansvriend  die je kan verzinnen. Op sommige momenten gaat hij zo diep op in zijn preken dat de vergelijking met dominee niet eens zo gek meer is. Gelukkig heeft hij daarnaast ook een bijzonder goede flow en met nummers als ‘Forest Whitiker’ en ‘Uncle Sam Goddamn’, waar hij naar eigen zeggen in Amerika flinke problemen mee heeft gehad, weet hij het publiek maar al te goed te vermaken.

De liveshows van Monotonix zijn even beroemd als berucht. Zo is bekend dat de band eigenlijk altijd in de zaal speelt. Het Israelische trio, bestaande uit een zanger, drummer en gitarist gekleed in slechts een onderbroek zetten ook vandaag de tent op zijn kop. Veel bezoekers vandaag zullen de band wel voor de eerste keer zien, want dan weet je het eigenlijk ook wel. Zanger Ami Shalev crowdsurft naar harte lust en springt uit stellages. De band besluit een paar keer tussen nummers door om door de tent een nieuw plekje te zoeken om verder te spelen. Monotonix is zeer aangenaam om te bekijken maar muzikaal gezien is het allemaal natuurlijk matig. Inwisselbare nummers, stuk voor stuk, en het regelmatig storende geluid is ook geen feest om naar te luisteren.

Dan liever nog even kijken bij Tinariwen. De woestijnrock van deze Malinese nomaden valt vandaag precies op zijn plaats. Door de warmte en droogte is het veld voor het hoofdpodium van Dour Festival vandaag stoffig, zanderig. Een ideaal decor voor Tinariwen. Zonder drums, maar met djembé, zorgt de band voor een aangenaam optreden. Wat wel vreemd is is dat de band twaalf minuten voor de eindtijd reeds het podium verlaat, om daarna nog terug te komen voor een korte toegift. Zouden dan zelfs zij een beetje last hebben van de hitte..?

Wanneer de vier dames van de Dum Dum Girls het podium betreden klinkt er meteen het nodige gefluit door de zaal. Niet heel gek als je bedenkt dat de vier mooie dames gehuld zijn in weinig verhullende outfits. De dames laten zich echter niet van de wijs brengen en maken zich stoïcijns klaar om te spelen. Na aanvankelijk wat problemen met het geluid te hebben gaat de band rustig door met spelen en zet een set neer waar je u tegen zegt. Zonder enige interactie met het publiek speelt de band zijn nummers precies hetzelfde als ze op plaat klinken, ongelovelijk catchy dus. De act klopt en de nummers kloppen zowaar nog beter, een band om in de gaten te houden.

Ooit de frontman van de sludgeband Neurosis, nu is Steve Von Till vooral bezig met zijn soloproject Harvestman. Niet al te lang geleden was hij ook al te bewonderen in de 013 en ook nu begint hij zijn optreden door te zeggen dat het podium zijn cockpit is en dat hij ons mee op reis neemt. Dit is overigens geen woord teveel gezegd, want de ambient-achtige drone geluiden die hij creëert met zijn ruime arsenaal aan pedalen klinken inderdaad alsof ze je even meenemen naar een andere planeet. De meeste mensen zijn er inmiddels bij gaan zitten of liggen om de volledige ervaring te verkrijgen en wanneer Steve plotseling stopt lijkt het alsof iedereen opeens uit een trance ontwaakt.

Buraka Som Sistema bracht de wereld kuduro, dat traditionele Angolese muziek combineert met opzwepende electro en baile funk. Deze verfrissende cocktail, die het pas geleden nog goed deed op Mundial, kan ook vandaag rekenen op een uitpuilende tent. Meerdere percussionisten, meisjes die het podium op mogen: het is allemaal een bont spektakel. De meeste handen gaan in de lucht bij 'Kalemba - Wegue Wegue', clubhit en bekend van de populaire voetbalgame Fifa 2010.

Wat is er gebeurd met hippie Devendra Banhart zoals we hem kennen? Van de looks van vroeger (lange gewaden, baard) is weinig meer over. Nee, vandaag zijn het zowel bij hem als zijn band getrimde baardjes en v-halzen. Ook de muziek is anders dan ten tijde van 'I Feel Just Like A Child', en psych-folk zul je al helemaal niet horen: heden ten dage zijn het vooral voortkabbelende popliedjes. Het is allemaal niet zo heel spannend en ook in de tent is het, bij deze beoogde headliner, niet zo heel druk. Devendra Banhart heeft- helaas - zijn wilde haren verloren.

Nee, dan liever The Sonics. Dat de leden van deze band uit de sixties bij elkaar opgeteld ongeveer net zo oud zijn als de rest van de bezoekers in deze tent merk je nauwelijks. Gouwe Ouwen als 'Have Love Will Travel', 'The Witch' en 'Shot Down' komen voorbij en brengen het publiek in extase. Ze bouwen de set zorgvuldig op: aan het begin komen nog wat langzame nummers voorbij. Je ziet het publiek denken: "zijn ze dan toch te oud?" Maar dan drukt de band steeds verder het gaspedaal in. Er onstaat een gemoedelijke pit en als laatste bandje op Dour is dit zeker één die heel veel indruk maakt.

Aan Calvin Harris de eer om als laatste de The Last Arena plat te spelen. De Schot is van nature dj, maar heeft vandaag een volledige band opgetrommeld om zijn liedjes ten gehore te brengen. Het lijkt in het begin allemaal wat stroef te gaan en vooral de nieuwe nummers vallen niet al te goed.  Wanneer Calvin bij het nummer ‘The Girls’ ook de “Belgian girls” betrekt begint het echter een beetje te lopen en naarmate de set vordert wordt het alsmaar leuker. Helemaal wanneer de klappers ‘Acceptable In The 80s’ en ‘I Created Disco’ langskomen gaat het publiek los. Het spelen met band mag dan enigszins onbekend terrein zijn voor Calvin, hij brengt het er vandaag toch erg goed af en blijkt een waardige afsluiter te zijn voor het hoofdpodium.

Ondanks de vermoeidheid na een kleine week Dour pikken we toch nog wat nachtacts mee. The Glitch Mob is heel aardig: de podiumopstelling (3 meneren naast elkaar met laptops) doet denken aan Moderat, die we eerder al dit weekend zagen. In tegenstelling tot veel andere live-acts zie je daadwerkelijk dat ze dingen doen. Waar we bij andere bands graag live percussie hadden gezien loopt dit bij The Glitch Mob af en toe echter uit de hand. Je kunt ook overdrijven. Ook kiest de middelste muzikant er af en toe voor om een elektrische gitaar te pakken en tien seconden lang onhoorbaar te soleren. Laat dat ook maar weg en investeer liever in bijvoorbeeld visuals.

Meer dan genoeg valt er te bekijken bij DJ Kentaro. Deze hip hop dj uit Japan werd eerder al wereldkampioen turntablism en kan dit dus best aardig. Voor tien minuten is het indrukwekkend wat deze man met draaitafels kan, daarna is het gescratch alleen maar storend. Hij draait slim klassiekers, als Daft Punk, waardoor de tent vol blijft. Maar anderhalf uur gepiel met platen is op dit tijdstip, na dit weekend, echt te lang. Echte diehards kunnen met Fagget Fairys en Elephant Power dit Dour waardig afsluiten. Het was weer een goed jaar.

Het Nijmegense Affaire festival is inmiddels al op de vierde dag beland. Na eerder al hoogtepunten met Los Campensinos!, And So I Watch You From Afar en HEALTH te hebben beleefd, zijn de verwachtingen voor vandaag hooggespannen. Want podiumbeesten Monotonix, de ‘big bad wolves’ van The Heavy en het hippe Toro Y Moi staan op het programma.

Beginnen doen we vandaag met de Canadazen van Fucked Up. Een aparte keuze van de Affaire om deze band op de Saddlespan te zetten met hun punk/hardcoresound, maar gezien het feit dat hun albums nogal door een breed scala mensen wordt geaccepteerd- zo heeft het album veel stoner en postrock invloeden, kan deze keuze misschien verdedigt worden. Of gaat het toch gewoon om de liveshow? Want na het tweede nummers springt zanger Damian Abraham in het publiek, om hierna niet meer terug te keren op het podium. Er worden namelijk in het komende half uur flink wat high fives uitgedeeld, plastic bekers op lichaamsdelen geplakt maar ook de geluidstoren wordt beklommen, er wordt geknuffeld, meegezongen en geklapt. Damian zorgt er bijna voor dat Fucked Up een familieshow weggeeft. Enkel de roadie zal hier niet zo blij mee zijn, want hij mag er een half uur lang voor zorgen dat de microfoonkabel het overleeft, en loopt er daarom ook als een hond achteraan.Maar de grote helden van Fucked Up betreden na hun het podium. Alom respect tegenover de beesten van Monotonix zo vertelde Damian eerder al. Over de muziek kan niet veel gezegd worden, behalve dat het hard en niet altijd even strak is. Niet dat dit aan de kwaliteiten van de band ligt, maar eerder aan alle rare capriolen die zij uithalen. Het podium wordt namelijk niet eens gebruikt, de opbouw van het drumstel en de versterkers vindt plaats voor het podium. Iets dat een slimme zet blijft. Want Nederlanders zijn nieuwsgierig, en zo staat iedereen binnen no-time om de band heen geplakt. En wanneer het losgaat, gaat het goed los. Het drumstel gaat  in de hoogte, veranderd een paar keer van setting en van plek, en iedereen mag mee trommelen. Ook de gitarist en zanger bevinden zich all over the place. Maar merendeel boven het publiek, of op een van de vele statafels. De show van Monotonix is heftig, zweterig maar o zo vet.

Monotonix

En dan komt The Heavy. Een band die buiten het bootje valt vergeleken met de twee eerdere bands op de Saddlespan. De meer soul, jazz, blues, r&b en rock’n’roll georiënteerdere sound ligt echter wel wat fijner in het gehoor voor vele mensen, dan de ‘herrie’ die de voorgaande bands maakten. Voor iedereen die The Heavy voor de eerste keer ziet is dit een show om voor naar huis te schrijven, maar voor mensen die The Heavy vaker hebben gezien is dit een domper. De band heeft alweer geen blazers bij, heeft alweer precies dezelfde praatjes, heeft alweer precies dezelfde encore en heeft alweer precies dezelfde setlist als op Pukkelpop in de Merleyn en in de Luxor. Jammer, want deze band kan het, nu alleen nog iets meer variatie in de show brengen. Iets dat wel eens mag na anderhalf jaar.

Foto's door Daniël de Borger

De derde dag van een vierdaags festival. De tweede (voor sommigen zelfs al derde) ochtend dat de camping ontwaakt met een gigantische kater. Toch doe je er als festivalbezoeker het beste aan om niet de hele middag in je hete tentje te blijven liggen: er staat vandaag weer meer genoeg moois op het programma.

De Engelse post-hardcore band Lower Than Atlantis is kennelijk nog niet bekend genoeg om mensen hun tent uit te krijgen, want als de band om half twee begint met spelen op het hoofdpodium staan er hooguit een twintigtal mensen te kijken. Toch weet de band een energieke en strakke show neer te zetten met voornamelijk nummers van het nieuwe album Far Q. Ook de bijzonder flauwe grappen maken het een leuke band om de dag mee te beginnen. De band heeft duidelijk een hoop potentie alleen zou wel wat beter uit de verf komen op een kleiner hardcore festival.

Rainbow Arabia speelt al aan het begin van de middag in de tent ‘La Petite Maison dans la Prairie’. Deze tent is vanaf de ingang van het festivalterrein het verst lopen en deze afstand in combinatie met het tijdstip zal vermoedelijk de reden zijn dat het hier nog niet erg druk is. Aan de muziek kan het namelijk niet liggen: Rainbow Arabia brengt relaxte, psychedelische en weirde pop. Gang Gang Dance is nooit ver weg. Minpuntje is dat er veel percussie van tape komt. Dit zou live een geweldig toevoegend element geweest zijn. Hoe dan ook: prima opwarmer voor de rest van vandaag.

