Sum 41

Al was het optreden van Sum 41 achteraf ronduit schandalig kut te noemen. Zanger Deryck Whibley zijn ego past nog net in deze gigantische tent. De eindeloze fuck you’s en fucking dit, fucking dat komen na twintig minuten al de strot uit. Dan denk je dat we ondertussen al vijf nummers hebben gehoord, aangezien een gemiddeld punknummer zo’n drie minuten duurt, nee! We zijn halverwege het tweede nummer. De tot vervelends toe gerekte nummers zorgen voor irritatie en wanhoop. Wanneer de band dan ook nog twee covers van Metallica en Rolling Stones gaat spelen zakt je broek al helemaal af. Als laatste horen we dan nog wel die twee megahits, maar kut was het. Mooi die vier vervelende kereltjes uit Canada thuis laten de volgende keer.

Lit

Vluchtend richting het laatste stukje Born From Pain dan maar. Helaas zijn zij al klaar, maar is het ons duidelijk geworden dat Noyalty en Campus in de finale staan op de MacBeth Stage. Campus wint, Noyalty gaat zonder schande ten onder. Twee bands die het beide nog ver gaan schoppen. Nog even wat laatste zelfpromotie door bezoekers op te dragen hun laatste cd’s te kopen en het is tijd voor Good Clean Fun. Wederom een stuk geschiedenis. Hun laatste tour strijkt ook neer op Groezrock, al blijft het angstaanjagend rustig in de tent. Waar de tent eerder deze dag regelmatig vol stond, is hij dit nu bij lange na niet. De band zelf speelt een strakke set, maar wat wil je na zoveel jaren ervaring.

AFI

Door de stofwolk richting de Main Stage waar AFI net klaar is. Dan maar weer richting de Eastpak Stage, Parkway Drive kijken. Voordat het optreden begint is Parkway Drive al de meest gerespecteerde band van Groezrock. Met hun ‘Fuck Volcanos 2010’ T-shirt’s, die volop over de merchtafel vlogen, hebben Winston en co al genoeg credits opgebouwd om gewoon een slechte show neer te zetten.

Parkway Drive

De band knalt echter wel van het podium af. Winston is voortaan een typische hardcorezanger geworden aan zijn dansbewegingen te zien. Van opener ‘Boneyards’ en het volgende nummer ‘Carrion’ komen we bij oudje ‘Smoke ‘Em If Ya Got ‘em’. Tijdens de vingervlugge gitaarsolo gaan alle handjes in de tent omhoog en de vingers bewegen op en neer, prachtig om te zien. De Australiërs gaan verder en spelen hit na hit, die allemaal voluit mee worden gezongen. Met nog een nieuw nummer en afsluiter ‘Romance Is Dead’ laat Parkway Drive zien een echte Groezrockband te zijn. 

Pennywise

H2O geeft hierna misschien wel een van hun beste shows van de afgelopen vijftien jaar. Tijdens afsluiter ‘What Happened’ staan er meer mensen op het podium dan in het publiek, waarvoor eerder de totale tent al één grote circle pit was. ‘Thicker Than Water’, ‘Role Model’, ‘Memory Lane’, ‘Nothing To Prove’ en alle andere klassiekers worden gewoon gespeeld. Vol overtuiging, vol overgave en met veel shout outs richting andere hardcorebands is dit een top show. Iets eerder dan gepland stopt de band, waardoor het over het gehele terrein horende ‘Bro Hymn’ ook de Etnies Stage bereikt. Het meezingen wordt dus nog even verlengd: ‘Whooo-hooo-hooo’.

Story Of The Year

Afsluiters Story Of The Year en Bad Religion geven beide een solide set weg. De een wat energieker, de ander kwalitatief wat beter. Al weten de twee bands geen hoogstaande kunsten uit te voeren, het publiek neemt er genoegen mee en brult voluit mee. De laatste minuten van een prachtig Groezrock 2010 zijn geslagen. Op de camping gaat het feest door, wij kijken alvast uit naar vorig jaar, want dit festival in Meerhout blijft het hoogtepunt van elk festivalseizoen.

Bad Religion

Foto’s door Erik Luyten

Asking Alexandria

Matige deathcore beatdowns, hippe-flikker-techno-deuntjes en een tape die constant meeloopt op de achtergrond, Groezrock heeft er schijt aan en gaat compleet los. De Etnies Stage puilt uit met kleine meisjes. Wanneer zanger Danny Worshop vraagt iedereen hun handen omhoog te doen, waarna iedereen die een piemel heeft onder de achttien is hun handen weer omlaag mag doen, blijven er slechts vijf meisjes/vrouwen over. “Well, that’s enough for a rough day”, merkt Danny scherp op. Afscheidsnummer ‘Final Episode (Let’s Change The Channel)’ zorgt voor een luide “OH MY GOD!”, missie geslaagd voor Asking Alexandria.

50 Lions

Op de Eastpak Stage wordt Groezrock wakker gemaakt met wat meer typische hardcore in de vorm van 50 Lions- met wie Winston McCall ( Parkway Drive ) het nieuwe nummer ‘Locrian’ meezingt, en The Warriors. Beide bands geven een stevige set weg waarbij zij zonder twijfel veel mensen hebben overtuigd hun muziek te gaan luisteren.

The Warriors

Terug naar de overkant van het inmiddels gigantisch stoffige terrein waar The Ghost Of A Thousand de plek opvult van het weggevallen Stick To Your Guns. Een nogal matte eerste tien minuten zorgt ervoor dat wij verkassen richting MC Lars.