Zo’n band waarbij je van tevoren al weet dat het een amusante show wordt is Fucked Up. Zanger Damian Abraham weet namelijk altijd wel te verassen. Hij klimt in een paal, hij trekt zijn kleren uit: je kan het zo gek niet verzinnen. Vandaag beperkt hij zich vooral door tijdens de nummers op zijn dode gemakje door de tent heen te lopen en wat te schreeuwen richting mensen die op de grond zitten. Ook doet hij aan het einde van het optreden zelf nog mee in de pit. Het blijft vermakelijk om te zien dat een zanger zich eens niet beperkt tot de standaard moves, maar alles benut wat er voorhanden is. Verder ook niet onbelangrijk was dat het muzikaal goed te pruimen was.

Fucked Up

Het contrast kon na Fucked Up nauwelijks groter zijn. Little Dragon speelt in de tegenover gelegen tent. Deze Zweedse groep, die triphop/electronic maakt, stond in Nederland al veelvuldig op de planken. Ze deden WATT, Trouw, Eurosonic en laatst nog Paradiso (met Scissor Sisters) aan. Vandaag lijken de Zweden echter een off-day te hebben. De podiumpresentatie is erg statisch, op het knullige af. De licht bezwerende muziek kabbelt een beetje voort en het publiek reageert met lauw applaus. Helaas, hier had meer ingezeten.

Je hebt boze bands, en je hebt Arkangel. Berg je maar als de Belgische metalcore formatie op het podium staat. De band speelt metalcore met een ontzettend rauwe rand zoals je dat tegenwoordig nauwelijks meer hoort en weet hier vandaag ongetwijfeld de nodige zieltjes mee te winnen. Ook wanneer je van tevoren niet bekend bent met de muziek van Arkangel kan de pure woede die schuilt in de stem van Baldur Vildmurdarson en de mokerharde breakdowns je onmogelijk onberoerd laten.

Arkangel

Een van de vele bands die net een reünie achter de rug heeft en op Dour speelt is Chokebore. De band vertelt trots een hele tijd geleden al eens op Dour gespeeld te hebben. En eerlijk is eerlijk, het is ze inmiddels wel aan te zien, want de grijze haren zijn niet meer te tellen. Maar ondanks dat er een stel grijze muizen op het podium staan is het gammele - bijna noiserock - geluid wat hun oude platen had tijdens deze show helemaal verdwenen. De band klinkt behoorlijk clean en weet het publiek hier goed mee te vermaken. Zo goed zelfs dat wanneer de band eindigt er wordt gevraagd om een toegift die maar al te gretig gespeeld wordt.

Chokebore

Third World

Pas geleden deden wij nog verslag van Lightning Dust van Paradiso. Zoals bij velen wel bekend zal zijn is dit een sideproject van twee leden van Black Mountain, een band die vandaag op het programma staat. Waar je Lightning Dust zich specialiseert in rustige liedjes maakt Black Mountain psychedelische indierock. De band geeft een solide, sterk optreden, dat veel afwisseling kent. De Canadezen zetten er vanaf het begin de beuk in met een intense opening. Verderop durven ze intro’s minutenlang op te rekken. Het licht is goed, het geluid is goed. Black Mountain weet zelfs zonder spetterend einde te overtuigen.

Black Mountain

Na Black Mountain is chillen in het gras een uitermate geschikte optie, aangezien de eerstvolgende artiest op hetzelfde podium ook zeer de moeite waard is. Als een van de headliners van vandaag is het namelijk aan Spoon om het podium te mogen betreden. Net als gister bij Chromeo heeft ook Spoon last van een valse start. De band begint 18 minuten te laat en zanger Britt Daniel gebaart driftig naar de monitorman dat er van alles mis is met zijn geluid. Spoon groeit in de show. Je hebt het gevoel dat ze pas echt ‘los’ zijn na ‘I Turn My Camera On’, waarbij ze festivalgek Roger het podium op laten komen.

'Festivalgek' Roger @ DOUR 2010

Hoogtepunt van de show is ‘Don’t Make Me A Target’. Het was geen topoptreden van Spoon, maar het feit dat ze zelfs op halve kracht vandaag Dour inpakken, zegt heel wat over deze band.

Spoon

The Spudmonsters

Terwijl de zon aan het ondergaan is stroomt het veld voor de Last Arena weer eens vol voor hip-hop legendes De La Soul. En dat mag ook wel, want de band is speciaal voor deze show overgevlogen naar Europa. Het is duidelijk dat de band er om deze reden ook een extra speciale show van wil maken, want naast de Rhytmn Roots All Stars die ze hebben meegebracht voor de extra geluidseffecten lijken de drie heren ook extra energiek en staan constant met een brede glimlach op het podium. Het is alleen jammer dat het lijkt alsof de microfoon van Trugoy slechts op het monitorgeluid staat aangesloten, want hij is erg slecht te horen. Dit weerhoudt het publiek er echter niet van er een groot feestje van te maken en wanneer de grote hit ‘Me, Myself and I’ wordt gespeeld gaat het spreekwoordelijke dak eraf. Als de band dan het podium verlaat lijkt het er even op alsof de andere hit ‘Ring Ring Ring’ niet gespeeld zou worden, maar na een paar minuten zijn ze terug om het publiek te trakteren op dit nummer met als toetje ook nog een cover van ‘Feel Good Inc.’

De La Soul

De avond valt. Onze nachtroute begint bij Starkey, een vreemde eend in de bijt. Want waar veel dubstepproducers uit de UK komen, komt Starkey uit Amerika. Aan zijn muziek is dit echter niet te horen: begonnen met grime, is de producer langzaam opgeschoven naar glitch(-hop). Eerder dit jaar maakte hij indruk met langspeler Ear Drums And Black Holes en hier komt vandaag uiteraard veel van voorbij. Een sterke set die smaakt naar meer. Wie weet mogen we hem binnenkort weer aan het werk zien: zijn naam zit in de geruchtenmolen voor Lowlands.

Uffie

Elke zichzelf respecterende dubstep liefhebber kent het nummer ‘When I Look at You’ inmiddels wel dus vandaar dat Emalkay ook de eer kreeg om op Dour te mogen draaien. Dit doet hij lange tijd niet onverdienstelijk. Er wordt strak gemixt en Emalkay kiest voor een set waarbij de nadruk wordt gelegd op dikke basslines, wat door het publiek bijzonder goed wordt gewaardeerd. Wanneer ‘When I Look at You’ dan ook eindelijk wordt ingemixt staat het hele publiek op het punt los te gaan na de drop. Maar helaas, ook Emalkay is bekend geworden met de rewind en haalt hiermee alle vaart weer uit de set om opnieuw op te bouwen naar de drop. Het is jammer dat steeds meer dubstep Dj’s hier gebruik van moeten maken. Uiteindelijk heeft Emalkay zich weten te beperken tot drie rewinds en was de rest van de set gelukkig wel erg strak.

Na Emalkay is het volgens het boekje dan tijd voor Benga, daarna Skream. Maar wie de producers kent weet dat ze vrienden zijn en dat het duo back to back gaat verrast dan ook niet. Jarenlang zijn al ze vaandeldragers van de Londense dubstep, Benga en Skream. Een positie die ze met gemak nog jaren hadden kunnen doorzetten. Maar vermoedelijk is het duo een beetje klaar met de oldskool dubstep waar Emalkay zojuist nog furore mee maakte. Benga bracht EP’s en singles uit waarin hij duidelijk liet horen dat hij met andere invloeden bezig was. Onder andere Baltimore bass en UK Funky zijn genres waar hij mee experimenteert en dit valt bij fans van zijn oude werk niet in goede aarde. Ook Skream laat weten van de geijkte paden af te wijken door zijn tweede full-length Outside The Box te betitelen. Uw recensent heeft de tweeëneenhalf uur durende set van het duo natuurlijk niet afgekeken: het was overduidelijk dat het duo moeite had met het evenwicht vinden tussen oud en nieuw werk. Af en toe veert het publiek op, maar met name de nieuwe nummers halen de vaart er uit. Daar kan zelfs de bewierookte MC Sgt. Pokes weinig meer aan veranderen.

Even kijken nog bij Kissy Sell Out. Hij bracht recentelijk in Nederland Youth uit, waarover wij al schreven. Vandaag doet hij wat er van hem wordt verwacht: een eclectische, opzwepende set die de hele tent in beweging zet. Weinig tot geen show, maar ijzersterke tracks. Zo hoorden we eerder deze avond bij Emalkay ‘Sweet Shop’ van Drs. P, een nummer waar het publiek sowieso los op gaat. Kissy kiest ervoor om een remix te draaien die nog harder komt dan het orgineel. Daarmee komt deze derde dag van Dour, voor ons ten minste, ten einde. Nog één dag te gaan..

De inmiddels alweer derde editie van het festival Bokpop in Valkenburg bleek een schot in de roos te zijn. Ondanks concurrentie van andere festivals in de regio kwamen er een kleine duizend toeschouwers op af om te genieten van een puik programma . Het weer werkte natuurlijk goed mee en de locatie (openluchttheater) was perfect. Naast het muzikale aanbod was er genoeg ruimte om lekker te relaxen in het zonnetje en met vrienden een drankje te nuttigen of een lekker hapje te nemen. Ook hier was het aanbod ruim en de service uitstekend.

In een heerlijke ambiance in het openluchttheater vond afgelopen weekend de derde editie van het Bokpopfestival plaats. Na de hiphop en dance van zaterdag was het zondag tijd voor pop en rock. De presentatie van het festival staat op naam van 3FM DJ Annemieke Schollaardt, echter daar ze wegens file wat later zal arriveren neemt Miss Bokpop Renate (bekend van de videofilmpjes op internet en lokale tv) het tijdelijk van haar over en wenst onder luid applaus het publiek veel plezier op deze mooie dag.

Na opwarmers in de vorm van Dj Beat Perspectief en als openingsact de nieuwe Limburgse
formatie The Gainsay, die ons trakteerde op heerlijke catchy up-tempo popsongs, was het rond half twee de beurt aan de Maastrichts/Valkenburgse formatie Sungrazer om de harten van het inmiddels ruim aanwezige Bokpop publiek te stelen. Dat Sungrazer ( winnaar van Nu of Nooit 2010 ) op dit moment een van de Limburgse topformaties is, werd al duidelijk bij het zien van de diverse festivalaffiches in onze regio. Er gaat geen festival voorbij of Sungrazer is van de partij en hoe! Zo speelden ze onlangs nog voor een volle tent op Pinkpop. Met hun psychedelische stonerrock weten ze de fans snel aan zich te binden. Ze spelen nummers van hun onlangs verschenen album, maar schuwen niet om zo hier en daar ware jamsessies op het podium te doen ontstaan. In Valkenburg was het dan ook niet anders. Een gave set, met nummers als 'Zero Zero', 'Wild Goose', een lange versie van 'If' en het op hun gezamenlijke vakantie geschreven 'Somo', werd ons met plezier voorgeschoteld en de groep ontpopt zich langzamerhand als een waar pareltje van het zuiden.

Volgende act is de band van zanger/gitarist Stefan Schill, die onlangs zijn debuutalbum Don’t Say a Word uitbracht en vaderlandse bekendheid kreeg door een optreden bij De Wereld Draait Door. Hij speelde in het voorprogramma van Dana Fuchs en Philip Sayce ( die we later deze dag nog zullen tegenkomen). Ook ging hij zelf al met zijn band op tour. Zijn muziek is een mix van rock en blues overgoten met af en toe een Prince sound. Het publiek reageerde zeer positief op dit optreden en de band was ook te spreken over hun set en het publiek.