The Ghost Of A Thousand

In Fear And Faith

In de Main Stage tent is het uitermate rustig. Slechts een geselecteerde groep mensen gaat los op de beats en flauwe teksten van deze rapper. MC Lars wordt weliswaar bijgestaan door een heuse band- met leden van Slipknot en Zebrahead, knallen doet de Amerikaan niet.

In de Etnies Stage knalt het een kwartier later wel. “We are Defeater from Boston, Massachusett.” Oftewel: de hoogstwaarschijnlijke opvolger van Have Heart, Verse, Modern Life Is War etc. Het begint met ‘The Red, White And Blues’, het eerste nummer van de kersverse EP Lost Ground. De band kijkt geschrokken naar het massaal uit hun dak gaande publiek, het is hierdoor dat de ‘thank you’ van de band uit de grond van hun hart komt. Verder in de set horen we onder andere ‘The Bite And Sting’, ‘Cowardice’, ‘Everything Went Quiet’ en ‘Blessed Burden’ voorbij komen. Voor band en publiek is het één roes, die na nog geen dertig minuten al ten einde komt. Het publiek zingt nog wel verder, de drummer slaat drie keer zo hard op zijn trommels maar de versterkers zijn gesprongen. Het is wachten totdat deze band terugkomt en alsmaar groter wordt.

Defeater

Dance Gavin Dance

Op de Main Stage is het eveneens één groot feest met Strike Anywhere. Frontman Thomas Barnett, inclusief lange dreads, is een top frontman die het publiek met gemak uit zijn handen laat eten. Zijn links georiënteerde speeches zijn kort en krachtig, iets waar veel frontmannen nog iets van kunnen leren. Hierna is het wel haasten naar A Wilhelm Scream, een band die voor de derde keer op Groezrock staat. Vooraan het podium is het dringen ondanks het absurd harde geluid. Oorpijn en hoofdpijn is alles wat rest nadat A Wilhelm Scream ‘The King Is Dead’ er als laatste uitperst.

Strike Anywhere

A Wilhelm Scream

Hierna is het tijd om deel te worden van een stuk geschiedenis . Despised Icon stopt ermee, en speelt nog een laatste keer op Groezrock. Genoeg mensen die deze kans met twee handen aangrijpen en compleet los gaan op de brute breakdowns. Maar Groezrock is duidelijk een stap te hoog, of hadden ze er nu al geen zin meer in?

Despised Icon

88 Fingers Louie

Rise & Fall mag van Groezrock de avond inluiden. Met de nieuwe plaat Our Circle Is Vicious en de support tour met Have Heart zijn de Belgen duidelijk populairder geworden. Nadat de band een nummer of drie a vier nodig heeft om in te komen, gaat het hierna pas echt los. ‘The Noose’ en ‘Bottom Feeder’ zijn duidelijk favoriet bij het publiek, maar zanger Bjorn hecht iets te veel waarde aan zijn microfoon tijdens deze nummers. Met twee handen vast geklampt aan zijn microfoon en geen enkele sing along uitdelend zet de band ‘Forked Tongues’ in. Het nummer komt een half uur te vroeg, maar de band verlaat gewoon het podium. Wat voor veel bands een hoogtepunt is, leek voor Rise & Fall bijna een verplicht nummertje.

Rise & Fall

Holding Onto Hope

The Swellers trappen Groezrock af op de Main Stage terwijl het merendeel van het publiek nog in de lange wachtrijen staan. Weliswaar minder lang en minder chaotisch dan vorig jaar, maar nog steeds missen veel mensen de eerste band. Het is dan ook rustig bij deze punkrockband en een stuk voller bij de opener van de Etnies Stage, Grey Like Masquerade. Ook al spelen deze Belgen een thuismatch, de keuze voor deze band was apart. Op het album Perception Is Everything komt de band over als een harde band- Billy Got Spanked, die graag de rustige kant van de muziek wilden opzoeken. Live is het echter een stuk harder. Geen wonder dat een enkeling zich al waagt aan hun eerste stagedive op Groezrock 2010.

Grey Like Masquerade

A Skylit Drive

Vervolgens hoeven we ons alleen maar om te draaien en worden we verder in de stemming gebracht door de Eindhovenaren van Noyalty. Onder andere zij mogen een set van twintig minuten spelen op de MacBeth Stage. Een podium voor opkomende bands die niet op eigen houtje op Groezrock kunnen komen. ‘Wake The Dead’, cover van Comeback Kid, zorgt voor chaos, evenals het eigen werk in de vorm van ‘The Seas Have No Roads’ en ‘What Are You Waiting For?’.  Na zes nummers is het duidelijk dat deze band wel in de finale moet staan de volgende dag, waar ze nogmaals een handjevol nummers kunnen spelen van het onlangs verschenen The Seas Have No Roads.

Noyalty

Maar tijdens Noyalty rees er wel irritatie. De band opde Etnies Stage gaat vrolijk soundchecken en komt het merendeel van de tijd boven het uitermate kut geluid van de MacBeth Stage uit. De vijf mogen de Britten van Young Guns wel even boos aankijken, maar moeten wel oppassen. Deze band speelt strakke en clichématige screamo met volle overtuiging. Resultaat: die hard fans die compleet los gaan. Voor ons brengt deze band niks anders te weeg dan tijd om verder te kijken naar de rest van het terrein.