Beans & Fatback is een project van Onno Smit. Hij besloot zijn liefde voor muziek te combineren met zijn passie voor koken en nodigde enkele bevriende muzikanten uit om zijn muziek op te nemen in ruil voor een uitgebreide maaltijd. Onno en vrienden hebben er duidelijk zin in vanmiddag en weten dit over te brengen richting het enthousiaste publiek. Energieke muziek waarbij het publiek niet stil kon blijven zitten. Hun hit 'All I Think About' werd de meezinger van Bokpop. Ook het duel tussen de twee drummers van de band oogstte veel lof vanuit het publiek.

Na deze Nederlandse formaties is het nu tijd voor een Belgisch blok en het duo Micha Volders en Lotte van Hamel oftewel Vermin Twins schotelen ons een mix van electro pop en dance voor. Gekleed in extreme outfits en vol power spelen ze nummers van hun album Exoskeleton, dat in Belgie al het predikaat Beste album van 2010 heeft opgeplakt gekregen. ’s Avonds spelen ze nog op het Dour festival, maar vanmiddag, zingen, dansen, schreeuwen en rocken ze op Bokpop.

De Belgische inbreng gaat verder met The Hickey Underworld uit Antwerpen. Deze band met hun rauwe wilde, soms snoeiharde opzwepende rock was al de sensatie op Werchter 2009 en nu is Bokpop aan de beurt om te veroveren. Wat een power op het podium af en toe lijkt het wel een orkaan van geluid. Veel fans waren vanuit Belgie met deze band meegekomen om hun te ondersteunen, maar Valkenburg wist deze muziek ook te waarderen en beloonde de groep met een flink applaus.

Wat opviel tijdens Bokpop was de korte pauzes tussen de optredens. Een goed georganiseerd team stond klaar om alles op het podium snel in orde te krijgen voor het volgende optreden. Ook achter de schermen waren veel vrijwilligers bezig om te zorgen dat het de muzikanten aan niets ontbrak en alles goed verliep. Het was in ieder geval een relaxt festival, zeer goed georganiseerd, deskundige beveiliging en een lage entreeprijs (13,50 euro) zorgden ervoor dat iedereen van jong tot oud genoot van deze dag.

Tijd voor weer wat vrouwelijke inbreng op het podium. Anneke van Giersbergen, voormalige frontlady van The Gathering speelt vanavond solo. Ze heeft haar band Agua de Annique, waarmee ze inmiddels al weer 3 cd’s heeft gemaakt, thuisgelaten en schotelt ons enkele fraaie nummers voor. Anneke van Giersbergen heeft ,zoals ze zelf zegt, energie over en dat blijkt wel uit de vele projecten waarmee ze zich bezig houdt. Is ze niet zelf aan het componeren of optreden, dan speelt ze wel weer mee bij de tour van Within Temptation of zingt ze op de albums van Ayreon of Devin Townsend. Ze is enorm populair in Zuid-Amerika, Spanje en Frankrijk, maar vanavond staat ze stralend te spelen op Bokpop. Ze eindigt met het nummer 'Jolene', een cover van Dolly Parton meegezongen door het geweldige publiek.

We naderen het eind van een geweldige dag, maar niet voordat we kennis maken met Philip
Sayce. Geboren in Wales maar opgegroeid in Toronto Canada wist Philip, nadat hij op jonge leeftijd samen met zijn ouders een concert bezocht van Eric Clapton, dat gitaarspelen zijn levenswerk zou worden. Valkenburg werd zowat bedolven onder de power en het geluid van de rock en blues van Sayce die samen met Chris Jago op drums en Joel Gottschalk op bass toch wel de revelatie van de derde editie van Bokpop was. Sayce speelde nummers van zijn laatste album Innerevolution en van zijn heruitgebrachte cd Peace Machine. Heftige afsluiter was het nummer 'Cinnamon Girl'van Neil Young, een song die nooit ontbreekt op de setlist van de band van Philip Sayce. Gisteren was hij op de partij bij het Bluesfestival in het Belgische Peer en komende week staat hij samen met ZZ Top op de planken in Frankrijk en Valkenburg weet inmiddels ook wie Philip Sayce is.

Aan alles komt helaas een einde dus ook aan deze vlekkeloos verlopen editie van Bokpop 2010, maar niet voordat het nog altijd massaal aanwezige publiek uit zijn dak kan gaan bij de huidige nummer 1 rockband van Nederland Moke. De mannen uit Amsterdam hadden er duidelijk zin in en wederom gestoken in strakke outfits gaven ze een heerlijke concert weg. Nummers als 'Here comes the Summer', 'Last Chance' en 'The Long Way' werden afgewisseld door songs van hun laatste album The Long and Dangerous Sea. Daar het publiek bleef vragen om meer, speelde Moke nog een nummer als toegift en daarmee kwam een einde aan een dag vol heerlijke muziek. Als pluim op de hoed voor organisatie en publiek kreeg Bokpop van de mannen van Moke het predikaat “Het gezelligste festival van Nederland” mee.

Voldaan keerde het publiek terug naar huis, camping of hotel en werden al afspraken gemaakt om volgend jaar terug te keren naar Valkenburg om ook de vierde editie van Bokpop te kunnen meemaken. Terugkijkend op dit festival kun je maar een ding concluderen: Bokpop is te gek!

Door: Hans van Eijsden

De laatste dag van Melt! Festival 2010 is aangebroken. Het is voor ruim 25.000 mensen de laatste dag om lekker te genieten en het programma leent zich hier dan ook goed voor. Zo zullen Johnossi, Post War Years, Broken Bells, Fucked Up, Goldfrapp, Fake Blood, Massive Attack en Black Mountain een optreden verzorgen.

Deze laatste dag is nog steeds warm. Hoewel de weersvoorspellingen op een iets lagere temperatuur hadden ingezet stijgt het kwik vandaag wederom boven de 30 graden. Met verbrande lichamen en uitgeputte gezichten zit of hangt iedereen dan ook een beetje bij Kings of Convenience. De Bench Gemini Stage is niet een perfecte setting voor dit optreden, toch past de muziek prima bij het weer en zingen veel mensen mee. Het is jammer dat we de band vorig jaar op Iceland Airwaves in een kerk zagen spelen, want nu valt een deel van de intimiteit en akoestiek weg waardoor het automatisch een minder optreden is dan destijds.

De blije legopop van Slagsmalsklubben moet het publiek dan opzwepen. Dit lukt prima, maar het is iets te eentonig en blij om tot een goed optreden uitgeroepen te worden. Na twee liedjes weten we het wel, misschien heeft het gezelschap iets te vaak hun gezicht laten zien de afgelopen jaren?

Een naam die we nog niet zo vaak hebben kunnen zien is Broken Bells. Dit superduo bestaat uit een bandlid van The Shins en iemand van Gnarls Barkley. De opbouwende indie is typisch, maar blijft lekker hangen. Broken Bells is verfrissend en lokt tijdens het optreden continu voorbijgangers naar het podium. Binnenkort staat de band in de Melkweg.

De zon begint inmiddels te zakken en het is tijd voor Goldfrapp. Het nieuwste album Head First zag in maart het levenslicht en het zijn dan ook veel nummers van dit matige album die in de beginfase voorbijkomen. Het publiek staat nog wat twijfelend te kijken en heeft door het gebrek aan echte hits genoeg tijd om de zonsondergang in combinatie met de lichten te bewonderen. Pas als er ouder materiaal voorbijkomt beginnen de eerste rijen flink te stuiteren en lukt het Alison Goldfrapp om bij iedereen een lach op het gezicht te toveren. Toch mist er echte dynamiek in de muziek en kan dit niet het beste optreden zijn dat de band ooit gegeven heeft.

Al snel stroomt de ruimte voor de Converse Mainstage vol voor Massive Attack. De nieuwste plaat Heligoland kreeg lovende recensies en na ruim 20 jaar weet Massive Attack nog steeds een goede show neer te zetten. Helaas is het overduidelijk een routineklus. De band gaat steeds vaker de wereld rond, waarbij we niet kunnen zeggen dat de shows een stuk vernieuwender worden. Ook een overkill misschien?

Fake Blood bespeelt de mensen deels gelijktijdig met Massive Attack bij de naastgelegen tent. De standaard electro lijkt hier op veel fans te kunnen rekenen, want van voor tot achter gaat de boel compleet los. Voor ons is het tijd om naar de camping te kruipen, want morgen rijden we weer terug naar Nederland. Deze editie van Melt! was iets te warm om volop van de muziek te kunnen genieten, maar de omgeving biedt genoeg afleiding.

België maakt zich op voor de tweede dag van Dour Festival. Nadat de bezoekers gisteren acts als Hadouken!, Faith No More, Simian Mobile Disco en Moderat konden bekijken, staan er vandaag weer meer dan genoeg toppers op het programma. Naast Belgische helden als Customs, Absynthe Minded, Shameboy en Selah Sue staan vandaag internationale acts als The Subways, Fun Lovin' Criminals en Atari Teenage Riot op het affiche.

The Dark Sensation

Los Campesinos!

Daedelus

Ze stonden een tijdlang bekend als de revelatie van de Britse hip-hop, Dan Le Sac vs. Scroobius Pip, waarbij Dans Le Sac de beats verzorgt en Scroobius Pip de beats voorziet van tekst. De twee vullen elkaar duidelijk goed aan, want de beats van Dans Le Sac zijn heerlijk dansbaar en de teksten van Scroobius Pip, die meer worden gebracht als spoken word, komen hierdoor goed naar voren. Zelfs nummers van het nieuwe album, The Logic of Chance, dat over het algemeen slecht werd ontvangen, lijken live toch wel degelijk goed uit de verf te komen. Met een Dizzee Rascal cover weten de heren het feestje uiteindelijk compleet te maken.

Dans Le Sac vs. Scroobius Pip

Toch besluiten we iets eerder weg te gaan om het einde van Peter Pan Speedrock nog mee te maken, maar dit bleek uiteindelijk geen beste keuze. De onvervalste rock ’n roll van onze landgenoten is het in elk opzicht gewoon net niet. Zowel muzikaal als qua performance viel duidelijk te merken dat dit geen topper is. En als de zanger het publiek dan ook nog heel overdreven probeert op te jutten met zijn lelijke Nederlandse accent had ik het snel gezien. Het enige wat het optreden nog zou kunnen redden was de mascotte Dikke Dennis, maar hij was afwezig waardoor de redding uitbleef.

The Antlers

Chrome Hoof

Aangezien het programma niet constant iets te bieden had wat ik kende of me enthousiast maakte raak je wel eens ergens terecht waarvan je nooit gedacht had er naar toe te gaan. In mijn geval was dit de Hypnotic Brass Ensemble. Een achttal muzikanten bestaande uit voornamelijk trompetisten, een tuba speler en een drummer. Waar de term hypnotic vandaan komt is me tijdens de set niet duidelijk geworden, want de muziek is behoorlijk swingend. De band is ontzettend goed op elkaar ingespeeld en zelfs de danspasjes zijn tot in de puntjes uitgewerkt wat een amusant gezicht oplevert. Enige minpuntje waren de cheesy praatjes tussendoor die alleen maar gingen over hun hometown Chicago, maar ondanks dat en het feit dat het pas zes uur is wordt er al flink wat afgedanst.

Nog zo'n band waar wij nog nooit van gehoord hadden is General Elektriks. Op basis van het optreden dat zij geven hebben we er al die tijd ook niet heel veel aan gemist. De Franse groep maakt overdreven vrolijke synthpop. De muziek zelf is best in orde: het is de performance die misplaatst is. Veel bandleden dragen gekke pakjes en het gespring en gezwaai met de instrumenten doet gemaakt aan. De band speelt alsof ze het festival afsluiten voor een gigantische menigte, en heeft hierdoor niet door dat de – toch al matig gevulde tent – leegloopt. Daar kan zelfs een vibrafoon (die hadden we lang niet gezien) niets aan veranderen.

Dan maar snel even kijken bij Dog Eat Dog. Ondanks het feit dat de mannen al een jaar of vijftien over hun hoogtepunt heen zijn worden ze toch nog veelvuldig op de festivals geboekt. Vandaag bewijzen ze wederom waarom: hun lompe raprock laat het grote veld track na track meedeinen en springen. Relevant? Al lang niet meer. Gegarandeerde festivalhit? Damn right.

Dog Eat Dog

Het grote openluchtpodium van The Last Arena is inmiddels weer volgelopen voor het Britse indie trio The Subways. Gewapend met een schattige rockchick weten ze de aandacht van de mannen in elk geval alvast vast te houden, maar ook de muziek is erg leuk. Ook als je niet bekend bent met de nummers van de band lijkt het alsof je het al eens eerder gehoord hebt. Het mag dan misschien totaal niet origineel zijn en al duizend keer eerder gedaan zijn, toch is het reteleuk. Zeker met het laaghangende zonnetje erbij wordt er een heel fijn sfeertje neergezet.

Het stevige dancewerk begint deze vrijdag al rond een uur of tien ’s avonds. Zouden de Walloniërs zich hierop voorbereiden en zou dat de reden zijn dat er bijna niemand bij The Black Heart Procession staat? Ach, de leden van deze zwaar melancholische (soms bijna post-) rockgroep maakt het waarschijnlijk weinig uit hoe veel of weinig mensen er staan. In zichzelf gekeerd smeren de baardmannen hun tracks als stroop uit over de mensen die er wel staan. En die lijken te genieten, want de langzame, emotionele tracks van deze band brengen je in trance.

Sommige bands moet je gewoon eens live gezien hebben en een van deze bands is GWAR. De band bestaat al sinds 1984 waardoor de band inmiddels bestaat uit alleen maar veertigers, maar toch is de show nog net zo puberaal als toen ze net begonnen. De hele band is gekleed in outfits die geïnspireerd zijn door karakters uit B-horror-films en verder proberen ze het publiek zoveel mogelijk te provoceren met hun mascottes. Zo wordt voordat de eerste noot gespeeld is al een mascotte onthoofd waarna hij al zijn nepbloed minutenlang over het publiek uitsproeit. Na het eerste nummer komt er opnieuw een mascotte het podium op die aan de voorkant eruitziet als Jezus en aan de andere kant als Hitler waarna er een hoop onzin wordt uitgekraamd waarbij de clue is dat Jezus een asshole is en Hitler een lieve man die uiteindelijk een hoop sperma over het publiek uitsproeit uit zijn neppiemel. Hierna gaat de zanger nog op deze piemel zitten waarna de geweldige oneliner “I got fucked in the ass by Hitler” volgt. Na elk nummer volgen nog vele andere mascottes en er zou een heel boek geschreven kunnen worden over de optredens van GWAR. Je zou bijna vergeten dat ze ook nog muziek maken, en eigenlijk kan je dat ook maar beter doen, want muzikaal is het niet om aan te horen. Standaard rock met een zanger die nauwelijks zuiver kan zingen. Gelukkig is de show leuk genoeg om hier doorheen te prikken.

GWAR

Fun Lovin' Criminals

Goed, dance dus. Selah Sue kennen we allemaal van haar solowerk. Als MC blijkt ze echter ook niet onverdienstelijk. Ze doet al een tijdje sporadisch mee met AKS (Addikted Kru Sound) en dit filmpje zwierf al geruime tijd rond op youtube. Waar de tenten de hele dag maar matig gevuld waren is het al voor aanvang van deze act echter vrij druk. De set heeft een duidelijke opbouw, die van rustig naar sneller en steviger gaat. Het voorgerecht bestaat uit dubstep, het hoofdgerecht uit electro/fidget en als toetje serveert AKS ons Prodigy-breakbeat, drum ’n bass en een lightversie van breakcore. Het optreden fungeerde mogelijk als try-out voor Pukkelpop waar ze ook zullen spelen: de set duurde vandaag slechts een half uurtje en dit was lang niet genoeg om de honger van het publiek te stillen. Af en toe zijn de beats van AKS een beetje plat en zouteloos maar dit zijn juist de momenten waarop, of misschien wel waardoor Selah Sue accellereert.

AKS feat. Selah Sue

Nadat Atari Teenage Riot begin dit jaar bekend maakte weer bij elkaar te komen hebben een hoop linkse krakers waarschijnlijk een vreugdedansje gedaan. De legendarische band die vooral bekend is geworden vanwege de extreme betrokkenheid in de anarchistische wereld van de jaren ’90 heeft inmiddels het een en ander aan leden verloren, maar heeft altijd nog Alec Empire als draaiende motor van de band. Alec Empire heeft in de tijd dat de band uit elkaar is gegaan nog een succesvolle solo-carriere opgebouwd en dat hij graag in de schijnwerpers staat blijkt vandaag ook weer. De man springt en schreeuwt gretig over het podium wat ook de nodige reactie bij het publiek losmaakt. Daarnaast is stilstaan op de hardcore en breakcore beats van de band sowieso onmogelijk. De band geeft dus een energieke show weg, alleen blijft het toch de vraag of deze reünie nou echt zo nodig was, want hoe relevant is het nou nog om op Dour duizend keer achter elkaar “Fuck the police” te roepen? Het sfeertje waar ze zo berucht om zijn geworden is er af en dat doet toch enigszins afbreuk aan de legende.

Atari Teenage Riot

Dat twintig minuten ombouwtijd tussen twee liveacts aan de korte kant is kan iedereen die wel eens een festival heeft bezocht begrijpen. Chromeo begint dan ook een kwartier te laat. Lampen en monitors op het podium doen het niet, waardoor het optreden ietwat nerveus begint. Maar dit is eigenlijk na het eerste nummer al verholpen, want de synthfunk van dit Canadeze duo gaat er in als zoete koek. Tracks als 'Needy Girl' en 'Tenderoni' zijn geknipt voor de dansvloer. Deze zomer brengt Chromeo een nieuw album uit en dankzij deze tour en dit optreden zullen veel mensen naar dit album uitkijken. Het zou zomaar eens hun absolute doorbraak kunnen betekenen.

Chromeo

Een artiest die van voorhand een vreemde eend in de bijt lijkt is Chris Cunningham. De man is namelijk filmartiest en bekend van onder andere clips van Aphex Twin en reclames van Gucci en Playstation. Toch laat hij vanavond zien ook zelf te kunnen draaien, maar zoals te verwachten waren het vooral de visuals die de set memorabel maakten. Bij deze visuals werden obscene beelden en naaktheid niet geschuwd, maar wat het ook was, het paste constant perfect bij de IDM muziek wat een ontzettend imposant schouwspel opleverde.

Otto von Schirach kwam een jaar of vier geleden met Maxipad Detention voorzichtig in beeld. Destijds maakte hij absurdistische breakcore en IDM. Een jaar later deed hij mee op Happy Birthday! van Modeselektor. Vandaag kunnen we concluderen dat die samenwerking veel invloed op Otto heeft gehad: naast breakcore  komen ook dubstep en (stevige) electro voorbij. De podiumaankleding is goed verzorgd, met verschillende props, danseressen en decor. Dat de muziek af en toe van tenenkrommend plat niveau is interesseert deze volle tent geen fluit.

Wanneer we bij Bong-Ra binnenlopen valt de gigantische Nederlandse vlag in het publiek direct op. Kennelijk heeft de Utrechter Jason Koehnen de nodige Nederlandse fans weten te trekken met zijn dansbare breakcore. Dat de man inmiddels al een routinier is geworden is duidelijk, want met veel kundigheid bouwt hij zijn set langzaam op van rustige naar steeds hardere breakcore. Met daarbij ook de Bikini Bandits visuals op de achtergrond kan rustig gesteld worden dat dit een van de betere sets van Bong-Ra is die ik in tijden gezien heb.

Uiteindelijk wordt de avond afgesloten door Dimitri Andreas met een matte technoset met zowaar nog saaiere visuals. Maar ach, om 5 uur ’s ochtends gaan we daar niet moeilijk meer over doen en feesten we door tot de laatste noten hebben geklonken. Het was weer een dag met veel fijne muziek en nieuwe ontdekkingen.

De tweede dag en laatste dag van het Belgische festival heeft weer mooie bands in de planning. Van hardcore helden Ruiner naar nu al levende legende Melissa Auf Der Maur, welk gratis festival kan dat nog meer zeggen? Na de DJ's van gisteren is het vandaag tijd voor het echte werk. De campinggangers worden langzaam wakker als het festijn net na het middaguur los barst, terwijl de lokale bevolking met kinderen en grootouders er al op uit is getrokken. Ergens heeft het natuurlijk ook wel wat, kunnen zeggen dat jij Rolo Tomassi nog hebt gezien toen je vier jaar oud was.

De Humo Rock Rally is nog altijd een grote aanleverbron voor Belgische festivals. Roadburg, in 2007 meegedaan, mag vandaag om 13.00 uur het hoofdpodium openen. Een leuke, goede band. Met zowel een keyboard als synthesizers en het gescheur op de gitaar blijft het ‘leuk’ maar het wordt nergens echt ruig. De zanger lijkt bovendien niet helemaal goed bij stem. Strak zijn ze wel. Na twintig minuten is de nieuwsgierigheid er echter wel een beetje af en gaan we naar de Vice Club waar de jonge, Belgische hardcore band When Hope Escapes staat te popelen om te beginnen.

When Hope Escapes

Zij hebben net hun eerste EP uit en kunnen de veertig minuten die ze krijgen niet volmaken. Maar wat een goede en opnieuw strakke band. De stem van de zanger heeft met name in de screams wat weg van Rise Against’s Tim: ergens ietsje genepen maar lekker roestig. De heren hebben er zin in en het blijft het gehele optreden leuk. Direct hier na staat de eveneens Belgische oldschool hardcore act A Strenght Within op hetzelfde podium. Ook zij geven een goede show weg. De korte, hoekige nummers doen vaak aan het Britse Gallows denken en worden met dezelfde furie gebracht. Dat maakt ook dat het soms wat te gehaast wordt. De set is opnieuw kort, jammer dat de gehele tijd niet benut wordt, of zitten hier schimmige organisatorische redenen achter?

In plaats van het al vaker besproken Tokyo Police Club dat aan mag treden op het hoofdpodium, gaan we opnieuw naar de Vice Club om de tweede helft van Kapitan Korsakov’s show te zien. Veel harde, instrumentale stukken. Vuig is het goede woord. De alweer volle tent geniet van de hysterie die hier en daar wat aan Nirvana doet denken. Tussen het publiek staan ook al plukjes mensen die speciaal voor de band hier na komen, het Amerikaanse Ruiner. De hardcore band is bezig aan zijn laatste Europese tour voor dat ze er in oktober mee stoppen. De heren worden vandaag (in het geval van zanger Rob Sullivan letterlijk) terecht op handen gedragen. Met een verschrikkelijk strakke set, zoals het hoort binnen het genre, laten ze nog een keer zien waarom zij tot de top behoren. Binnenkort staan ze ook nog voor een laatste keer in Nederland, 1 augustus in de Winston te Amsterdam. De nummers zitten nog steeds vol woede en zijn niets aan relevantie verloren, zonde dat het einde in zicht is.

Aan de andere kant van het veld staat I Like Trains ondertussen op te warmen. Recent waren ze nog samen met Editors in ons eigen Heineken Music Hall te bewonderen. Na een aantal nummers denk je het gezien te hebben met deze “Editors rip-off”, maar dan krijgen ze je te pakken. De muziek blijkt verschrikkelijk mooi als je even blijft luisteren en vandaag geven ze een sterk optreden. Meer aan een band als The National refererend met hun donkere muziek.  Zo lusten we er wel meer.