Young Guns

Haste The Day

De conclusie die wij hieruit trekken: er is weinig tot niks veranderd. De feesttent heeft een andere plek gekregen, de MacBeth Stage is ergens tussen gepropt, de Main Stage heeft een andere kleur gekregen maar het merendeel van het festival ziet er precies hetzelfde uit qua indeling. Nu we dit weten keren we rustig terug naar de Etnies Stage. Hier zet de hardcoreformatie This Is Hell in met ‘Prelude ( Again )’. Het resultaat is een niet ophoudende stroom van stagedivers en een opengetrokken dansvloer. De chaos is op zijn hoogtepunt tijdens ‘Permanence’, waarna de show van de mannen uit Long Island inkakt. De twee nieuwe nummers houden het tempo er niet in, en de brei van geluid begint parten te spelen. Zelfs mensen die de nummers kennen hebben moeite iets op te maken uit het, net zoals op de MacBeth Stage, niet zo’nfijn geluid. Afsluiter ‘Broken Teeth’ heelt wel de wonden, maar laat ons toch achter met het gevoel alsof er meer in had gezeten, al lag het niet aan de band zelf.

This Is HellAgnostic Front

Terwijl de lichten nog aanstaan en de band eigenlijk nog  half aan het soundchecken is begint Daryl Palumbo maar gewoon met het eerste nummer. Het duurt nog minstens een minuut of twee voordat de lichtman en het publiek doorhebben dat de band al is begonnen. Mede door de lakse houding- lees, hij heeft zijn jas nog aan en staat met een fles bier in zijn hand op het podium, nadert Glassjaw het geven van een matige show. Maar met vier extreem intelligente en instrument beheersende muzikanten wordt het niveau toch langzaamaan omhoog gelift. Terwijl het publiek wacht op een herkenbare tune worden er eerste enkele nieuwe uitgeprobeerd. Uiteindelijk toch ‘Tip Your Bartender’ gevolgd door ‘Mu Empire’ en ‘Ape Dos Mil’. Het meesterwerk Everything You Ever Wanted To Know About Silence wordt zo goed als niet aangeraakt.  Wanneer Daryl ‘see you next year’, zegt en de gitaarpartij van ‘Siberian Kiss’ wordt ingezet verlaat de band het podium. Dit was het, spookt door de tent.

Dat Glassjaw volgend jaar maar terugkomt, de nieuwe nummers op een cd zet en een meer legendarische show neerzet. Het is dat het Glassjaw was, maar overtuigend was de show van de creperende Daryl en co niet.

Glassjaw

Face To Face

De Brabanders klinken uiterst furieus en vol afwisseling tijdens hun reis. Zwakke momenten zijn er niet op The Seas Have No Roads. Genoeg fijne post-hardcore zanglijnen, beatdowns en heerlijke sing along’s te vinden hier.  De rauwe stem van de heer Calder doet denken aan A Wilhelm Scream- dit is positief!,  en met in het achterhoofd dat deze nummers vooral live moeten knallen, klinkt het uiterst geslaagd.

Geert van der Velde ( ex- Shai Hulud ) brult na jaren van cleane vocalen produceren ook weer eens mee op een album. Soms moet je uitzonderingen maken zal hij gedacht hebben. Nederlandse punk/hardcore geschiedenis, daar wil iedereen deel van uitmaken. Grote kans dat Noyalty dit heeft geschreven. Met deze plaat moet ook buiten Brabant Noyalty een gevestigde naam gaan worden. Laten we hopen dat het optreden op Groezrock en de degelijke promotie van FunTime Records hieraan bijdragen.

Score: 4.5 out of 5 stars

volcano-1, saves the day-0. we’re super bummed we can’t make our london and groezrock shows. flight was cancelled, we’ll come back soon.

[UPDATE 2] Bij AFI is de Groezrock datum uit het tourschema verdwenen, aldus de MySpace van de band. Betekent dit dat…?

[UPDATE 3] Op de MySpace van Millencolin valt te lezen dat ze naar Groezrock komen! De eerste vervanger is een feit.

[UPDATE 4] De kogel is door de kerk: ons gerucht dat Sunny Day Real Estate waarschijnlijk niet zou komen blijkt een feit, aldus de website van Groezrock.

[UPDATE 5] Holding Onto Hope vervangt OH, SLEEPER.

[UPDATE 6] Op de website van M.A.D Tourbooking is te lezen dat Hatebreed ook niet zal komen.

[UPDATE 7] De Twitter van Funeral For A Friend verraadt de komst van de band naar Groezrock als vervanging van Saves the Day.

[UPDATE 8] Caliban vervangt het officieel uitgevallen Hatebreed.

[UPDATE 9] Stick To Your Guns blaast hun tour door Europa af. Alle shows, waaronder die van Groezrock, gaan niet door. The Ghost Of A Thousand valt in.

[UPDATE 10] Het aangepaste tijdschema is hier te vinden.

Line-up:

Sum 41, AFI, Bad Religion, Pennywise, Zebrahead, Lit, The Bouncing Souls, Alesana, Haste the Day, Parkway Drive, Strike Anywhere, Face to Face, Agnostic Front, A Skylit Drive, Mustard Plug, Dance Gavin Dance, H2O, A Wilhelm Scream, The Real McKenzies, Despised Icon, In Fear and Faith, Winds of Plague, MC Lars, 88 Fingers Louie, The Aggrolites, Stick to Your Guns, This Is Hell, Good Clean Fun, Born From Pain, The Warriors, The Swellers, The Friday Night Boys, Rise and Fall, Asking Alexandria, Defeater, Banner Pilot, 50 Lions, Mariachi El Bronx, Young Guns, Pour Habit, Static Radio NJ, Steak Number Eight, The Bronx, Glassjaw, Adept, The Mighty Mighty Bosstones, Grey Like Masquerade, Story Of The Year, Millencolin, Holding Onto Hope, Funeral For A Friend

The Great Stone War

Erg nauwlettend heeft hij het niet bestudeerd hoe de reacties zijn maar hij kan toch concluderen dat het over het algemeen een positief ontvangen album is. The Great Stone War is dan ook al inmiddels toch dik half jaar oud. Waar Johnny het beste zelf over kan oordelen is hoe het publiek live reageert op het nieuwe album. “De cd is relatief gezien nog redelijk nieuw. De publieksreactie is dus natuurlijk niet zo groot als de wat populairdere nummers van Decimate The Weak. Maar stapsgewijs komen we er wel!”