Hier na is het echter tijd voor iets anders. De mathcore hype van afgelopen jaar, Rolo Tomassi, staat ook op het hoofdpodium geprogrammeerd. Rond een uur of zeven is het nog steeds relatief rustig. Met een omschrijving in het boekje die het woord ‘jazz’ omvat, toch misleidend als je daar van houdt, gaan bovendien na tien seconden al een aantal mensen weg. Het vijftal laat vanavond zien dat zij ongelofelijk gegroeid zijn het afgelopen jaar. Al was het maar om zangeres Eva’s podium performance, waar is dat meisje gebleven dat ruim een jaar terug in Tivoli de Helling niet eens durfde te crowdsufen? Er zijn vandaag weinig echte fans, maar uiteindelijk staat heel de tent vol met gefascineerd kijkende toeschouwers. Het is een prestatie van de jonge band uit Sheffield, die opnieuw een van de spannendste shows van de dag geven.

Rolo Tomassi

Na de luisterliedjes van the Blackheart Procession, waar heel hun ziel en zaligheid prachtig ingestopt wordt, is het tijd voor de echte diva van de dag. Melissa Auf Der Maur en haar band hebben een al volle tent tot hun beschikking. Openingsnummer ‘Lightning is My Girl’ maakt direct alle verwachtingen waar. De ruim vijftig minuten die ze speelt vliegen vanavond voorbij. Opvallend is dat de nummers van het nieuwe album Out of our Minds perfect lijken te passen bij het wat oudere werk. Er wordt hartstochtelijk meegezongen. De zangeres en bassiste zelf is bovendien bijzonder goed gemutst. Met uitleg bij de nummers, gepraat tegen het publiek en dingen proberen te zeggen in het Vlaams steelt ze iedereen’s hart. Auf Der Maur laat er geen twijfel over bestaan: er is hier vandaag maar één echte top act.

Dan is het alleen nog aan Does It Offend You, Yeah? (DIOYY) om de boel op slot te gooien voor dat de Mashed Paper Klub DJ’s hun werk weer kunnen doen. Met een energieke show zetten ze de tent nog eens op stelten. De muziek is het beste vergelijkbaar met iets als Hadouken!, ware het niet dat DIOYY dansbaarder en vooral ook vriendelijker is, zonder daar mee aan hardheid op muzikaal vlak in te boeten. Hoogtepunt is uiteindelijk als de frontman een bekende fan in het publiek ziet staan en “the fat dancer” het podium oproept en hem vervolgens zijn shirt uittrekt. De band danst met de jongen en een luid gejuich valt hen ten deel.

Does It Offend You, Yeah?

Het is opvallend hoeveel bands er de afgelopen twee dagen in de smaak zijn gevallen bij de aanwezigen en hoe hoog het niveau constant is geweest. Voor de schone WC’s of het lekkere etensaanbod moet je hier niet zijn, maar Rock Herk verdiend een plaatsje op ieder’s festival agenda.

Het kleine, gratis broertje van Pukkelpop en tegelijk met Dour: Rock Herk in België. Twee dagen in het plaatsje Herk-de-Stad bij Hasselt. Op de eerste dag vooral DJ’s, zoals Mehdi, het Kap Bambino team en dubsteppers Meddik en Unicorn Kid. Bezoekers van nul tot tachtig jaar oud uit de omgeving, plus twee voetbalvelden vol met name jonge kampeerders. Een aanrader voor iedere lowbudget festivalfan.

Om 18.00 uur stipt opent de Belgische drum and bass DJ Meddik het tweede podium. Bijgestaan door MC Elvee zwiept hij de tent op, die al aardig vol staat gezien het tijdstip. Tijdens de gehele anderhalf uur durende set raakt hij bovendien steeds beter gevuld. MC Elvee voegt jammer genoeg weinig toe aan het geheel. Ze lijkt wat zenuwachtig en staat statisch op het brede podium. Het is mooi om te zien hoe Meddik naast haar geheel op gaat in zijn muziek, die hij in elkaar mixt met maarliefst drie platenspelers. Terwijl Elvee het publiek vertelt over de samples die hij gebruikt gaan de armen al de lucht in. Ondanks de strakke set kan het plaatje echter niet de gehele set boeien.

Na een half uurtje even langs Highbloo die ondertussen op het hoofdpodium staat te draaien. De jonge DJ, uit Lektroluv’s stal, staat er nonchalant bij met een shagje in zijn mond. Vooral de remixen die hij door de lekkere maar wat standaard beats heen gooit doen het goed. Prijsnummer ‘Bad Romance’ komt voorbij, tegen het einde doet vooral ‘Sick Tonight’ van Dan le Sac vs. Scroobius Pip het goed. Highbloo rapt mee van achter zijn desk en staat er zichtbaar meer ontspannen bij dan een uurtje terug. Uiteindelijk bewijst hij hiermee Lektroluv’s gelijk, na een wat voorzichtige opening.

Een kwartiertje later betreed de enige band van vandaag de Mainstage. Kap Bambino uit Frankrijk, bestaande uit een DJ en een krijswijf. Caroline werd op Pukkelpop 2009 aanbeden door het publiek, benieuwd of ze ook een grotere tent in kan pakken blijven we wachten. De elektropunk van het tweetal is veruit het meest vooruitstrevend van vandaag, denk aan de vlugge Crystal Castles-nummers. Als DJ Orion op zijn gebruikelijke zombie manier het podium betreed, laptopje openklapt en de beats inzet zwelt het applaus aan, maar zodra zijn zangeres het podium op komt lopen in een houthakkersblousje en met twee grote takken gekruist de lucht in gestoken gaat iedereen direct los. Ze ramt de stokken kapot en begint aan de drie kwartier over het podium rennen, schreeuwen, zingen en verleiden. Want ook een hele tent inpakken is geen probleem voor de kleine Française.

Nummers als ‘Human Piles’ en ‘Dead Lezars’ zijn bovendien echte prijzenpakkers. Enkele keren springt Caroline het publiek in en kruipt zij er overheen, terwijl Orion nog altijd even stil, haren voor de ogen, daar staat te draaien. Het einde van de set is tekenend, terwijl zij het publiek bedankt klapt hij de laptop dicht en beent weg. Als Orion na het spontane toegift alsnog opkijkt en langzaam glimlacht weet heel Rock Herk het zeker: de liefde is geheel wederzijds.

Kap Bambino

DJ Mehdi en Distance staan tegelijk geprogrammeerd. Mehdi, een van dè namen van vandaag, opent routineus, strak en vooral totaal niet spannend. Zijn concurrent DJ Distance werd in het programmaboekje bijna Goddelijke krachten toegewezen, maar ook dit blijkt tegen te vallen. De originaliteit mist. Na wat fijne maar eentonige nummers in de inmiddels echt volle tent toch terug naar de overvolle Mainstage, waar ook bij Mehdi uiteindelijk de glimlach is doorgebroken. De afsluitende remix van Bloc Party’s ‘Banquet’ is geweldig. Op deze manier eindigt ook de Fransman uiteindelijk ruimschoots aan de goede kant van de streep.

Na nog een halfuurtje genieten bij chiptune dubstepper Unicorn Kid in de Vice Club, het tweede podium. Seksmuziek is de juiste omschrijving, vlug dat koude tentje in terwijl vooral Zombie Nation en Mr. Oizo Herk-de-Stad nog eens los laten gaan. Morgen is voor de bands en het moshen, vandaag was om te dansen.

Ondanks dat mij verteld werd dat het tijdens de 22^e editie van het Dour festival mooi weer zou worden, kwamen we een dag eerder aan in stromende regen die vrijwel het hele terrein omtoverde tot een modderpoel. En dat terwijl Dour toch al niet bekend staat om zijn hygiëne. Gelukkig was het op de dag dat de eerste bandjes begonnen wel droger en kon er genoten worden van vooral een geweldige nachtprogrammering, maar ook bands als onder andere Faith No More en Hadouken!

De eerste band die we zien deze dag is de hardcore band van Mikey Hood genaamd Hoods en Mikey staat erom bekend graag alles en iedereen te beledigen, zo ook vandaag weer. Allereerst moeten de Fransen eraan geloven, maar ook het label Victory Records wordt uitgescholden. Naast alle opgefoktheid op het podium is de muziek gelukkig ook nog erg strak en wordt er vooraan volop losgegaan op voornamelijk nummers van Pit Beast, maar ook klassiekers als ‘Don’t Fight, Let’s Party Tonight’. Helaas dat de band 15 minuten voor de ingeplande eindtijd alweer het podium verlaat.

Na een tijdje wachten speelt in dezelfde tent ook Todd, een noise rock band uit London. Het publiek dat van tevoren nog niet bekend was met de band staat vol verwondering te kijken hoe er keiharde noise stukken worden afgewisseld met strakke melodische sludge stukken. Het geheel doet hierdoor nogal aan het legendarische Melvins denken. Helaas was het optreden verder nogal statisch en verkiezen we vervolgens Hadouken! voor wat meer energie.

Wanneer Hadouken! begint met ‘Mad House’, de intro van het nieuwste album van Rihanna, krijg ik al een voorgevoel dat dit geen geweldig optreden gaat worden en helaas had mijn voorgevoel gelijk hier. Wat we te zien kregen was namelijk een ontzettend matig optreden waarbij de zanger heel hard zijn best deed de energie van het album over te brengen, maar hier voor geen meter in slaagde. Ik dacht in eerste instantie dat het misschien lag aan het feit dat de nummers van het nieuwe album For the Masses me niet liggen, maar toen zelfs het partynummer ‘That Boy, That Girl’ volledig verkracht werd besloten we deze band maar te laten voor wat het was.

In het kader van het verbreden van de muzikale horizon (want daar is Dour ideaal voor met zijn verscheidenheid aan muziekstijlen) heb ik me vervolgens laten meeslepen naar de alternative country van Wovenhand, oftewel David Eugene Edwards. Achteraf gezien een goede keuze, want de muziek die David ten gehore bracht met slechts zijn gitaar en kleine stemvervormer was prachtig en had een beetje de emotionele lading die ook in Johnny Cash nummers te vinden zijn. Helaas had David ook een Hongaars collectief van folk muzikanten meegenomen. Iets wat op zich geen probleem hoeft te zijn, ware het niet dat de emotionele muziek van David een aantal keer abrupt werd onderbroken door veels te blije violen. Al met al toch de verassing van de dag.

Na de hele dag al Faith No More-shirtjes gezien te hebben was het geen verrassing meer dat het druk was bij Faith No More. De band van Mike Patton is na elf jaar uit elkaar geweest te zijn nu weer bij elkaar, maar de break heeft duidelijk geen afbreuk gedaan aan de performance, want de band speelt als een geoliede machine. Mike Patton staat erom bekend een van de meest creatieve zangers te zijn en laat dit vanavond ook weer blijken. Zo weet hij ontzettend veel te doen met zijn eigen stem, maar pakt hij er af en toe ook een megafoon bij voor extra effecten.

Faith No More

Nadat de zon langzaam aan het ondergaan was begon het tijd te worden voor het nachtprogramma en zijn we allereerst doorgegaan naar Moderat. Moderat is een combinatie van de artiesten Modeselektor en Apparat die samen glitchy IDM maken. Dat een combinatie van grote namen niet altijd een garantie is voor succes blijkt wel, want de set is nogal  saai en oppervlakkig. Gelukkig zijn de visuals van Vj Pfadfinderei wel leuk en valt er nog wel genoeg te zien tijdens het optreden.

De 'ridders van de ronde tafel' zijn Simian Mobile Disco. In eerste instantie bekend van hun remix- en productiewerk, later ook als live act. Aan een ronde tafel vol met elektronica rammen de ogenschijnlijke nerds James Ellis Ford en James Anthony Shaw hun keiharde electro beats de Belgische ruimte in. En niet onverdienstelijk want Dour danst massaal voor het hoofdpodium. Een lekkere afsluiter of een prima start voor de festival ganger. Net wat je wilt, keuze genoeg.

Simian Mobile Disco

Club/house duo The Count & Sinden uit Engeland maakt het nachtdier in de festival ganger wakker. Lekkere vlotte beats zorgen voor een fijne dynamiek in de Dance Hall. Vermoeidheid slaat blijkbaar hier niet toe. Het is dan ook nog relatief vroeg voor dance begrippen. De ambient verlichting zorgt voor de juiste sfeer. Hier moet gewoon gedanst worden.

The Count & Sinden

Dat drum ’n bass het op Dour altijd goed doet blijkt tijdens Dj Hazard, want de zogenaamde Magic Tent is volledig volgepakt. De hoge verwachtingen worden tijdens de set volledig waargemaakt als we een goed anderhalf uur te horen krijgen van wobble drum ’n bass die ontzettend snel en strak aan elkaar gemixt wordt. Hierbij kunnen zijn eigen hitjes zoals ‘Killers Don’t Die’ en ‘Psychedelic’ natuurlijk ook niet ontbreken.

Samplers, een drumcomputer en keiharde gitaarriffs zijn de ingrediënten van Drumcorps feat. Leo Miller. Is de drumcomputer kapot? Wordt er niet iets vergeten? Een bak herrie? Nee hoor. Dit is breakcore, jawel. Zware beats en breaks, op het industriële af. Het Amerikaanse mastermind Aaron Spectre maakte eerst dubstep en jungle maar zag zijn muzikale weg een andere richting in slaan. Onder andere Aphex Twin en Peter Gabriel gingen hem voor met het winnen van een award op de Prix Ars Technica, een prestigieuze prijs. Vanavond wordt het aanwezige publiek getrakteerd op de uitwerking van diens hersenspinsels. Leo Miller, zanger van Animosity, een death metal groep uit Amerika, verzorgt de vocalen. Of iedereen in de gaten heeft wie er on stage staat valt te betwijfelen. Hoe dan ook, het was even wennen maar wel lekker.

Drumcorps feat. Leo Miller

Vervolgens zijn we langs Gui Boratto gegaan die helaas niet zoveel sfeer in zijn set wist te brengen als dat hij dat op plaat kan. Slecht was het niet, maar van een naam die zoveel aanzien heeft in de minimal scene had ik net iets memorabelers verwacht.

Ondanks dat Hadouken! al niet best was deze dag gaat de prijs voor slechtste optreden toch naar Borgore. De Israelische dubstep Dj is bekend geworden vanwege zijn nummers met extreem smerige basslines, maar is met zijn laatste EP al behoorlijk een andere richting op geschoten. Vandaag zijn het vooral slechte dubstep remixes van metal nummers zoals bijvoorbeeld ‘Chop Suey’ en nog andere nummers die eigenlijk bijzonder weinig meer met dubstep te maken hebben. Daarnaast had Borgore het ook net iets te druk met heel stoer om zijn draaitafel heen te lopen in plaats van zijn nummers degelijk aan elkaar te mixen. Een jammerlijke afsluiter van een dag met veel fijne muziek.

Om 5 uur klinken de laatste noten op het festivalterrein en is het weer dringen geblazen wanneer iedereen terug naar de camping moet. Net zoals vorig jaar ook het geval was, was er op camping B weer een afterparty die doorging tot laat in de ochtend. Voor ons was het echter toch maar eens tijd om tevreden de tenten op te zoeken.

Kort maar krachtig, zo zal deze dag van de Affaire de boeken ingaan. De avond begint in tegenstelling tot de voorgaande twee dagen pas om half acht ’s avonds, en gaat door tot middernacht. Ook zijn niet alle podia in gebruik, maar de opkomst is des te groter.

Toch staat Post War Years voor een niet al te groot publiek te spelen op de Saddlespan. En ook wij dalen via de trappen naar beneden om kennis te maken met Do Not Run We Are Your Friends. Deze band aangevoerd door een schone zwartharige dame, zegt volgens de MySpace avant garde polka/latin te maken. Ik zag een andere band die experimentele jazz- rock maakt op het Club Voerweg podium. Er is een groot gat voor het podium, maar laat dit geen maatstaaf zijn: het is aardig druk op het terrein. Naast het lieftallige dame, die overigens een aardige podium prestatie laat zien. Staan er twee gitaristen, een trompettist, baritonsaxofonist en een drummer. Hetgeen zou een aardig compleet plaatje kunnen uitpersen, maar na een aantal nummers verruilen wij ook een plekje van voor het podium naar een bankje.

Do Not Run We Are Your Friends

Als tweede band op de Voerweg staat And So I Watch You From Afar geprogrammeerd. Het geluid staat niet zo vol open als je gewend bent bij een postrockshow. De band geeft zoals gewoonlijk een uiterst sublieme show weg, al zal de neutrale toeschouwer niet overtuigt zijn door het daglicht en zachte geluid. Wat betreft de show, de band opent met ‘Clench Fists, Grit Teeth... Go!’, en werkt hierna het meeste van de Letters EP af en het gelijknamige debuut. De show is gelijk aan de laatste shows die de band gaf in de Merleyn en Batcave.

And So I Watch You From Afar

Club Voerweg is een Fortarockproductie, daarom zal en mag het muziekgenre metal niet ontbreken. Zei de spreker eerder al dat And So I Watch You From Afar hard was,  Shining doet daar met de jazz/blackmetal fusion aardig wat schepjes bovenop. We denken bij blackmetal vaak aan een genre met provocatie, snelle monotone riffs en boze blikken. Vandaag bij Shining is het geen een van deze verschijnselen aanwezig. Van alle blackmetalbands die er zijn komt Shining waarschijnlijk het sympathiekst over van allen. De veelzijdige muziek komt, vooral met de zon die al weg is, enorm goed uit de verf. De blackmetal komt sporadisch terug in de drums en de gitaren om de muziek kracht bij te zetten, maar het doet over het geheel veel rockiger aan dan metal. Een geweldig optreden om de maandag mee af te sluiten.

Shining

Het is wat: bijna zeven uur rijden voor een festival. Melt! Festival vindt plaats in de buurt van Leipzig, Duitsland. Het is al een tijdje uitverkocht en de eerste dag van het hippe festival begint met namen als Two Door Cinema Club, Jónsi, The XX, Health, Yeasayer en Autokratz. Dit schijnt gelijk de warmste dag te worden, dus tussen alle fijne muziek door is het zaak om genoeg bij te tanken.

Die zeven uur rijden worden er door files helaas bijna tien. Hierdoor missen we acts als Bonaparte, Jónsi, Two Door Cinema Club en Health. Als we het terrein op komen lopen staat Yeasayer al in de startblokken. Wat op plaat zuiver en origineel klinkt is live iets minder indrukwekkend. De Intro Zelt-tent heeft de hele dag op kunnen warmen, het kwik steeg boven de 35 graden, en het is dan ook niet gek dat veel mensen bij de ingang blijven staan om toe te kijken. Het is niet sterk genoeg om lang te kunnen boeien en we besluiten de extreme hitte te verruilen voor wat verkoeling.

We zijn nu wel op tijd om The xx aan het werk te zien. De minimalistische band staat geprogrammeerd op de Converse Mainstage en weet duizenden mensen in te pakken met een goede liveshow. Het gezelschap speelt de nummers van debuutalbum xx met overtuiging en hoewel veel mensen al onder invloed zijn voor de dance die vannacht komen gaat, lijkt iedereen toch helder genoeg te zijn om de kwaliteit van de muziek te kunnen waarderen.

De Bench Gemini Stage biedt onderdak aan de frontman van Bloc Party: Kele. Met een eigen band maakt de zanger een slappe vorm van dance die toch aansluiting blijkt te vinden bij het publiek. Het is duidelijk dat tracks van The Boxer zonder Kele's bekendheid weinig aandacht hadden gekregen, nu gebruikt hij zijn ervaring van Bloc Party voor een energieke show. Hij danst, rent en springt heen en weer over het podium en zoals we vaker zullen zien dit weekend, is de gehele tent los aan het gaan. Na een cover van Bloc Party is het tijd om deze matige act te verlaten.

Het is aan Foals om het hoofdpodium te laten rocken. Gezien het tijdstip, het is inmiddels bijna twee uur 's nachts, zijn veel mensen al bij een dance-act te vinden maar het terrein staat toch halfvol als de Britten het podium betreden. Er komt een mix van oud en nieuw materiaal voorbij en de voorste rijen gaan flink los. De nummers van Total Life Forever slaan het beste aan en het lijkt erop dat de band moet teren op dit succes. Het blijft een mooie gewaarwording om een podium op een terrein als dat van Melt! te zien. De lasers stralen over het podium en de oude machines die gebruikt werden om bruinkool af te graven worden belicht van alle kanten.

De rest van de nacht wandelen we heen en weer langs Autokratz, Booka Shade en Martyn vs. Kode9. De vele drugsgebruikers zijn tevoorschijn gekomen en de één gedraagt zich nog gekker dan de ander. Voor de tweede dag is regen voorspeld dus we hopen maar dat alles dan een beetje afgekoeld is.

Ondanks een dodelijk ongeval in een van de kermisattracties op de zaterdag, gaat de Zwarte Cross op zondag ongewijzigd door. Zelfs de attractie is niet gesloten, aangezien het ongeval niet hieraan te wijten was. Na al het noodweer in de week ervoor was dit al de zoveelste tegenslag voor het festival, maar de organisatie gaat gewoon door en hier kan je alleen maar respect voor hebben.

Als we het terrein opkomen is Caro Emerald net aan haar set begonnen en plots lijkt het alsof de zon nog feller begint te schijnen. Niet alleen haar verschijning, maar ook haar muziek doet zeer zomers aan, de jazzklanken zijn swingend en zorgen voor diverse glimlachende mensen. Met haar band laat ze genoeg nummers horen, maar vooral ‘A Night Like This’ en ‘Back It Up’ doen het heel erg goed in het publiek.

Als Brainpower z’n fans laat wachten in de Reggae-Weide, keren we terug naar het hoofdpodium voor het Australische Airbourne. Waar Caro goed overkwam op het publiek, was het bij Airbourne vooral even wennen aan het hardere geluid. We nemen de rock, met een moddervette knipoog naar AC/DC, met een korreltje zout en dat is met titels als ‘Girls In Black’ en ‘Cheap Wine & Cheaper Women’ misschien maar goed ook.

Van hard naar harder, van het hoofdpodium naar de Metal-Weide. Precies als de laatste noot van de Australiërs klinkt, begint Converge aan hun set, waardoor het de eerste twee tracks nog behoorlijk rustig is bij het podium. Met net een nieuwe plaat op zak, in de vorm van Axe To Fall, krijgen we in de vorm van ‘Dark Horse’ en ‘Rats Will Feed/Worms Will Feast’ een aantal tracks hiervan te horen. Het geluid van het viertal staat prima afgesteld, zowel de logge basstonen als de razendsnelle gitaarriffs klinken zeer strak.

Niet iedereen weet de vocals van Jacob Bannon te waarderen, maar er valt niet te ontkennen dat hij en de rest van de band veel geven en daar helaas weinig voor terugkrijgen van het publiek. Op het hoofdpodium krijgt Waylon wel veel terug, getuige alleen al de grote opkomst voor z’n show. Voor sommigen is dit het moment om even te chillen in een van de zitzakken bovenin de Jägermeister lounge, voor anderen is dit het teken om gewoon lekker door te dansen in de zon.