Het album is een concept album over het laatste gevecht op aarde. Dit gevecht wordt niet met moderne artillerie uitgevochten maar primitief met stokken en stenen. ”Het verhaal achter de lyrics zijn de gebeurtenissen die leiden tot deze laatste war of stone”. Gevraagd hoe we dit kunnen relateren tot een achterliggende gedachte zegt Johnny: ”Zelfs in je donkerste dagen moet je je leven leiden alsof het je laatste dag is.”

Samoerai

Er wordt veel gebruik gemaakt van samoerai door Winds Of Plague. Vooral op t-shirts en in het bijzonder de cover van het debuutalbum Decimate The Weak. Johnny verklaart: ”Toen ik opgroeide was ik helemaal into martial arts en heb zelfs nog een heleboel samoerai zwaard lessen gevolgd. Toen we voor de keuze stonden een artwork voor Decimate The Weak uit te kiezen was het meer dan logisch om een samoerai type vechter te kiezen.”

Hard werken

Hoewel Decimate The Weak pas uit was in 2008, bestaat de band al sinds 2002. Lang voor Decimate The Weak uit was had Winds Of Plague al een reputatie opgebouwd. ”Voor de dagen van MySpace waren we meedogenloze promotors. In het zuiden van California waren we altijd bezig met demo’s weggeven, flyeren, ect. We toerden in die tijden heel vaak. Met nauwelijks genoeg geld voor de benzine, gingen we in een kleine bus rond het land om shows te krijgen.”

Winds Of Plague staat op een van de grootste hard/metal/deathcore tours die Europa ooit heeft meegemaakt. De Never Say Die tour met Parkway Drive, Despised Icon, 50 Lions en Break Even. Eén keer eerder heeft Winds Of Plague in Nederland gestaan, dit was met Shai Hulud en Dead Hearts. Het verschil tussen overseas en in Amerika zegt hij ”De shows zijn niets vergeleken met Amerika qua geweldadigheid of vijandigheid. Ook in andere landen niet. Ik heb het gevoel dat veel mensen in de Verenigde Staten naar shows komen met iets te bewijzen. Het is alleen al gaaf om te zien dat er zoveel mensen in de wereld samen komen voor muziek.” De continenten hebben ze inmiddels al gezien, gevraagd naar wat het raarste wat ze hadden gezien: ”Ik zag ooit een gozer verkleed als Jezus. Het was zo interessant om een moshende, circlepittende Jezus te zien!”

Kristin

Keyboardster Kristin Randall heeft recentelijk de band verlaten. Inmiddels nadat ook Lisa Marx (Kittie) op tour achter het keyboard van Winds Of Plague heeft gestaan in Nieuw Zeeland en in Australie hebben ze nu een vaste kracht gevonden in de vorm van Anala Potocnik. Netals Kristin Randall óók ex- Abigail Williams en wéér een vrouw, helaas hebben we niet gevraagd of de feminien gothic touch heel zwaar weegt in de band.

Over het vertrek van Kristin Randall had Johnny het volgende te zeggen: ”Het was voor beide kanten beter zo. We zijn een redelijke teruggetrokken en nederige band, sommige mensen kunnen niet met deze levenswijze omgaan. Kristin heeft een paar slechte keuzes gemaakt en heeft het zo ver laten komen dat het niet meer mogelijk was om een lid van Winds Of Plague te zijn. Ze was in een constant gevecht om in het center van het universum te staan.”

Welke nieuwe bands hij nu nog waard vind om te beluisteren of in zijn support te hebben staan? ”Moeilijke vraag omdat er zóveel toffe nieuwe bands zijn om een paar te noemen: Veil Of Maya, Whitechapel en Stray From The Path, die moet Nederland echt checken!”

Zondag 2 mei staan ze sinds lange tijd weer op de Nederlandse planken. Samen met Parkway Drive inclusief de laatste keer Despised Icon óóit in Nederland! Daarnaast spelen50 Lions en The Warriors ook nog in grote zaal van de Melkweg. Een show waar je bij moet zijn wat ons betreft.

Adept is ‘weer zo’n bandje’. Althans, aan de nette emo-kapseltjes en vriendjes op Myspace, bestaande uit bands als A Skylit Drive en Bring Me The Horizon, te zien wel. De teksten bestaan uit kreten over hartverscheurende romances en het dilemma tussen doodgaan of een feestje vieren. Wat is nieuw? Vrij weinig. Elke track bevat een standaard metalriff, gespeeld over een uptempo arrangement. De beatdowns zijn in elk nummer volop vertegenwoordigd, en de menige death-screams versterken deze boze praktijken.

Toch heeft Adept haar eigen naamkaartje aan deze plaat gegeven. De pareltjes maken pas de tweede helft van het album hun intrede en bevatten in tegenstelling tot de eerste helft interessante stukken. De band creëert hier een diversiteit aan sound. ‘Caution! Boys Night Out!’ heeft een dissonante breakdown, wat wel lekker klinkt voor de afwisseling. Afsluiter ‘Everything Dies’ bouwt hierop voort door een bombastische sound neer te zetten die je doet denken aan Underoath. Echter, verder dan deze positieve punten komt het ook niet. Laten we eerlijk wezen, dit album is perfect voor de jonge emo-rocker die houdt van Escape The Fate, Silverstein of juist ja, A Skylit Drive. Voor de wat oudere liefhebber is dit album weer één van de velen, oftewel, een nietszeggende, cliché plaat.