Waar vorig jaar de Zweedse Reus Opeth de Metal-Weide mocht afsluiten, is dit jaar deze eer weggelegd voor Papa Roach. De Amerikanen hebben onlangs een greatest hits plaat uitgebracht en ze beginnen de set anders dan we gewend zijn van de vorige drie shows; geen intro en een nieuw nummer, ze beginnen namelijk met ‘Getting Away With Murder’. Direct is hoorbaar hoe slecht het geluid nu staat afgesteld en na ‘To Be Loved’ kiest de band voor een blok met alleen maar dertien in een dozijn nummers en ze herhalen deze aanpak aangezien na ‘Born with Nothing' weer een blok met de mindere goden uit de Papa Roach catalogus. Waar het festival patent heeft op het prima zomerse weer, heeft het Amerikaanse viertal klaarblijkelijk pattent op curieuse momenten. Het gaat zelfs zover dat vocalist Jacoby Shaddix z'n eigen broek naar beneden trekt om een gênant dansje te doen.

En zo maken de heren uit Californie het pijnlijk duidelijk dat ze eigenlijk op hun retour zijn. Dit gevoel heerst nog sterker na het nieuwe nummer ‘Kick In The Teeth’, wat zich het beste laat omschrijven als een wanvertoning. Zelfs een blok met ‘Between Angels and Insects’, ‘Dead Cell’ en ‘Last Resort’, nummers wat normaal gesproken knallers zijn, kan de eer niet meer redden. Het is tekenend dat uw recensent al tijdens het tweede nummer van dit blok de Metal-Weide verlaat. Ondanks deze zwakke performance kunnen we toch terugkijken op een prima festivaldag op een van de gezelligste festivals die ons land kent.

Foto's door Rolf Noppers

De Affaire, het zevendaagse festival dat onderdeel is van de Nijmeegse Vierdaagsefeesten, heeft ook vandaag een indrukwekkende line-up opgehoest. Het gratis festival heeft vandaag meer singer-songwriter en folkmuziek geprogrammeerd, waarna er geëindigd wordt met een muur van noise en mathrock. De tweede festivaldag is tevens de langste en met een brandende zon ook zeker een gezellig bezochte.

Beginnen doen we vandaag op zijn Belgs met Isbells. De uit Leuven afkomstige jongeheer speelt vandaag meer op een soort braderie. Mensen met kinderwagens struinen langs, voor het podium zitten enkele mensen op de houten vlonders en alle picknicktafels zitten vol. Isbells doet voor de rest zijn ding, speelt fijne singer/songwriter nummers, en geeft het publiek wat zij willen: een heerlijk zomers aanvullend gevoel.

Isbells

Na jaren rommelen in de oefenkelder, wist de debuutplaat On Claws pas echt voor een doorbraak te zorgen. Vandaag staat I Am Oak geprogrammeerd als opener van het kleinere podium en het is druk! Een goede programmeurtruc, want de muziekliefhebbers zijn hierdoor al redelijk vroeg aangekomen in het park. Het eenmansproject van Thijs Kuijken is vandaag redelijk uitgebreid en past hierdoor beter bij het festival. De Utrechter had met zijn banjo nooit het publiek langtijdig kunnen boeien, want de gewenste intimiteit is vandaag helaas niet aanwezig. Een handvol mensen zit muisstil op het gras bewonderd te kijken, maar verder is het vooral pratend publiek die het DWDD-bandje wel eens live wilde aanschuwen. De uitstraling van de Utrechters is ook vandaag enorm discutabel, maar ook met weinig enthousiasme kan gelukkig een goede set worden weggegeven.

The Middle East

Humo's Rock Rally 2010-winnaar School is Cool mag vandaag Nijmegen gaan overtuigen. De band is opgericht in september 2009 en straalt vandaag in het zonnige park. De bandleden hebben veel plezier in hun folkmuziek en dat is duidelijk zichtbaar. Door de plotse aandacht is er echt wel een klein probleem; ze hebben blijkbaar nog te weinig nummers geschreven, want er volgt een gezellige hoeveelheid covers. Met een ‘Levitate Me’ van de Amerikaanse alternatieve rockband The Pixies is het makkelijk scoren en zo blijkt ook vandaag. Helaas is de muziek van het vijftal niet erg bijzonder, maar voor een gezellig feest weten ze zeker te zorgen, precies waarnaar je verlangt op een zomerfestival.

Tokyo Police Club

In de Verenigde Staten en Canada al een begrip en ook Europa zal er snel aan geloven! Tokyo Police Club maakt niets aan de hand indie en heeft net een verse plaat getiteld Champ uitgebracht. De sympathieke Canadezen weten Nijmegen goed te vermaken, maar moeten het vooral van het jonge publiek hebben. Door de toegankelijkheid van de nummers lijkt de band gemaakt voor een warme zondagmiddag. De liedjes zijn catchy en vooral het upbeat 'Your English Is Good' blijft uren later nog hangen. Tokyo Police Club zorgt voor een gezellige sfeer, maar is over het algemeen genomen een beetje braaf. Dat deert verder niet, want de luchtigheid op het podium is aanstekelijk en zorgt voor een vrolijke noot op het festival.

Ben Howard staat regelmatig in Nederland en zelfs onlangs nog in het gezellige Merleyn in Nijmegen - en samen met een celliste staat hij vandaag opnieuw in de universiteitsstad. Goed nieuws voor de Engelsman; de stad is opnieuw uitgelopen om naar zijn intieme muziek te luisteren. Het tweetal verzuipt in het grote podium en het publiek twijfelt tussen zitten en staan, maar de singer-songwriter blijft ongedeerd. Het getik op zijn gitaar (had hij niet beter een djembé kunnen kopen?) is kenmerkend voor zijn muziek en zo ook vanavond. Zijn droevige muziek, denk aan Damien Rice en Bon Iver, komt zeker beter tot zijn recht in een donkere en kleine concertzaal, maar alsnog is Howard vandaag een van de hoogtepunten.

Ben Howard

Astra

Het podium van Club Voerweg bevindt zich zowat aan de oever van de Waal en als de avond nadert komen hier liefhebbers van de wat minder mainstream muziek bijeen. Het progrock geluid van Astra neemt ons mee terug in de tijd naar de jaren zeventig. De set lijkt een lange jamsessie, maar de band komt er goed mee weg. Een indrukwekkende hoeveelheid aan verschillende instrumenten doet duizelen, maar het geheel vloeit mooi in elkaar over. De standaard rockband uitrusting van (dubbelnek) gitaar, bass en drums wordt onder andere aangevuld met een mellotron en synths. Astra klinkt virtuoos, maar doet niets teveel. Het psychedelische wordt benadrukt door visuals uit Kubrick's '2001: A Space Odyssey'. Vooral zittend op het gras is Astra genieten!

Health

Health laat ons zien dat er schoonheid in chaos is. Als de apocalyps een soundtrack zou hebben, zou het mogelijk klinken als deze band. Het dreigende van de percussie en de verontrustende noise van de gitaren staat in fel contrast met de engelachtige vocalen. De synthese die hieruit voortvloeit is magisch! Ondanks de ontoegankelijkheid van de muziek is het flink druk bij Club Voerweg. De energie van de band slaat over op het publiek en al tijdens het eerste nummer is er een kleine, maar overtuigende pit. Het podium is gevuld met een ontelbare hoeveelheid aan effectpedalen, waardoor het onmogelijk is om de bron van wat je hoort te achterhalen. Nummers als 'Crimewave', 'Die Slow' en 'We Are Water' laten Nijmegen onverwachts dansen. De band sluit de avond af met de betoverende 'In Violet' en single van het nieuwe remix album Disco2 'USA Boys'. Zanger/gitarist Jake Duzsik verontschuldigt zich nog met “Sorry we're not louder”. Nijmegen heeft echter geen reden om te klagen. Met dit optreden bewijst Health dat de hype rondom de band meer dan terecht is!

12►

De binnenstad van Nijmegen is omgetoverd tot één groot feestgebied, of de mensen zijn er nog mee bezig. Door de zware stormen van deze week heeft alles wat vertraging opgelopen. Hierdoor worden de laatste kraampjes, tentjes, doeken en terrassen nu pas buiten gezet. Waar het in de stad vooral de kroegen met leuke coverbandjes en de grote smartlappenzangers, zoals vanavond Jannes, zijn is er in het Valkhofpark de Affaire. De Affaire is een festival waar je dingen moet ontdekken, met een open geest heen moet gaan en terugkeert met de gedachte dat je iets hebt gezien dat volgend jaar in grote zalen staat te spelen.

Op de Voerweg is het podium van vandaag opgeëist door de Fortarock-organisatie. Gevolg: metal op het knusse podium, onderaan de trappen. Of metal? Ze bands van vandaag zitten meer in de ruige stoner-hoek. Zo ook de Nijmegenaren van Emperors die het festival mogen openen. Zij spelen vandaag voor de eerste keer een set met eigen materiaal.  Waar we eerst Fu Manchu, Wolfmother en Black Sabbath horen, laten de heren zien ook duidelijk een eigen smoel te hebben. Het is alleen jammer dat de zang uitermate zacht staat uit versterkt, waardoor zanger Ralf nauwelijks te horen is wanneer je niet vooraan het podium staat vastgekluisterd.

Na een korte ombouwpauze, waarin de medewerkers van de Affaire hun eetbonnen opmaken bij het lopend buffet, is het tijd voor Belgische muziek. Drums Are For Parades zijn helemaal naar Nijmegen komen rijden om vandaag de meest metal band te zijn die op het metalpodium staat geprogrammeerd. De Belgen knallen drie kwartier lang heerlijke riffs het park in, ondersteund door een fijne groove wordt het alsmaar drukker en drukker. Mooi moment om wat werk te laten horen van het in september uit te komen album Masters. Wij zijn overtuigd, waren jullie dat ook?

Drums Are For Parades

Gosta Berlings Saga

Hierna is het trappen lopen. We gokken een stuk zeventig tredes totdat we boven zijn. Hier staat nog steeds de Barbarossa Ruïne. Volgens de presentator krijgen we een sprookje te zien, een sprookje dat intens gaat worden, maar de vijf jongens van Gosta Berlings Saga doen er iets te lang over. De postrock heeft geen climax, en blijft steken in fijn in het gehoorliggende tussenpassages. Gelukkig staat aan de andere kant van het pad Los Campensinos! klaar om te beginnen op het Saddlespan-podium. Vijf man, en drie vrouw sterk komt het volle geluid van de band niet geheel tot zijn recht. De viool, het klokkenspel en de samples vallen weg in het brei van geluid. Maar waar er op het geluid nog wat is aan te merken, daar valt op het optreden van de band niks te zeggen. Energiek, genietend en een uur lang speelt Los Campensinos! elke hit, en elk nummer dat ze hebben. Het is niet voor niks dat deze band meteen de spullen moet pakken en verder gaat, want nog even doorzetten en de band staat dadelijk en stuk hoger op de muzikale ladder.

Los Campensinos!

Dan is het tijd om een vervelende keuze te maken: Karma To Burn of The Antlers? Beide fijne bands, met een totaal ander geluid. The Antlers spelen op de Saddlespan, dus blijven we plakken. Maar de klok slaat inmiddels kwart over elf, en we zitten wel op wat pittigers te wachten. De muziek van The Antlers is net te dromerig, en met flink wat cocktails en bananenbier achter de kiezen is langzaam aandoen geen optie. Trap af dus, en nog even lekker met het hoofd schudden tijdens Karma To Burn. Goede afsluiter, van een eerste dag, welke één duidelijk hoogtepunt kende: Los Campensinos!.