Score: 3 out of 5 stars

Story Of The Year

Even wennen is het koortje in het eerste nummer, dat stiekem wel een fijne en originele twist geeft aan het nummer. Wanneer we hier eenmaal voorbij zijn blijkt echter dat ook het vierde album van deze jongens uit St. Louis qua vibe weer naadloos aansluit op het vorige werk. De rauwe energie die zo mooi gecombineerd wordt met aanstekelijke refreintjes komt ook hier prima tot uiting.

Gelukkig weten de heren ook genoeg afwisseling aan te brengen in hun nummers. Zo zijn er een aantal nummers die flink doorbeuken (‘To The Burial’), maar zijn er ook een aantal nummers die het vooral moeten hebben van hun poppy melodieën (‘I’m Alive’, die dan ook niet voor niets de eerste single van het album is). Wel opvallend is dat er dit keer geen akoestisch nummer aanwezig is.

Echt grote verrassingen zijn er dus niet te vinden op het album. The Constant brengt precies wat je verwacht van Story Of The Year en ontstijgt daarmee nog steeds het niveau van de meeste post-hardcore bandjes. Op originaliteit worden er met dit album weinig punten gescoord, maar daar zal waarschijnlijk geen enkele fan mee zitten. Met The Constant mag wel geconcludeerd worden dat Story Of The Year inderdaad zo constant is als de album titel impliceert. De vraag is alleen hoe lang ze hier nog mee door kunnen gaan?

Score: 3.5 out of 5 stars

Dit ‘wat anders willen’ staat op het schijfje Perception Is Everything en gaat door onder de bandnaam Grey Like Masquarade. Voordat je deze cd opzet zul je al beseffen dat de band serieuzer is geworden. De wat tienerachtige naam Billy Got Spanked is ingeruild voor een wat filosofischere naam Grey Like Masquarade. Wanneer de band dan van te voren ook nog eens prijst te zijn gegroeid, weet menig liefhebber van de hardere muziek dat het totaal rustiger is geworden. Deze gedachtes kunnen alleen maar bevestigd worden door de band zelf. Ontkennen ze dit wel? Dan zitten ze nog in de ontkenningsfase. Maar zijn de veranderingen erg? Hell no.

Perception Is Everything bevat acht fijne nummers welk in de wat hardere rockhoek moeten worden gezocht. Gooi hier de eigenlijke kenmerken van de screamomuziek doorheen en je hebt het geluid van Grey Like Masquarade. Experimentele rock met veelal de gitaren op de voorgrond- denk aan de rustigere nummers van Death Before Disco. Enig verschil is dat er weinig wordt gestrooid met de screams, dit alleen op momenten wanneer het iets toevoegt aan het geheel. De stem van Koen kenmerkt wederom de band, want ben je bekend met Billy Got Spanked en luister je Grey Like Masquarade? Dan is het wachten tot het kwartje valt om deze bands met elkaar te linken. Zijn unieke stem weet wederom te kenmerken, te boeien en zich te vergezellen van fijne muziek.

Mocht je het werk van Death Before Disco vet vinden, of vonden, dan is Grey Like Masquarades zeker een aanrader. Het is niet te hard, maar weet de liefhebbers van de hardere muziek wel te pakken en te boeien. Waarschijnlijk zien we ze op Groezrock en/of Pukkelpop staan. Want op deze band na zijn er niet veel nieuwe Belgische bands die de gereserveerde spots voor Belgisch talent op deze festivals kunnen bezetten.

Score: 4.5 out of 5 stars

Parkway Drive

THE DVD laat je een negentig minuten durende documentaire zien over hoe het allemaal is begonnen en verlopen voor Parkway Drive. Deze dvd toont aan hoe hard de jongens hebben gewerkt en zonder hulp van management wereldroem hebben verkregen. Dit varieert dan ook van eigen tours plannen aan de andere kant van de wereld, tot aan vijf maanden op straat slapen. Bij de DVD zit een liveshow van de band op Sweatfest, in Roundhouse te Sydney inbegrepen. Dit is één van de grootste tours voor Parkway Drive in Australië geweest.

De band speelt een set van elf nummers, bestaande uit een mooie afweging tussen oudere en nieuwere nummers. Vanaf moment één krijgt de band het publiek volledig mee en menig circle pits beslaan de halve zaal. Afgezien van popartiesten en die hele rits aan neppe herrie, zal het vrijwel geen één band zijn gelukt om de strakheid van hun platen live te kunnen evenaren, maar Parkway Drive komt heel dichtbij. Winston McCall krijgt het publiek volledig van de grond door zijn enorme keel en interactie met het publiek. In de arena wordt volop meegezongen en het publiek reageert massaal op alle verzoeken tot circle pits.

Helaas is er wel een enkel punt van kritiek. De gitaren en bas zijn volledig strak gespeeld, echter vertraagt drummer Ben Gordon af en toe, en dan met name bij de breakdowns.  Soms lijkt het ook alsof hij het niet kan bijhouden. Vanaf ‘The Siren’s Song’ merk je dat Winston schoor wordt en hij de eerste noten niet meer begint te halen. Vanaf dat punt zie je dat hij meer moeite met schreeuwen heeft. Ondanks deze punten is de show ontzettend energiek en strak. Om eerlijk toe te geven, Parkway Drive is met hun show op Groezrock 2008 in mijn lijst gekomen van favoriete optredens aller tijden, en als ze dit jaar weer zo’n show geven, is mijn Groezrock helemaal gemaakt.

Score: 4 out of 5 stars

De eerste golf van emocore was een harde, snelle en chaotische vorm, maar stierf al snel uit. De tweede golf bevatte bands welke heden ten dage nog worden gezien als groots en invloedrijk. Vele bands lieten zich inspireren door de ultieme leider van deze golfbeweging, Sunny Day Real Estate, met name door hun vernieuwende mix van hardcore met indie-invloeden. Sunny Day Real Estate is gevormd begin jaren negentig en heeft in 1994 hun debuutplaat Diary uitgegeven op Sub Pop Records. Met twee breaks, beide keren na de release van twee platen, zijn deze mannen in 2009 weer bij elkaar gekomen. Hun eerste twee platen Diary en LP2 zijn opnieuw uitgebracht en in een nieuw jasje gestoken.

Diary is in 1994 al dankbaar in ontvangst genomen door de fans en heeft lovende recensies gekregen. Nu nog steeds kan je de plaat bestempelen als een van de meest vooruitstrevende, emotionele en toonaangevende releases in de emo-scene, ooit. De plaat klinkt nog steeds niet ouderwets, heeft aandoenlijke en meeslepende riffs en past met het nieuwe jasje tussen platen die vandaag de dag worden uitgegeven. De instrumenten komen niet meer recht door het midden gemixt op je af, maar zijn naar links en rechts gepand. De instrumenten hebben in onderscheidende, mooie lagen een heldere toon gekregen. ’8′ en ’9′ zijn de twee bonustracks van de plaat en zijn verhalende songs, welke het goede afsluiters van het vernieuwde album maken.

Deze recensie krijgt geen rating.

De cd begint goed met ‘Son Of The Morning’, welke de verwachting opwekt dat dit album er weer één vol goede riffs en energieke breaks is. Samen met ‘Without The Sun’ maakt deze song deel uit van de hardere garde van de plaat en dit doet je vrijwel direct denken aan de vorige plaat. Helaas is de productie een stuk gelikter dan die van When I Am God en blijkt direct dat Oh, Sleeper de christelijke stroming van het fatsoenlijk produceren volgt. Het is helder en hard, maar toch geraffineerd.

Al snel wordt duidelijk dat Oh, Sleeper het niveau van When I Am God niet overstijgt. De nummers zijn een stuk voorspelbaarder en meer standaard geworden. Invloeden zijn niet meer subtiel weggemixt in de songs, maar vliegen recht je oor in. Zo is het feit dat Oh, Sleeper in Underoath een groot voorbeeld ziet, goed te horen op de tweede song ‘The New Breed’. In deze track komen hoge zanglijnen voor, welke bijna identiek zijn aan die van Aaron Gillespie van Underoath. ‘Reveries Of Flight is’ een van de langzaamste songs van de plaat en kan zo op The Alchemy Index van Thrice. Dit nummer is slepend en werkt naar een climax toe. Door toevoeging van samples en een synthesizer wordt een zodanige sound gecreëerd die ergens tussen Air en Water hangt.

Om de plaat niet volledig af te maken, moet er worden gezegd dat ondanks het feit dat Son Of The Morning niet tipt aan het niveau van When I Am God, de songs wel goed in elkaar zitten en van tijd tot tijd goede kwaliteiten bezitten. Zo is in ‘Commissioned By Kings’ een mooie bridge te horen en zijn de pakkende riffs van Oh, Sleeper nog in vrijwel alle songs terug te vinden. De songs zijn een stuk sferischer, en dat is niet negatief, luisterend naar het refrein van ‘The Finisher’. De songs zijn weliswaar minder hard geworden, maar muzikaal nog interessant en pakkend.

Score: 3.5 out of 5 stars

Op deze EP’s was dus al te horen welke nummers het gemiddelde niveau ontstijgen en welke daar helaas onder zitten. Ik was dan ook blij toen ik zag dat het album opent met ‘Gasoline’, want dit is, met zijn onmiskenbare The Bouncing Souls sound, een ontzettend fijn nummer.  Deze sound blijft de rest van het album behouden en kent verder nog hoogtepunten in ‘Ghosts on the Boardwalk’ en ‘Dubs Says’.

Het feit dat je je eigen sound hebt is natuurlijk goed, maar het gevoel dat bij dit album soms opborrelt is dat sommige nummers net oude The Bouncing Souls nummers in een nieuw jasje zijn. Zo lijkt ‘We All Sing Along’ wel heel erg op ‘Sing Along Forever’ van Anchors Aweigh en lijkt ‘Mental Bits’ erg op ‘The Pizza Song’ van The Gold Record door de toevoeging van een accordeon.

Daarnaast moet ook nog even melding worden gemaakt van het misbaksel dat ‘Badass’ heet. Een nummer dat volledig buiten de boot valt. Misschien dat het als grap is bedoeld, maar ook in dat geval is het een mislukt experiment.

Ghosts On The Boardwalk is weer een typische The Bouncing Souls plaat, maar het lijkt alsof de mannen niet heel veel inspiratie hebben gehad tijdens het schrijven van de nummers. Desondanks zullen de die-hard The Bouncing Souls fans, waaronder ondergetekende, hun hart kunnen ophalen aan deze plaat. De mensen die nieuw zijn met The Bouncing Souls kunnen echter beter beginnen met How I Spent My Summer Vacation of The Gold Record.

Score: 3 out of 5 stars

En iedereen die ook maar enige affiniteit heeft met het emo genre, het screamo genre, het post hardcore genre en alle genres verwant aan dezen, heeft deze plaat geluisterd. Iedereen weet dat de plaat akelig fijne zanglijnen bevat en dat het toendertijd vernieuwend was om over gebroken harten te zingen en je ex uit te maken voor een vuile hoer.