The Antlers

Op de tweede dag van Fonofest is iedereen al tijdig uit de veren. De camping, die een totaal van zeven dixies heeft, hetgeen ook niet voor al te prettige dampen zorgt, is namelijk in de brandende zon en je drijft dus je tent uit. Dat is helemaal geen probleem, want vandaag begint het feestje al op tijd. Bands als Soundarcade, Insane, Voiceks Voiska en natuurlijk nationale trots Skyforger zullen vandaag het gehoor strelen. Gelukkig kun je voor vijftig santim (ongeveer zeventig eurocent) een kan van vijf liter water kopen, dus de hitte overleeft iedereen wel. Om tien uur beginnen er ook nog diverse sporttournooien, dus voor ieder wat wils!

Natuurlijk heeft ondergetekende zich opgegeven voor het voetbaltournooi. Het blijkt echter dat de jongeman die de show moet runnen helemaal niks van voetbal snapt en dus een eenmans team op zijn lijst heeft staan. Een jongeman wilde ook wel in mijn team, maar was eigenlijk al te dronken en wilde net zo lief praten over het konijn dat hij een week geleden had gevangen. Gelukkig is er al snel troost met de opener van vandaag, die eigenlijk pas de volgende set op het programma stond, maar ach, namelijk de enige echte Letse versie van Flight of the Conchords en Tenacious D: Leystein. Omdat er vooraan een jongeman met een knuffeltijger naar de band staat te gooien wordt de tekst “And tigers will fly!” aan elk nummer toegevoegd. Als even later het hoofdpodium begint te blazen reageert het tweetal, voormalig leden van de band Indigo, verontwaardigd. De set wordt afgesloten met een jolige cover van ‘I Want To Break Free’, terwijl XXX op het hoofdpodium begint te stampen. Deze heren vinden zich met hun tamelijk oninteressante metalcore helemaal de bom wat niet zijn weerslag vind in de opkomst. Snel maar weer verder dus. Pent-in Dreams is de volgende grote naam, maar de band die veel succes had bij Letse talentenshows weet niet vee meer dan nietszeggende popliedjes neer te zetten.

Gezien het normaal toch een tamelijk fris land is, zit eigenlijk iedereen in de nogal beperkte stukken schaduw. Dat vanaf de vroege ochtend min of meer elke bezoeker bier aan het drinken is helpt dus ook niet heel veel. Wanneer dan Laime Pilniga aantreed met stevige hardrock à la Led Zeppelin en AC/DC valt er gelukkig wat meer schaduw voor het podium. Het staat dan ook goed vol en het publiek zingt uit volle borst mee op afsluiter ‘Highway To Hell’. Vervolgens verdienen de bands Chain Reaction (Polen) met zompige metalcore en Spit It Out met vurige grindpunk nog een vermelding. Voiceks Voiska staat vervolgens klaar op het hoofdpodium en weet een mooi feestje te bouwen in de ondergaande zon met skapunk, waar het publiek lekker op los danst.

Insane uit Hongarije mag meestal wel op de nodige support rekenen in Letland met hun screamo/deathcore, maar vanwege het dramatische gedoe van de zanger en zijn bijzonder slechte Engels (Insane klinkt bij hem als ‘ieseen’) wordt het toch een lachertje. De band, gesponsord door Monster Energy Drink, heeft een veel te hoge pet op van zichzelf. Unkle Meat And The Highway Children uit Engeland speelt vervolgens folky hippie indie punk op het tweede podium. Dit stel vrijbuiters, vier maal zang, gitaren plus xylofoon verovert eenvoudig harten vandaag. Vervolgens is het tijd voor het feestje van de organisatie, de band Enhet gaat zelf namelijk een stukje spelen. Lauris Sildniks brult zijn longen uit zijn lijf en broederlief Janis haalt allerlei kunsten uit achter zijn drumstel. Dat de heren fan zijn van de New Yorkse stijl wordt snel duidelijk.

Zo gaat het festival langzaam richting het stevige einde van het feest. Sanctimoney speelt nog een stukje onvervalste heavy metal, zoals we het niet vaak meer horen. Dan is het toch tijd voor de grote headliner Skyforger. Ondanks de ervaring zijn de mannen wat nerveus als we ze van te voren spreken. Zanger  Peteris heeft slechts twee biertjes op verteld hij, want vandaag moet het wel goed gaan op de enige grote show in eigen land. Vooral nummers van de nieuwe plaat Kurbads passeren de revue, maar ook klassiekers als ‘Kad Ūsiņš Jāj’ en ‘Pulkvedis Briedis’ komen langs. Uiteraard speelt de band in historische kleding en met Kaspars Barbals in de gelederen voor de traditionele instrumenten. Dan is het hele gebeuren toch op zijn einde gekomen. Soundarcade laat nog een prachtig stukje postrock horen, maar helaas zijn er niet veel mensen om ervan te genieten.

De laatste festivaldag staat eigenlijk in het teken van WK-voetbal, waardoor Pendulum zonder Nederlanders komt te staan. Maar Bonaparte, Crystal Castles, The Chemical Brothers, Foreign Beggars, Busy P en SebastiAn beklimmen vandaag wel de podia. Samen met namen als Faith No More en Cathedral is het duidelijk dat er geëindigd wordt met een grote climax. Ook de Nederlandse blondine Wannabeastar mag vandaag haar platen gaan draaien in Servië.

Het imposante festivalterrein, gemaakt vanuit een TAXI-rit boven de Donau.

De WK-wedstrijd tegen Uruguay was nog voor het officiële festivalgedeelte, maar ook toen was het een groot feest op het festival. Vandaag is de finale tegen Spanje aan de beurt en is het feest nog groter. Het terrein is bezaaid met grote schermen en overal zijn oranje t-shirts te vinden. Vervelend voor Pendulum, want de Australiërs staan namelijk gelijktijdig geprogrammeerd met de belangrijke voetbalwedstrijd. Het schema is vervolgens ligt aangepast voor Faith No More vanwege de verlenging, maar de Nederlandse Wannabeastar moet gewoonweg het podium betreden. Landverraad? Ze laat weten geen fan (meer?) te zijn van voetbal...

Het uitzicht vanaf de Foodland, waar je tijdens het smakken ook je ogen kunt uitkijken.

Ed Simons en Tom Rowlands geven, net als de meeste dance-acts, een redelijk eentonig optreden. The Chemical Brothers beginnen met 'Push The Button' en veel hits volgen snel. De chemical beats schitteren over de festivalweide en doe het goed in de openlucht. Waar headliners normaliter in het licht moeten spelen, is dat hier gelukkig niet het geval. Goed nieuws, want de Engelse dj-act is vooral leuk in het donker.

Buiten het festivalterrein is het ook een groot feest, met kraampjes en muziek.

Samen met een drummer, beklimmen producer Ethan Kath en zangeres Alice Glass het podium. Het experimentele Crystal Castles staat voor chaos en vandaag is niet anders. Vandaag echter geen pogo-menigte, maar veel gespring en gedans. Het optredens van de Canadezen komt iets minder intiem en hard over door het grote podium en de afstand (wat we eerder al zagen bij Atari Teenage Riot), maar Glass springt niet alleen rond het podium, maar ook in het publiek. Of het nu nieuwe of oude nummers zijn, de Serviërs gaan uitbundig dansen op de pakkende elektronica. Het is duidelijk dat het geen festivalband is, maar ze kunnen alsnog zorgen voor een goed feest.

Een nachtfestival is in Nederland ondenkbaar, maar het is geweldig om dagelijks de zon te zien opkomen tijdens het dansen. Maar het festival heeft uiteraard veel meer goede kanten, natuurlijk de goedkope prijzen, maar ook de programmering en sfeer is gewoonweg veel beter dan in West-Europa.

Na een busrit van ongeveer twee uur van Riga naar Cesis en vervolgens nog een stukje lopen (lees: een kilometer) zijn we eindelijk aangekomen op onze plaats van bestemming: Fonofest 2010 op 9 en 10 juli. Het is namelijk twee dagen feest, zo’n vijf kilometer van de op één na oudste stad van Letland met vooral nationale bands zoals Skyforger, Dzelks Vilks en Satelites.lv. Neem wel eten en goede schoenen mee als je dit festival bezoekt, waar ondergetekende op minder prettige wijze achter kwam. Op twee kilometer afstand is het dorpje Araisi, dat overigens een prachtig openluchtmuseum heeft, maar een supermarkt heeft het niet. Daarvoor moet je dus naar Cesis, wat met een opgestoken duim prima gaat.

Maar goed, iets over vijven trapt de eerste band af, terwijl het publiek nog langzaam binnen komt druppelen. Het is ten slotte een werkdag in Letland. Met schreeuwerige rock lokt Band Versus Music al de nodige bezoekers richting het podium, waarna The Blues Gang de hitte wat probeert op te voeren op het hoofdpodium. Zoals al eerder uit een interview met de organisatie bleek, zijn er overal op het terrein activiteiten in de sportieve zin. Beachvoetbal, volleybal, basketbal, maar ook een klimwand en een skateramp zijn opgebouwd hier. Gezien het tropisch warm is, zoekt voor nu het merendeel zijn toevlucht tot bier en schaduw. Een biertje van een halve liter kost hier overigens pakweg € 1,10.

The Blackout weet plots de aandacht van velen te trekken met hun rauwe stoner/hardrock, die doet denken aan oliegeur en ronkende motoren.  Als afsluiter speelt de band een Skid Row cover en vervolgens is het een mooie gelegenheid om de kleinere podia te checken. Er zijn er in totaal drie, en op de kleinste staan vooral beginnende bans en groepen als Abracadabra, grindcore vol met heavy metal solo’s.  Op het middelste podium staat veel harder spul, zoals het Finse Endrive, dat naar eigen zeggen doomcore maakt (zie hier beelden). Op het hoofdpodium staat inmiddels Satelites.lv klaar, vreemd genoeg niet de website van de band, met relaxte synthpop met een jaren tachtig gevoel. Er worden door alle Letse bands veel politieke grapjes gemaakt, dat hoort er nou eenmaal bij.

Als je een naam als Lassie The Cat op een poster tegenkomt verwacht je ongetwijfeld iets anders te horen dan de brute death metal die de band kenmerkt. “Onze vorige drummer had nogal een raar gevoel voor humor”, verteld een beschonken gitarist Janis Berzins later. Met een vette lichtshow en een beukende, compromisloze sound weet de band ondanks haar naam te overtuigen. Pienvedeja Piedzivojum staat vervolgens klaar op het hoofdpodium, waar zich al veel toeschouwers verzameld hebben. De band bestaat uit een aantal figuren die allemaal belangrijke rollen vervullen bij radiostation SWH, een van de meest toonaangevende radiozenders. Muzikaal is het rockmuziek die met het nerveuze geluid ergens tussen Radiohead en Placebo te plaatsen is. Hits als ‘Laimigs’, ‘Debesspils’ en ook recentere songs (dit is een van de oudste, nog actieve bands in het land) passeren de revue en natuurlijk volgt er een encore. Veel publiek blijft lekker staan want de volgende band is een van de populairste rockformaties uit eigen land.

Dzelks Vilks is eigenlijk het eindpunt van deze dag, en dat eigenlijk alle bezoekers op ze staan te wachten verbaast ze geenszins. Dat leid tot een energieke set van de populairste rockband uit Letland die ook gewoon steengoed speelt en grapjes met het publiek uithaalt. Hoogtepunt is de lange encore met megahit ‘Uija Uija Nikni Vilki’ (zoiets als Oohoo Boze wolven), waar het publiek lekker los op gaat en eindeloos mee blijft klappen. Als het dan toch voorbij is, vertrekt men richting de DJ tent, waar het feest nog even doorgaat of de bar. Sommigen blijven nog hangen voor slotact Deep Insight (Finland), met hun poserige emocore die schijnbaar toch de nodige fans kent (beelden), of men gaat nog even kijken naar Enas, wat een beetje moeilijke indierock maakt. Een mooi slot aan deze goedgevulde dag. Dan is het toch tijdig naar bed, want morgen is er al vroeg een voetbaltoernooi!