Nog voor de jaarwisseling kwam Everything You Ever Wanted To Know About Silence geremastered en wel uit op RoadRunner Records. De nieuwe versie klinkt net als het origineel, maar er zit een extra boekje bij. Voor de rest is er weinig opvallends gebeurt tijdens het nieuwe mixproces. Een goedkope actie om nog wat te cashen dus.

Glassjaw was baanbrekend, iets dat nieuwe post hardcore bands nog maar nauwelijks zijn. Daarom is dit misschien wel gewoon de beste naam op Groezrock 2010. De twee nieuwe nummers op deze plaat zijn niet bepaald boeiend. De demo ‘Convectueso’ valt uit de toon vergeleken met de rest van de plaat en ‘Modern Love Story’ is te kort en leunt te veel richting de kortere, krachtige hardcore nummers.

Nu hopen dat de band vaker naar Europa komt en met deze- eerder heruitgave genoemde cd, nog wat nieuwe bands weet te inspireren om fatsoenlijke muziek te gaan maken.

Deze recensie krijgt geen rating.

IV is zoals de naam al doet vermoeden de vierde plaat van deze heren die als backing band van grootheden als Derrick Morgan, Prince Buster en Tim Armstrong. Niet het minste collectief dus! De plaat kwam afgelopen zomer uit en dat is ook precies de tijd voor een band als deze. De muziek van de Aggrolites heeft lekker veel rauwe randjes, bijvoorbeeld op nummers als ‘It’s Time To Go’ waar zanger Jesse Wagner zijn rauwe strot goed laat horen of het bijna psychedelische ‘Soul Gathering’. Dankzij dit ruwe randje weet de band de energie vast te houden, die anders een beetje weg zou vallen, alsof je wegdommelt in een warm zonnetje. Ook de wat zoetere rocksteady vind je terug op deze plaat, bijvoorbeeld ‘By Your Side’.’

Eenentwintig nummers lang weten de Aggrolites de aandacht vast te houden. Let wel, dit is niet een stel wereldverbeteraars, maar een band die gewoon lekkere reggae maakt en dat is precies wat ze doen. Jesse Wagners soulvolle stem geeft de band dat stukje extra dat ze helemaal fijn maakt om met een lekkere cocktail in de hand te luisteren naar bijvoorbeeld ‘Reggae Summertime’ of ‘Gotta Find Someone Better’. De Aggrolites weten op deze plaat, die overigens meer dan een uur duurt, de ska en reggae van de jaren zeventig te presenteren met een flinke lading funk en soul precies zoals het hoort. Een mix die de band zelf tot Dirty Reggae omgedoopt heeft. Het hammond orgeltje pompt vrolijk de hele plaat door en op een lekker tempo jakkert de band door met wat een heel goede plaat mag heten.

Als je het dan moet hebben over de minpunten van deze plaat, dan sla je met het jaren zeventig geluid de spijker op de kop. De plaat is steengoed in precies doen wat eigenlijk al heel lang gedaan wordt. De Aggrolites vervelen niet en laten ook geen steken vallen, maar doen ook niks wat niet eerder gedaan is. Dat is een beetje jammer, maar aan de andere kant “never change a winning team”, toch?

Score:

Zebrahead heeft onlangs Panty Raid uitgebracht, een album met een ongelooflijk kinderachtige titel die slaat op de bewerkingen van bekende songs van vrouwelijke popartiesten. Met zo’n verschrikkelijke titel en een rits aan nietszeggende covers in hun tracklist, moeten de bewerkingen wel verdomd goed zijn om het interessant te houden. Bij de eerste toon wordt al duidelijk dat deze plaat heel dik geproduceerd is. De gitaren knallen er bovenuit waardoor de toms en snaredrum af en toe wegvallen.

Zebrahead is een over het algemeen een band die ongelooflijk catchy en vernieuwende, frisse punkrock maakt. Zo zou je hieruit kunnen afleiden dat ze van de popsongs ook wat interessants weten te maken. Echter is dit absoluut niet het geval. Aan de songs is nauwelijks iets veranderd, behalve dat er hier en daar wat distortion over de gitaren zit en zanglijnen zijn veranderd naar raplijnen. Wat de grote teleurstelling van deze plaat is, is het feit dat de tracklist enkel uit missers bestaat. ‘Girlfriend’ van Avril Lavigne is by far een van haar slechtste nummers, en geen punkrocker wilt geassocieerd worden met Christina Aguilera’s slepende ‘Beautiful’ of ‘Spice Up Your Life’ van The Spice Girls. Als Zebrahead er iets anders van had gemaakt, was dit album misschien nog wel interessant geweest. Echter blijft de plaat nu een redelijk onboeiend coveralbum.

Score:

Alle flauwe opmerkingen over emo-lokken en homofiele moves aan de kant geschoven, vandaag besteden we aandacht aan het derde studioalbum van Alesana. Want geef toe, er moet toch wel iets goed zijn aan deze band, aangezien ze al een hele tijd in de scene actief zijn. Volgens de mannen is deze cd gebaseerd op tijdreizen, dus wie weet zal de plaat de mannen van Alesana dan ook naar het heden trekken.

En ja, hoe moeilijk het ook is om toe te geven, maar met de eerste nummers van The Emptiness laat Alesana eigenlijk al zien dat hun songwriting door de jaren heen stukken is verbeterd. Zo getuigt ‘Curse Of The Virgin Canvas’ van een dynamische opbouw en heeft ‘The Artist’ een interessante overgang van pre-chorus naar refrein. Ondanks dat de songs een niveautje hoger liggen dan het vorig materiaal, moet er wel een kanttekening bij worden geplaatst over het feit dat Alesana nog steeds gebruikt maakt van afgezaagde gitaarlicks. De riffs en breakdowns zijn allemaal al een keer gedaan. Daarnaast lijkt het geschreeuw van zanger Dennis Lee nog steeds op een stervend speenvarken. Toch weten de mannen al deze aspecten zo in elkaar te knutselen dat het geheel mooi in elkaar blijft hangen en het eindresultaat stiekem best goed is.

Score:

Dat All Time Low een vinger in de pap heeft is niet erg gek wanneer je naar de muziek luistert. Het blijkt dat The Friday Night Boys namelijk in ongeveer hetzelfde straatje zit. Het nummer ‘Stupid Love Letter’ doet nog een beetje electropop aan en ‘Cant’t Take That Away’ is een rustig akoestisch nummer, maar verder is het vrolijke powerpop. Het zijn twaalf swingende nummers met thema’s die de jeugd bezighoudt.

De mannen van The Friday Night Boys zingen niet alleen over de liefde, maar ook over veel serieuzere zaken. Hoewel, het nummer ‘Suicide Sunday’ heeft een serieuze titel, het blijkt in werkelijk over iets heel anders te gaan. Het gaat over een wilde zaterdagavond en de zondagmorgen wakker worden en je niks meer kunnen herinneren. Een dag waarop je gewoon lekker niks wilt gaan doen: ‘I wish I had a girl to keep me occupied. ‘Cause I don’t even have the energy to go outside‘ zingt frontman Andrew Goldstein.

Het album wordt na veertig minuten afgesloten met ‘Sorry I Stole Your Gurl’. Ook hier is het weer de electropop-pet die wordt opgezet en de stemvervormer is weer uit de kast gepakt. De mannen zijn erg veelzijdig, maar gelukkig is dat geen probleem. De plaat Off The Deep End is precies hoe een Amerikaanse popgroep hoort te klinken in 2010.

Score: 3.5 out of 5 stars

Met de woorden ‘we’re 88 Fingers Louie… and you’re not!’ wordt het startschot gegeven. Het optreden beviel en ze besloten om de legendarische show uit te brengen op plaat. Het resultaat is 78 minuten en 26 nummers. Opvallend is dat de plaat enkel fysiek verkrijgbaar is per mailorder. Geen platenmaatschappij, maar alles wordt gedaan door de mannen zelf. Als klein voorproefje staan er wat nummers op de MySpace-pagina, waaruit reeds blijkt dat het niet geweldig geproduceerde studiokwaliteit is, maar gewoon een leuke traktatie voor de fans.

Het is de band helaas niet gelukt om de volledige line-up terug te krijgen, maar het komt aardig in de buurt. De groep bestaat namelijk uit oprichters Denis Buckley (zanger) en Dan Precision (gitarist), maar ook de laatst zittende 88 Fingers Louie-drummer John Carroll is terug bij de groep. Helaas liet bassist Joe Principe (Rise Against) het afweten en in bassist John Contreras is een vervolger gevonden. Het opvallendste is dat ook de tweede 88 Fingers Louie-drummer te horen is de plaat, Glenn Porter (Alkaline Trio) doet namelijk mee met vier nummers.

Tussen de nummers door zijn vooral de stukken van zanger Denis Buckley erg vermakelijk. De ‘can you put the guitars a bit up please’-stukken zijn natuurlijk erg vervelend, maar iets als ‘thank you so fucking much for comming out tonight’ is veel leuker om te horen. Het is dan ook geen verrassing dat er na afsluiter ‘I Hate Myself’ nog een korte toespraak volgt. ‘Some of uss will be hanging out there, for the people that are over twenty-one. Give us some time, we will be out there.’

Maar hopelijk worden de fans niet te enthousiast van de band, want het blijkt dat de reünie zeker niet permanent is…

Score:

Net als zijn megahit ‘Download This Song’, kent zijn erg This Gigantic Robot Kills vooral veel actuele onderwerpen. Hierdoor is de plaat lekker komisch, maar wat is de houdbaarheidsdatum ervan? Gelukkig is dat geen probleem, de nieuwe nummers en platen volgen elkaar namelijk in sneltreinvaart op. Wanneer zijn nieuwste plaat begint te vervelen, is daar alweer een nieuwe opvolger. De muziek wordt omschreven als post-punk laptop rap en nerdcore, maar de nieuwste plaat is meer in de raphoek te vinden.

Op de plaat is er opvallend veel onnodige name dropping, Gwen Stefani, Bill Clinton, Less Than Jake, maar ook veel bekende muziek stukken komen langs. Zo horen we Kermit de Kikker’s ‘It’s Not Easy Being Green’ en wordt de rockband Therapy? gecoverd in het nummer ‘Hey There Ophelia’. Mede hierdoor doet de plaat vooral denken aan parodist “Weird Al” Yankovic en verrassing: hij doet mee op de plaat. Net zoals rockband Wheatus, Simple Plan-zanger/gitarist Pierre Bouvier, Cobra Starship-frontman Gabe Saporta en echt heel veel meer.

Dat hij serieus wordt genomen (een beetje onterecht), bleek uit optredens met Bowling for Soup, Gym Class Heroes en Fightstar. En goed nieuws voor de fans van MC Lars, want met zijn tour met Zebrahead doet hij namelijk ook Europa aan. Een datum in Nederland is er nog niet, maar wel België, Duitsland en Frankrijk worden aangedaan. Zullen zijn live-optredens ook zoveel aanslaan als zijn MySpace-hitjes? Ik ben bang van niet.

Score: 3 out of 5 stars